Sunday, October 17, 2021

ඉත්තෑපුක්රෙප්ටියෝසිස් රෝගය

 වෙන රටක මැතිවරණයක් ළඟ එන බැව් හැඟවීමෙි  ප්‍රධාන ලක්ෂණ කිහිපයකි.

================================


1. ප්‍රසිද්ධ යැයි පිළිගැනෙන පූජනීය භූමි තුල හා ප්‍රසිද්ධ ස්ථානවල  බෝම්බ, පතුරම්, වෙඩිද්‍රව්‍ය ඉබෙි පහලවීම. පුපුරායාම හා කිහිප දෙනෙකු අගතියට පත්වීම හෝ නොවීම. (යමෙකුට හෝ යම් තැනකට පහර දීමට අදහස් කරන අපරාධකාරයෙකු ඒ සඳහා අවදානම ඉවත ලා  ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක්ම තෝරාගැනීම අගය කල යුතුය. එමගින් එයින් සම හරක් සොයාගත හැක)


2. ආසන්න වශයෙන් අත්‍යාවශ්‍ය බඩු භාණ්ඩවල මිළ ගණන් ඉහල යාම. (එරටෙි ජනතාව එතෙක් පැවති මිලට හුරුවී ඇති හෙයින් මෙසේ කිරීමෙිදී, මැතිවරණයක් ආසන්නයේදී වැඩිකල එම මිළ නැවත අඩුකල හැක)


3. මහජන නියෝජිතයෙකු ලෙස ජනතාවට නම පවා අමතක වූවන් ඉර්ධිප්‍රාතිහාරයකින් මෙන් පහල වී ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡා පැවැත්වීම, ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනඥයෙකු හෝ යම් පුද්ගලයෙකු හෝ කණ්ඩායමක්  ප්‍රසිද්ධියේ විවෙිචනය කර එරටෙි ප්‍රධාන පක්ෂවලින් ගේම ඉල්ලීම. 


4. ආගමික කටයුතු සිදුකෙරෙන පූජනීය ස්ථානයන්හි කලබැගෑනි ඇතිවීම, ආසන්නයෙන් පංචායුධ(කඩු දුනු මුගුරු තෝමර පාරාවළළු) හමුවීම, කැරලි ගැසීම, දෙපිරිසක් කෙටවීම තුලින් ජනතාව කුපිත කරවීම. (එම තත්ත්වයකදී කැලේ රජා මෙන් එම ගැටළු සමනය කිරීමට ප්‍රධාන පක්ෂ මැදිහත්වීම,සමනය කිරීම සහ නව නීති පැනවීම කර, රේට් එක වැඩිකරගත හැක)


5. එතෙක් මෙතෙක් කාලයේ වැලි තලාවෙන් සැඟවුන මහජන මුදල් කොල්ලකරුවන්, සොරුන්, සොඬුන්, කොකුන්,කිරිපනුවන්,ලෙඩ කොර විලෝපිකයින්ට එරෙහිව නීති ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට උත්සුකවීම හා ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශ නිකුත් කිරීම.


6. මහ ජනතාවට අපුල, එහෙත් තමා උලුප්පා ගැනීම සඳහා බොළඳ වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක කිරීම,වැසිකිලි තැනවීම, නගර කාණු ශෝධනය, සහ ටකරන්,ප්ලාස්ටික් පුටු,හට්ටි මුට්ටි පරන බැට්ටි ත්‍යාග ලෙස ලබාදීම. (මෙය අප රටට අදාල නැත)


7. ඔවුන්ගේ කඩවල කොත්තු රයිස් වලින් විටමින් සී පෙති, රවුම් පෙනඩෝල්(අඩක් කුඩුකල),විටමින් බී පෙති සහ තවත් වර්ග කිහිපයක වඳ බෙහෙත් හමුවීම. (නමුත් එය කඩෙි මුදලාලිවත්,කොත්තු රයිස් බාස්වත් දන්නේ නැත.එහෙත් කඩෙි ඉස්සරහ මෙිසයේ පාර්සලයෙන් මෙිවා හමුවිය හැක)


8. ව්‍යාජ නම්  වලින් ගිණුම් සකසාගෙන සමාජමාධ්‍ය ජාලයන්හි තමාට විරුද්ධ පක්ෂයන්හි ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින්ගේ නොයෙක් යහපත් හෝ අයහපත් ක්‍රියාවන් සංස්කරණය කොට පළකර, හෝ ජනප්‍රිය පිටු හරහා පල කරවා තවත් හොර ගිණුම්වලින් තමාම පැමිණ ඒ ක්‍රියාවන් විවෙිචනය කිරීම, බහුශ්‍රැත අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම, සමහර ගිනුම් ඔස්සේ සාධාරණීකරණය කිරීමට උත්සාහ කිරීම. (මෙිවාට ප්‍රසිද්ධ හා ජනප්‍රිය පුද්ගලයින් යොදාගන්නේ, අපේ රටෙි හැටියට උද්දිකපුතා අරක කලා මෙික කලා කීවට, උද්දිකපුතා කව්රුන්ද කියාවත් දැන් ජනතාවට මතක නැත. එබැවින් ජනප්‍රිය පුද්ගලියන් මෙි සඳහා තෝරා ගැනේ.)


9. තොග වශයෙන් මත්ද්‍රව්‍ය අත්අඩංගුවට පත්වීම.ඒවාට නව නීති හඳුන්වා දීම.ඒ වෙනුවෙන් පැවති නඩු ඇවිස්සීම,දරුණු තීන්දු ප්‍රකාශයට පත් කිරීම. (මෙි සඳහා එරට හමුදාවන්ද  බොහෝවිට යෙදවෙි)


10. කිසිදින නොවූ විරූ පරිදි හා විශ්මිත ලෙස උද්ධමනය අඩුවීම, ආර්ථික වෙිගයක් ලඟා කරගැනීම, දළදේශීය නිශ්පාදිතය එක තැන පිකප් වීම, දේශීය නිශ්පාදනවලට ප්‍රමුඛතාවය හිමිවීම, එමගින් ජනතාවට සහන ලබාදීම සහ ඒවා විද්‍යුත් හා මුද්‍රිත මාධ්‍යයන් ඔස්සේ නිරන්තරයෙන් ප්‍රචාරය වීම. (මෙය එරටෙි මෙතෙක් පැවති රජයකට වඩා විශාල අගයක් ගැනීම වැදගත් කොට සැලකිය හැක )


11. ගොනා මොඩල් ළඟ පිකප් චරිත කරළියට පැමිණීම. පැමිණි සැනින් අන්තරස්දහන් වීම. (මෙි සඳහා බොහෝවිට මැතිවරණයකින් පරාජිත පුද්ගලයෙකු මතුවෙි)


12. ජනප්‍රිය පුද්ගලයින්ගේ හැඟීම් ප්‍රකාශ කිරීමෙි පැහැදිලි වෙනසක් ඇතිවීම. (කට උල් කිරීම,දෑත් වැඩිපුර අහට්ට මෙහට්ට කිරීම,හැඬීම, හැඟුම්බර වීම,දුක්වීම, මම අච්චරක් කලාය,මෙච්චරක් කලාය කියමින් පපුවට දෑතින් ගසාගැනීම, ජනතාව වෙනුවෙන් මෙතෙක් නොවූ විරූ පරිදි ශෝකවීම වැනි)


13.ඒ රට බෙිරාගැනීමෙි අවසන් අවස්ථාව මෙය යැයි උලුප්පා පැවසීම. (මෙමගින් ජනතාවගේ හෘදය කම්පිතවීම වැළැක්විය නොහැකි නිසා නැවත වඳ වස්සෙකු, අබ්බගොබ්බයෙකු, ගස් ගෝනෙකු මහජන නියෝජිතයෙකුවීමෙි වැඩි ප්‍රවනතාවයක් ඇත.)


14. එරටෙි කාර්යාල කාර්ය සහායකයෙකුගේ භූමිකාවක් නිර්මාණය වීම. (ඇති වැඩකුත් නැත,කරන දේකුත් නැත.එහෙත් පයිල් එකක් අතේ තබාගත් කා:කා:ස යෙකු කාර්යාලය පුරා දාඩිය දමාගෙන දිවයයි)


15.  ව්‍යවස්ථා සංශෝධන,අළුත් නීති හඳුන්වා දීම, සහ එමගින් මධ්‍යම ඝණයේයැයි සම්මත සොරෙකු  හෝ දෙදෙනෙකුට විරුද්ධව නඩු දැමීම සහ ඔවුන් තාවකාලිකව සිරගතවීම. (තෝරෙකුට මෝරෙකුට එසේ කිරීමෙිදී වරක් නොව සිය දහස්වාරයක් සිතිය යුතු නිසා නිතරම අඩුත් නොවන වැඩිත් නොවන සොරෙකු තෝරාගැනේ.එමගින් මහජන විශ්වාසය ගොඩ නැගේ. )


16. වටිනා භූගත ඛනිජ ද්‍රව්‍ය ඉබෙි පොළව මතුපිටට පැමිණීම, මන්නාරම් ද්‍රෝණියෙන් ඉන්ධන නිධි පහලවීම. 


17. ගොං ප්‍රකාශ නිකුත් කිරීම.පක්ෂ විපක්ෂ,රාජපක්ෂ එකිනෙකාට බැන අඬගසා ගැනීම, එතෙක් මෙතෙක් මහපොළවෙි වැළලී යන්නට තිබූ අපරාධ,මංකොල්ල, ඉර්දියෙන් කරළියට ඒම සහ  ඒවා ජනතාවට මෙනෙහි කරවීම. නඩු දැමීම, ඉල්ලා අස්කර ගැනීම. (මෙයින් ජනප්‍රියතාවය ඉහලනංවා ගත හැක)


18.  විශාලා මහනුවර, උදේන පාර්ශ්වයේ ෆ්ලවර් එස්ටෙිට් මන්ක්ස් (Flower Estate Monk's) වරුන් හමුවී තම වාසියට ප්‍රකාශ නිකුත් කරවා ගැනීම. පවතින බාධක පිළිබඳව දැනුම්වත් කිරීම හා එවාට විසඳුම් විමසීම. (ඔවුන් පූජනීය ලෙස එරට පිළිගැනේ. එහෙත් එසේ එන හැම එකාටම හොඳම පැවසීම සිරිතකි.)


මෙි සියල්ලම අපේ රටට අදාල නැත. එබැවින් එරට දේශපාලනය මෙරටට නොපැමිණීමට වගබලා ගමුය. 


අවසානයේදී දකුණු ඉංදීය සිනමාවෙි රසිකයින් මෙන් වැඩ සිටින එරට බොහෝ පිරිස්  මෙි සියල්ලටම රැවටී "උන්දැ පව්" යැයි සිතා උන්දැලාටම කතිරය ගසයි. මැතිවරණයෙන් පසු කව්රු පැමිණියද මෙි සියල්ලම නැවතත් පෙර තිබූ තත්වයටම පත්වෙි. ඉන්පසු ⁣ජනතාව වසර කිහිපයක් යනතෙක් ඔවුන්ට බැන බැන හිඳී. ඒ අතරතුර ජනතා ආශිර්වාදයෙන් ඔවුන් ඒ රටම මංකොල්ල කති. ණය බරක හිර කරති. එරටෙි ජනතාව විජේ,අජිත්, සිංහම්, ධනූෂ් වැනි නළුවන්,තමාත් අකමැති සතුරාට කිලෝමීටර් ගණන් උඩින් විසික්කවීමට අතින් පයින් පහර දෙන අයුරුත්, ඔවුන් ලේ පෙරාගෙන දුවන සැටිත්, නළුවා දුෂ්ඨයාගේ දියණිය කරකාරෙට ගන්නා අයුරුත් බලා සැනසුම් සුසුම් හෙලති. ඔවුන්ට ඉත්තෑපුක්රෙප්ටියෝසිස් රෝගය සෑදෙන්නේ නැවත මැතිවරණයක් ආසන්නයේවීම කණගාටුදායක පුවතකි. ඒ අතින් අපි හරි වාසනාවන්තය. අපේ රටෙි කිසිම මහජන නියෝජිතයෙකු මෙසේ නොකිරීමම අපිට ආඩම්බරයකි,සතුටකි, අහෝ දුකකි,ඉරකි,තිතකි,මල්වැලකි. 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.10.17

Saturday, October 16, 2021

සජිත් අයියාට

 2021.10.16                                                                    නිවන්සේදීය


තෙරවන් සණයි!

ආරණීය සජිත් මලලි වෙත සෙනහසින් ලියන වගනම්.. ඔයා සුන් ඇතැයි සිතමි. 

අපි නම් මෙි දවස්වල තුන් වෙිලෙන් දෙවෙිලක් කාල බොහොම අමාරුවෙන් ජීවත් වෙන්නේය. ඔයව හැමදම රූට රූට ටිවී එකේන් පවොත්ති වල පෙන්නපු නිසා මගේ මළ පනින ලෙඩෙිත් වැඩවී ඇත බැව් දවනු කැමැත්තෙමි. ඔයා පාරිලිමෙන්තුවෙි අප වෙනුවෙන් කතා කරන බත් අපිට සුරලොවක් තනා දෙන්නටත් සිංගප්පූරුවට එහා ගිය සවර්ධන රටක් උදා කර දෙන්නත් වෙන මහන්සිය දැක්කාම බඩවැල් ඇඹරී වකුගඩු හිරිවැටී හකු පාඩා ඇදී බොක්ක දොට්ට පනින තරමෙි පුකක් ඇතිවෙන බව කියන්නෙමු. දුපත් අප වෙනුවෙන් එච්චර දුකක් උහුලන්න අයිය මැට්ටට තාම හයිය තියෙන එක ගැන සතුටු වෙමිය. මගේ පොඩි පුතා හිකන් ඉන්නේ ඔයා ටෙලිනාට්ටියක නලුවෙක් කියාය. ඔයාගේ රඟපෑම් දැක පුතා මගේන් ඇහුවේ "පව් එයා ආධුනික නලුවෙක් නේදැ'යි ටාට්ටෙි "කියාලුය. මට ඔයා ගැන පටම දුකක් ඇතිවුන නිසා ඌට හොඳ වැයින් දෙකක් කියා එලවා ගත්⁣තාය. ඒත් ඌ පැත්තකට ගිහින් හක හක ගා හිනාවෙන එක මට නවත්තන්ට බැරිය. ඒ ගැන මං කනගාටු වුවෙමු. ඔයා කුඹුරු ගානේ ගිහින් ගොවියන් එක්කාසු කරගෙන නටන නාඩගම හරිම ලස්සනය. ඒත් මං එකකට කනගාටු වූවාය. කොරෝනා කාලේ දුප්පත් අපේ රට වැටී ඇති තැන ගැන අපිට ගොඩක්  දුක හිතුනාය. ඒත් වලට වැටුණු එකා නල කටෙන්ම ගොඩ එන්නා සේ අපිත් මෙි වලෙන ගොඩ එන්නට උස්සාහ කරමුය.රටට හොඳ දෙයක් වෙද්දි ඒකට සහයෝගේ දෙන්න බැරි එක ගැන පොඩි එකාද මගෙන් විමසන්නෙමු. එය නොකර ඔයා කරන වැඩ ගැන පොඩි එකාටත් පැහැදීමක් නැත්තෙමුය. මෙි වෙලාවෙි ආණ්ඩුවට සහයෝගය දී කටයුතු කරනවානම් ලොකු උනාම මගේ චන්දෙත් සජී මාමාටය කියා පොඩි එකා කීවාහුය. මට ඔයා ගැන දුක හිතුනෙමු. කුඹුරුගානේ ගිහින් ගොවියන් උසිගන්නනවාට වාඩා ඔවුන්ව කාබනික පොහොර වෙනුවෙන් දිරිගන්නනවානම් මමත කැමති වෙන්නාය. 

ඉස්කෝලෙ නැතුව පොඩ්ඩාට පිස්සු වගේලුය. ඌ තාමත් හැමදාම උදේට ඉස්කෝලේ ගේට්ටුව දිහා බලාගෙන සුසුම් ලන්නාය. උගේ ආසාව දොස්තර මහන්තැන් කෙනක් වන්නටලුය. ඒකට ටීචර්ලා සර්ලා ඉස්කෝලේ ඇවිත් උගන්වන්නට ඔිනෑලුය. ඌ දොස්තර මහත්තැන් කෙනෙක් වී ලොකු පඩියක් ගන්නදාට ඌට උගන්නපු ටීචර්ලාට සර්ලාට පිංසිද්ද වෙන්න කියා නොමිලේ බෙහෙත් දෙන්නම්ලුය. ඒකා කියන ඒවා ගණන් ගන්ඩ එපාය. ඌ ලබන අවුරුද්දේ සිස්සත්තේ ලියන තාම පොඩි එකෙකුය. ඌට සිස්සත්තේනම් ලියන්ඩ්ත් බෑලුය. හැබැයි දොස්තර කෙනෙක් වෙන්ඩ ආසාලුමය. ඒ හිංදා මෙි විසි එක් වෙනිදාට ටීචර්ලා සර්ලා ඉස්කෝලේ එවන්ඩලුය කියා මතක් කරලාම ලියුමෙි ලියන්ඩ කීවෙමු. 


මාත් එකක් කියන්ඩ කැමති වෙමු. බඩු ගණන් වැඩී තමාය. ජීවත් වෙන්ඩත් බැරි වගේමය. ඒත් මෙි කාලේ කොහොමහරි ඉවසා ඉන්ඩම වෙනවාය. ඒ හිංදා ඔයාගේ දැනුමත් හැකියාවත් කැපවීමත් පුලුහන්නං ආණ්ඩුවට දී අපේ මෙිජර් ජනාදිපති සර් දිරිගන්වන්න කියා ආදරෙන් ඉල්ලා සිටින්නේය. රට වටෙි මිනිස්සු එක්කාසු කරගෙන ඔයා කරන වැඩ නිසා කෝවිට් තවත් රැල්ලක් අත ලඟමය කියා මාට දැනුනෙමු. ඒහෙම උනොත් අපිට තවත් අමාරු වෙිය. ඒ හංදා ආන්ඩුවට සහයෝගේය දෙන්ඩ බෑනං අඩුම තරමෙි ගෙදරට වෙලා හරි ඉන්ඩ යැයි මා ඉල්ලනු කැමැත්තෙමුය. අඩුම ආත්ම ගවුරවය කෙලෙසා නොගෙන ගෙදරට වී ඉන්ඩ යැයි කියන්නෙමුය.  අපි පස්සේ බටොන් එකෙන් වැඩ ගනිමුය. කියන්ඩ බැරිවුනාය. ආයේ ඒදන්⁣ඩේ යන්ඩ එපාය. ටැට්ටර් ලොරි එලවන්ඩ එපාය. රිකට් ගහන්ඩත් එපාය. ඔයා සුළුපටු කෙනෙකු නොවෙිය. අපේ රටෙි එකම විපස්ස නායකයා ඔයාය. ඒ හිංදා ටිකක් පරිස්සම් වෙමුය. 

ඉතින් ගොඩක් ලීවා. අදට මා නවතින්නෙමු. ඔටත් ඔබෙි බිරිඳටත් හූනියං දෙයන්ගේම පිහිටය. 


ප.ලි: මං කියපු එක ඔයා ටිකක් කල්පනා කර බලාවියැයි සිතන්නේය. බුදු සරනයි.


මීට

රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

Friday, October 15, 2021

සතුරු අඩවිය

 නැගෙනහිරෙන් අහසට නගින හිරු රාජයා පිළිවෙලින් මහ පොළොවට තම කිරණ එළාගෙන එළාගෙන එද්දි ලා කහ පාටට දිස්වෙන හාත්පස අමුතු ප්‍රබෝධයකින් ඇලලී යන්නේ කාගේ වුවද සිත් සතන් පුබුදවමිනි. විහඟුන්ගේ ගී නාදයෙන් සවන් යුග පිරී යන්නේ රැයක් පුරාවට නිදිවර්ජිතව සිටි හෙයින් දිය සිඳි  වැවකට නවතමයෙන් වතුර පුරෝනව වාගේ හැඟුමකිනි. රැයක් එළිවෙන තුරාවටම ඇසුනේ  ගමන් ගත් බසයේ යකඩ එකට එක ඇතිල්ලීමෙන් ඇතිවන ඇන්ජිමෙි ශබ්දයත්,ඉඳහිට රියැදුරා විසින් හඬවන වැකූම් නලාවෙි නාදයෙනුත්ය. බසයේ පැය හත අටක නොනවතින ගමනක නිමාවෙන් පසු කිරාන් නගරයෙන් බැසගත් මමත් බාලාත් ඒ වෙද්දි උත්සන්න වී තිබුනු කුසගින්න නිවාගනු වස් වටපිට බලමින් සිටියේ ඒ වෙද්දි නගරයේ දකුණු පසින් විවෘතව තිබුනු එකම හෝටලයේ කෑමට ඇත්තේ මොනවාදැයි විමසිල්ලක් කරන අයුරිනි. කුසගින්නත්,තිබහත්,ගමන් වෙහෙසත්, නිදිමතත් යන ඒවාගෙන් මැඩවූ ගතත් සිතත් නැවත ප්‍රකෘතිමත් කර ගැනීමට අවශ්‍ය වූ හෙයින් අපි දෙදෙනාම වහ වහා ටවුමෙි දකුණු පස පිහිටි පුල්ලෙයාර් කෝවිලේ ඉදිරිපස තිබූ ලිඳ වෙත ගොස් මළානික ගතියෙන් පෙලී තිබුනු මුහුණ අතපය තෙමා ගන්නට අදහස් කර ඒ වෙත ගියෙමු. ලිඳ අසලට ගිය මමත් බාලාත් කරේ තිබුනු ගමන් බෑගයන් එතැන බිම වැල්ල මත තබා ආඬියා ලිඳෙන් වතුර එකක් බා ගත්තෙමු. ඉන් පසු මා මුහුණ සෝදා ගන්නා තෙක් බාලා විසින්  වතුර බාල්දිය පැත්තකට මදක් ඇල කර වත් කරමින් මට සහය විනි. මාද එසේම බාලාට සහය වීමි. අත් දිගට දමා කලිසමට යට නොකර ඇඳ සිටි කමිසයේ අත් දෙක ඉහලටම ඇද දමා මුහුනත් අත් දෙකත් දෙකකුල්වල යට කොටසත් හොඳින් තෙමාගත් අපි දෙදෙනා ඊ ලඟට ඇදුනේ තේ කඩයටයි. එහි ඉදිරිපස මගේ උස ප්‍රමාණයටම තබා තිබූ වීදුරු ෂෝකේස් එකේ තට්ටු දෙකක්ම පුරවා තිබුනේ ඉඳි ආප්ප වලිනි. ෂෝකේසයේ පාන් බනිස් ලැවරිය වඩෙි ආදී දේ තිබුනත් අපි ඉඳිආප්ප ඇනවුම් කර පැත්තක තිබුනු මෙිසයක පුටු දෙකක් ඇදගෙන වාඩිවුනෙමු. මෙතැනට පැහැදිලිව හිරු පෙනේ. තාමත් පියවි ඇසින් බැලිය හැකි මට්ටමෙි ළාමක කිරණවලින් සුසැදි හිරුට තාමත් ගමෙි එක් පැත්තක් එළිය කරන්නට නොහැකි වී ඇත. මොහොතකින් ගල් කැටයකින් පහර කෑ කලෙක මෙන් මොර දෙමින් පහතින් ඉගිලී ආ කපුටන් රංචුවක් විදුලි කම්බි මත වැහුවෙි අපි සිටි කඩය දෙසම බලාගෙනය. මඳ වෙිලාවක් උන් දෙස බලා සිටි මා ෂෝකේසයේ පිඟානක හතරට කපා තිබුනු පාන් ගෙඩියෙන් පංගුවක් ගෙන සිහින් කැබලිවලට කඩා කපුටන් සිටි දෙසට විසි කළෙමි. ඒවා දුටු කපුටු රෑන පොර කමින් බිමට විත් මා විසිකල පාන් කැබලි එකින් එක අහුලාගෙන නැවතත් විදුලි කම්බි මතට ඉගිලි ගියේ අනෙකෙකුගෙන් තම ගොදුරට හානියක් නොවන්නට මෙනි. විනාඩියක කාලයක් යන්නට පෙර විසිකල සියලුම පාන් කැබලි අතුරුදහන් වී තිබුණි. නැවතත් ෂෝකේසයෙන් පාන් කාලක් ගනු දුටු අපට කෑම පිඟන් සකසමින් සිටි කඩෙි දමිළ තරුණ පහේ කාන්තාව කට හඬ අවදිකලාය.


*ඔවුන් තමා ඉස්සෙල්ලාම මෙි කඩෙිට එන්නෙ කොච්චර දුන්නත් මදි යි කීවාය.  එසේ කියමින් ඉඳිආප්ප සඳහා සම්බල්ද, බටු අල සහ හාල්මැස්සන් දමා සැකසූ හොදි දීසියක්ද ගෙනවිත් මෙිසය මත තැබුවාය. ඉන්පසු පිඟන් දෙකක්ද එතැනින්ම ගෙනත් තබා ශෝකේසයේ වට්ටියක දමා තිබූ ඉඳි ආප්ප පහේ ගොඩවල් කිහිපයක් ගණන් කර තවත් කුඩා වට්ටියකට දමා අප ඉදිරියෙන් තැබුවාය.  මමත් බාලාත් ඒ පහේ ගොඩවල් දෙක බැගින්ද හොදිද පිඟානට දමාගෙන අනාගෙන කන්නට වීමු. එසේ අපි දෙදෙනාම ඉඳි ආප්ප පනහක් කා, ප්ලේන්ටි දෙකක්ද ඇනවුම් කළෙමි. ඉන් පසු කටහඬ අවදිකල බාලා නැවතත් කාටවත් නොඇසෙන පරිද්දෙන් කතාවකට මුල පිරුවෙිය.

*උඹට මතකනෙ කියපුවා. මොනවා කිව්වත් කට පියාගෙන ඉන්න තියෙන්නෙ. මෙතන ඉඳන් කිලෝමීටර් දෙකහමාරක් විතර දුරකින් තමා ආමි රෝඩ් බ්ලොක් එක තියෙන්නෙ.

*හ්ම්. අවුලක් නෑ මචං. මට ඔිවා පුරුදුයි.

*මෙතන ඉඳන් සෑහෙන දුරක් තියෙනව මදීලගෙ අහට. ටැක්ටරයක් හරි කරත්තයක් හරි හම්බුනොත් හොඳයි. 

ටිකක් වෙලා බලමුද ඒ එකක් එනකං

*අපි හිමීට යමු බං. එකක් ආවොත් ගොඩවෙමු මම කීමි. මට වුවමනාව තිබුනේ අලුතෙන් යන මෙි ගමනේ වට පිටාවෙි සිරි නැරඹීමටයි. ජීවිතයේ තවත් එක් දැකීමක් ලබාගන්නටද මෙය කදිම අවස්ථාවකි. 

*හ්ම්.

 ප්ලේන්ටි දෙක අප අසලින් ගෙනත් තැබූ කඩෙි අක්කා අපි යන්නේ කොහාටදැයි විමසුවාය. අපි දෙදෙනා වෙිලාසනින්ම කතාකරගෙන සිටියේ කාටවත් යන එන තැන් නොපවසන ලෙසිනි. ඒ අපේ ආරක්ෂාවටය. අනෙක කාටවත් අප යන එන තැන් දැන ගැනීමට අවශ්‍යතාවයකුත් නැත.

*මෙයාලා මෙහේ අය නෙමෙි නේද? කොහේටද යන්නෙ?

*අපි මෙි ටිකක් ලඟට යන්නෙ? අක්කා මෙි පාරෙ ටැක්ටරයක් එන්න කීය ⁣විතර වෙයිද? බාලා කතාව වෙනතකට යෙමෙුකරමින් ඇගෙන් පැනයක් විමසුවෙිය.

*ඒකනං කියන්න බෑ.ඒත් මෙි දවස්වල කුඹුරු වැඩ නිසා උදේම මන්මුනෛ පැත්තට යන්න ඔිවා එනවා. ටිකක් වෙලා හිටියොත් යන්න පුලුවන් වෙයි.

*හ්ම්. මෙි පාරෙ යන්න තමා අමාරු. වැහැලවත් නෑ වගේ කාලෙකින් නේද?

*අනේ ඔව් අප්පා.. මෙහෙට වහින්නෙ කාලෙකටනෙ. තව කල් තියෙනවා වහින්න.. කුඹුරු එහෙම කැපෙන්න එපැයි. දැන්නං ටික ටික කැපෙනවා. ඔිවා ඔක්කොම කපල ඉවරත් වෙලා මාසයක් විතර යනකොට තමා වැස්ස පටන් ගන්නෙ. මල්ලිලා කොහේ ඉඳන්ද එන්නෙ??

*අපි වව්නියාවෙ. මෙහෙ මගෙ නෑදෑ කට්ටියක් ඉන්නවා එහෙ යන්නෙ අක්කා. බාලා ඇගේ පැණයට පිළිතුරු සැපයුවෙිය. 

එතැනින් ඇයත් සමග අපේ කතා බහ අවසන් විය. ප්ලෙන්ටි දෙකත් බී අවසානයේ බාලා විසින්ම ඇගේ ගණන් හිලව් බෙිරා බීඩි මිටියකුත් විට තුනකුත් අරගෙන බෑග් එකේ ඉදිරිපස සාක්කුවට දමා ගත්තේය. බාලාවත් මමවත් කවදාවත් දුම්වැටි පාවිච්චි කර නැත. එහෙත් ඔහු බීඩි මිටියක් ගත්තේ වෙනත් අරමුණකිනි. ඒ කුමකටදැයි කියා මා දනිමි. ඔහු ඒවා ගත්තේ හමුදාවෙි රෝඩ් බ්ලොක් එකේ චෙක් කරන අයටත් ඉන් පසු හමුවෙන සංවිධානේ රෝඩ් බ්ලොක් එකේ අයටත් පෙනෙන්නටය. අප දෙදෙනා එලෙස මුල ඉඳන්ම කතා වී සිටියෙමු. 


කෑම කන මෙිසය ළඟ බිම තබා තිබු අපේ තමන් බෑග් දෙක ගෙන කරේ දා ගතිමු. මෙතැනි සිට අපේ ගමනට සහාය වෙන යැක්ටරයක් හෝ කරත්තයක් එනතුරු දෙදෙනාම යා යුත්තේ පයින්ය. එය පොඩි දුරක් නොවෙි. බාලා කියූ ආකාරයට කිලෝමීටර් දහය දොළහක හා සමහර විට ඊටත් වඩා වැඩි දුරකි. කිරාන් ටවුමෙන් මන්මුනෛ පාර දිගේ මීටර් හැත්තෑ පහක් සියයක් එනවිට ගම අවසන් වෙි. ඉන් පසු ඇත්තේ විවෘත භූමියකි. බොහෝ කාලයකට ඉහත කුඹුරු කර ඇති බවට සිතිය හැකි එහෙත් දියවී ගිය නියරවල් සහිත කුඹුරු යායකි. වම් පැත්තෙන් පුංචි කඳු ගැටයකි. ඒ කඳු මුදුන සහ ඉන් එහා ජනාවාසයක් බවට පැහැදිලිව පෙනේ. මෝඩ ගඩොලෙන් බැඳ පොල් අතු හෙවිල්ලූ ගෙවල් දෙකක් අපි සිටින තැනට පැහැදිලිව පෙනේ. එක් නිවසක ඉදිරියේ රූස්ස අඹ ගස් දෙකකි. අනෙක් නිවස ඉදිරියේ තල් ගස් කිහිපයකි. මෙි පළාතේ තල් ගස් අපේ පැත්තේ පොල් ගස් වලටත් වඩා ආරක්ෂා කරන බව මා ඇත. දුවක් දීග දෙන විට දෑවැද්දට තල් ⁣ගස් දෙන බවකුත් අසා ඇතියෙමි. ඉතා දිළිඳු ලෙස ජීවිතය ගත කරන මෙි පවුල් දවසකට බඩ පිරෙන්න කන්නේ එක වෙිලකි. ඒ රෑටය. දවල් කාලයේ කුළියක් මලියක් කර හම්බ කරගන්නා දෙයින් එක් වෙිලක් හෝ දෙකක් කා ජීවිතය සරි කරගන්නේ ඉතා අමාරුවෙනි. ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය ගොවිතැන වුවත් හැමෝටම ඒ සඳහා ඉඩ කඩම් නැත. තිබෙන කොටසේ එළවළු වර්ග කිහිපයක්, පුංචි කුඹුරු කෑල්ලක් කර ඇති හැටි මා දුර තියාම දුටුවෙමි. තවත් ටිකක් ඉදිරියට ආ විට දුටුවෙි තවත් පුංචි කෝවිලකි. වැඩිය උස නොවූත් වඩා මහත වූත් පැරණි නුග රුකක් අසලතනා තිබුනේ පුල්ලෙයාර් කෝවිලකි. ඒ කෝවිල ඇතුලේ හමුදාවෙි තිදෙනෙක් රාජකාරි යෙදී සිටින අයුරු දුටු මාත් බාලාත් ඒ දෙසම බලාගෙන ඉදිරියට ආවෙි සමහර විට අඳුරන කෙනෙක්වත් ඇතැයි යන බොළඳ සිතුවිල්ලෙනි. එහෙත් එහෙමම කිව නොහැක. ගම්පහ ප්‍රදේශයේ පදිංචි අපි දෙදෙනාට ඒ ගම් පළාතෙන් හමුදාවට බැඳුණු කෙනෙකු සිටියහොත් ඔවුන් අපව අඳුරගන්නවා නොඅනුමානය. නමුත් අපේ බලාපොරොත්තුව ඔවුන් හා කතාවට යෑම නොව  මග හැර යාමයි. අඳුරන අය සමග කුළුපග වුවහොත් අපේ ගමනේ අරමුණ මග හැරෙනු ඇති. එබැවින් හැකි තාක් ඔවුන්ගෙන් වසන් වී සිටීමට අපිට වුවමනා වෙි. 

හෙමින් හෙමින් කෝවිල ඉදිරියට ආ අප දෙදෙනා ඉන් ඉදිරියේ ඇති පාරෙන් දකුණට හැරෙනවාත් සමග කෝවිලේ සිටි අයෙක් අත්පුඩියක් ගසා අපි දෙදෙනාට අසලට කතා කළේය. මා එක්වරම තිගැස්සුනේ මොහොතකට පෙර සිතුනු දේ හැබෑ වෙලා වද්දෝයි යන හැඟීමෙනි. එක්වරම හිස හරවා එදෙස බැලූ මට ඔවුන් තිදෙනාගේ මුහුණු පැහැදිලව පෙනේ. උකුසු ඇස් වලින් මා අපට කතාකල සෙබළාටවත් නොපෙනෙන්නට විමර්ශනය කල මා ඔවුන් තිදෙනාම නොහඳුනන අය වීමෙන් සැනසුම් සුසුමක් හෙලුවෙමි.  බාලා ද මා අනුවම ඒ දේම කරනු මා දුටිවෙමි. දෙදෙනාම නැවතී දුර තියාම කතා කල සෙබළා අසලට නොයා "ඇයි සර්" යනුවෙන් විමසීමි. ඔහු නැවතත් ලඟට පැමිණෙන ලෙස අතින් සන් කර දෙදෙනාම ඔහු අසලට ගෙන්වා ගත්තේය. 

*එංග පෝරිංග?

*නාංගල් ඌරුක්කු පෝරංග ෂර්

බාලා සෙබළාගේ පැණයට පිළිතුරු දුන්නේ මදක් සිනහ සෙමිනි. 

*එන්න ෂර් කූප්පුටිංග?

ඔහු ඊළඟට කතා කලේ සිංහලෙනි. නමුත් සිංහල නොදන්නා ලෙස ඇඟවූ අපි දෙමළෙන්ම ඔහු ඇසූ පැණ වලට පිළිතුරු බැන්දෙමු. ඔහුට අවශ්‍යතාවය තිබුනේ අප දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකු කඩයට යවා සිගරට් කිහිපයක් ගෙන්වා ගැනීමය. එහෙත් අපි දුර ගමනක් ආ බව දැනගත් ඔහු අපිට යන්නට දී අප පිටුපසින් පැමිණි වෙනත් අයෙකු නවතා ගෙන ඔහුට සිගරට් ගෙන්වා ගැනීමට මුදල් දෙන අයුරු දුටුවෙමි. එතැනින් පිටත්වුනු අපි දෙදෙනාගේ ඊලඟ කතා බහ වූයේ එයයි. කව්රුවත් අහලක පහලක නැති තැන අපි දෙදෙනා හෙමිහිට සිංහලෙන් කතාකිරීමටත් දුර තියා හෝ කෙනෙකු පැමිණෙනවා දුටුවහොත් වහාම මාතෘකාව වෙනස් කර දෙමළෙන් කතා කරන්නට කතා වී සිටියෙමු. එය අකුරටම පිළිපැදීම අප දෙදෙනාගේම අරමුණයි.

අප මන්මුනෛ පැත්තට යා යුතුනම් කෙලින් පාර දිගේ යා යුතුය. එහෙත් ඒ පාරද අල්ලා කොටු කර හමුඳා කඳවුර ස්ථාපිත කර තිබූ නිසා වැඩි පුර කිලෝ මීටර් එකහමාරක් පමණ ගෙවා වටෙන් ලොකු රවුමක් යා යුතුය. අලිට කතා කල සෙබළා සිටි තැන ඉඳන් කඳවුරට ඇත්තේ මීටර් දෙසියයක් පමණය. කඳවුරේ පළලද මීටර් සියයක් පමණ යැයි උපකල්පනය කළහොත් කඳවුර පුටුපසට ඇත්තේ මීටර් තුන් සියයකි. ඒ මීටර් තුන්සියය හෝ එතන ඉඳන් කිරාන් මාර්ග බාධකයට මීටර් සියයක් තිබුණොත් අපට එතැනට යාමටඇත්තේ මීටර් හාරසියයක් පමණ දුරකි. එහෙත් ඒ වෙනුවට අපි කිලෝමීටර් දෙකක් පමණ දුරක් ගෙනා කඳවුර වටා ඇති පාරේ වැඩි මහන්සියකින් හමුදා මාර්ග පාධකයට යා යුතුය. නමුත් අපිට ඒවාට කතා කල නොහැකිය. කළයුතු සුදුසුම දේ කට පියාගෙන යන්න තිබෙන පාරේ යෑමයි. නොයෙක් වල්පල් දොඩමින් අවට පරිසරය නරඹමින් හෙමින් හෙමින් මාර්ග බාධකය බලා ගමනේ යෙදුනෙමු. අප ආ පාරේ වම් පැත්තේ කැළයකි. විශාල තල් මංඩියක අවසානයේ කැළෑව ඇරඹෙි. ඊට ටිකක් මෙහායින් වැව් බන්ට් එකක් පෙනෙන්නට තිබුණි. වැව ඊට එහා පැත්තේය. වැව් බන්ට් එක දිගේ සයිකල් වලින් ගමන් කරන මිනිසුන් මෙතැනට පැහැදිලිව පෙනේ. වම් පැත්තේ කඳවුරයි. ඉදිරියෙන් අවසාන මාරග බාධකයද පෙනෙන්නට ඇත. එහෙත් එහි නගරය දෙසට එන්නට දිගු පෝළිමක් ඇත. පළමුවෙන් පයාන් ගමන් කරන ගැහැනු මිනිස්සුද පිටපස කරත්ත දෙකක්ද ඊළඟට වී පටවා ඇතියැයි සිතිය හැකි ට්‍රැක්ටරයක්ද නැවතත් කරත්ත කාහිපයක්ද ඇති බැවු දුටුවෙමි. තවමත් හමුදා මාර්ග බාධකය විසින් පාර විවෘත කර නැත. අපද ඒ දුටු වහාම ගමනේ වෙිගය අඩු කළෙමු. වෙිගයෙන් ගියොත් පාර අරිනතුරු එතැන සිටගෙන ඉන්නවා වෙනුවට හිමින් ගමන් කර වෙහෙසත් මදක් නිවාගෙන පාර ඇරීමට ආසන්නයේ එතැනට යාමට අදහස් කළෙමු. එසේ අප ගමන් ගද්දි එක් වරම කඩිගුලකට අළු දැම්මාක් මෙන් එතැන කළබලයක් ඇති වෙන්නට පටන් ගති. ඉන්තේරුවෙන්ම දැන් මාර්ගය විවෘත කරනු ඇති යැයි මට සිතුණි. ඒ සිතුවිල්ල නිවැරදි විය. පෝලිමෙි සිටි මිනිසුන් තම තමන් අත රැඳි මලු සහ බඩු භාහිරාදිය රැගෙන එකා පිටුපස එකා මෙන්  බඩු සහ පුද්ගලයින් පරීක්ෂා කරන තැනට යන්නට විය. අපි යන දිශාවට සිටියේ කිහිප දෙනෙක් පමණි. ඒ පා පැදි වලින් යන පිරිමි කිහිප දෙනෙකි. ඔවුන් කුඹුරු යනවා යැයි සිතිය හැකි පරිදි බයිසිකල් හැඬලයේ දෑකැත්තක් ගසා ඇත. අප දෙදෙනාද පය ටිකක් ඉක්මන් කර මාර්ග බාධකයට කිට්ටු වීමු. එහි ඇතුල් වෙන තැනට මදක් ඉදිරියෙන් ඇති  කණුවක බෝඩ් එකක් එල්ලා ඇත. එහි දෙමළ බසින් "පරිසෝදනෛ නිලයම්" යනුවෙන් සඳහන් කර ඇත.  

අපේ අවස්ථාව පැමිණි විට පළමුව බාලාත් දෙවනුව මමත් පරීක්ෂාවට ලක්වීමට ඒ සඳහා පොල් අතු කිහිපයකින් වටකොට ඇති තැනට ඇතුල්වීමට ගියෙමු. ඊට පෙර මෙිසයක් මත ගමන් මලු තබන්නට යැයි අණ කල සෙබළෙක් අපේ ගමන් මළු පිරික්සන්නට විය. බෑගයේ ඇති සෑම දේම එකාන් එක ගෙන මෙිසය මත තමා පරීක්ෂා කල ඔහු හැඳුනුම්පත ගෙන ප්‍රශ්ණ කිහිපයක් ඇසීය. ඒ දෙමළ බසිනි. මාද දෙමළ බසින්ම පිළිතුරු දුනිමි.

*නම මෙකෙද්ද?

*ගනේෂමූර්දි සදීස් කුමාර්

*කොහෙ ඉඳන්ද එන්නෙ.

*වව්නියා ඉඳල සර්.

*යන්නෙ??

*අරයා මගේ යාලුවා. එයා බඳින්න ඉන්න කෙනාගෙ දිහා යන්නෙ සර්.

*කොහෙද?

*මන්මුනෛ සර්

*රස්සාව මොකක්ද කරන?

*ඩ්‍රයිවින් ෂර්

*තමුන් ඩ්‍රයිවින් කරනවා කියලනම් පේන්න නෑ.. සිංහල දන්නවද?

*ටික ටික දන්නවා සර්

මා සිංහල ටික ටික දන්නවා යැයි කීවෙි ඔවුන් හා කතා කිරීමෙිදී බැරිවෙලාවක්වත් සිංහල වචනයක් කියවුන හොත් ඇතිවන සැකයෙන් බෙිරීම සඳහාය. ඉන්පසු ඔහු මා හා කතා කලේ සිංහලෙනි. ඒ තවත් විස්තර කිහිපයකි. ඉන්පසු මට ඉදිරියට යන්නට ඇරිය ඔහු මා යන දෙසත් බලා සිටි බැව් මා ඇස් කොනකින් දුටුවෙමි. ඔවුන් හැම තිස්සෙම විමසිලිමත්ය. පුද්ගලයෙකු ගමන් කරන විලාශයෙනුත් ඔවුන්ව මැනීම මොවුන්ට ඇති විශේෂ පුරුද්දකි. පෙනුම,කතා බහ කරන විලාශය අනුවද ඔවුන් යම් යම් තීරණ වලට එළඹෙි. ඒ ඔවුන්ගේ හැටිය. ඒ පුරුද්දනම් මටත් යස අගේට පිහිටා ඇත. එබැවින් මා මෙවැනි තැන්වල ඒ බව දැන දැනම හැසිරීමට උත්සාහ කරන එකද මාගේ පුරුද්දකි. එබැවින් වැඩි කලබලයකුත් හදිසියකුත් නුරුස්නාබවකුත් නොපෙන්වා හිමීට බොඩි චෙකප් කරන තැනට ඇතුල් වීමි. එතැන සිටි සෙබළා මොහොතක් කෙලින්ම මාගේ මුහුණ දෙස බලා සිට බෙල්ලේ සිට යටි පතුල දක්වා අතගා "හ්ම්" යනුවෙන් හරි යැයි හඟවා යන්නට අවසර දුන්නේය. ඉන් පසු අප දෙදෙනාම එතැනින් පිටවී මද දුරක් එනතුරු නිහඬවම ගම⁣න් කළෙමු.


ඒ මාර්බාධකය ඇත්තේ කළපුව අයිනේය. ඒ භූමියත් වටකර කම්බි පොටවල් කිහිපයක් ගසා තල් අතු වලින් වටෙිම ආවරණය කර තිබුණි. එතැන් සිට ආයෙත් මීටර් හැත්තෑ පහක් පමණ යා යුත්තේ කලපුව මැදින් වැටී ඇති කොන්ක්‍රීට් පාර දිගේය. නිහඬව වටපිට සිරි නරඹමින් පැමිණි අපි දෙදෙනා රෝඩ් බ්ලොක් එකට නොපෙනෙන දුරකින් තිබූ තවත් කැඩී ගිය එහෙත් මදක් ඉස්සී තිබුනු කොන්ක්‍රීට් ලෑල්ලක වාඩි වුනෙමු.


එතැන් සිට අපි දෙදෙනාම බලා සිටියේ අප යායුතු දිශාවෙන් ටවුමට එන මිනිසුන් දෙසය. කාන්තාවන් දෙතුන් දෙනා එකට එකතුවී එහෙත් වැඩි කතා බහක් නැති සෙයින් ඔවුන් ගමනේ යෙදෙති. හිස් මත විශාල උරය. ඒවාගේ ඇත්තේ රට කජුය. සමහරු අතේ හිස් මල්ලක් පමණක් ඇත. දිලිසෙන කොලපාට සාරියකිනුත් රෝස පැට හැට්ටයකිනුත් සැරසී සිටි එක් කාන්තාවක් දෙස මා බලා සිටියෙමි. මැදිවියද ඉක්මවා ඇති ඇය තරමක් කලු පෙනුමකි. සාමාන්‍ය වෙිගයකින් ගමන් කල ඈ නාසයද විද කරුඹුවක් දමා තිබුනාය. පෙනුමට වඩා මහළු බවක් පෙන්වූ ඇය කොර ගසමින් ගමන් කල නිසා ඇය සමගින් පැමිණි  අනෙක් ඈයන්ට වඩා කැපී පෙනුනාය. එබැවින් අරමුණක් නැතිවම මා ඈ දෙසම බලා හුන්නෙමි. අප අසලින් ගමන් කරද්දී දත් විලිස්සා සිනාසී අප පසුකර ගමන් කළාය. මෙි ආදී වශයෙන් කට්ටි කට්ටි පැමිණෙන කාන්තාවන් දෙසත් පා පැදිවල ගෝනි එක දෙක පටවාගෙන අමාරුවෙන් පැද ආ පිරිමි ඈයන් අප දෙසවත් නොබලා තමන්ගේ ගමනේ යෙදෙන අයුරුත් විමසිලි දෑසින් බලා සිටිමා කට හඬ අවදි කර "කොච්චර දුරකින් එන අයදැ"යි සා බාලාගෙන් විමසුවෙමි. ඒ පෙනෙන තෙක් මානයේ ගම්මානයක් ඇති සළකුණක්වත් නොමැති නිසාය. 

"ඔය ඔක්කොම අපි යන ගමෙන් එන අය. සමහර වීට ඊට එහා ඉඳන් වෙන්නත් පුලුවන්. ඔය ඔක්කෝම සතියකට සැරයක් ටවුමට යනවා. බාලා පිළිවදන් දීය. "ඔය අරන් යන රටකජු විකුණලා සතියකට ඇති වෙන්න බඩු ගේන්න යන්නේ." 


*පව් බං. ජීවිතේ ගැට ගහගන්න මෙි මිනිස්සු විඳින දුකක්

*හ්ම් එහෙම තමා බං මෙහෙ මිනිස්සු. 

*එතකොට මදීලත් එහෙමද?

*ඔව් මදීගෙ තාත්තත් ඔහොම තමා. මං කලින් ආපු වතාවක එයත් එක්ක මාත් ටවුන් ගිහින් තියේ. එයා මෙි පාරෙන් නෙමෙයි යන්නෙ. කරත්තේ රටකජු බඩ ඉරිඟු වී මිටියක් දෙකක් දාගෙන යන්නෙ අනික් පාරෙන් වාලච්චෙිනට. ඒවා එහෙට විකුණලා මාසෙකටම ඇතිවෙන්න බඩු ගේනවා.

*ඔය බඩු ගන්න මුදලාලිලා කුණු කොල්ලෙට බං බඩු ගන්නෙ. ඔය මිනිස්සු කීය වුනත් දීලා දානවා. සමහරුනං කුණුකොල්ලෙට ඉල්ලද්දි  රණ්ඩුත් වෙනවා. ඒත් අන්තිමෙි තව රුපියලක් හරි වැඩි කරගෙන තමා බඩු දෙන්නෙ. මොකෝ අරන්යන ඒවා ආපහු ගේන්න කියලෑ බං

*සිරාවටම පවු බං. අරුන්දැලා ඒවගෙන් සල්ලි ගන්නැද්ද?

එයින් අරුන්දැලා යනුවෙන් මං අදහස් කලේ සංවිධානෙ අයයි. 

*එහෙම නෑ. අස්වැන්න නෙලුවම ඒවගෙන් ගෝනියක් දෙකක් දෙනවා. ඒ ඇරෙන්න සල්ලි ගන්නෑ. බාලා ඒවා හොඳට දනී. ඒ ඔහු මීට පෙර කිහිප වතාවක්ම ⁣මදීලගෙ ගෙදර ඇවිත් ගිහින් තිබුනු නිසාය. 


බාලා අද බලන්න යන මදීලත් මෙහෙ ඉපදී හැදී වැඩුනු අය නොවෙි. ඔවුන්ගේ මුල් පදිංචිය නුවරය. මදී ඉපදුනෙත් නුවරදීය. එහෙත් මීට අවුරුදු දොලහකට පහලොවකට පමණ පෙර එහෙදි ඇතිවූ සිංහල දෙමළ ආරෝවකින් ඔවුන්ට තවත් තම ගමෙි වසන්නට බැරි තත්ත්වයක් උදාවී ඇත. ත්‍රස්තවාදී අරගලය උතුරට ⁣නැගෙනහිරට පමණක් සීමා නොවී ඒවා දකුණේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට පවා බලපෑ හැටි මාද හොඳින් දනිමි. උතුරේදී හමුදා ප්‍රධානියෙක් ඇතුළු තවත් සෙබළුන් සංඛ්‍යාවක් ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයකින් මිය යෑමෙන් පසු රට පුරාම සිංහල දෙමළ ජාතීන් දෙක අතර විරසකයක් ඇරඹිනි. එය නුවරටද බලපා කෝපවුනු සිංහලයින්  මදීලගෙ ලැයිම් කාමරවලටද පැන ඔවුන්ව කපා කොටා පහර දී එළවා දමා තිබුණි. දෙදෙනෙකු මරා දමාද තිබූ බවත් එයින් කෙනෙකු මදීගේ බාප්පා කෙනෙකු බවත් මීට පෙර බාලා මා හට අවස්ථා කිහිපයකදී පවසා ඇත. එකල බිලින්ඳෙක්ව සිටි මදීවත් රැගෙන ඇයගේ දෙමව්පියන් සහ නෑදෑයින් අන්ත අසරණව යාචකයන් මෙන් අනාරක්ෂිතව නුවර ටවුමෙිත් තව තැන් තැන් වලත් කඩපිල් අගු ගානේ කුසට අහරක් නැතුව ඉබාගාතේ ඇවිදිද්දී ඔවුන්ට කන්න බොන්න දී ආරක්ෂා කොට ඇත්තේද සිංහල පවුලකි. එම දුක්බර අතීතය මා අත්විඳ හෝ දැක නොමැතිවුවත් පොතින් පතෙන් දැන උගත් කරුණු අනුව මටද සිංහලයින් එක්තරා අමනුෂ්‍ය කොට්ඨාශයක් යැයි සිතී තිබුණි. එහෙත් බොහො තැන් වලදී මෙසේ අසරණ වූ දමිළයින් ආරක්ෂා කොට තිබුණේද සිංහලයන් වීම නිසා මට ඔවුන් ගැන තිබූ පිළිකුල ඉවත දා මධ්‍යස්ථ අදහසක් දැරීමට එම සිදුවීම් උපකාර වූවා යැයි කිව හැක. අවිහිංසාව ආගම කරගත් සිංහල බෞද්ධයා ගැන පසු කාලීනව වුවත් ඔවුන් ගැන විරුද්ධ මතයක් දැරීමට වුවත් මට කවදාවත් නොහැක. එසේ වීමට ඔවුන් හා මා අතර විශාල සම්බන්ධතා ඇත. ඒ ගැන බාලාද දනී. බාලා දමිළයෙකුවුවත් උගත්තේ සිංහලයන් අතරේ සිංහල පාසැලකය. ඔහු මට වඩා උගත්ය. වසරකින් පමණ වැඩිමල්ය. මට වඩා උස මහත කලු පුද්ගලයෙකි. පිළිවෙලද සිංහල ආරටය. ඔහු දෙමළෙන් කතා කරන්නේ ඔහුගේ ගෙදරදී පමණි. අනෙක් සෑම තැන්හිම පැහැදිලි සිංහලෙන් කිසිම අඩුපාඩුවක් නොමැතිව කතා කරයි. ඔහුගේ මුළු පවුලම බෞද්ධය. ඔවුන් විසින් ගමෙි පන්සලට දෙන පේරු දාන කිහිපයකටම මාද සහභාගිවී ඇත්තෙමි. ඔහුගේ නංගීත් මල්ලීත් ඉගෙන ගත්තේ ගමෙි සිංහල ඉස්කෝලෙය. අක්කා විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය හමාර කර රැකියාවක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින්නියකි. බාලාද උසස් පෙළ සමතෙකි. නමුත් ඉන් එහා යන්නට තරම් නොකැමැත්තක් තිබූ නිසා රස්සාවට බැඳුනි. මට ඔහු හමුවන්නේ එහිදීය. හිතේ එකක් කටෙි එකක් නැති බාලා විහිළුවකටවත් බොරුවක් නොකීයුවෙකි. ආශ්‍රය කරන්නට සුදුසු සරළ චරිතයකි. ඔහු හා කතා කල මුල් දවස් කිහිපයේදිම ඔහු ගැන පැහැදීමක් ඇතිවුනු නිසා අප දෙදෙනා පසුව කුළුපග මිතුරන් වීමු. මා ඔහුගේ නිවසේත් ඔහු මගේ නිවසේත් අනන්තවත් රැය පහන් කර ඇත. ඉඳහිට කලාතුරකින් විනෝදෙට බියර් එකක් පානය කලද ඒ අප දෙදෙනා පමණි. වෙනත් මිතුරන් ඒවාට ඈඳා ගන්නේ නැත. බාලා දුප්පත්මත් නොවෙි. පොහොසතෙකුද නොවෙි. ඔහුගේ පියා සමූපකාරයේ සුළු සේවකයෙක් වන අතර මව ගෘහනියකි. නමුත් හිත හොඳ මිනිස්සුය. මදී යනු බාලාගේ පියාගේ නැගණියගේ දියණියකි. බාලාට වඩා වසර කිහිපයකින් බාලය. මදීලා සිංහල දෙමළ විරසකය නිසා අනාථව තැන තැන ඇවිද යද්දී නුවර රජවීදියේ කඩයක නාට්ටාමියෙකු ලෙස සේවය කල ⁣අද අප යන ගමෙි මිනිසෙකු හමුවී ඇත. ඔහු මදීගේ පියාගේ හොඳ මිතුරෙකි. ඒ මිතුරුකම නිසාම මුලදී මදීලාත් පසුව වරින් වර තවත් පවුල් කිහිපයකුත්  මෙසේ මන්මුනෛයි කැටුව විත් ගමෙි හිස් ඉඩමක පදිංචි කරවා ඇත. ඒ අනුව මදීලා දැන් මෙහේ ස්ථිර පදිංචිකරුවන්ය. මෙි පළාතේ සිටින්නේ අපි පවසන ආකාරයට වැලි දෙමළය. වැලි දෙමළ යනු ආදිවාසි වැදි ජනතාවකි. නමුත් ඔවුන් බොහෝ කාලයක පටන් සාමාන්‍ය ජනයා ඇසුරු කිරීමට පටන් ගත් තැන් සිට ඔවුන් හා සමාජගතවී ඔවුන්ගේ චර්යාවන් හුරුවී ඇත. එය වසරකින් දෙකකින් සිදු වූවක් නොවෙතියි බාලාම මට කියා තිබෙි. සමහර විට වසර පනහක හැටක කාලයක් තිස්සේ ඔවුන් අනුවර්ථනය වන්නට ඇත. ඊටත් වැඩි කාලයක්දැයි හරියටම කිව නොහැකි නමුත් අද තත්ත්වය එසේය. ඔවුන් සියළුම දෙනා දැන් ගොවිතැන් බත් ආදිය කරමින් සාමාන්‍ය ජීවිතයකට හිමිකම් කියයි. නමුත් බස් වහරෙහි යම් යම් වචන තාමත් ඔවුන් මුලදි කතා කල භාෂාවට සමානය. ඔවුන් මුල් කාලයේ දෙමළුන්ද සිංහලද නොවන ආදී ජන කොට්ඨාශයකි. නමුත් දැන් දෙමළ බවට පරිවර්තනය වී ඇති නිසා ඔවුන්ගේ අතීතය දන්නා වයසක කෙනෙක් හැර සාමාන්‍ය ජනයාගෙන් ඔවුන් වෙන්කර හඳුනාගත නොහැක. සමහර පුරුදුද පෙර සේමය. මෙිවා සියල්ල මා බාලාගෙන් අසා දැනගත් ඒවාය. 

මදීලා කාටවත් නොකියාම මෙහේ පදිංචියට පැමිණි පසු ඉන්නා තැනක්වත් සොයාගැනීමට නොහැකි තැන බාලාගේ පියා විසින් ඔවුන්ව සොයන්නට පටන්ගෙන තිබෙි. එහෙත් කිසිදු තොරතුරක් හොයා ගැනීමට තරම් නොහැකි තැන ඒ උත්සාහයන් අතහැර දමා තිබුණි. එයට හේතුව මෙසේ අනාථවූ පවුල් දිවයිනේ නොයෙක් නොයෙක් පැති පළාත්වලට සංක්‍රමණය වූ නිසාවෙනි. මෙසේම කිහිප දෙනෙක් ඔිමන්තෙයි හරහා යාපනයටද ගොස් තිබෙි. සමහරු තම තමන්ගේ නෑදෑ පවුල් සොයාගෙන ඒ ඒ ගම් වලටත් සමහරු නුවර එළි වතු ලැයිම් වලටත් ගොස් තිබෙි. නමුත් සම්පූර්ණයෙන්ම උත්සාහය අත් නොහල බාලාගේ පියා එවැන්කුගෙන් ලද තොරතුරක් අනුව කිහිප වරක් නුවර කඩෙික සිටින ඔවුන්ට ඉඩමක් සොයාදුන් මදීගේ පියාගේ මිතුරා සොයා පැමිණ ඇත. ඒ අනුව දවසක් දෙදෙනා මුණගැසී ඇත. ඒ මාර්ගයෙන් මදීගේ පව්ල සොයාගත් බාලාගේ පියා දෙතුන් වරක්ම බාලා සමග මෙහි පැමිණ ඇත. ඉන් පසු පාර සහ පළාත හුරුවූ බාලා තනිවම මදීලගේ ගෙදර පැමිණ ඇත. ඒ වගේම අද යන ගමනත් එවැන්නකි. අද විශේෂත්වය මෙයට මා සහභාගිවීමයි. 


අප දෙදෙනා නැවත ගමන් ඇරඹුවෙමු. මෙතැන් සිට අප යා යුත්තේ විශාල වලවල් හෑරී ඇති ගුරු පාරකය. නිරන්තරයෙන් හමා එන ක්‍රමයෙන් උණුසුම් බවට හැරෙන වාතය "හෝ..හෝ.." හඬ නගා කන් අතුලට රිංගයි. සුළඟේ වෙිගය නිසා කන් දෙක සිහින් වෙිදනාවක් දේ. එම සුළං ප්‍රවාහයන් පාර දෙපස ඇති දුහුවිලි වැදීමෙන්ම දුඹුරු පැහැයට හැරුණු කුඩා පඳුරු සහ ගස් අඹරවාගෙන පැමිණ නැවත නැවතත් පාරෙහි ඇති දුුහුවිල් අඹරවා අවුස්සාගෙන ඉහල නගී. මෙි වන විට වෙිලාවද දහවල් දහයට ආසන්න නිසා ක්‍රමයෙන් සූර්ය රශ්මියද අප ගතට දැනෙන්නට විය. ඒ වගේම ක්‍රම ක්‍රමයෙන් සුළඟේ ඇති කැළඹිල්ලද වැඩි වෙන්නට පටන් ගති. විටින් විට වෙිගයෙන් හමා එන සුළං ප්‍රවාහයත් සමග ඇඹරී ඉහල නගින දුහුවිලි වළාවෝ හාත්පසම දුඹුරු පැහැයට හරවමින් නැවතත් බිමට පතිත වෙි. සමහර විටක එම දුහුවිලි සහිත සුළං "දොක්" යන හඬින් මුලු සර්වාංගයටම පහර දේ. එවැනි විටෙක මා විසිකර දමන්නට තරම් එම සුළං වෙිගය සමත් වෙි. මෙි ජූලි මස අග සතියයි. මහ කන්නයට ලැබෙන වැසි ප්‍රමාණය මෙි සුළගෙන් මැනිය හැක. ඒ සුළඟේ වෙිගය හා පවතින කාලය අනුවය. සුළඟේ වෙිගය නිසා වැසි සමය ආරම්භවන කාලය දවස් කිහිපයක් පස්සට අදින අතර, සුළං පවතින කාලය අනුව වැස්ස පවතාන කාලය තීරණය කල හැක. මෙය යම් විද්‍යානුකූල නිර්නායකයක් නොව මිනිසුන් අත්දැකීමෙන් පවසන අයුරුය. එයද නිවැරදි වන්නට පුලුවන

 මන්ද යත් දීර්ඝ කාලයක් මුළුල්ලේ මිනිසුන් ගොවිතැන් බත් කරනුයේ මෙි අනුවය. සුළගත් සමඟ ගසා එන දුහුවිලි තැන්පත් වීම නිසා පාර දෙපසත් මදක් ඇතුලට වන්නටත් ඇති සියළුම අහු ගසුත් එරමිණියා තල් ආදී දේත් අනෙක් ගස් කොලන් ආදියත් තනිකර දුඹුරු පැහැයට හැරී ඇත. අප දෙදෙනාද මදින් මද ඒ පැහැයට හැරෙන්නට පටන් ගෙන තිබෙි. නමුත් මෙි පළාත ඉතා ලස්සනය. පාරේ වම් පසින් ඇත්තේ විශාල කුඹුරු යායකි. වැස්ස නැතත් ගොවිතැනට ඇතිවෙන්නට වතුර වාකනේරි වැවෙන් ලැබෙන බවත්, ඒ වතුර ගලා එන ඇලක් වෙල්යාය මැද හරස් අතට විහිදී ඇත. දුර තියා ඔිනෑම කෙනෙකුට ඒ ඇළක් බව තේරුම් ගැනීමට හැකි වන පරිදි ඇලඉවුර දිගේ විශාල කුඹුක් ගස් පේළියක් සරුවට වැඩී ඇත. කුඹුරු යායේ තැනින් තැන අහස සිඹින්නට මෙන් ඉහළට වැඩී ඇති තල් ගස් කිහිපයකි. මෙතැනට කලපුවද පැහැදිලිව පෙනේ. කුඹුරුයාය ඉහත්තාවෙන් පුංචියට පෙනෙන ගෙවල් කිහිපයකි. අතේ සුළැඟිල්ලේ නිය පොත්තේ තරම් කුඩාවට පෙනෙන ඒ ගෙවල්වල වහලය රතු පාටය. ඒ උළු සෙවිලි කර ඇති නිසාය. එ නිවෙස ඉදිරියෙන් පාරක් ඇති බැව් සිතේ. කුහුඹුවන් තරමෙි ප්‍රමාණයට ඔවුන් පෙනෙන්නේ අපත් ඒ පාරත් අතර පවතින දුර නිසාවෙනි. ඔවුන් පා පැදිවලින් ගමන් කරන බවද සිතාගත හැක. ඉහත්තාවෙන් කලපුවත් ඒ ගෙවල් කිහිපයත් පසුකර එද්දී ටිකක් මෙහාට වන්නට ඇත්තේ කැළයක ආරම්භයකි. වැඩි දෙනෙක් තොප්පිගල යනුවෙන් හඳුවන්වන කව් බෝයි කෙනෙකු පළඳින තොප්පියක ආකාරයට ස්වභාවික පිහිටි කන්දද මෙතැනට පැහැදිලිව පෙනේ. ඇස්මට්ටමෙන් බැලූ කල මෙි සියල්ල ම පෙනෙන්නේ ඉතාමත් අලංකාර විදියටයි. කැලෑව ආසන්නයේ තියෙන තල් මණ්ඩි දෙකක් හා තැනින් තැන වැඩී ඇති තවත් තල් ගස් නිසා ඒ සුන්දරත්වය තව තවත් තීව්‍ර වෙි. ඒ සැමට මෙහායින් නිල්ල ගැසී සරුවට වැඩී ඇති එහෙත් තාම බණ්ඩියවත් පීදී නැති විශාල කුඹුරු යාය නිසා අලංකාරත්වය සහ සුන්දරත්වය මොනවට පැහැදිලි වෙි. එය ඉතා දක්ෂ හැකියාවන්ගෙන් යුක්ත චිත්‍ර ශිල්පියෙකු ඇඳි සිතුවමක් වැන්න. ඒ සියල්ල පරයා වඩාත් ඈතින් මඩකලපුව දිසාවත් තොප්පිගලත් අතරින් දිස්වෙන විශාල කඳු පන්තියක් දිස්වෙි. නමුත් එහි හැඩය හරියට නොපෙනෙන්නේ මද්දහනට ලංව ඇති නිසා සුළං රැළි තාපකරනයට ලක්වීමෙන් ඇතිවන දිලිසීමත්, දුම්පාටට හැරී ඇති නිසාත්ය. හිරු කිරණ වැටීම නිසා දිලිසෙන ටකරන් තහඩු හෙවිලිකරන ලදැයි සිතිය හැකි නිවසක්ද ඈතින් පෙනේ. මෙිවා දුරක පිහිටියත් මධ්‍යස්ථ ඇසකින් බලන කල මෙිවා සියල්ල මදක් ලංව ටිකක් පැහැදිලිව පෙනේ. ඒ ඉදිරියෙන් ඇති තැනිතලා බිමට වඩා මදක්  ඉහලින් ඒවා පිහිටා ඇති නිසාය. 


කිරාන් හමුදා මුරපොළේ සිට මෙි වෙද්දි සෑහෙන දුරක් ගමන් කර ඇත. ඒ කිලෝමීටර්නම් කීයක්දැයි කීමට තරම් දැනුමක් අපට නැත. සමහර විට කිලෝමීටර් පහකට ආසන්න හෝ මදක් වැඩි දුරක් විය හැකිය. මෙතැන් සිට කිලෝමීටරයක් පමණ වූ දුරකින් සංවිධානයට අයත් මුරපොළක් ඇති බව නම් බාලා කීය. එයත් හිතේ තබාගෙන අප දෙදෙනා සාමාන්‍ය කතා බහෙනුත් බොහෝවිට අවට සිරි නරඹමිනුත් ගමන් කර සංවිධානයේ මුරපොළ අසලට පැමිණියෙමු. 


එම මුරපොල ඉදිරියේ සිටි සංවිධානයේ සාමාජිකයෙකු අපව ඔහු අසලට කැඳවා පරීක්ෂාවට ලං කළේය. අප හමුදා මුරපොලට පැවසූ විදිහටම මෙතැනටත් පැවසුවෙමු. එම සාමාජිකයා සිටියේ හමුදා කැලෑ ඇඳුමට සමාන දිගු කලිසමකිනුත් නිල් පාට ඉරිවලින් හීන්  කොටු වැටුනු පසුබිම සුදු අත් දිග කමිසයක් ඇඳ සෙරෙප්පු දෙකක්ද ඉදිරියෙන් කොටි ලාංඡනය එම්බ්‍රොයිඩර කර තිබූ තොප්පියක්ද දමාගෙනය. තුවක්කුවකුත් කරේ තිබිණි. එතැන සිටුවා ඇති කණුවක අවියේ මැගසින් දමන ආම්පන්න කට්ටලය එල්ලා තිබුණි. ඔහු පළමුවෙන් බාලා පරීක්ෂාකරන්නට පටන් ගත් අතර ඔහුගේ සහායට එවැනිම තවත්සාමාජිකයෙක් පැමිණ මාවත් ගමන් බෑගයත් පරීක්ෂාවට ලක් කළේය. අපි වව්නියාවෙි සිට ආ බැව් පැවසීම නිසා එකෙකු මගේ මුදල් පසුම්බියද ගෙන අදින්නට විය. එහි තුබුනේ රුපියල් හය සියයක මුදලක් පමණි. ඉතිරි මුදල් ඇත්තේ මගේ කලිසමෙි පිටුපස වම්පැත්තේ සාක්කුවෙහිය. එය මාගේ පුරුද්දකි. සන්තකයේ තිබෙන මුදල් එක් තැනකට රැස්කර තැබීම මා කවදාවත් නොකළ දෙයකි. යම් හෙයකින් ගමනකදී නොදැනුවත්ව පසුම්බිය අස්ථානගත වුවහොත් පත්වන අසීරුතාවය මගහැරවා ගැනීම පිණිස මා රස්සාව කරන්නට පටන් ගත් දින සිටම කරන දෙයකි. බෑගයේ අඇතුලේ මම පමණක් දන්නා එහෙත් කාටවත් සොයාගත නොහැකි කුඩා පොකට්ටුවක මගේ ඉතිරිමුදල් සියල්ලම සඟවා ඇත. බාලාද එසේමය. ඒ පිට කව්රුත් අප ළඟ තිබෙන මුදල් ප්‍රමාණය දැන ගන්නවාටත් හා එයින් අප ගැන ඔවුන් සිතන ආකාරයත් වෙනස් කිරීමෙි අරමුණෙනි. ඒ හැර ගමන් වියදමටත් කෑමට තේ බීමට ආදියට සරිලන මුදලක් පසුම්බියේත් කලිසම් සාක්කුවෙිත් ඇත. 

මාගේ පසුම්බියෙහි ඇති පොකට් එකින් එක විවෘත කර බැලූ ඔහු අන්තිමට මුදල් තියෙන කොටස ඇර එහි මුදල් ඇති පමණ බැලුවෙිය.ඒ රුපියල්හය සියය දැක කට කොනකට මද සිනහවක් නංවාගත් ඔහු ඒ මුදල දෙසත් මා දෙසත් මාරුවෙන් මාරුවට බලා නැවත පසුම්බිය මට දික් කළේය. එහි තියෙන්නේ මගේ හැඳුනුම්පතත් මුදලුත් දකුණු ඉන්දීය නළු නිළියන්ගේ පිංතූර කිහිපයකුත් පුල්ලෙයාර් දෙවියන්ගේ පින්තූරයකුත් පමණි. වටිනා ලියකියවිලි කිසිවක් අප දෙදෙනා රැගෙන ආවෙි නැත. ඒවා ගෙදර ලාච්චුවක දා ඇත. 

එතැනින් පරීක්ෂා කර අවසානයේ තවත් සාමාජිකයෙකු විසින් මෙිසය මත තිබූ පොතක් දිගහැර එහි  අප දෙදෙනාගේ සියළු විස්තර සටහන් ක⁣රන ලදී. ඉන්පසු මෙි ප්‍රදේශයට පිටින් ඇතුල්වන අයගෙන් බලපත්‍ර ගාස්තු අය කරනවා යැයි පවසා එක් අයෙකුට රුපියල් සියය බැගින් රුපියල් දෙසීයක් ගෙන  තුණ්ඩුවක්ද නිකුත් කලේ ඔහු විසිනි. එම තුණ්ඩුව මෙි පළාතෙන් පිටවන තෙක් සුරක්ෂිතව ලඟතබා ගන්නා ලෙස ඔහු දැන්වීය. එයද ගෙන පසුම්බියට නවා දමාගෙන අප දෙදෙනා එතැනින් පිටවීමු. 


අප දෙදෙනා අප දෙදෙනාටම පමණක් ඇසෙන පරිදි ඔවුන්ට බැන බැන හිනා වෙවී ඉදිරියට ගමන් කළෙමු. එතැන සිව් දෙනෙකු රාජකාරියේ යෙදී සිටියහ. සිව් දෙනාම හැඳ පැලැඳ සිටියේ එකම විදියටය. තුවක්කු තැන් තැන්වලය. වටෙිට ටකරන් ගසා වහලෙට තල්අතුත් පොල් අතුත් හෙවිල්ලා තිබුනා. මුරපොළ පිහිටා තිබුණේද ඇලක් අයිනේය. එතැනින් පිටත්වුනු පසු මදීලගෙ ගෙදරට එනතෙක්ම සැරින් සැරේ සයිකල්වලද පයින්ද ට්‍රැක්ටර්වලද ගමන් කරන සංවිධානයේ සාමාජිකයින් කිහිප විටක්ම මුහුනට මුහුණ හමුවිය.නමුත් ඔවුන් අප දෙදෙනා දිහා බලනවා මිස කිසිම දෙයක විමසීමක්වත් නොකලහ. එය අපිටද අස්වැසිල්ලක් විය. උදේ ඉඳිආප්ප කඩෙන් ගත් විට තුනෙන් ඉතිරිව තිබූ අන්තිම විටද දිග හැර ගත් අප දෙනො නැවතී තවත් විටක් ඒදා මදක් එතැන නැවතී සිටියෙමු. අපි ගමන් කලේද ඒ මුරපොලෙන් වමට හැරී යට කියූ ඈතින් පෙනුන පාර දිගේය. මෙි පාර දිගේ අරලගංවිලටත් ගිය හැකි බැව් බලා කීය. ඒ සැනින් මා කීයේ යද්දි ඒ පාරෙන් යමු කියාය. මෙි වෙද්දි පයින් ඇවිත් කකුල් කෙඩෙත්තුවද හැදී ඇත. එහෙත් ගමන තාමත් අවසාන නැත. මෙි පාරත් අපි කලින් ආ පාර මෙනි. වගා ලිං ප්‍රමාණයේ හෑරුනු වලවල් මෙි පාරේද ඇත. සමහර තැන් කුඹුරේ මට්ටමටම ගිලා බැස ඇත. පාර ටිකක් පළල්ය. තැනින් තැන වැලි ගොඩැලිද  ඇත. ඒවාද බලමින් මදක් නැවතී සිටි අප දෙදෙනා නැවත ගමන් ආරම්භ කරන්නට සූදානම් වෙද්දි ඈතින් ට්‍රැක්ටරයක් එනු දැක නැවත නැවතී විමසිල්ලෙන් ඒ දෙස බැලුවෙමු. ඒ ආවෙි සංවිධානයේ ට්‍රැක්ටරයකි. ඒ නිසාම අප අත් දැම්මෙි නැත. ඒවා අනවශ්‍ය කරදර ගෙට කැන්දා ගැනීමක් වැනි යැයි සිතුනු නිසා පයින්ම ගමන් කෙරුවෙමු.  ට්‍රැක්ටරය අපව තවත් වරක් දුහුවිල් වලාවක ගිල්වමින් ආවාටත් වඩා වෙිගයෙන් අප පසු කර යන්නට විය. තවත් මීටර් පන්සියයක් පමණ ගිය තැන අප කලින් ආ පාර පැහැදිලිව පෙනේ. කලපුවද පුංචියට පෙනේ. අප ඒ පාරේ එද්දි මෙි යන පාර දුටු සේ මෙි පාරේදි ඒ ආ පාර දිස් වෙි. වටෙිම හරිම ලස්සනය. මෙි වෙද්දි ඉර මුදුන් වී ඇත. අපට පය ඉක්මන් කලානම් මෙි වෙද්දි මදීලගෙ නිවසට යන්නට හැකියාව තියෙන්නට ඇත. එහෙත් කතා බස් කරමින් අවට සිරි නරඹමින් ආනිසා ගමන කෙරුණේ මන්දගාමීවය. නමුත් වෙහෙසනම් දැනේ. තිබහද දැනේ. එහෙත් තවත් දුරක් යායුතු හෙයින් අප දෙදෙනා නැවත ගමන ඇරඹීමු. මෙි වෙද්දි අප දෙදෙනා සිටියේ සංවිධානේ මාර්ග බාධකය පසුකල නිසා සැනසුම් හුස්ම හෙලමින්ය. දැන් ඉතින් බිය විය යුතු කාරණාවක් නැත. බිය විය යුත්තේ කොතැනක කට වරදීද යන්න ගැනය. එබැවින් අප දෙදෙනා පරිස්සම් වීමට නිරන්තරයෙන්ම වග බලා ගත යුතුය. එය කිසිසේත්ම අමතක කර නැත.


තවත් සැතපුමක් පමන එද්දී පොඩි කඩයක් හමුවිය. එහිද තේ කැවිලි ආදිය ඇති බැව් දුටු නිසා  අප දෙදෙනා ඒ කඩයට ගොඩවී පසෙක තිබූ පිට ලෑල්ලක් දමා සකසාතිබූ බංකුවෙි වාඩු ගතිමු. මා කඩෙිට ඇතුළු වූ විගස වතුර වීදුරුවක් ඉල්ලාගෙන බීගෙන බීගෙන ගියෙමි. එය මදිව තවත් වතුර ජෝගුවක් ඉල්ලද්දී කඩෙි මුදලාලි මා දෙස බලා කඩෙි පිටුපස තිබූ කුඩා නිවසේ ලිඳ පෙන්වා දහඩියත් දුහුවිල්ලත් සෝදාගෙන එන ලෙස පැවසීම නිසා ඒ වතුර ජෝගුවත් බී දෙදෙනාම ඒ දෙසට ගියෙමු. මෙි වතුර කිවුල්ය. අමුතු රසකි. කිවුලනම් මට හුරුය. එහෙත් ඒ ලවණ මිශ්‍රිත කිවුලකි. සමහර විට කලපුව නිසා එසේ වන්නට ඇත. ලිඳට ගිය මමත් බාලාත් කමිසයද වෙස්ට් එකද ගලවා ගසා ලිඳ ළඟ තිබූ වැලක වනා දමා මාරුවෙන් මාරුවට වතුර බාල්දි කිහිපයකින්ම කඳ කොටසත් මුහුනත් දෑතත් සෝදා කලිසමද දණහිස තෙක් නවා කකුල් දෙකද සොදා ගතිමි. ඒ වතුරේ තිබූ සිහිලැල් බව නිසාම මද්දහනේ වුවත් නව ප්‍රබෝධයක් ගතට ඇතිවිය. මද්දහනේ වුවත් සුළඟ නිසා තවත් සිසිල් බව වැඩිවූ හෙයින් ලිඳ අතහැර දමා එන්නටද සාත් නොවුණි. එහෙත් ඉන් ගමන් විඩාව මදක් නිවාගෙන කඩයට ඇවිත් මෙිසයක් මත තබා තිබූ පුංචි වීදුරු ශෝකේසය ඇර එහි තිබූ වඩෙි කිහිපයක්ම ගෙන බාලාටත් දී කෑමට පටන් ගතිමි. මා පමණක් නඩෙි පහක්ද පෑන් කේක් දෙකක්ද වහ වහා ගිල දැමුවෙමි. මා මෙන්ම බාලාද කුලප්පුවී ඇති සෙයකි. මා කන දේම ඔහුත් වියරුවෙන් මෙන්කන්නට විය. එය හුදෙක් විනෝදය පිනිසම කරන ලද්දකි. නමුත් කුස අඩක් පිරුනි. කුඩා වතුර ජෝගු දෙකක්ම බාව් නිසා මගේ බඩ හොඳටම පිරුනි. ඉන්පසු මමම කඩෙි හරහට බඳින ලද පොල්ලක එල්ලා තිබූ කුඩා නෙස්ටමෝල්ට් සැෂේ පැකට් දෙකක් කඩා මුදලාලිට දී එය සකසා ගතිමි. එය බොන ගමන් මුදලාලි කට ඇරියේය.

*මං හිතුවෙ උඹල දෙන්නා මාවත් කයි කියල

*පිස්සුද අංකල් අපි හරක් මස් කන්නෑ යැයි මා කී විහිලුවට මුදලාලිද බුලත් කා කලු වී තිබූ දත් ටික පෙන්වා හයියෙන් හිනැහුනි. අපිද ඒ අනුව සිනාසුනෙමු. 

*උඹාලා කොහෙ යන ගමන්ද මෙි??

*සුදලාලිට මාව අඳුරගන්න බෑද. මං කීප විටක්ම මෙි කඩෙන් තේ බීල තියෙනවනේ යි මා විහිලුවට කීමි. ඒ සමග ඔහු මාදෙස මොහොතක් බලා සිට "ම්ම්හු මතකයක් නෑ" කීය. මාද "වෙන්න ඇති, මොකද මං කිව්වෙ බොරු" කී පසු ඔහු නැවතත් සිනාසුනි. මට ඇවැසිවූයේ එසේ විහිළු කර ඔහුට අප දෙදෙනා පිළිබඳ යම් මතකයක් ඇති කරලීමටයි. 

*කොහෙ ඉඳන්ද එන්නෙ?

*වව්නියා අංකල්. 

*මෛහෙ??

*මෙයා කැල්ලක් උස්සන්න ඉන්නෙ මෙහෙන්. අපි කියමුකො කසාදෙ කියලා. ආං ඒ වගේ. 

*මොන මගුලක් කියෝනවද මංදා 

*නෑ නෑ. මගුල ගන්න ඉන්නෙ මෙහෙන්. මෙයාගෙ ඇවැස්ස නෑනා මෙහෙ ඉන්නෙ.

*කව්ද?? මෙහෙ ඉන්නේ?

*බාලා කියාපංකො අංකල්ට කියා මා බාලාට මදීලගෙ විස්තර කීමට ඇරයුම් කලෙමි. මගේ ඇරයුමෙන් කටහඬ අවදිකල බාලා මදීගේ පියාගේ නම කියූ පමණින්ම මුදලාලි ඔහුව හැඳින ගෙන ඔහුගේ පව්ලේ විස්තර අපට කියන්නට විය. බැලින්නම් ඔහුද මදීගේ පියාගේ දුර ඥාතියෙකි.මදීලා මෙන්ම මෙයත් නුවර වැසියෙකි. එහෙත් වෙනත් වත්තකය. මදීලාත් එක්කම මෙහෙ පදිංචියට ආ වෙකි. ඒ නිසා ඔහු අප හා හොඳට හිතවත් විය. කතා බහෙන්ම ඔහු අහිංසක මිනිසෙක් බැවි හඳුනාගෙන අපි ඔහු හා සෑහෙන වෙලාවක් දොඩමළු වීමු. ඔහු මදීගේ නිවසට ඇති දුරත් නිවැරදිව අපට කීය. ඇගේ පියාද උදේ කරත්තයකින් වාලච්චෙිනෙ ගිය බවත් තාමත් ආපසු නොආ බවත් ඔහු එනවිට සවස්වෙන බවත් කීය. අපිටත් එතරම් හදිසියක් නොවූ නිසා නෙස්ටමෝල්ට් එක බී බෙලෙක් කෝප්පය මෙිසය මතින් තබා තවත් විටක් ඒදුවෙමු. අපි දෙදෙනාම විටට ඇබ්බැහි වී නැත. නමුත් විනෝදයට විට කන එක ඉඳහිට කරන දෙයකි. කරුංකා පුවක් හපා මගේ හකු දෙකම ඇදී රිදෙන්නට ගත්තේ දෙවෙනිවරට කෑ විටත් සමගය. ගස් බුලත් නිසා කටත් තුවලෙ ඇති සෙයක් දැනේ. පැණි දුංකල වල වැලිය. ඒවා වැලි නොහැපී කන්නටනම් සෝදාම ගත යුතුය.ඒවා කා පළපුරුද්දක් නැතත් පුරුදුවිය යුතු නිසා කන්නට වීමි. මදී හා විවාහ වෙන එක නොවෙන එක දන්නේ බාලාය. මා ඔහුගේ ලඟම මිතුරෙක් වුවත් ඒ ගැන හරියටම මටවත් කියා නැත. එය දන්නේ ඔහුමය. මාද ඒ ගැන කිසි විටෙකත් හාර හාරා අවුස්සන්නට නොගියෙමි. මා මදී දැකඇත්තේ පිංතූරයකිනි. හැබැහින් කවදාවත් මුනගැසී නැත.අද මුන ගැසෙන්නේ පළමු වතාවටය. ඇය කෙසේද, සුදුද,කලුද,උසද මහතද, ලස්සනද නැතද කියා දැනගනු වස් කුතුහලයක් ඇති බැව්නම් සැබෑවකි. නමුත් ඒවා දැනගැනීමට තරම් හදිසියක්ද මට නැත. බාලාටද ගාණක් නැති ගානය. ඉතින් මට මොන හදිසියක්ද? බාලා කියු පරිදි ඇය සාමාන්‍ය පෙළ  විභාගය සමතියෙකි. සමාජ සේවිකාවක් වශයෙන් රතු කුරුස සංවිධානයේ මසකට රුපියල් තුන් දහසක දීමනාවකට සේවය සපයන්නියෙකි. බාලා වරෙක ඇයට හොඳට උගන්වා ගතයුතුයැයි මා හා පවසා ඇත. නමුත් එම යෝජනාවට ඇය අකමැති වී ඇත්තේ උසස් අධ්‍යාපනය ලබන්නටනම් ඒ සඳහා පහසුකම් ඇති පාසැලකට යාමට ඇති දුෂ්කරතාවයයි. කිලෝ මීටර් ගණනාවක් ගෙවා කිරාන් මහාවිද්‍යාලයට හෝ ඊටත්වඩා දුරක් ගෙවා වාලච්චෙින ජාතික පාසැලට යා යුතු බැවින් ගමන් අපහසුව නිසාවෙන්ම ඇය අකමැති වී ඇත. නැතිනම් ඇයද තවත් ඉගෙන ගන්නට කැමැති එකියකි. 


පැයක පමණ කාලයක් කඩෙි ගතකල අප දෙදෙනා නැවත එළියට බැසිමි. ඒ මුදලාලිද හොඳට හිතවත් වූ පසුය. ඔහු කී පරිදි ගමනාන්තයට තවත් කිලෝ මීටර් තුනක් පමණ යා යුතුය. මද්දහන නොවුනිනම් එය එච්චර ගාණක් නොවෙි. නමුත් හිරු මුදාහරින පීඩාවෙන් තැවෙමින් හෙමින් යන ගමනකි මෙි. අප කඩයත් පසුකර ටික දුරක් පැමිණි පසු පා පැදියකින් ආ සංවිධානයේ සාමාජිකාවන් දෙදෙනෙකු අප අසලින්ම සයිකලය නවතා "කොහෙද යන්නේ"යි විමසීය. සයිකලයෙන් නොබැසම විමසූ පැණයට අපි යන තැන පැවසුවෙමි. තවත් පැණ කිහිපයක් විමසා එයට පිළිතුරු දුන් පසු ඔවුන් දෙදෙනා යන්නට ගියාය. ඒ දෙදෙනාම පිළිවෙළකට කැලෑ ඇඳුම ඇඳ සිටි දෙදෙනෙකි. නමුත් පයට සෙරෙප්පු දා ඉනට හමුදාවෙන් බඳින ⁣ප්‍රමාණයේ ඒ වගේම බඳපටියක් දමා කොණ්ඩය කොටට කපා තිබුණි. සයිකලයේ පිටුපස ගමන් ගත් සාමාජිකාව මා දුටු ආකාරයට ටිකක් පිළිවෙළකට සිටින එකියකි. පෙනුමද කලුත් සුදුත් නොවන  ප්‍රියංකරය තළෙළු පැහැයක් ඇත්තියකි.මුහුනද වටකුරුය. අපගෙන් විස්තර විමසූයේ ඇයයි. ඇය කතා කරන විටදි කටහඬත් පැහැදිලිය. ඒ කට හඬද අණක් නියෝගයක් කරන පරිදි හඬෙහි තාලය  උස් පහත් කරමින් කතා කල නිසාම  හා කතාකල ඒ විනාඩි කිහිපයේදිම ඈ ගැන පැහැදීමක් ඇතිවිය. උසට සරිලන ලෙස මහතද ප්‍රියංකරභාවයද නිසා  අපේ භාෂාවෙන් කියතහොත් පට්ට පිට් ඇඟක් ඇති හැඩවත් එකියකි. ඒ එහෙමයි කියා ඈ ගැන සිතක් ඇති කරගන්නට තරම් මා මෝඩයෙකු නොවෙි. ඇය රටක රජයට විරුද්ධව කැරළි ගසන සංවිධානයක මිත්‍යා අදහසකට යටවූ තැනැත්තියකි. ඇය එම සංවිධානයට එක්වූ අයුරු මා නොදන්නෙමි. එහෙත් කුමණ අයුරකින් කුමන අරුතකින් අරමුණකින් සංවිධානයට බැඳුනද සැබෑ මිථ්‍යාව යනු එයයි. ඇත්ත හංගා බොරුව උලුප්පා, සිදුනොවූ දේවල් සිදුවූ ආකාරයට පවසා, මනස වෙනස් කිරීමකට භාජනය කර, ඔහු හෝ ඇය අහිංසක ජන කොට්ඨාශ වෙත භීෂණය මුදා හරින සංවිධානයක සාමාජිකයෙකු හෝ  සාමාජිකාවක කර ඔවුන්ව සන්නද්ධ කර සහ කරන මෙවැනි අපරාධ නියම අපරාධ වන බව මාගේ හැඟීමයි. එය තමන් ලද  මිනිසත් භවෙි මිනිසත්කම නොමිනිසත් කමට හරවාගත්තෙකි. යහපතෙන් අයහපත තෝරා ගත්තෙකි. සාමය පටලවා ගත්තෙකි. කිසියම් අයෙකු විසින් දරුවෙකු හය හතර තේරෙන අවධියෙහි  මනස වෙනස් කිරීමකට භාජනය කර තමන්ගේ හෝ තමාද යටත් නායකයෙකුගේ අරමුණක් මුදුන්පත්කරවා ගැනීමට විනාශයට භාජනය කරවන්නෙකි. ඒ වගේම සත්‍ය තේරුම් නොගෙන ඒ ප්‍රවාහයට එකතු වීමම මිත්‍යාවකි. පසු කලෙක රාත්‍රියකදී මටත් ඒ සංවිධානයේ මෙවැනිම දේශණයකට සහභාගිවීමට අවස්ථාව ලැබුණි. මම කියා නැත. හරි දේ වැරදි දේ තේරුම් ගෙන සිටි මමද මිථ්‍යාව සහ විද්‍යාව යනු කුමක්දැයි හොඳින් දැන සිටි මගේ මනසද ඒ දේශණය අවසානයේ වෙනස් වෙන්නට හැකියාව තිබුණි. එතරම්ම ඔවුන්ගේ මෙි ක්‍රියාවළිය සංකීර්ණය. ඇපැහැදිලි කම සඟවා පැහැදිලි දිය ගලන ඇලක් දොලක් මෙන් වචන ගලපා ගලා යන්නට ඉඩ සලස්සන ඔවුන් වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන්ම ත්‍රස්තවාදීහුය. එම කතාව අවසානයේ දේශකයාද ඔහුගේ සංවිධානයද මෙි නොදරුවන් ඉදිරියේ වීරයන් වී අවසන්ය.  කෙනෙකුගේ යම් අරමුණක් මුදුන්පත්කරවා ගැනීම උදෙසා මහත් ධනස්කන්ධයක් වැයකර මිනිසුන් රවටන,මිනී මරන, සාමය සමගිය ඇති රටක් අනාරක්ෂිත කරන දේශපාලන  අරමුණු උදෙසා එවැනි රටක මහජනතාව වෙත භීෂණය, බලහත්කාරය, මුදාහරින ඔවුන්ට ඒ හැර වෙනත් අර්ථයක් දිය හැකිද?. එම දේශණයේ අවසානයේදී යමක් දැන සිටි මාද වෙනස් විය හැකි බවට මටම මහ බියක් දැනුනි. එතරම්ම ඔවුන් උපායශීලිය. වැඩ පිළිවෙළ සංකීර්ණය . නමුත් ඒ කල කී දේ සමානුපාතිකව එක් එක් මතයන්ට හා සිදුවීම්වලට සමකර බැලීමෙිදී අවසානයේ මටනම් ඇතිවුණේ මහත්ම වූ පිළිකුළකි. ඒ වගේම මෙි මිනිසුන් කෙරෙහි දුකකි. ඔවුන් සියල්ලෝම ඊනියා අරමුණකට කැමැත්තෙන් සම්බන්ධ වූවන් නොවෙති. සියයට හැත්තෑපහකටත් වඩා ප්‍රථිශතයක් බලහත්කාරය නිසාම ඒ ප්‍රවාහයට එකතු වූවන්ය. මා සිතන පරිදි මට හැඟෙන පරිදි එම සංවිධානයේ නායකයාද වෙන කාගේ හෝ ගැත්තෙකි. නැතිනම් අතකොළුවකි. දුරස්ථ පාලකයකින් ක්‍රියාත්මකවන රොබෝවෙකි. කව්රු හෝ වෙිවා ඔහු විදේශපාලනයක අරමුණකට මෙන්ම මෙරට දේශපාලනයේද අනුහසින් ක්‍රියාත්මකවන පඹයෙක්ද විය හැකිය. ඒවා හරියටම මා නොදන්නා නමුත් එක දෙයක් ඉන්තේරුවෙන්ම කිව හැකිය. ඒ ත්‍රස්තවාදය මෙරටෙහි ඔඩුදුවා අවසන් බවය. රටෙහි ජනජීවිතය පවා අනතුරකට භාජනය කර ඔවුන්වද රටද මහත් විනාශයකට තල්ලු කර රට දශක ගණනාවක් ආපස්සට තල්ලු කර ඇති බවය. 


ඔවුන් ගියපසු බාලාද මා දෙසට හැරී කට මදක් ඇදකර දෙවුර හකුළුවා දෑත් දිගුකර "අනේ මංදා බං" යන්න ඉඟියකින් පෑවාය. එයට මද සිනහවකින් පිළිතුරු දුන් මා මීට පෙර කර ඇති පරිදි චංචල මනස නිශ්චල කරගැනීමට උත්සාහ කළෙමි. මගේ මනස චංචල වන්නේ සංවිධානය මට යන්තමින් හුරුවුවත් මෙහි සිටින සාමාජිකයින් නුපුරුදු නිසාවෙනි. මා මීට පෙර අවස්ථා කිහිපයකදීම උතුරු පළාතේ ඔවුන් හා කතාබස් කර ඇතියෙමි. ඒ පුරුද්ද සිහිකර මනස නිශ්චල කරගැනීමට මට හොඳට පුළුවන. බාලාට මදී බලනවාට වඩා අපි දෙන්නටම ඊටත් වඩා ලොකු අරමුණක් ඇතිව අපි දෙදෙනාම මදීව බලන්නට ආමු. මදීට බාලාගේ පැමිණීම විශේෂ වුවද අපට විශේෂවූයේ අනෙකකි. ඒ අරමුණ සාක්ෂාත් කරගැනීම පිණිස අප දෙදෙනා මෙහි මාස කිහිපයක් රැඳී සිටිය යුතුවෙි. කොටින්ම කියතහොත් මෙතනදි වූයේ වෙනත් අරමුණක් උදෙසා මදීවත් ඔවුන්ගේ පවුලත් පාවිච්චි කිරීමක් මිස ඒ අනුව මදීව බලන්නට පැමිණිමකි. 


අප මදීගේ නිවසට ගොඩවූයේ දවල් දෙකට පමණය. ඉතාමත් උණුසුම්ව සහ උපරිම සතුටකින් අපව පිළිගත් මදී සහ ඇගේ මව ලහි ලහියේ අපට දවල්ට කෑම සකසන්නට විය. මදීගේ නිවස එක් කාමරයකින් සාලයකින් සහ කුස්සියකින් සමන්විත කුඩා එකකි. කුස්සයද සාලයටම ඈඳා එහෙත් බිත්තියකින් වෙන්කර ඇත. හරි හතරැස් එම නිවස ඔවුන් සෑදූවක් නොව කැනඩාව මූලස්ථානය කරගත් රාජ්‍ය සංවිධානයකින්හදා දුන්නකි. මෙි ගමෙි ගෙවල් වාස්සක් පමණඇත. ඒ සියළුම ගෙවල් මෙි ආකාරයේම ඒවාය. නමුත් තනි ඉරකට අනුව එක කෙලින් පොඩ්ඩක්වත් එහාට මෙහාට නොවන්නට තනා ඇත. මෙ ගමෙි මෙවැනිම ගෙවල් පේලි දෙකක් ඇත. ඉඩම අක්කර භාගයක් පමණ විශාල ඇත. ගෙමිදුලෙහි පල හටගත් විශාල දෙළුම් ගසකි. පොල් ගස් කිහිපයක්ද තල්ගස් දෙකක්ද මිදුලේ ඇත. පල හට නොගත් කටු අනෝදා ගසකුත් ගේ පිටුපසට වන්නට තිබෙි. ලිඳ ආඬියා ලිං ක්‍රමෙිට සැදූවකි. මදීද මා සිතේ ඇඳි රුවට වඩා පැහැපත් හැඩකාර යුවතියකි. එදා ඉරිදාවක් නිසා මදීටද නිවාඩු දවසකි. සාමාන්‍ය උස ඇතියෙකි. වරළස දණහිස තෙක් දිගය. කතා කරද්දී නිතරම සිනහවෙන් කතා කරන්නියෙකි. සමාජශීලී කෙල්ලකැයි මට සිතේ. නලලත ඇති කළු පැහැ තිලකයෙන් ඇය තවත් සුන්දර ලෙස බලන්නෙකුට පෙනේ

මට ප්‍රශ්ණයක්වූයේ තරුණ කෙල්ලක් සිටින නිවසක තමන්ගේ මස්සිනාත් වුවත් තරුණයෙකු සමග ආගන්තුක තවත් තරුණයෙකුට මෙවැනි කුඩා නිවසක මාස කිහිපයක් එකට විසිය හැකිද යන්නයි. එහෙත් කෙසේ හෝ අඩුපාඩු පිරිමසා ගත යුතුය. අපි එතරම් කාලයක් මෙහි නතරවී සිටින බව ඔවුන් කිසිවෙකු තාම නොදනී. දැනගත්විට මදීගේ මව පියා විසින් කුමණ තීරණයක් ගනු ඇතිදයි නම් නොදනිමි. නමුත් වෙන නිවසක හෝ අප නැවතී සිටිය යුතුය. 


 මදී විසින් සාදා දුන් ⁣සිසිල් බීම එක පානය කර බාලාත් මමත් මදීගේ මවගේ ඇරයුම පිට මිදුලේ තිබූ ලිඳට ගොස් හොඳට නා ගතිමි. ඒවා කිවුල් වතුර නිසා හරියට සබන් ගෑවෙන්නේද නැත. එහෙත් දුඹුරු පාටට හැරී තිබූ අප දෙදෙනා නෑමෙන් පසු සුපුරුදු පැහැයට ආවෙමි. පොල් අතුවලින් වටකර තිබූ ලිඳ වටා පිටතින් කෙසෙල් පඳුරුත් සරුසාරෙට වැඩී තිබුණි. සුදු මල් ගසකුත් පොල් අතු වැටට ඇතුලතින් සිටුවා තිබුණි. මෙහි මිදුල සම්පූර්ණම වැල්ලය. අප ඇඳගෙන ආ ඇඳුම්ද සෝදා වෙිලෙන්නට දමා ඇඳුම් මාරුකරගෙන ගෙට ගොඩ වීමු. තවත් ටික වෙලාවකින් පසු අපට දහවල් කෑම ලැබුණි. ගෙයි තිබූ එකම මෙිසය මත කෑම බෙදු පිඟන් දෙකත් වතුර ජෝගුවකුත් වීදුරුවකුත් ගෙනත් තැබූ මදීත් ඇගේ අම්මාත් ඉන්පසු අප හා ආගිය විස්තරත් පවුල්වල විසිතරත් කතා කරන්නට විය. මදීගේ අම්මා විසින් සකසා තිබූ කෑම වෙිල ඉතා රසවත් එකක් විය. බණ්ඩක්කා හා වැව් කරවල එකට දමා තෙල්දැමූ ව්‍යාංජනයක්ද, වෙනමම වැව් කරවල ව්‍යාංජනයක්ද පරිප්පු ව්‍යාංජනයක්ද සකසා තිබුණි. අළුත් හාලේ බතට ඒවා හරිම රසවත්ය. ඔවුන් හා දොඩමළු වෙමින් බඩ පිරෙන තෙක් දිවා ආහාරය ගත් අප දෙදෙනා මදී සමග මිදුලට බැස වෙනම කතාවකට මුල පිරුවෙමු. මදී කතා කරන විදියනම් හරිම අපූරුය. කටින් පිටවෙන වචනයක් පාසා මුහුනෙන් ඉරියව්ද පාමින් කල කතා බහ මා බලා සිටියේ ආශාවෙනි. එය කලාතුරකින් ගැහැණු ලමයෙකුට පිහිටන වෙනම කලාවකි. හිනාවෙනවිට දෙකම්මුල් වල ගැසෙන ලක්ෂණය ඇයටත් පිහිටා තිබුණි. සුදුමත් නොවන අමුතු පැහැපත් සමක් හිමි ඇය හිස පිටුපසට ගොනුකර තිබුනු වරලස මුදා හැරිය විට ඇගේ සුන්දරත්වය තවත් වැඩිවෙි. ඇය දෙස බලාගෙන මාද ඔවුන්ගේ කතාවට සහභාගිවුනෙමි. ඉතාමත් කුළුපගව අපත් සමග කතාකල ඇය මා ගැනද වැඩිදුර විස්තර විමසන්නට විය. ඒවාටද කලින්ම සූදානම් කරගත් පිළිතුරු මා පිළිවදන් ලෙස දුනිමි. ඒ අතර තුර බාලා අප ටික දවසක් මෙහේ නවතින බැව් කී පසුනම් ඇය මදක් නිහඬ විය. සමහරවිට අපට දෙන්නට පහසුකම් ඇගේ පුංචි නිවසේ නැති නිසා වන්නට ඇත. එහෙත් අපට එහෙම සැප පහසුකම් අවශ්‍ය නැත. කන්නට ලැබෙනවානම් මිදුලේ හරි නිදාගත හැක. කෑම වලටද අපට වියදම් කල හැක. සම්පූර්ණ කාලයටම සරිලන ලෙස මුදලක් අප සතුව නැතත් නැවතී සිටින කාලය තුල ගොයම් වැඩ වුව අපට කල හැකිය. මාද ගොවියෙකුගේ පුතෙකු හෙයින් ඒ වැඩ මටද හොඳට හුරු පුරුදුය. අපට අවශ්‍ය නැවතීමට පමණි. රස්සාවක් සොයා ගැනීමට නොහැකි වුවහොත් බැංකු ගිණුමෙන් වුවද  මුදල් ගත හැක. අප ටික දවසක් නැවතී සිටිනවා යැයි කී පසු මදී එය තම පියාගෙන් විමසන ලෙස දැනුම් දුන් නිසා ඒ ගැන වැඩි දුරටත් කතා නොකලෙමු. අපගේ අරමුණත් මෙහිම නැවතීම නොවෙි. ඒවාටද සැලසුමක් ඇත. මන්ද යත් බාලා මෙි නිවසේ තරම දන්නා හෙයින් ඒවා ඔහු විසින් කල්වෙිලා ඇතුවම සැලසුම් කර තිබුණි. ඒවා ගැන වැඩිදුරටත් අප නොසිතුවෙි සමහර සැලසුම් අපි හිතනවාට වඩා වෙනස් විය හැකි බැවින් එන විදියකට මුහුණ දෙනවා යැයිද සිතා සිටි බැවිනි.



ම.ස.


(සතුරු අඩවිය මගේ පොතෙනි.තාම සංස්කරණය කර නොමැත)

Sunday, October 3, 2021

දැහැමි ජීවිතේ




 මෙි දවස් වෙද්දි අපේ බැච් එකට සාජන් නිළය  අත පේන දුරින් තිබුණෙ. සාජන් කිව්වම ගොඩක් අයට හිතෙන්නෙ ලොං හැලිච්චි හම රැළි වැටිච්චි හැරමි⁣ටියෙන් යන සයිස් එකේ චරිතයක්නෙ. ඒත් සන්නද්ධ හමුදාවල එහෙම නෑ. ගල් බනිස්වල ගල් නෑ වගේම, බනි/සැරයන් නිවස්නයට "මහළු මඩම" කියල කිව්වට ඒකෙ මහල්ලො නෑ. හමුදාවෙ හැම නිළයක්ම තරුණයි.  සෙසුනිළයෙක් විදියට යන්න පුලුවන් අන්තිම රෑන්ක් එකටත් ගිහින් විශ්‍රාමත් අරගෙන අවුරුදු තුනක් විතර වෙච්චි මටත් තාම හතළිස් තුනයි. ඒ කියන්නෙ ජීවිතේ දඟකාරම වයස. දැන් දැන් පොලිසිවලත් එහෙම නෑ. හොඳට ඇඟ මහන්සි කරලා යමක් කරන්න පුලුවන් තරුණ පහේ සාජන්ලා තමා දැන් ගොඩක් ඉන්නෙ. 

ඒ දවස්වලත් කෝප්‍රල් කියල නෑ, බාලාංශෙ වැඩම තමා කලේ. ඒ හිංදම මාව දිරවන්නැති සෙට් එකක් තමා යුනිට් එකේ වැඩි පුරම හිටියෙ. ඒ අතරෙ බැචාලත් ඉන්නව. ඒහෙම කෙනෙක් තමා කුමාරසිංහ කේඑම්ජී කියන්නෙ. හැබැයි කවදාවත් කාටවත් විශ්වාස වෙන්න විහිලුවකටවත් බොරුවක් කිව්ව කෙනෙක් නෙමෙි. නමුත් විහිලුවට ඒව මෙිව කියල පස්සෙ "බොරු මචං මං කිව්වෙ" කියල ඇත්ත කියනව. යුනිට් එකේ මොකක් හරි ගැන වැදගත් කට කතාවක් ගියොත් කව්රුත් ඒකෙ ඇත්ත නැත්ත දැනගන්න එන්නෙ කුමාර ගාවට. කුමාරසිංහ තමා අනිතුමා සහ විඅ තුමා ළඟ ලඟින්ම වැඩ කරපු ක්ලාක්. පරිගණක ක්‍රියාකරුවෙක්. මෙයාගෙ පුරුද්ද පොත් කියවීම. ඒ නවකතා කෙටි කතා නෙමෙයි, දහම් පොත්. මටත් ඔික හෙන විහිළුවක් වෙලා තිබ්බෙ කිව්වොත් තමා කතාව හරි. මාත් ඒ දවස්වල හිතාගෙන හිටියෙ පන්සිල් පද පහ කිව්වම ඔක්කොම පව් සුද්දයි නිවාරණයි කියල. ඒ ඉතින් දැනුමෙ හැටි තමා. 


එක දවසක් මෙයා කෑම පැයට හම්බවෙන විවෙිකයෙත් ඇඳේ ඉඳගෙන පොතක් කියව කියව හිටියෙ. කොච්චර වුනත් මම වැඩිය පොර එක්ක විහිලුවට යන්නෑ. විහිළුවක් කළත් පරිස්සමෙන්. බයකට නෙමෙි, උන්දැට ටිකක් ගෞරවයක් තිබුන හිංද. මාත් පොර මොකද්ද මෙි ඇස් පිල්ලං නොගහ කියවන්නෙ කියල බලන්න ළඟින් ගිහින් ඉඳගත්තා. මට තාම මතකයි ඒ කියවපු ටිකේ තිබුනේ රූප වෙිදනා සංඥා සංඛාර විඥ්ඥාන ගැන කියන හෙන විස්තරයක්. මං වම්පැත්තෙ පිටුව කියවන්න පටන් ගන්න කොට කුමාරසිංහ දකුණු පැත්තෙ පිටුවෙ භාගයකුත් කියවල ඉවරයි. ඒත් මං පිටු දෙකම කියවල ඉවර වෙනකං පොර පොත අල්ලගෙන හිටියා. ඉඳලා "කියවල ඉවරද?" කියල ඇහුව. 

මමත් ඔව් කිව්වම 

*උඹට තේරැනාද ඒ කියල තිබ්බ දේවල්?

*මටනං මෙලෝ හසරක් තේරුන්නෑ බං කියල කිව්වම "මං පස්සෙ කියා දෙන්නං" කියල පොත වහල දෙන්නම කාර්යාලයට ගියා. ඒක මං එතනින් අමතක කලා. 

ඊට දවස් දෙක තුනකට පස්සෙ කුමාර සහාය මුරපති රාජකාරියේ හිටියෙ. මම වාහන ආරක්ෂක මුර රාජකාරි හිටියෙ. ඒ දවස්වල එස්කොට් වලට කෝප්‍රල් කෙනෙක් දානවා. ඒක වුණෙත් ආරච්චි නිසාමයි කිව්වොත් තමා හරි. ඒ දවස්වල හිටපු ගමන් ආරච්චි අන්තරස්දාන වෙනවා. ඒ කියන්නෙ  තිබ්බ රථ ගායට අනුව බොලේරො කැබ් එකේ දොරත් කිහිලි ගන්නගෙන යන්න පුලුවන් ගමනක් නම් මාත් ඒ වාහනයට ගොඩවෙලා ගිහින් එළි පහලියේ රවුමක් ගහල එනවා. ඒ යන්නෙ කාටවත් කියන්නැතුව. 


 එතකොටත් මම කෝප්‍රල්. එහෙම ගිය දවසක හදිසි උවමනාවකට මාව අම්බානක කෑම්ප් එකේ හොයලා. ඒ හොයලා හොයලා බැරි තැන මුරපතිගෙනුත් අහලා එළියට යනව දැක්කද කියලා. මුරපතිටත් මාව ගාණක් තිබිල නෑ. එයත් කියල දැක්කෙ නෑ කියල. පැය පහකින් විතර මම ආපහු කෑම්ප් එකට එනකොට කෑම්ප් එකම ගිනි ගොඩක් වෙලා. ගින්නෙ සැර කියන්නෙ ආර්එස්එම්ගෙයි සීඑස්එම්ගෙයි කන්වලිනුත් දුං විසිවෙනවා මාව මුහුනට මුහුණ මුලිච්චි වෙද්දි. එදානං ආර්එස්එම් මගේ කන අතගාන්නංම කියල අත ඉස්සුවත් අතගෑවෙ නෑ. ඒ සීඑස්එම් හිංද. සීඑස්එම් කිව්ව "අතෑරල දාන්න සර්, කෝපල් කෙනෙක්නෙ, ඔිකව පනිෂ්මන්ට් ඩියුටියක් දාමු" කියලා. ඒ හිංද බෙිරුනා. එදා ඉඳන්  කෑම්ප් එකේ එස්කොට් කමාන්ඩර් කියල අළුත් තනතුරක් හදලා මාව දවස් හතක් කන්ටින්‍යු දඬුවම් රාජකාරි නම් කරල ඒකට දැම්මා. මෙි ඊට කලින් දවසක වෙච්චි දෙයක්. ඔය කෑම්ප් එකේ කිට්ටුවෙන් හෙන ඇළක් ගලා යනව. මං විවෙිකයක් හැටියට කැලේ සිරි බලන්න තව දෙතුන් දෙනෙකුත් ඇදගෙන කැලේ යනවා. ඒහෙමත් දවසක කැලේ සිරි බලන්න ගිහින් එද්දි ඇතුලෙ අම්මට සිරි වෙලා තිබුණෙ. එදාත් කෝප්‍රල් කෙනෙක් හින්දා ගුටි නොකා බෙිරිලා "ලාස්ට් චාන්ස්" කියල අවවාද ලබල තිබුනෙ.  ඒත් ඉතින් තිබුනු පුරුදු නිසාත් ඔිවෑ එච්චර ගාණක් නැති හින්දාත් වැඩිය ගණන් ගත්තෙ නෑ. එදා ඉඳන් ඔය " එස්කොට් කමාන්ඩර්" තනතුර පුරුද්දට ගිහින් ඔහු තමා එස්කොට් රාජකාරිය මෙහෙයවන්නෙ. හැබැයි ඉතින් ඊට පස්සෙත් ආරච්චි කම්බි වැටෙන් රිංගල හරි කැලේ සිරි බලන්ඩනං  ගියා. 


එදා අපි දෙන්නට  නිදහසේ පැය ගාණක් කතා කරන්න ලැබුණා. ඒ රෑ නවයෙ විතර ඉඳන් පාන්දර දෙක වෙනකම්. පාන්දර දෙකට තමා එයා ඔිෆ් වෙන්නෙ. මටත් එයාගෙ කතාවට හිත ගිහින් තිබුණු හංද නිදිමතක් දැනුනෙම නෑ. ඒ පැය පහ ඇතුළෙ පොර මට හිතෙන විදියට හාමුදුරු කෙනෙක්ට වඩා පැහැදිලිව සරළව උදාහරණ එක්ක (සමහර උදාහරණ වලට ගත්තෙත් මාවමයි.සංදෝෂයි ඉදිම්) අර කරුණු ගැන දීර්ඝ දේශනාවක් කලා. හැම දෙයක් ගැනම කතා කලා. එතකොට මටත් මෙික තවත් හදාරන්න ඔිනැය කියල හෙන ආශාවක් මතුවෙලා තිබුණෙ. අනෙක පැළැඳ සිටිය නිළය අනුව පොත් පත් කියවන්න ඔින තරම් වෙලාවකුත් විවෙිකයකුත් ඒ වගේම පුස්තකාලයකුත් අපිට තිබුනා. 


අන්තිමෙිදි කුමාර ඇහුව "උඹට ආසයිද ඒව ඉගෙන ගන්න"කියල. මං ඔව් කිව්වම මට පොත් දෙකක් පොර ගානෙ දුන්නා "උඹ මෙි දෙක තියාගනින්, හොඳට කියවල තේරුම් ගනින්, දන්නැති දෙයක් අහපන්" කියලා. තේරුම් ගන්න බැරි වෙච්චි තැන් කිහිපයක්ම පොරම මට තේරුම් කරල දුන්නා. හැබැයි පසු කාලිනව මළ ගෙදරක බණක් අහද්දි, ටීවී එකේ රේඩියෝ එකේ ධර්ම දේශණාවක් අහද්දි උනත් ස්වාමින් වහන්සේලා දේශනා කරපු දේවලුයි කුමාරසිංහ කියල දීපු දේවලුයි වෙනස්කම් තිබුනෙම නෑ. හරියටම කියල දීල තිබුනා. නමුත් තේරුම් ගන්න කාලයක් ගතවුනා.


 එක දවසක් ශීල ව්‍යාපාරයකට සිල් ගන්න මාව පනාගොඩ පඩිකපානාරාමෙට එව්වා. මාත් ආශාවෙන් ආවෙ. එදා පටිච්ඡසමුත්පාදය ගැන පැය දෙකක ⁣ධර්මදේශණාවක් කලේ හමුදාවෙ ඉඳලා පැන්ෂන් ගිහින් මහන වෙච්චි හමුදා මෙිජර් ජෙනරල් කෙනෙක්. නමනං මට හරියටම මතක නෑ. හැබැයි පට්ටම සරළව, තව තවත් අහන් ඉන්න ආසා විදියට තේරුම් ගන්න පුලුවන් විදියට ලස්සනටම දේශණාව කලා. ඒ ගොඩක් තැන්වලදි මට හිතුනෙ  "යකෝ එදා කුමාරයත් ඔිකමනෙ කිව්වෙ" කියල. තව තවත් අහන් ඉද්දි දන්නෙම නැතුව වෙලාව ගෙවිල ගියා. මං ඔික ආපහු යුනිට් එකට ගිහින් කුමාරයට කිව්වම " ඒක තමා බං ඇත්ත, හරියට තේරුම් ගත්තනං ලොකු දෙයක්." කියල. පස්සෙ කිව්වා මාව ශීල ව්‍යාපාරයට යන්න නම දැම්මෙත් කුමාරමයි කියලා. ඒ වෙනකම් ඔිකට යන්න මට මගේ නම දාපු එකා හොයා ගන්න බැරුවයි හිටියෙ. ඒ පස්නෙත් එතනදිම විසඳුනා. පොර ආයෙ පොත් දෙකක් මට තියා ගන්න දුන්නා. ඒවත් සමහර තැන් කට පාඩම් වෙනකම් කියවල තියේ. මෙි වෙද්දි පටිච්ඡසමුත්පාද විවරණ පොත (රේරුකානේ චන්දවිමල හිමි) එකොළොස් වතාවක් කියවල තියේ. ඒ පොතනම් කියවන්න කියවන්න ආසයි. ඉස්කෝලෙ කාලෙන් පස්සෙ ජීවිතේට පොතක් නාල්ලපු මම මෙි වෙද්දි දහම් පුස්තක විතරක් 183ක හිමි කරුවෙක්. ඒ හැම පොතක්ම දෙපාරකට වැඩියනම් අනිවාරයෙන්ම කියවල තියෙනව. සුවඳ පවුඩර් නවල්නම් හුරුවක් නෑ, ඒත් ඓතිහාසික කතා සිද්ධි ගැන ලියවුණු පොත්නම් අදටත් කියවනවා. අන්තිමෙිටම කියෙව්වෙ අහම්බෙන් හම්බවෙච්චි සෝමපාල රණතුංග මහත්මාගේ "ශෛල කල්‍යාණි"  පොත. දැන් කියවමින් ඉන්නෙ බෂාම් මහත්මාගෙ "අසිරිමත් ඉංදියාව" පොත.  පිස්සෙක් වගේ පොත් කියවන්න හුරුවුනාම ඒක අතාරින්නම බෑ. අනික ඒ පොත් කියවද්දි කියවද්දි තේරුම් ගියේ "බාලාංශ වැඩ කර කර ගෙවපු පිස්සු ජීවිතේ අපරාදේ" කියලා. ඒකත් තේරුම් යන්න වාසනාවක් තියෙන්නම ඔින. කොහොමහරි මාව දිරවන්නැතිව සමහර තැන්වල එකට රාජකාරියක් වැටුනත් කොහොමහරි තමන්ගෙ නම අයින් කරගෙන මාව මග හැරපු කුමාර මට ජීවිතේ හමුවුණු සුවිශේෂීම පුද්ගලයෙක් වුනා. දහම් කරුණු තේරුම් යද්දි සුපුරුදු ජීවිතෙන් අයින් වෙලා "වැදගත්" වෙන්න මට පුලුවන් වුනා. මාණ්ඩලික සැරයන් නිළයේ සිට තැන්පත්ම චරිතයක් බවට පත්වෙන්න උත්සාහ කලා. සමහර තැන්වලදි පුරුද්ද මතුවුනත් කලින් වගේ එහෙම වුනේ නෑ.. සමහරු මට කතා කලේ "පිස්සා" කියලා අගට "ආරච්චි" නම කියලා. පසුකාලීනව විශේෂණ පද සියල්ලම අයින් වෙලා ආරච්චි විතරක් වෙන්න මට හැකිවුණා. ඒකත් වැදගත් විදියට. ඊටත් පස්සෙ "ඒ කතාව ඇත්තද නැත්තද කියල කුමරගෙන් අහල බලපං" කියනවා වාගෙ ඒක "කුමාරගෙන් හරි ආරච්චිගෙන් හරි අහල බලපං" කියන මට්ටමට ආවා. සරලව කතාව කිව්වට ජීවිතයක් වෙනස් කරපු කතාවක් මෙික. අදටත් මම මගේ දරුවන්ට බණ කතා කියා දෙනවා. හොඳ නරක හොඳට කියා දෙනවා. ඒ වගේම මෙි ආපු ගමන සහ යන ගමන 2028 අවසාන වස් පොයෙදි නිමා කරන්නත් තීරණය කරලයි තියෙන්නෙ. ඒකට බිරිඳගෙන් පවා අවසරය ලැබිලයි තියෙන්නෙ. එයා අවසරය දුන්නෙ එක් කඩඉමකින් පස්සෙ. ඒ කඩඉම 2028 ඉවරයි. 


පොතක පිටු දෙකක් ගියපු දුරක්...ඒ පිටු දෙක අයත් පොත "ඒ අමා නිවන් සුව බොහෝ දුර නොවෙි!! කියන කිරිබත්ගොඩ ඥානානන්ද හාමුදුරුවන්ගේ පොත. 

ඒ වගේ කල්‍යාණ මිතුරන් හැමෝටම ලැබෙන්නෑ කියලයි මට දැනටත් හිතෙන්නෙ. ඒ වෙනුහවෙන් කුමාරට කරපු ප්‍රාර්ථනය මං ඒකක මාරුවීම් වෙද්දි කුමාරගෙ අත් දෙක අල්ලල  කරල ආව නිසා බුකියෙ දාන්න අවශ්‍ය වෙන එකක් නෑ.



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.10.03

Sunday, September 26, 2021

කෝප්‍රල් චමිල

 මෙික කෑගල්ලෙදි වෙච්චි සිදුවීමක්. 


සිංහලයට හැමදේම මතක සතියයි කියල කතාවක් තියෙනවනෙ. ඒ කතාවනම් සහතික ඇත්ත. නැත්තං අවුරුදු 73ක් අපි රටක් විදියට පාවෙයිද. යුද්දෙ මතකයත් 2014 විතර වෙනකොට ගොඩක් අයට අමතකවී යන ගතියක් තිබුනෙ. කොටින්ම සෙබළා අමතකවී යාම. හමුදාව මතක් වෙන්නනං ඉතින් ජාතික ව්‍යසනයක් එන්නම ඔිනනෙ. මෙිකත් ඒ වගේ කතාවක්. 


අපේ හිටියා චමිල(ඇත්ත නම නෙමෙි) කියල කොල්ලෙක්. එයා ආබාධිතයි. කකුලක් ටිකක් අවුල් හිංද ක්ලැචස් එකක් පාවිච්චි කලා. මෙයාගෙ විශේෂයක් තියෙනව.  එයාගෙ වෘෂණ කෝෂ දෙකම නෑ. ඒ  ටෙරා විසින් ගහපු මෝටාරයකින් බෙිරෙන්න මෙයා ඒ දෙකට කවර් වෙලා අනිත් එක බෙල්ට් එකක් විදියට ඉන වටෙි ඔතාගෙන ඉඳලා තමා බෙිරිලා තියෙන්නෙ. "බිජ්ජා" කිව්වම නහුතෙටම තද වෙනවා.දවසක් බ්‍රිගේඩ් එකට රාජකාරි සඳහා 8එස්ආර් එකෙන් යා කරපු අලුත් කොල්ලෙක් අතේ ජෝක් එකට මං "බීජ වස්තුට" එන්න කියල බිලට් එකට පණිවිඩයක් යවල ඌ ගිහින් මුගෙන්ම අහලා "බීජ වස්තු කියන්නෙ කෞද" කියලා. එසැනින් ඌ  මූට තොල පැලෙන්න මුෂ්ඨි ප්‍රහාරයක් එල්ල කරල හෙන කේස් එකක් ගියා. කව්ද කිව්වෙ කියල අහපුවම "සැරයන් ආරච්චි" කිව්වෙ කිව්වම ආයෙ අමුතුවෙන් තද වෙලා තව එකක් ඇනලා. කොල්ලා අඬාගෙන ඇවිත් මා ඉස්සරහ අඳෝනාව කියද්දි ඒ වෙද්දි රේඩියෝ රෑම් එකේ මා එක්ක ටිකක් ඇවිලිලා හිටපු ප්‍රමානි 111 තුමාට ආයෙත් අළුතෙන් මළපැනල මාව රේඩියෝ රූම් එකෙනුත් පැය දෙකක් දොට්ට දාල තිබුනා. කොහොමවුනත් වෘෂණ වලින් නිපදවෙන හෝමෝන මෙයාට කෘතිමව මාසෙකට සැරයක් දෙනවා.එහෙම තමා මෙයා ජීවත් වෙන්නෙ. ඒ අර ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් විදිහට විදින බෙිතෙන්. පස්සෙ හැම මාසෙ ගානෙම මිලිටරි රෝහලට යෑමෙි අපහසුතාවය නිසාම  ඒක මෙයාට විදගන්න කියල අවුරුද්දකට ඇති වෙන්න බෙිත් දීල තිබුනෙ. 


ඒ 2015 සිංහල අවුරුදු සමය. මෙි දවස්වලට රෙදි කඩ පිරෙන්නෙ ඔිසෙට, හරියට ගංවතුරක් ගලනවා වාගෙ. මෙයත් දවසක් රෙදි ගන්න කෑගල්ලෙ ටවුමට ත්‍රීවීල් එකෙන් ගිහින්. වීල් එක පාක් කරන්න තැනක් නැති නිසා ත්‍රීවීල් හයර් යන පාක් එකේ කොනක නවත්තගෙන ඉඳලා වයිෆ් රෙදි තෝරගෙන එනකම්. එහෙම ඉද්දි වීල් පාර්ක් එකේ ඈයන් කිහිප දෙනෙක් මෙයා දිහා අමුතුවට බලලා, අනංමනං කියලා. ඒ කියපු වචනයක් දුරදිග ගිහින් ⁣අපේ කෝප්‍රල් උන්ටත් මොකක් හරි කියලා. ඒ අස්සෙ එකෙක් මෙයාගෙ කනට ගහලා, වීල් එකෙන් එළියට ඇදලා දාලා, කොල්ලා වැටිලා. මෙයා එසැනින් වයිෆ්වත් එකතු කරගෙන කෑම්ප් එකට ඇවිත් මෙිජර් පාලන භකාස තුමාට සිදුවීම කියල. ඒ වෙනකොට එක්ස්චෙින්ජ් එකේ කොල්ල දවල් කෑමට යවල මම එතැන ඉඳගෙන හිටියෙ. මෙිජර් පාලන භකාස තුමා කියන්නෙ සුපිරි චරිතයක්. ඔිවගේ කේස් පේන්න බෑ. මෙතුමාම තමා මම මුතියන්කට්ටු කෑම්ප් එකේ ඉද්දි මෙිජර් ක්‍රීෂාන් සර්ව හොස්පිට්ල් එක්ක යන්න 643 බසේමු වාහනයක් ඉල්ලගෙන එන්න මහ රෑ යද්දි එහෙත්  මෙිජර්(A/Q) හිටියෙ. ඒ නිසා අපි දෙන්න අතර හැඳුනුම් කමකුත් තිබුනා. ඒ මෙිජර් කොඩිප්පිලි සර්. මෙතුමා මට ඒ වෙලාවෙම කෝල් එකක් අරන් කිව්වා හැකි ඉක්මනින් ආර්එස්එම් එක්ක ඇවිත් එයාව හම්බවෙන්න කියලා. මාත් ආර්එස්එම් එක්ක ගිහින් සර්ව හම්බවුනා. එතකොට තමා අපිත් සීන් එක දන්නෙ. සර්ටනම් අන්තෙටම කේන්ති ගිහින් හිටියෙ. ආර්එස්එම් දැක්ක ගමන් කිව්වා අපි දෙන්නට තව කොල්ලො දහ දොළොස් දෙනෙකුත් අරගෙන ට්‍රක් එකයි ලෑන්ඩ් රෝවර් එකයි අරන් හැකි ඉක්මනට එන්න කියලා. එතකොට අපේ බළසේණාධිපති කෙනෙක් හිටියෙ නෑ. එතුමා ට්‍රාන්ස්ෆර් ගිහින් අලුත් කෙනෙක් ඇවිත් හිටියෙ නෑ. ඒ වෙනුවට වැඩ බැලුවෙ උකුවෙල මාතලේ 8 වන ගජබා රෙජිමෙින්තුවෙ අණදෙන නිළධාරි තුමා. අපිත් හැකි උපරිම වෙිගෙන් දහ දොලොස් දෙනා වෙනුවට හොඳ කොල්ලො පහලොස් දෙනෙක්ම ට්‍රක් එකට ලෑස්ති කරල දා ගත්තා. මට බිලට් එකට ගිහින්  "බිජ්ජට වීල් පාක් එකේ එකෙක් වනලලු ආං" කියල ඉවර වෙන්න හම්බුනේ නෑ, ඒක ඇහෙන ඇහෙන  එකා පොලුත් එක්කම ඇවිත් ට්‍රක් එකට නැග්ගා.  අපිටනම් ඉතින් ඒව උප්පත්තියෙන් පිහිටපුවාද කොහෙද. ඉස්සරලා සර්රුයි ආර්එස්එම්මුයි ලෑන්ඩ්රෝවරේත් කොල්ලොයි මමයි ට්‍රක් එකෙනුත් ගියා. ගිහින් සිදුවීම වෙච්චි තැන "කාස්" ගාල නැවැත්තුවා. අපේ ට්‍රක් එකයි ලෑන්ඩ් රෝවරෙයි එක තැන නවත්තලා පොලුත් අරගෙන කොල්ලො ටික පනිද්දි මුලු ටවුමම තුෂ්නිම්භූත වෙලා ගියා. ට්‍රැෆික් පොලිසියත් එතැන හිටියා. එවුන්දැල ටිකක් දුරකින් හිටියෙ. සර් බීජ වස්තුත් ඉස්සර කරගෙන පාර පනිද්දි ත්‍රීවීල් කාරයො ටික සැනෙකින් වාෂ්ප වෙන්න පටන් ගත්තා. අපිත් ඇරියෙ නෑ. යන හැම එකාවම පැනලා ගහන්න හදලා බය කරලා නවත්ත ගත්තා. දැන් නඩුව විසඳීම. හොඳ වෙලාව කියන්නෙ එතකොටත් ගහපු දෙතුන් දෙනා එතන හිටියා. සර් පැන්න ගමන් චමිල්ට ගහපු ඒකාට ගහගෙන ගහගෙන ගියා. මට මතකයි ත්‍රීවීල් එකෙන් ඇදල දාපු එකාට ආර්එස්එම් "ෆ්ලයින් කික්" එකක් දෙනවා.  හම්මට සිරිවුනා කියන්නෙ ඊට පස්සෙ අපේ වුන්ටත් අතපය නිකං තියා ඉන්න බෑනෙ, හැරිච්චි හැරිච්චි අතේ වීල් කාරයන්ට නෙලන්න පටන් ගත්තා.  සමහරු වැන්දා. මටත් රත් වෙච්චි තැටියෙන් රොටියක් දාගත්තොත් හොඳයි කියල හිතුනු හිංදා පැනල යන්න හදපු එකෙක් අල්ලගෙන කනටත් දෙකක් ගහලා බඩටත් ඇනලා ෂර්ට් එකෙන් ඇදගෙන ඇවිත් පාර මැද්දෙම ඉන්දුවා. එතකොටයි දැක්කෙ අපේ තුන් දෙනෙක් අරූගෙ ත්‍රීව්ල් එක උස්සලා අතාරින්න හදනවා. ඒ වෙලාවෙ මං කෑ ගහල කිව්වා "වාහනවලට මුකුත් කරන්න එපා" කියලා.මොනා වුනත් හම්බකරන් කන වාහනනෙ. අනික අනුන්ගෙ එකක් වුනත් මං වාහන වලට ආසයි. මෙි වෙනකොට පාරේ වාහන ඔක්කොම නැවතිලා. මිනිස්සු "ආමි එකෙන් ගහනවා ආමි එකෙන් ගහනවා" කියල හිස් ලූ ලූ  අත දුවන්න පටන් ගත්තා. මාත් තිබ්බ කලබලේට යුනිෆෝම් ෂර්ට් එක ගලවල දාල ටීෂර්ට් එකක් ඇඳගෙන ඇවිත් හිටියෙ. අපි ඔක්කොම එහෙමයි. සර් වෙස්ට් එකට අඳින ටීෂර්ට් එක පිටින් ඇවිත් හිටියෙ. කොහොම හරි කේස් එක ඒඑස්පී දක්වා ගිහින් ඒ ඔක්කෝම අපි ඉන්න තැනට ආවා. අපේ ප්ලෑන තිබුනෙ "බැස්සා,ගැහුවා,පැන්නා" තියරියක්. ඒත් ඒඑස්පී සර්ගෙ හිතවතෙක් හින්දා පනින එක ටිකක් බ්‍රෙික්වුනා. දැන් මුලු පොලිසියම ටවුන් එකේ. අන්තිමෙිදි අපේ බීජ වස්තුට ගහපු තුන්දෙනා සමාව ගත්තා. ඊට පස්සෙ පොලිසියෙ එච්ඔිඅයිට නීති කටයුතු කරන්න භාරදීලා අපි එන්න ආවා. එදායින් පස්සෙ කවදාවත් හමුදාවට විරුද්දව ටවුන් එකේ මුකුත් වුනේ නෑ. 



ඔහොම ටික කාලයක් යද්දි තමා මට මළගෙදරක් සෙට්වෙන්නෙ මාවනැල්ලෙ. මාවනැල්ලෙ කිව්වට උතුවන්කන්දෙ දෙහිමඩුව ගමෙි. ඒ අපේ අම්මගෙ එක කුස උපන් මල්ලි. එයා නැතිවෙලා. මං එතකොටත් කෑගල්ලෙ කඳවුරේ හිටියෙ. අපිත් දඩබඩ ගාල තිබ්බ වැඩ ඔක්කෝම පස්සට දාල එහෙ ගියා. අපි ගිහින් ශෝක වෙලා අම්මයි අක්කලයි අඬලා එහෙම එලියට ඇවිත් ඉද්දි මට ටිකක් විතර දැකල පුරුදු මූනක් සෙට්වුනා. ඒක සෙට්වුනෙත් ඌ තව කොල්ලො දෙතුන් දෙනෙක් එක්ක සැරින් සැරේ මා දිහා බල බල මොනාද කිය කිය හිටපු හිංද. මං ඒ මූන මතකයට නඟාගන්න කොච්චර උත්සාහ කලත් බැරිවුනා. පස්සෙ මම හීන් සැරේ මාමගෙ පුතා, මගෙ මල්ලිගෙන් ඒ කව්ද කියල ඇහුව. ඒ මාමගෙ බාල දුව බැඳපු කොල්ලා. මිනිහ මං අඳුරන්නෑ. මං මිනිහව අඳුරන්නෑ. ඒ දවස්වල වෙඩින්වලට තියා මළගමකටවත් අපිට එන්න ලැබුනෙ නෑ. නෑගම් ආවත් අවුරුද්දකට විතර සැරයක් මාමලගෙයි ඒ කිට්ටුවම පදිංචි මල්ලිගෙ ගෙදරයි විතරයි අපි ආවෙ ගියෙ. මමනං අවුරුදු දහයකින් විතර ගිහින් තිබුනෙම නෑ. 


අම්මලත් අඬල ඉවරවෙලා හිනාවෙවී  ටකරං හට් එකට ඇවිත් ඒකෙ  ඉඳගෙන ශෝක බරිත මූනක් පෙන්නගෙන හිටියෙ. අක්කලා, මස්සිනාලා, උන්දැලාගෙ දරුවො ඔක්කෝම අපි විසි පහක් විතර හිටියා. ඒ අස්සෙ අපේ අම්මා අර කොල්ලව දැකල කතා කලා.ඒ ඇවිත් කතා කර කර ඉද්දිත් මං දිහාමයි බලන්නෙ. පස්සෙ පොර මම කව්ද කිංද මන්ද කියල දැනගෙන මගෙන් මහ එපා කරපු දෙයක් ඇහුවා.


*අයියෙ ඔයා කෑගල්ලෙ කෑම්ප් එකේද ඉන්නෙ

*ඔි..

*අයියට මතකද මාව

*දැකල හුරුගතියක් තියෙනවා ඒත් කෞද කියලනම් නිච්චියක් නෑ මල්ලි

*අයියට මතකද එක දවසක් කෑගල්ලෙ කෑම්ප් එකේ කොල්ලෙකුට ගහපු සිද්ධියකට ටවුන් එකටම ගැහුවා.

*ඔි

*එතකොට මාව මතක නෑ??


අන්න එතකොටයි මට සීන් එක මීටර් වුනේ. යකෝ මං බිම දාගෙන ගහල මහපාරෙ ඉන්දෝලා  තියෙන්නෙ මගෙම මස්සිනාට කියහල්ලකො. පොරත් පදිංචිය කැගල්ලෙ පොලිසිය පාරෙ. කරුමෙට ඌම මට අහුවෙලා. එතකොට තමා අම්මලත් සීන් එක දැනගත්තෙ. කට්ටියටම හිනා. අවසානෙ මං කිව්වා ආයෙ සීන් එකක් වුනොත් කලින්ම තෝ ගෙදර පල කියලා. ඊට පස්සෙ මං එයාලගෙ ගෙදරත් ගිහින් සප්පායම් වෙලා එහෙම ඇවිත් තියෙනවා. 



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.09.28

Friday, September 24, 2021

ලෑන්ඩ් කෲසර්

 මට හමුදාවෙ හමුවුන ගොඩක් අය මගේ අදහස්වලට විරුද්ධ අය. මට අකමැති අය. ඒ වගේම මම හොඳකටත් වඩා නරක  දෙයක් කලොත් ඒක ඊයක වෙිගයෙන් ඉහල රෑන්ක් එකක  කනේ තියන්න පුරුදු වෙච්චි අය තමා ගොඩක් හිටියෙ.   උන්දැලා කෞද කියල මං අඳුරගෙන උන්නෙ. ඒ වගේ ගැන් වලටත් මම අවස්ථා කීපෙකදිම රොම්බ ආතල් කිහිපයක්ම දීලයි තිබුනෙ. ආතල් එකක් කියන්නෙ මොකද්ද කියල දන්නැති එක රාමුවක කොටුවෙච්චි උන්දැලා ඒ චීත්ත වැඩ වලින් තමා ගොඩක් වෙලාවට ආතල් ගත්තෙ. පෞ ඉටිම්. හැබැයි ඊට වඩා මට සෙට්වුනා මට කැමති අය. වැරැද්දක් කලොත් දඬුවම් දීල හරි ආයෙ ඒ වගේ නොකරන්න උපදෙස් දුන්නු අය. එකෙන්ම ආතල් ගත්තු අය. මං ඒ ගොල්ලන්ට කැමතියි. කතා කිහිපයක්ම තියෙනවා ඒ ගැන. කල්‍යාණ මිතුරෙකුත් ඔය අස්සෙ හමු නොවුනාම නෙමෙි. කල්‍යාණ මිත්‍රයා කියන්නෙ හරි වැරැද්ද පෙන්නලා නැති බැරි වෙලාවට උදව් කරලා වැරදි පාරක යනවනම් නියමිත මාර්ගයට ගන්න මිතුරා නෙමෙි. කල්‍යාණ මිත්‍රයා කියන්නෙ අපිව මිත්‍ර්‍යා දෘෂ්ඨියෙන් මුදවාගෙන සම්මා දෘෂ්ඨියක පිහිටුවන ධර්මයෙහි පිහිටුවන විශේෂ පුද්ගලයට. එහෙම කෙනෙකුත් මට  හමුදාවෙදි හමුවුනා. ඒ සෙ/965 බනි 11 කුමාරසිංහ කේඑම්ජී. ඒ කතාව මං පස්සෙ දවසක කියන්නං. එයා මගේම කාණ්ඩයේ නැතිනම් බැච් එකේ වගේම තමා. ඒක වැදගත් කතාවක්.


මං හරි ආශාවෙන් හිටියෙ හමුදාවෙ ඩ්‍රයිවින් කෝස් එකක් කරන්න. ඒත් අවසානය දක්වාම මට ඒ පාඨමාලාව ලැබුණේම නෑ. ඒකට හේතුව වුනේ මගේ වෘත්තීය. ලංකා හමුදාවෙ ඉන්න හැමෝම දැන් වෘත්තීය සෙබළු. වෘත්තීයෙන් ගුවන්විදුලි යන්ත්‍ර ක්‍රියාකරුවෙක් වෙච්චි මට ඩ්‍රයිවින් කෝස් එකකට නම දාගන්න බැරිවුනේ මාත් එක්ක අවුල් වෙච්චි ක්ලාක්ලා සීසීල සහ මහේශාක්‍ය දෙවිවරු නිසා.ඒ කියන්නෙ නිළධාරි. නැතුව වෙනත් ⁣වෘත්තීන්වල අය ඩ්‍රයිවින් කෝස් නොකලාම නෙමෙි. හැබැයි එහෙම කියල මං හමුදාවෙ වාහන පදින්නෙ නැතුව හිටියෙත් නෑ. ආමර්ඩ් කාර් (යුධ ටැංකි)  යුනි බෆල්,ට්‍රැක්ටර්,තඩි ලේලන්ඩ්,බයික් ඇති වෙනකම් නූනත් හොරාට හොරාට හරි පැද්දා. ඒව ක්‍රමෙිට කරගත්තෙ. ඔය අස්සෙ මට කාලෙක ඉඳලා පට්ටම ආශාවක් තිබුනා ඩිපෙන්ඩරයක් හරි ලෑන්ඩ් රෝවර් එකක් හරියි ලංකාවට ඒ වෙද්දි ඇවිත් තිබුන,ඒත් හමුදාවෙ අල්ලන්නවත් නොලැබෙන ලෑන්ඩ් කෲසර් රථයක් පදින්න. නමුත් ඔය එකක්වත් හමුදා තියා සිවිල් ලයිෂන් එකක්වත් නැති මට දෙන්න කිසිම රියැදුරෙක් කැමතිවුනේ නෑ. එකක් ඉතින් මගෙ වැරැද්දක්. ඒ නාහෙට අහන්නැති එක වගේම සහ මූට මෙික දුන්නොත් මටත් හිරේ යන්න වෙයි කියල උන්දැලා හිතන්න ඇති. හැමදේම ආතල් එකට ගත්තු කෙනෙකුට සාමාන්‍යයෙන් ඒ වගේ දෙයක් සහ අවස්ථාවක් ලබා දෙන්න කවුරුත් කැමති නෑ. මොකද ඒක  වගකීමක් තියෙන රස්සාවක් නිසා. 


මම සාමාන්‍ය සෙබළ ඉන්නැද්දි හැමදාම අපේ ට්‍රාන්ස්පෝර්ට් සෙක්ෂන් එකට ගිහින් වාහන වල ඔයිල් වතුර බලන එක සහ හෝදන්න උදව් කරන එක  පුරුද්දක් වුනා. ඒ වාහන පදින්න තිබුනු ආශාවටම මිසක් වෙන දේකට නෙමෙි. ඒ කොච්චර උදව් කලත්  අපේ ඒකකයේ එකෙක් මට ඔය එක වාහනයක් ආසාවට කිලෝමීටරයක් පදින්න දුන්නෑ. ඒ කියල උන්දැලා එක්ක මගේ තරහකුත් නෑ. ඔය අතරේ කාලතුවක්කු හමුදාවෙි හිටියා (මඩකලපුව 233 බසේමු) බොම්බඩියර් කුලතුංග කියල කෙනෙක්. අපිට වඩා ගොඩක් සීනියර්. එයා එලෙව්වෙ යුනි බෆල් රථයක්. ඒ මඩකලපුවෙදි. එයා කැරම් ක්‍රීඩාවට ඇබ්බැහිවුනු පොරක්. පොරත් එක්ක කැරම් අතක් ගහල දිනනව කියන්නෙ කරන්න අමාරු වැඩක් නෙමෙි කරන්න බැරි වැඩක්. දවසකට සිගරට්නම් පැකට් එකකට වඩා පොර දිනනවා. බ්‍රවුනින් ගන් එකක් හයි කරල තිබුනු ඒ වාහනේ දුඹුරු පාටයි. ඔය වාහනවල වින්ඩ්ස්ක්‍රින් එකත් පොඩියි. කිසිම වෙඩි උණ්ඩයකට ඒක පසාරු කරගෙන එන්නත් බෑ. පාර පේන්නෙත් ටිකයි. අනික ඔලුවට උඩින් බ්‍රවුනින් ගන් එකක් ලේ කරපු බෆල් එකක් පදිනකෙටෙ හිතට එන ගැම්මත් හරි අලංකාරයි. 



 කැරමි ක්‍රීඩාව කියන්නෙ මමත් දේවත්වයේ ලා සැලකූ ක්‍රීඩාවක්. එක වටයකදි මගෙන් අත් තුනක් පැන්නනම් ඒ බොහොමත්ම කලාතුරකින්. මටත් ඒ වගේම කැරම් සෙල්ලම් කරන්න පුලුවන්. මෙි බොම්බඩියර්ට අභියෝගයක් එල්ල කරන්න පුලුවන් කෙනෙකුට හිටියෙ මාත් ශ්‍රීලයුසේබ ඒකකයේ රාජපක්ෂත් විතරයි. එක දවසක් රෑක මෙයත් එක්ක මාත් සෙට්වුනා. අපි දෙන්න එක පැත්තක්, රාජපක්ෂයි තව කෙනෙකුයි එක පැත්තක්. ඔට්ටුව සිගරට් පහයි. ඒ තරඟයේ තුනෙන් දෙක අපි දෙන්න දිනලා පොර හෙන සංතෝසෙන් හිටියෙ. අත් තුනයි එක අතක් ඉවරයි. එහෙම. පස්සෙ මං වෙනම ඔට්ටුවක් ඇල්ලුවා බොම්බඩිත් එක්ක සිගරට් දහයකට. මම පැරදුනොත් සිගරට් දෙනවා. එයා පැරදුනොත් මට කෑම්ප් එක වටෙි රව්ම් දෙකක් බෆල් එක පදින්න දෙන්න ඔින. ඒකට එයත් කැමතිවුනාම රව්ම් දෙක දවස් දෙකකට දෙන්නං කියන පොරොන්දුව මත තරඟය පහුවදාට කල් තැබුනා. 


පහුවදා රෑ තරඟය පැවැත්වුනා. ගොඩක් අය බොම්බඩියර්ට හුරේ දාද්දි කෝපල් පොඩි නිළමෙ විතරක් මට හුරේ දැම්මා. තරඟය එක වටයයි. තරඟය ආරම්භවුනා. හදවතට අත තියල කියන්නෙ මොන වාසනාවක්ද නම් දන්නෑ මං තරඟය දිනුවා. දැන් ඔට්ටුව අනුව මට වට දෙකක් දවස් දෙකකදි බෆල් එක එලවන්න දෙන්න ඔින. ඒ අනුව එයා ඒ ඔට්ටුවෙ පොරොන්දුව අනුව වට දෙකක් විතරක් නෙමෙි නෝමල් රාජකාරි වැඩකට එලියට ගියොත් එලියෙදිත්  වැලිකන්ද කදුරුවෙල පැත්තෙ යනවනම් වාලච්චෙින පැන්නම කැලේ පාරෙදිත්, දෙතුන් සැරයක්ම පාසිකුඩා සී බාත් එකට යද්දි මට වාහනය පදින්න දුන්නා. ඒ අවස්ථාව මට කීප පාරක්ම ලැබුනා. ඒ අනුව මගේ එක ආශාවක් සංසිඳුනා. ඔය විදියටම තමයි කෝප්‍රල් විසිට් එක්ක මම ආමර්ඩ් කාර් එක එලෙව්වෙ. ඒ කඳවුර වටෙි දෙපාරයි. හැබැයි දෙපාර දුන්නා ඇති වෙන්නම. 

ඒත් මට  ඩිපෙන්ඩරයක් ලෑන්ඩ්රෝවරයක් හා කෘසර් එකක් පදින්න හමුවුනේම නෑ. මොකද අපේ ඒකකයෙත් ඔය වාහනයක් තිබුනෙ නෑ.කාලයත් එක්ක ඒ ආශාවන්  යටපත් වෙලා තියෙද්දි මම කෑගල්ලෙ කඳවුරට ට්‍රාන්ස්ෆර් ආ⁣ව. ඒකෙත් කාලයක් යද්දි මට අහම්බෙන් අවස්ථාවක් ලැබුනා ලෑන්ඩ්රෝවරයක් පදින්න. ඒ පාන්දරක. ඒ දවස්වල අපේ කඳවුරේ ස්ථාවර නියෝගයක් තිබුනා  රෑට වාහනයක් එළියට යනවනම් අනිවාරයෙන් සැරයන් නිළයෙන් ඉහල කෙනෙක් වාහනය භාරව යන්න ඔින කියලා. එදා මම තමා මෙි රාජකාරියෙ හිටියෙ. 2014 අවුරුද්දෙ නිදහස් උත්සවය තිබ්බෙ කෑගල්ලෙ. ඒ වෙනුවෙන් අපි ඇඩ්මින් භාරව ඉඳලා මාරම ගේමක් ගැහුවෙ. ඔය වාහනය භාරව හිටියෙ ඒ දවස්වල කෝප්‍රල් කෙනෙක්. ඒ තමා බුකියෙ සසිත් බණ්ඩාර කියල වෙන නමකින් එකවුන්ට් එක හදාගෙන ඉන්න සොරා.එයාට පිංසිද්ද වෙන්න කෑගල්ලෙ ඉඳල මාවනැල්ලටත් තව දවසක ගම්පොලටත් මට ඒක එලවන් යන්න ලැබුනා. ඒ ආශාවත් ඉශ්ඨවුනා කියමුකො. දැන් කොහෙන්දැයි ලෑන්ඩ් කෘසර් එකක් පදින්නෙ. 



ඔහොම ඉද්දි  583 බළසේනාවෙි සංඥා රාජකාරි කටයුතු ඉටුකිරීමට අපේ 9වන ඒකකයට පැවරෙනවා. ඒ ඒකකය තියෙන්නෙ කිළිනොච්චියෙ. අදටත් තියෙන්නෙ එ⁣තැනමයි. ඒ අනුව මට මාස එකහමාරක්  කිළිනොච්චි ඒ කඳවුරේ නවතින්න සිද්ධවුනා. මං සංඥා අංශ භාර ජ්‍යෙශ්ඨ කොමිෂන් නොළත් නිලධාරියෙක් විදියට ඒ රාජකාරිය ඉගෙන ගෙන තිබුනෙ නෑ. මොකද මගේ සම්පූර්ණම සේවාකාලය ගෙවුනෙ යුධ පිටියෙමයි. ක්‍රියාන්විතවල සහ ක්‍රියාන්විත ප්‍රදේශවලමයි. මම විතරක් නෙමෙි අපේ ඒකකයේ අයගෙන් 3/4 ක්ම ආවෙිණික වෘත්තීයයන් දන්නෑ. මම ක්ලාස් 111 පාස්වුනේ කම්පියුටරයෙන්. Class 11 පාස්වුනේ බෝලයක් අල්ලලා. ඒකත් කියන්නම්කො. ක්ලාස් 11 ටෙස්ට් එක කරන්න භාරව තිබුනෙ සැරයන් කෙනෙකුට. අපි තුන් හතර දෙනෙක් කලින් දවසෙ ඒ සැරයන්  හමුවෙන්න ගිහින් විස්තරේ කිව්වා. ඒ සැරයන් පනාගොඩ ඉඳන් ආපු කෙනෙක්. අපි කිව්වා "අනිත් ඒකක වගේ නෙමෙි සාජන් අපි හරි අසරණයි" කියල. ඒ කරලා  ඊට දවස් දෙකකට පස්සෙ දෙන්න තිබ්බ පේපර් එක ඉල්ලගෙන ආවා. ඇවිත් දවස් දෙකක් පාඩම් කරලා සාජන්ට පව්නෙ කියල පේපරේ ගොඩදාල දුන්නා. එවකට අපේ දෙවන අනි තුමා වුනු මෙිජර් ඩබ්ජී ඩයස් අපි ඔක්කොම පාස් කියල ඔලුවෙ අත ගහගත්තා. හැබැයි පස්සෙ කාලෙක වැඩෙි ලීක්වුනත් ඒ වෙද්දි අපි ඒ,ඒ නිළවලට නිර්දේශ වෙලාත් ඉවරයි.


කවදාවත් ආවෙිනික වෘත්තීය නොකර ෆීල්ඩ් එකේ හිටපු අය තමා අපි. පස්සෙ මට ඒ තනතුර භාරගන්න කියල 9 ඒකකයෙන් ලියුමක් ආවම මම කෙලින්ම එහෙ සීඔිට කතා කරල කිව්වා  ඒකට වෙන කෙනෙක් එවන්න, මට බෑ කියලා. ඒ ඒකකයේ සීඔි හිටියෙත් අපේ 2IC හිටපු මෙිජර් රත්නායක. එතුමා අපි කව්ද කියල දන්න නිසා දියතලාව, කෑගල්ල,කුරුණෑගල,දඹුල්ල, පුදුකුඩිඉරුප්පු,මුලතිව් ආදී තැන්වලින් ඒ තනතුරට පත්කරපු අය ගෙන්වලා කෝස් එකක් කලා. මොකද ක්‍රියාන්විත ප්‍රදේශවල වගේ නෝමල් ඒරියාවල රාජකාරි කරන්න බෑ. හරිම අමාරුයි. සිවිල් ආයතන සහ විශේෂයෙන්ම ටෙලිකොම් ආයතනය එක්ක තමා කටයුතු කරන්න තිබුනෙ මට. (කෑගල්ලෙ විතරයි) ඒ අනුව තමා මාස එකහමාරක් මං කිළිනොච්චි යන්නෙ. එහෙ අපි හවස හතරට ඔිෆ්. සෙනසුරාදා ඉරිදා නිවාඩු. එළිපහලියට යන්නත් අපිට අවසරය තිබුනා. අනික කිළි කියන්නෙ මගේ ගම වගේ. ඔිනම පාරක ,අතුරුපාරක, ආරම්භය වගේම අවසානයත් මම දන්නවා. එක සෙනසුරාදා දවසක කිළි ටවුමට ගියපු වෙලාවක මං දැක්කා දෙයියෙක් ලෑන්ඩ් කෘසර් රථයක් පැදගෙන පැදගෙන පැදගෙන යනවා. මට යට ගියපු ආශාව ආයෙ මතුවුනා. ඉහේ මලක් පිපුනා වගේ වුනා. ඒකට හේතුව ඒ වාහනේ පැදගෙන ගියපු පොර. ඒ මගේ මල්ලි. එයා ලංකාවෙ  බිම්බෝම්බ ඉවත් කරන "මැග්" සංවිධානයේ සේවය කලේ. එයත් ආමි මයි. ඒ ඒරියා ලීඩර් කෙනෙක් විදියට ඉංජිනේරු බළකාය වෙනුවෙන් කිළි ප්‍රාලේ කාර්යාලයේ රාජකාරි කලේ. තවත් හමුදාවෙ කිහිප දෙනෙක් එතන ඉන්නවා. මෙයාලා හමුදාවෙ වුනත් සම්පූර්ණ සිවිල් විදියට තමා හිටියෙ. මල්ලි ඒ වාහනය නතර කරන්න තැනක් හොයල නතර කරලා මට අත්පුඩියක් ගහල කතා කලා. මාත් ගිහින් පොරත් එක්ක කයියට වැටුනා. ප්ලෑන සාර්ථකයි. ලබන සෙනසුරාදා ඉඳන් කිළිවල ඉන්නකම් සෙනසුරාදාටයි ඉරිදාටයි වාහනේ පදින්න දෙන්න පොර පොරොන්දු වුනා. ඒ අනුව දවස් දෙකතුනක් පොරත් එක්කම කරක් ගහලා කෝස් එක අවසන් වෙලා කෑගල්ලට එන්න සතියකට කලින් සෙනසුරාදා දවසෙ අපි දෙන්න එයාගෙ  වැඩකට වව්නියා ගියා. ඒ ගියේ අර වාහනේ. යද්දි පොර පැදන් ගියා විනාඩි හතලිස් හතරට. කිළිවල ඉඳන් වව්නියාවට  කි.මී.75, 80ක් විතර තියෙනවා මගෙ මතකයට අනුව. ඒ දුරම පොර එක හුස්මට ලෑල්ලට පාගලා විනාඩි 44ට වව්නියාවට ගියා. මෙිකෙ මීටර් බෝඩ්එක තියෙන්නෙ 240ට. ආවෙ එකසිය හැටට පනහට හතලිහට, සමහර තැන්වල සීයටත් වගේ. වාහනේ කෝටි එකහමාරකද දෙකකද  කොහෙද එකක්. අයියටයි මල්ලිටයිනම් ඒකෙ වටිනාකමක් තේරුන්නෑ. මං අත්පුඩි ගහනවා,පොර පිකප් වෙනවා. ආයෙ පොර පිකප් වෙන වෙන ගානට මං අප්පුඩි ගහනවා,ඒකට පොර ආයෙ අමුතුවෙන් පිකප් වෙලා වාහනේ පිකප් කරනවා.. මෙි ගමනෙ එනකොට තමා මම පදින්නෙ. හරි සරළයි. ඒ දවස්වල වාහනත් අඩුයි ඒ9 පාරෙ. 


වව්නියාවෙ අලුත් ස්ටෑන්ඩ් එක ගාවට එනකම් මම එයාට කියල වාහනය  දාගත්තා.  මම එතැනින්  වාහනේ භාරගත්තා. සීට් එකේ ඉඳගත්තා. පළවෙනි පිම්ම පිකප් කරා. ඒ පිකප්  කරද්දි වාහනේ ඉස්සරහ ඉස්සුනා. සත්තයි දිවුරලා මෙි කියන්නෙ, එයාට විනාඩි 54 ක් ගියපු ගමන මම විනාඩි 42 න් ඉවර කලා. මීටරේ 180 ආසන්නයේ "ටීක් - ටීක්" ගානවා. 240ට තව හැටක් ඉතුරුයි, ඒකටත් මම පිකප් කරනවා., ඒත් ඊට කලින් අපි කිළිවලට ඇවිත් ඉවරයි. පදින්න නොලැබෙයිම කියල ආශාව අතෑරල හිටපු වාහනයක්, පදින්න ලේසිවුන වාහනවලට වඩා පැදල පැදල තමා මම කිළිවලින් ආපහු ආවෙ. මං පැදපු ගොඩක් තැන්වල විනාඩියට කි:මී: කණු තුන සහ හතර පාස් කරපු තැන් තිබුනා. ඒ වාහනයක් පැදපු කෙනෙක් ඉන්නවනම් දන්නව ඇති ඒකෙ තියෙන ආතල් එක.හැබැයි 180ට පිකප් කලා කියල වාහනේටනම් දැනුනෙවත් නෑ. ඒ අනුව මං පැදපු වාහන ලිස්ට් එකට මඩකලපුව කොළඹ දුම්රිය මඩකලපුව සිට වැලිකන්ද දක්වා  පැදල ඒකත්  එකතුවෙනවා. කෝච්චි පදිනවා වගේ අවස්ථානම් හමුදාවෙ ලක්ශෙකට එකක්වත් ලැබෙන්නෑ. ඒත් නියාමක රියැදුරු ලියනගේ මහත්තයා මාව ඒ අතින් වාසනාවන්තයෙක් කලා.  දැන් මෙි ලඟකදි ඉඳන් ආශාවක් ඇතිවෙලා තියෙන්නෙ කේඩීඑච් එකක් පදින්න. ඒකටනම් අවස්ථාවක් නොලැබෙයිම කියල හිතිල තියෙන හිංද 

තව ටික කාලයක් බලං ඉඳලා ඒ ආශාව අතෑරල දාන්න හිතං ඉන්නෙ.




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.09.24

Sunday, September 19, 2021

අපිත් චීන්නු වගේ කමු

 අපිත් චීන්නු වගේ කමු.

==================


අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය.

-------------------

රෑ අල්ලගත් ටිකක් විශාල ප්‍රමාණයේ ගොලුබෙල්ලන් කිහිප දෙනෙක්. (ඔබගේ අවශ්‍යතාවය අනුව.)

කැරට් අලයක්

මාලු මිරිස් කරල් දෙකක්

වියලි මිරිස් කරල් පහක් පමණ (දෙකට හෝ තුනට කඩාගත්)

බදිනලද තුනපහ කුඩු තේ හැඳි 1 1/2

ගම්මිරිස්කුඩු තේ හැන්දක් පමණ (ටිකක් වැඩිපුර ඔින මෙිකට)

කහ කුඩු යෝගට් හැන්දක ප්‍රමාණයක් 

ඉඟුරු

ගොරක

සේර

රම්පේ

කරපිංචා ඉති දෙකක් (සිහින්ව කපාගත්)

බීළූනු ගෙඩි 2ක් (රව්ම්ව කපාගත්)

පුලුවන්නම් පොඩි මඤ්ඤොක්ක⁣ අලයකුත් මෙිකට පෙති වශයෙන් කපල දාගත්තොත් හරිම රසයි.

පොල්තෙල්

අබ

සුදුළූණු බික් කිහිපයක්.

අමු මිරිස්

තක්කාලි ගෙඩියක්

රසය අනුව ලුනු

මෙිකට කුකුල් මස් හෝ ඌරුමස්,,මාළු ග්‍රෑම් 500ක් පමණ ඔින.

සාමාන්‍යයෙන් මාංශ ආහාරයකට අවශ්‍ය ද්‍රව්‍යය මෙිකටත් අරගන්න. ගොලු බෙල්ලො හිටිය කියල විශේෂයක් නෑ.


සාදාගන්නා ආකාරය:-

පළමුව පොල්තෙල් තේ හැඳි පහක් පමන මැටි ඇතිලියකට දමන්න.

දැන් ගෑස් සිලිංඩරය ගාවට ගිහින් ඒක ඔන් කරන්න. ආපහු ලිප ලඟට ඇවිත් ඒක  දල්වන්න.

දැන් පොල්තෙල් හොඳින් රත්වූ පසු එයට අබ ටික දමා බැදුනු පසු සිහින්ව කපාගත් අමු මිරිස් (දැන්ම වියලි මිරිස් දාන්නෑ)ළූනු අමුමිරිස්,මිරිස් කුඩු,තුනපහකුඩු,කහ කුඩු, ඉඟුරු,රමිපේ,කරපිංචා, ආදිය සියලුම දෑ එයට දමා සුවඳ හමනතුරු හොඳින් බැදගන්න. දැන් එයට ඔබ කඩාගත් වියලි මිරිස් කරල් ටික  දමා නැවත කලවම් කරගන්න. එහෙම බැදුනාට පසු එයට කපාගත් මස් හෝ මාළු ටික එයට දමා හොඳින් කළවම් කර වතුර අඬු කෝප්පයක් පමණ එකතු කරන්න. ඒත් එක්කම ඔබ මඤ්ඤොක්කා අලයක් ගත්තනම් ඒකත් මෙිකට දාන්න.

දාලා හොඳට තැම්බෙන්න තියන්න. මඤ්ඤොක්කා දැම්මොත් මෙික වහන්න එපා. (එහෙම වුනොත් විෂ වෙන්න පුලුවන්.)

මෙි සියළු දෑ හොඳින් තැම්බුනු පසු ලුනු බලන්න. ඉන් පසු කැරට් අලෙයි මාලුමිරිස් කරල් දෙකයි තක්කලි ගෙඩියයි කපාගෙන බාගෙට තැ⁣ම්බෙන්න දාන්න. දැන්  ලුනුත් ඇතිනම්, රසට ඉදිලනම් ඒක බා ගන්න. බාලා පැත්තකින් තියලා ටිකක් නිවෙන්න හරින්න.

ඊට පස්සෙ ඔබ එකතු කරගත් ගොලු බෙල්ලන් කිහිප දෙනා සිරි සිරි මල්ලක  දාගෙන පල්ලෙහා තියෙන ආණ්ඩුවෙ රබර් වත්තට ගිහින් දාන්න. දැන් ඔබ එද්දි මස් ව්‍යාංජනය හොඳටම නිවිලා. ඔබට බඩගිනිනම් බත් ටිකක් බෙදාගෙන ඒකට අරකෙනුත් දාගෙන කන්න. ආවා මෙතන ගොලු බෙල්ලො උයන විදිහ බලන්ඩ😎😎😎😎.


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.09.19

Thursday, September 16, 2021

රිහබිලිටෙිෂන්

 මෙි කතාව වෙන්නෙ වට්ටප්පලෛයිහිදී.


ඊට කලකට ඉහත කරපු රාජකාරියක් එක්ක අත්දැකීම් තිබුනු  මට මෙහිදී විශේෂ රාජකාරියක් පැවරුනා. ඒ එතකොට යුද්ධය අවසන් වෙලා රජය විසින් අවතැන්වූවන් පදිංචි කරවන්න ලක ලෑස්තිවුනු කාලයක්.ඒ අලම්පිල්,චලෙයි සහ ඉන් ඉදිරියට වැලිඔය පැත්තට.  

එක එක තැන්වල ටික ටික රාජකාරි කර කර හිටපු මට එක පාරටම පණිවිඩයක් ආවෙ අනිතුමා හමුවෙන්න කියලා. ඒ වෙද්දි තල් ගස් කරටි වල සහ පොල් ගස් කරටිවලම කාලය ගත කරලා අවුරුදු විස්සක පළපුරුද්දත් තිබුනු මට, කඳවුරේ මහ කුස්සියෙන් එකතු කරන පොල් වතුරෙන් කරිඤ්ඤං හදල යාලුවොත් එක්ක බීපු මට, කම්බි වැටවල් පැනලා ගිහින් කාටත් හොරා ගහක කුරුම්බයක් ඉතුරු නොකර වලු පිටින් බාගෙන ආපු මට, මෙි වගේ උත්තමයෙක් හමුවෙන්න කියල පණිවිඩයක් ආහම ටිකක් "කොර" වෙනවා. මෙි වෙද්දි සාජන් නිළය පැළැඳ සිටියත් "ආරේ ගති නෑරේ" කියන්නා වාගෙ කලේම ඔය වගේ වැඩ තමා.. ඒ වගේම කරන තරමක් කලෙත් තවත් ගොං වැඩ නිසා හිත දෙගිඩියාවට පත්වෙලා තිබුනෙ.


 මට පණිවිඩෙි ආවෙ ඇස්ඇල්ටී ෆයිබර් ඉන්ටර්නැට් ජස්ට් මැසේජ් ආකාරයට..ඒ..


* සාජන් ආරච්චෝ...යියි

කියලා ඊට මීටර් සීයකට විතර එහායින් මගේ යටතේ තිබූ පොයින්ට් එකක ලාන්ස් කෝප්‍රල් කෙනෙක් අහස් තලයම ගිගුම් දාලා කෑ ගහද්දි ඒ වෙද්දිත් මං හිටියෙ පොල් ගහක කරටියක.  බූට් එක්ක පොල්, තල් ගස් නැගීමෙන් මම ලබා තිබුනේ අවුරුදු විස්සක පළ පුරුද්දක්. මමත් ගහේ කරටියේම ඉඳගෙන යටි ගිරියෙන්

*ඇයි හු&@%$තෝ කියල පිළිතුරු දෙද්දි 

*රාජවාසලේන්න් පයින්ඩෙයෝක්ක්

කියල ඒකා පිළිතුරු දුන්නා. ගහට නැගපු කාරිය කරගෙනම බිමට බැස්ස මං, මගේ සහායකයාට කඩපු කලටි කුරුම්බා වලු ටිකත් පොයින්ට් එකට අරන් වරෙන් කියල ටිකක් පය ඉස්මන් කලේ පයිංඩෙි එවපු තැන එච්චර හොඳ නැති නිසා. මොකද මෙි වෙද්දි  ආර්එස්එම් විසින් මට හැනපියර්  දෙකකුත් පයින්ට් කරල තිබුනෙ. ඒ තරමට චරියාව හොඳයි. ඒවනං මෙි කපේදි ගෙවන හැනපියර් නෙමෙි.

අපේ වෙිටර් අතේ මං කියල යවල තිබුනේ සොළෙකුට ෆයින් කරන්න පුලුවන් සත හැත්තෑපහක දෙයක් විතරයි කියලා. වැඩිදුරටත් කියල යැව්ව  "ඔන්නං බුල්ටො හරි ඩෙල්ටා හරි ටොපියක් එවන්නං සත හැත්තැපහට හරියන්ඩ,උන්දැට  ඒවා සූප්පු කර කර ඉන්ඩ කියාං" කියල. 

පයිංඩෙට අනුව මාත් පොයින්ට් එකට ඇවිත් ගස් ගඳ යන්න උඩින්පල්ලෙන් වොෂ් එකක් දාගෙන නැවතත් නිළ ඇඳුම පිටින් ගියා අනි තුමාව හම්බ වෙන්න. ඒ වෙද්දි අනි  විදියට හිටියෙ මෙිජර් ජයවර්ධන. අපේ වැඩ බලන අනි තුමා.

මාත් ගිහින් සීසීට විස්තරේ කියල එතුමාව හමුවෙන්න කාලය එනකම් අහට්ට මෙහට්ට ඇවිද ඇවිද හිටියෙ "ඩාල්! ඩාල්!!" ගාල ගැහෙන හෘදයෙන් යුතුව. මොන ගින්නක් පත්තුවෙලාද දන්නෑනෙ. මොකද කියනවනං සීසී කියන්නෙ මාගේ එදිරිකාරයෙක්. හේතුවක් කිව්වෙම නෑ. අනෙක මාව දෑහැට පේන්න බැරි පවිටු දනන්ගෙන් එකෙක් යද්දි එද්දි මා ගසක ඉන්නවා දැකලා එතුමන්ට මොන මොනවා කියලද කියල කෞද්දන්නෙ. 

අනිතුමා හමුවුනා. බලාපොරොත්තුවෙන් ආපු හැම දෙයක්ම ඉවත ලා එතුමා මට පැවරුවෙි රාජකාරියක්. මං හිතුවෙවත් නැති විදියට මට පැවරුනේ වට්ටප්පලෛ සිට අලම්පිල් දක්වා නැවත පදිංචි කරන මිනිස්සුන්ගෙ ඔිපාදූප සහ කේළාම් හොයන රාජකාරියක්. ඒකට තව මාසයක පමණ කාලයක් තිබුනු නිසා මට රැවුල කොණ්ඩෙ වවන්න අවසරත් ලැබුනා. "මොන රෙද්ද කලත් හන්ඩ්‍රඩ් ප්‍රසන්ට් වැඩෙි වෙන්න ඔින ආරච්චි

අනික තමා සිවිල් මිනිස්සු පදිංචිකළාම කසිප්පු පොට් එහෙම වැටෙයි. ඒව අස්සෙ එහෙම රිංගල අහුවුනොත් වෘෂණ කෝෂ දෙකෙන් බාල්කෙක එල්ලනවා හරී" කියල ලොකු අවවාදයකුත් දුන්නා.  


කාලෙත් ගෙවිල ගියා. ඒ සැලසුමට අනුව අපි තමා ඉස්සෙල්ලාම මෙි ගමෙි පදිංචි වෙන්නෙ. මගෙන් පස්සෙ තමා අනික් ඈයන්. මගේ රාජකාරියවුනේ මෙි ගමෙි මිනිස්සු අතරින් කොටි කව්ද, නොවන්නේ කව්ද,පුනරුත්තාපනය වෙලා එන ඈයන් මොනවද කරන්නේ සහ පුනරුත්ථාපනය නොවී ආව කොටි ඈයන් කව්ද කියල, ඒ ආදිය විස්තර සෙවීම. මාත් එක්ක තවත් තුන් දෙනෙක් මෙි විදියට ලෑස්ති කෙරුනා. එක්කෙනෙක් 5බුද්ධි ඒකකයෙ කෝප්‍රල් කෙනෙක්. ඒයා මාලු කාරයෙක්. අපේ කෝප්‍රල් කරුණාරත්න කඩකාරයෙක්. එයාගෙ කඩෙි හාල් තුනපහ කුළුබඩු ඇරෙන්න අනික් හැමදේම වගේ තිබුනා. අනෙකා ජයසිංහ. ඌට එක දෙයක් කියල නෑ, ඌට හම්බෙන හැමදේම ඌ කරනවා.(ඌට පව් කියල හිතුනු වාරනම් අනන්තයි).  මම(එක්කොත් ඔින්නෑ,ඔහෙල මට වීලු කරයි). මම කරන්නෙ උදේ එළිවෙච්චි වෙලේ ඉඳන් දැලි ගෑවිච්චි පෝරමල්ලක් කරේ එල්ලගෙන,ගල් කැටයෙන් ගල් කැටයට වියත් දම දමා,කියෝ කියෝ පාරෙ යන එක. ඉස්සරහට හම්බවෙන හමුදාවෙ හැම එකාගෙන්ම කීයක් හරි කඩාගන්න එක මගේ යුතුකමක්. බීඩියට, සුරුට්ටුවට, තමා ඒ හොයන්නෙ. මිනිස්සු පදිංචිකලායින් පස්සෙ උන්ගෙ කසිප්පු පොට් එකටත් ගියෙ ඔය වගේ හම්බු කරන සල්ලි වලින්ම තමා. මත්පැන් භාවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් වුනත් ඒව නැතුව ඇඟ වෙව්ලන ගතියට පත්වෙලා හිටපු මම හොරාට හොරාට ඔය තැන්වලටත් නොගියාම නෙමෙි. හැබැයි ෆ්‍රෙන්ස් සිරාවටම බිව්වෙ නෑ.බොන බව  පෙන්නුවා විතරයි. උන්ගෙම සල්ලිවලින් උන්ගෙන්ම බඩු අරන් මගට ඇවිත් හලනව. උන් ඒව පෙරුව විදියට ඒව බොන එකෙක් අවුරුද්දක් ජීවත්වුනානං ඒක ලොකු වාසනාවක්. හැබැයි පසුකාලීනව මුලතිවු ටවුමෙ විවෘත කරපු හමුදාවෙ බියර් ෂොප් එකෙන්නම් මං 8.8 ඖෂධය දිගටම ගත්තා. ඒ චරිතය වැලිකන්දෙ අවුරුදු උත්සවයෙ කරපු එකමයි. ඒක හරි සරළයි. ( ඒ බාර් එක භාරව හිටියෙ 9කැඩෙටි බළකායෙ කපිතන් සෝමරත්න. මගේ බෙස්ට් ෆ්‍රෙඩා. එතුමා එයාගේ පඩියෙන් මට බොන්න දුන්නු සුපිරි ගණිත ගුරුවරයෙක්. (ලව් යූ කපිතන් සෝමරත්න)එතුමා දවසක් නිදහසේ සේට් වෙච්ච වෙලාවක මට කිව්වා  "ඇත්තටම ආරා,මට උඹ ගැන පොතක් ලියන්න හිතෙනවා බං" කියලා. ඒත් මං කිව්වා "ආරච්චි කියන්නෙ පොතක් තමා සර්" කියලා. මෙිවා ඉතින් හමුදාවෙ හැමෝටම ලැබෙන අවස්ථාවල් නෙමෙි. ඔිපනින් යුනිට් එකක දෙවෙනි බැච් එක වෙලා, කැරොල් වෙලා, නස්කූනි වෙලා,හැම එකාටම නිරීක්ෂණය වෙලා හිටිය අහිංසකයෙක් තමා. හැබැයි මාසයක් යද්දි  සිවිල් ඈයන්ගෙ කසිප්පු පොට් අතුගාලාම දාන්නත් අපිට පුලුවන් වුනා. පොලිසිය මාරාන්තික වික්‍රමයන් කලේ අපේ ඔත්තුවලට ඔය කසිප්පු පොට් වටලන්න. 


මම රෑට නිදාගත්තෙ හොරාට හොරාට කඳවුරට රිංගලා සහ සමහර දාට කරූගේ කඩෙි. උදේට දැලිනාගෙන දූවිලි නාගෙන පෝර  මල්ලක් කරේ එල්ලං, කියෝ කියෝ පාරදිගේ ගිහින් ඉස්සරහට හම්බුවෙන හැම එකාගෙන්ම සල්ලි කීයක් හරි කඩාගෙන, නොදෙන එවුන්ටත් අම්ම මෝ නැතුව බැන බැන නිමක් නැති ගමනක යෙදෙන මම, හවසට නතර වෙන්නෙ කෝප්‍රල් කරුගේ කඩෙි පිටිපස්සෙ . (අපිට සම්මාන දෙන්න ඔින මිත්‍රයා.) ඒ කාලෙ මට දිරවන්නෙම නැති නිළධාරියෙකුත් අපේ ඒකකයේ හිටියා. දෛනික සළාකය (Fresh)  ගේන්න ඒ දවස්වල අනිවාරයෙන් නිලධාරියෙක් යා යුතුයි.  බොහොමයක් වෙලාවට යන්නෙ දවසේ කාර්‍ය පාලන රාජකාරි හිටපු නිළධාරි. (Duty Officer). මං එදා පාරේ බල්ලට හැතැප්ම නෑ වගේ  ඔහේ ඇවිද,ඇවිද  යද්දි ආව හමුදා ටැට්ටරේට අතදාල නවත්තලා කෑම ඉල්ලුවා. කෑම නෑ කිව්වා. උන්දැලාටත් දෙමළෙන්  බැනල තමා මම එතනින් ගියෙ. ඇත්තටම බැන්නෙ අරුන්දැට. ඒවා නොතේරිච්චි උන්දැ ඒ ගැන සීඔිටත් රිපෝර්ට් කරල තිබුනා "අපි ටැට්ටරේ යද්දි ආරච්චිය කෑම ඉල්ලුවනේ සර්" කියලා.  සීඔිත් ඉන්ටර්වීව් එකකට ගිය දවසක ඒ ගැන ඇහුවත්  ඒවට දෙන්න උත්තර ගෝනි ගණන් මං ගාව තිබුනා. (ඒ කාලෙ අනිවාරයෙන් මාස තුනකට සැරයක් සෑම සෙබළෙකුම ඉන්ටර්වීව් කරන්න කියල නියෝගයක් සරත් ෆොන්සේකා සර් විසින් හමුදාවෙ හැම තැනටම දැනුම් දී තිබුනා. ඒ අනුව තමා මමත් සීඔි හමුවෙන්න රෑක ගියේ) හැබැයි එදාවත් සීඔි මට ඒ සීන් එක ගැන වෙන මුකුත්ම කිව්වෙ නෑ, ඇහුව විතරයි. අපේ ඒකකයෙ අය විතරයි මම කවිද කියල අඳුරගෙන හිටියෙ. දවසක් තන්නිඌත්තු වලින් නෙදුන්කර්නි හරහා වව්නියාවට යන්න තියෙන පාරේ ස්ථාපිතව තිබුනු 5ශ්‍රීලපාහ ඒකකයෙන් මාව චෙක් කලා. ඒ රෝඩ් බ්ලොක් එකේ අය මාව ජෝක් එකකට අරන් තිබුනෙ. මම කැඩිච්චි සිංහලෙන් වරද්ද වරද්ද ඒ ජෝක් වලට හවුල් වෙලා ෆන් එකකුත් ගත්තා. දවසක එතන හිටිය නිළධාරිට විතරක් මම රහසින් කිව්ව මම කව්ද කියලා. එතුමා හිනාවෙලා ඔලුවෙ අතගහගත්තෙ "උඹලෑ යුනිට් එකේ ඔහොම සාජන්ලත් ඉන්නවද හු&@%තො" කියල හිනාවෙලා. ඉන්පස්සෙ ඒ පාරෙ යන සමහරක් දාට ස්පෙෂල් කෑම පාර්සලේකුත් මට ලැබෙන්න ගත්තා. ඒ බදාදාට. ඒ ඒකකයෙ බදාදා  සෙබළුන්ට ස්පෙෂල් ලන්ච් එකක් දෙනවා දවල්ට කාපිය කියල. මාත් බදාදාට ඒ පැත්තෙ කරක් ගහල කෑම පාර්සලෙත් අරගෙන ඒකත් කොහාට්ට හරි වෙලා කාලා, හතරට විතර කන්නං කියල තව කෑම එකකුත් ඔතාගෙන ඒම පුරුද්දක් වුනා. ඒක ටිකක් ලොකුවට බැඳලා දෙනවා. එතකොට එයාලා දන්නවා අපි කීප දෙනෙක්ම මෙහෙම ඉන්නව කියල. එයාලගෙත් හතර දෙනෙක් වෙන වෙන වෙිෂ අරගෙන ෆීල්ඩ් එකට බැහැල හිටියෙ. ඒ එයාලගෙ ඒරියා එකේ.මම ඒ ගේන අමතර කෑම එක කෑවෙ, ඒ වෙද්දි මුලතිවු පාරෙන් 59සේනාංකයට යන්න හැරෙන හංදියෙ මුලම දාල තිබුනු අපේ රොටී කැන්ටිමෙි. ඒක කලෙත් මගේ බැචෙක්. ඒ බෙලි පේමරත්න. අපි එයාට ආදරේට කියන්නෙ "බෙල්ලා" කියල. 


ඔහොම ඉද්දි තමා මුලතිව් වට්ටප්පලෛයි පාරෙ අතර මැද තිබුනු අපේ පොයින්ට් එකක කොල්ලෙක්ගෙ අවියක් අතුරුදහන්වුනේ. ඌ පාන්දර හතරට සෙන්ට්‍රි භාරගත්තත් නිදිමතට ආපහු ඉඳගෙනම නින්ද ගිහින්. ඒ අළුත් කොල්ලෙක්. හමුදාව ගැන මෙලෝ හසරක් නොදන්න අහිංසකයෙක්. නිදිමතට අපි කවුරුත් වහල්ලුනේ. මූටත් නින්ද ගිහින්. අවිය නැතිවෙලා කියල දැනගත්තම හෙන ගිනිවිජ්ජුම්බරයක් වු⁣නා හමුදාවෙ. සෙබළෙකුගෙ පෙම්වතිය,බිරිඳ වශයෙන් සළකන සහ වැසිකිළියට ගියත් ඇතුලෙ බිත්තියට හේත්තු කරලා සබ්ජෙක්ට් එක කරගන්න සෙබළෙකුගෙ අවියක් මෙහෙම නැතිවුනා කිව්වම ඒක හෙන ප්‍රශ්ණයක්.කාලයත් එක්ක සීසීඑම්පී එකෙන් ඇවිත් මිනිහත් පොල්හේන්ගොඩ අරන්ගියා. ඒකට වැල වගේ අපේ කිහිප දෙනෙක්ම ගියා. එකෙක් රනිල් සිල්වා. 2300-0200 පැය අතරේ මුර පරීක්ෂා රාජකාරිය නියම කරල තිබුනු රනිල් සිල්වා, රෑ පුරාවට හොඳට නිදියල පාන්දර පහට නැගිටල තමා විසිට් එක ගිහින් තිබුනෙ. ඒකෙන් ඌවත් කොටුවුනා. උදේ පහට ඇහැරිච්චි වෙලාවට විසිට් එක ඇවිත් නියමිත වෙලාවට ආව විදියට විසිට් පොතේ අත්සන් දාල ගිහින්. අර කොල්ලා කියල පහට කෝප්‍රල් රනිල් සිල්වාත් විසිට් එක ආවා කියලා.ඒකෙන් රනිල් කොටුවුනා. පොයින්ට් එකේ හිටපු අනික් දෙන්නා ඔටෝම සීන් එකට අහුවුනා. ආයෙ සැරයන් කෙනෙක්. එයා තමා සෙක්ටර් කමාන්ඩර් හිටියෙ. ඒ සීන් එකෙන් පස්සෙ අපේ ඒකකයටත් සෑහෙන්න නරක නාමයක් ඇවිත් ලිස්ට් එකෙනුත් කැපෙන සයිස් එකක් තිබුනෙ. 58 සේනාංකය යටතේ අච්චර කැපකිරීම් කරපු අපේ ඒකකය බින්දුවෙනුත් පල්ලෙහාට වැටෙනවට අපිනම් කීයටවත් කැමතිවුනේ නෑ. අනෙක පාබල ඒකකවලින් අපිට තිබුනු කැපිල්ල. ඔය පොයින්ට් එක ඉස්සරහම තියෙනවා ඇළක්. ඒකට පාන්දර ඉඳන් මිනිස්සු එනවා. විශේෂයෙන්ම මාලු කාරයො. එතනින් පෙට්ටි තරාදි පඩි හෝදගෙන මූනත් හෝදගෙන තමා වැල්ලට යන්නෙ මාළු ගේන්න. ඒ මාලු කාරයන් අතරෙ හිටියා එකෙක්, පොර හැමදාම අනිවාරයෙන්ම පාන්දර ඔය ඇළට එනවා. අපිත් කාලෙක ඉඳන් ඇහැ ගහගෙන හිටපු බුවෙක්. අලම්පිල්වලින් තමා මාලු ගන්නෙ. ඒ කොටියෙක් කිව්වොත් නිවැරදියි. 


අවියෙ කේස් එක නැගලම යද්දි අපිටත් නියෝගයක් ආවා අවියට මොකදවුනේ කියල හොයන්න. එදාම රෑ කෝප්‍රල් කරූයි මායි අඩියක් ගහන ගමන් ප්ලෑන් කලා අවිය හොයන විදිය. මෙි ක්‍රියාන්විතයට අපේ මාලුකාරයගෙත් අනෙකාත් සහාය කර ගත්තා. විස්තරේ හොයාගෙන හොයාගෙන යද්දි අපිට සැකය ඇතිවුන එක තැනක් තිබුනා. ඒ,අර මාලුකාරයා.  මිනිහ ඒ ගමෙිම පදිංචි කාරයෙක්. අවිය නැතිවෙච්චි දවසෙ ඉඳන් එක පාරටම මිනිහ අතුරුදහන්වුනා. සැකය තවත් වැඩිවුනා. අපි ඊට පස්සෙ හෙව්වෙ මිනිහ කෝ කියල. අපි මෙිව හැම එකක් ගැනම කඳවුරට දැනුම් දෙනවා.  එක දවසක් අපේ සිවිල් ඔත්තු කාරයෙක් කිව්වා මිනිහ වට්ටප්පලෛ කෝවිලේ ඉන්නවා කියල.  (ස්ව කැමැත්තෙන් හමුදාවට සහාය දීපු දෙමළ මනුස්සයෙක්). ඒ අනුව ක්ෂණිකව අපි කෝවිලට ගිහින් මිනිහව ෆලෝ කලා. මෙි වෙද්දි මිනිහ නැවතිලා ඉන්නෙත් ගමෙිම කෙලවරේ මුලතිව් කඳුවරට ආසන්නව. එතකොට මාලු බිස්නස් එක කලෙත් නෑ. 


දවස් දෙකතුනක් ඔහොම යද්දි  දවසක් ඒ මිනිහ ගමට ආවා. අපිත් මිනිහව ෆලෝ කර කර කඳවුරට විස්තරේ දුන්නා. අන්තිමෙි අපිත් දන්නෙම නැතුව දවසක් රෑක මිනිහ ආයෙමත් අතුරුදහන්වුනා.  පස්සෙ මිනිහගෙම වත්තෙ පොල්අතු වලින් වටකරපු කක්කුස්සි කොටසෙ වලදාල තිබිල අවියත් හමුවුනා. ආයෙ කවදාවත් එයා අවි සොරකම් කලේ නෑ. ඒ පළාතේ ඒ දවස්වල වැසිකිළි තිබුනෙ වළ කක්කුස්සි,පෝච්චි කක්කුස්සි නෙමෙි. පොල් අතුවලින් වට කරල මිදුලෙම කොටසක් ආවරණය කරල තියෙන්නෙ. බර හැදිච්චහම උදැල්ලක් අරන් ඒ කොටුව ඇතුලට රිංගලා වලක් කපාගෙන වැඩෙි කරගෙන වහල එනව. ඒක තමා සිස්ටම් එක. ඒ කක්කුස්සියක් ඇ⁣තුලෙ තමා අවිය වළදාල තිබුනෙ. අපේ එකාට නින්ද ගිහින් ඉන්න බව දැනගෙන හොරෙන්ම ඇවිත් බංකරේට හේත්තු කරල තිබුනු අවිය මූ උස්සලා. ඒකෙන් වුනේ අහිංසකයින් කීප දෙනෙක් නොවිඳියයුතු වද හිංසා විඳීම සහ අර අහිංසකයාව සේවයෙන් පහකිරීම. ඒවට ඉතින් අපිට මුකුත් කරන්න බෑ. ඒව තම තමුන්ගෙ වැරදිනෙ. කොහොමහරි රනිල් සිල්වායි අනෙක් දෙන්නායි, සැරයනුයි සීන් එකෙන් ⁣බෙිරුනත්,  "රාජකාරිය පැහැරහැරීම, සම්බන්ධයෙන් රනිල් සිල්වාගෙ නිළය පහත දැමුනා.ඒ දවස්වල සීසීඑම්පී එකෙන් හොඳට කෑව කියලත් මිනිහ කිව්වා. ආයෙ කිව්වා සීසීඑම්පී බුවෙක්  වෘෂණ කෝෂ දෙක ලාච්චුවකට දාල, ඒ ලාච්චුව වැහෙන්න "ඩොක්" ගාල පයින් ගැහුවත් කියල.  (විසිට් එකක් ගියපු දුරක්) පොයින්ට් එකේ අනෙක් දෙදෙනාට අවුලක් නූනත්,ඉන්චාජ්ට චෝදනාපත්‍ර නැගුනා. ඒකෙන් ඉසසරහට ලැබෙන්න නියමිත ප්‍රමෝෂන් වලට තමා බලපාන්නෙ.

හැබැයි ආයෙ කවදාවත් අරුන්දෑ අවි සොරකම් කලේ නෑ. ඒකම මදෑ.(ඒ අවිය වෙනුවෙන් අපි හෙන ගේමක් ගැහුවෙ.)

ඒ අස්සෙ මාස හතරක් විතර යනකොට අපේ ඒකකය වට්ටප්පලෛයි වලින් ඉවත්වෙලා පුදුකුඩුඉරිප්පු සුදන්දිරපුරම් කැලේ ස්ථීර පදිංචියට ගියා.ඒ අනුව අපිත් අපේ රාජකාරියෙන් මිදිලා ඒකකයත් එක්ක යන්න ගියා. 




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.09.16

Monday, August 30, 2021

රෙසිපිය

 නිදහස්, පජාචාන්තික හා සංවර්ධිත රටක් බිහිකරලීම සඳහා ඇවැසි උපදේශ

================================


අවශ්‍ය දෑ:= 

ගිරා අඹ ගෙඩියක  හැඩෙි ඇති  රටක්

අයිටී ඩිප්ලෝමාධාරීයෙක් 

වයසක ඇමති අයියලා දෙන්නෙක්

මල්ලියෙක්

අයියගෙ පුතෙක්

අට සමත් මන්ත්‍රී සෙට් එකක්

සාපෙළ දක්වා උගත් මන්ත්‍රී සෙට් එකක්

උසස් පෙළ දක්වා උගත් මන්ත්‍රී සෙට් එකක්

ඇට්ටකුණා වුනු වයස 70ට වැඩි මැති ඇමති පවිටු දනන් 54 දෙනෙක්.

ගොන් බඳින කණු ආකාරයේ විපක්ෂයක්. සැ:යු:- ජනසන්නිපාතය අඩුවන තරමට ඇමති පරාණ ටික වැඩිවිය යුතුයි. 

( මොවුන් රටෙි දියුණුව  16 දිසාවකට අදින බවට තහවුරු කරගත් කට්ට කපටි කෛරාටික හොරු වන චාරයක් රහිත වුන් වන තරමට රට සුන්දර වෙි )

අපි වැව්වොත් අපි කනවා ජාතියේ මිලියන 22 ක යක්ඛ පුත්තු සහ උන්ගේ මව් පිය වූ ජනතාවක්


සාදා ගන්නා පිළිවෙල:-

පළමුව අයිටී ඩිප්ලෝමාධාරී තුමා ජනාධිපතිවරණයකින් මනාප 69 ලස්සයක් දී නායකයා බවට පත් කරගන්න. ඉන්පසු තට්ටු ක්‍රමයට ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේ පටන් පාර්ලිමෙින්තුවට පත්වෙන ඉහත සෙට් ටිකම නැවත මහ  මැතිවරණයකින් පාරිලිමෙින්තුවට පත් කර ගන්න. ව්‍යාපාර සංස්ථාවෙි කළමණාකරණයත් ඔවුන්ටම භාරදීමට බල කරන්න.  (මොවුන් ඉහත දැක්වූ සුදුසුකම්ලාභීන් බවට සහතික කර දැනගත යුතුයි). සැ:යු:- මෙි සියළු දෑ සිදුවෙන විට අත්පොලසන් දී හුරේ දැමීමට ඔබ වග බලාගත යුතුයි.


දැන් කියත් මගේ නායකත්වයත් අට සමතෙකුට භාරදී ඔවුන්ගේ උවමනා එපා කම් අනුව නුසුදුස්සාට ඇමතිකම් පවරන්න. උදා:- එයාට අරක හොඳයි,ඒක එයාට දෙමු. මෙයාට මෙික හොඳයි, මෙික මෙයාට දෙන්න ආදී වශයෙන්.

 ඉන්පසු මෙික හොඳට අනාගන්න උදව් කරන්න. මෙහි රසය තවත් වැඩි කරගන්න උවමනානම් පාතාල කණ්ඩායමකුත් ලංකර ගැනීමට ඉඩ දෙන්න. නැතහොත් කොරෝනා ආදී වසංගත බිංදු කිහිපයක් එකතු කරගන්න. ඉන්පසු නැවතත් මෙික අනන්න ඉඩ හරින්න. ඔවුන්ට දිවිය ලෝකේ සැපසම්පත් ලබාගැනීමට උදව් කරන්න. ඉන්පසු අවුරුදු පහක් යනතෙක් මෙික ⁣පිපෙන්න ඉඩ හරින්න. අව්ව, වැස්ස, ආදී ස්වාභාවික විපත් කැඳවීමෙි වගකීම ස්වභාව ධර්මයාට පවරන්න. වසර පහක් අවසානයේ  නැවත පරාජිත වුනු විපක්ෂය ජයමාවතට කැඳවා මහ පළවෙනියෙන් අරුන්දැලා අනා අවසන් කල තැනින් මොවුන්ටත් අනාගැනීමට ආරම්භ කිරීමට  උදව් කරන්න. 

දැන් රට හොඳ තත්ත්වයකට පත්ව ඇත. ඉන්පසු ඔබ වවාගෙන ඔබ කන්න.හැමදාම බස්එකේ දුම්රියේ තෙරපී තෙරපී වැඩට යන්න. බඩු මිලට බනින්න. අය පක්ෂයට වඩා වැය පක්ෂය වැඩි වූ පසු සුරංගනා කතා අසමින් සිත පහන් කර ගන්න. කලින් කල කරළියට එන නිරූපිකාවන්ගේ විකාර පස්සේ දුවන්න. නැතිනම් වැලක් බලන්න පුරුදු වෙන්න. "කන්න නැතත් ඉන්න රටක් තියනවානේ" කියා සිතා කුස ගින්⁣න ඉවසා සිටින්න පුරුදුවන්න.  ජාතියන්තරයට යෑමෙන් ඇතිවන පළවිපාක නොඑන පරිදි ඔබ ටක් ගාල පැත්ත මාරු කරගන්න. හම්බකරන හැම සතේම 157/= ට හාලුත් 220/= සීනිත් ආදී වශයෙන් තත්පරයෙන් තත්පරේ වැඩිවෙන බඩු මිළට සාපේක්ෂව වියදම් කරන්න. ඔබ ඉහලට ඉගෙනගත් කෙනෙක්නම් රට අතහැර යන්න. (හැබැයි අරුන්දැලා මාරුවෙන් මාරුවට පත් කිරීමට ඡන්දය දුන් කෙනෙක්නම් අනිවාරයෙන්ම එහි අග්‍රඵලය භුක්ති විඳීමට ඔබ මෙි රටෙි සිටිය යුතුයි. ) අන්තිමෙිටම ෆේස් බුකී ට්විටර් ආදී ගිණුමක් හදාගෙන රට හැදීමට අවශ්‍ය උපදෙස් පෝස්ටු වශයෙන් එහි පල කර එයට වැටෙන කමෙන්ට් කියවමින් තෘප්තිමත් වන්න. ඒ ලෙස අනාගත් රටෙි සිදුවෙන දෑ නොදැක්කාසේ පැත්තකට වී බලා සිටින්න පුරුදු වෙන්න. ඔවුන්ගෙන් එකෙක් මළොත් කවි ගීත නිසඳැස් ලියන්න. සිංගප්පූරුව,ඉතියෝපියාව,බංග්ලාදේශය ආදී රටවල් දියුණුවුන සහ දියුණු වෙන විදිය බලාගෙන සුසුම්ලන්න. 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.08.30

Saturday, August 28, 2021

ඇනිවර්සරි එකේ රැප

 මෙි අපේ ඇනිවර්සරි එකක සිදුවෙච්චි සිදුවීමක්. 


හමුදාවෙ ඒකකයකට ඇනිවර්සරි එකක් ලබනව කියන්නෙ හරිම කාර්‍ය බහුල තත්ත්වයක් උදාවෙන්නෙ. අපේ ඒකකයේ ඇනිවර්සරි එක තියෙන්නෙ ජනවාරි 2 වෙනිදා. සිරාවටම අපට ජනවාරි පළවෙනිදාවක් ගෙදර ඉන්න ලැබෙනව කියන්නෙ රනිල් මැතිවරණයක් දිනනව වගේ දෙයක්. රනිල්ට මැතිවරණයක් දිනන්න පුලුවන්,ඒත් අපිටනම් ජනවාරි පළවෙනිදාවක් ගෙදර ඉන්න ලැබුනෙම නෑ. මෙි කටයුත්තට අපි පෙළ ගැසෙන්නෙ නොවැම්බර් මුල විතර වගේ ඉඳලා. මණ්ඩල පත්කරලා ඒවාට කාර්ය සභිකයින් (වැඩිපුර) ලබාදීල කරන්න තියෙන වැඩ කොටස කරලා හැම සතියකම  සෙනසුරාදා හවස 4ට කොන්ෆරන්ස් එකෙදි ඒකෙ ෆීඩ් බෑක් එකත් දෙන්න ඔින. දෙසැම්බර් මැද විතර ඉඳලා ජීවත් වෙන්න හරිම අමාරුයි.සෙනසුරාදා හවස රැස්වෙන වියත් මගේ ඈයො අනි තුමා ඉස්සරහ ලකුණු දාගන්න දෙන පොර ටෝක් සහ ඒවා ගෙන් ඉල්ලල තියාගන්න වැඩ කරවන්න තවත් හමුදාවක් හිටියත් මදි. ලයින් අප් එකට පාරෙ ගල් තියලා සුදු හුනු ගාල ලනු ඇදල වැඩි තණකොල කපල බිල්ඩිං වල හුණු ගාල මල් වවල මල් පෝච්චි තියල ඒවගෙත් හුනු ගාල වහලෙත් ගොම ගාල එකී මෙකී නොකී හැම දෙයක්ම කරන්න තියෙනව. ඊට අමතරව යෙදෙන පෙරඩ් රිහර්සල් එක. පෙරඩ් එක දෙන්නෙ අනි තුමාට. උසේ පිළිවෙලට කණ්ඩායම් හතරෙන් ප්ලැටූන් හතරක් හදල මූලස්ථාන කණ්ඩායමෙනුත් ප්ලැටුන් එකක් දාල උදේ අටෙි ඉඳන් 12 වෙනකං ග්‍රවුන්ඩ් එකේ දාල මඩවන එක තමා ඉවසන්නම බැරි.  සම්මාන මුරය වෙනමත් පෙරඩ් එක වෙනමත්,නමුත් එකිනෙකට සමබන්ධව තමා මෙික වෙන්නෙ. ඒ දවස්වලට මමනං ඉල්ලල ඩියුටි යන්නෙ.

ඇනිවර්සරි එකේ ඒ දවසේ වැඩ කටයුතු අහවර වෙන්නෙ දවල් සියළු නිළ ලන්ච් එකෙන්. ඊට කලින් 8.8 බියර් දෙක ගානෙ ලැබෙන අවුරුදුත් තිබුනා. මං ආසමඅංගය තමා ඒ. කාටත් හොරා කාලක් භාගයක් සාක්කුවෙි දාගෙන කසපැන් සංග්‍රහයට එකතුවෙන වඳ වස්සන්, පොල් කොට්ටෝරුවන්, අල්පදයනු ගොළු බෙල්ලන්, විලම්බීත වැල් පණුවන්, ගස් භූතයන් සහ හොඹුටු කැහිබෙල්ලන් අතරේ මාත් ඔිවැන් එකක් ඉනේ ගහගෙන හරි මග හංගලා හරි තමා සහභාගි වෙන්නෙ. එක අවුරුද්දක එහෙම ගහල ඉහල උසාවියටත් යන්න වුනානෙ. ඒ දෙක කලවම් වෙලා බඩු වැඩිවෙලා.  ඔය අස්සෙ අපේ ඒකකයට පිට ඒකක තුන හතරකින් යා කරපු කීප දෙනෙක් හිටියා. ඒ අතරින් සන්නාලි වෘත්තීයට යා කරපු කෝප්‍රල් සිල්වා චරිතයක්. පොරට හයියෙන් කෑ ගහන්න බෑ,සිංදු කියන්න බෑ,ඈනුම් අරින්න බෑ හක්ක පනිනවා. පොරට කල්ලාර් වලදි එහෙම එකක් වෙලා පපු දනහිස් ලඟට පාත් වෙනකම් හිනාවෙලා තමා නැවතුනේ. ඒත් පොර නැවතුනේ කන්තලේ රෝහලේ. 


*ඒ හුහ්හෝ... හහ්හ හැහ්හා හහ්හ හැහ්හා කියල කෑ ගහද්දි තමා අපිත් දැක්කෙ පොරගෙ කට කනේ කියල. ඒ බොක්ෂින් ක්‍රිඩකයෙක්. ප්‍රතිවාදියාගෙන් ගුටි කාල කාල පදම් වෙලා ඇති වෙලා ඒ ක්‍රීඩාවෙන් අයින් වෙලා හිටියෙ. ඒත් පොර හෙන චරිතෙ. පොරත් එක්ක හොඳින් ඉන්න අයට වඩා පොරත් එක්ක තරහ අය තමා වැඩිපුරම අපේ ඒකකයෙ හිටියෙ. වාසනාව කියන්නෙ පොරට මාව පේන්නම බෑ. මං ඈත එනව දැක්කොත් පොර මැෂිමට ඇස් දෙක තියාගෙන තමා ඉන්නෙ. 

මම ගුඩ් මෝනින් කිව්වත් "මෝනිං ඇයි? කියල තමා පිළිතුරු දෙන්නෙ. වැඩි කතාවට එන්නෙත් නෑ. මං ඇවිත් ආව වැඩෙි කරගෙන යනකම් පොරගෙ ඇස්දෙක මට හොරෙන් මාරුවෙන් මාරුවට මගේ අත පය දිහාත් මං පොර දිහා බලනකොට මැෂිම දිහාත් තමා තියෙන්නෙ. ඒ මං එක දවසක් මෙතනට ඇවිත් අපේ කට්ටිය මහන්න දීපු යුනිෆෝම් වගේක නම් මාරු කරල මාට්ටුවෙලා. කෙට්ටු එකාගෙ ඒව මහතට මහල,මහත එවුන්ගෙ ඒව කෙට්ටුවට මහල, කෙට්ටු එවුන් ගෙනත් දුන්නු පොඩි යුනිෆෝම් මහත එවුන්ට මහන්න ගිහින් මදිවෙලා මහත එවුන්ගෙ ඒව කෙට්ටු එවුන්ට මහන්න ගිහින් පොර වහක් කාල හිටියෙ. ඒකට ගොඩක් කට්ටියගෙන් ඒ කෝප්‍රල් බැනුම් අහලත් හිටියෙ. පව් ඉතින්. සමහරු තමන්ගෙ යුනිෆෝම් මහල තියෙන විදිය දැකල "තෝම තියාගං" කියල දමල ගහල ගිහිල්ලත් තිබුනා. මට පොඩි අප්සට් එකක් ගියේ ලුතිතන් ජයලත්ගෙ එකක් කපිතන් බංඩාරට මාරුකරපු එක. දෙන්නටම මම ගොඩක් කැමතියි. ඒත් එදා අර වැඩෙි මගෙන් සිද්දවුනා. ඒ දෙන්නා හරියට අලගුඩුවයි පියාමැස්සයි වගේ ශරීරාංග තිබුනු දෙන්නෙක්. මාත් ඒ කාලෙ පොර කයියට අල්ලගෙන බොත්තම් ගලවල දෙන වැඩෙයි, ලොකු පොඩි  යුනිෆෝම් ලිහල දෙන වැඩෙයි කර කර ඉන්න ගමන් තමා ඔික කලේ. ඉතිං පොරට එදා ඉඳන් මාව පෙන්නන්න බෑ, මගේ නිළ ඇඳුමක් මැහුනං මැහුවෙත් ඔක්කෝම මහල ඉවරත් වෙලා අන්තිමෙිටමයි. කතාවට යමුකො.


මෙි ඇනිවර්සරි එකේ අපිට ඉස්පාසුවක් ලැබෙන්නෙම නෑ. සමහර දවස්වලට රෑ වෙනකං සහ සමහර දවස්වලට රෑත් අපි වැඩ. වැඩ,වැඩ,වැඩ. අවසානෙදි අපිට ඉතිරි වෙන්නෙ නෙත් සිත් පිනා යන හුදී සිත් සතන් නිවී සැනසෙන දුටු දුටුවන්ගෙ මන බඳිනා ලස්සන කඳවුරක්. දැන් පෙරඩ් දීලා අනි දේශනයත් ඉවරයි. පහුවදාට තමා බියර් පාටිය සහ ලන්ච් එක. පහුවදා උදේ නවයට සැදැහැසිතින් පෙළ ගැසිලා සීඑස්එම්ගේ සුවච කීකරු ගෝලයො වගේ අපිත් ස්පොට් එකට ඇදුනා. එදා අපි කතාවෙලා හිටියෙ සිංදුවක් කියමු කියලා. මොකද අපේ බීට් බෑන්ඩ් එක ඒ අවුරුද්දෙ අපිට ලැබුනෙ නෑ. ඒ ගොල්ලො යාපනේ ගිහින් හිටියෙ. කල්වෙිලා වෙන්කර ගන්න හැදුවත් "ෂෙහ්!! බැරිවුනානෙ අඩෙි" කියල සීඑස්එම් ගස් ගල්වලටත් කිය කියා ගියා. අනේ බීට් බෑන්ඩ් නම් මොකටෑ, සුපිරි ගායකයො අපි අතර ඉන්නවා. ටිං බෙලෙක්ක පරන පාල්දි ඩිකිස් පියන් ටොයිලට් බාල්දි ටිකක් ලං කරගෙන කෝටු කෑලි දෙකක් කඩා ගත්තනං බීට් බෑන්ඩ් කැලේ. නටන එකත් අපිටම කරගන්ඩ පුලුවන්. සෙට් එක සෙට්වුනොත් නටනව විතරක් නෙමෙයි හාලත් තමා නවතින්නෙ. මෙදත් අපි හෑවා. 


බියර් පාටිය පටන් ගත්තා. බියර් දෙකට තියා පහකටවත් වැටෙන්නැති සමහරු බියර් බාගෙනුත් වැටුනා. ඒ කලවං කරල ගහල. මං ගල් ⁣බාගයක් ගෙනාව මදිවට රෑට බොන්න කියල කුස්සියෙ පොල්වතුර දවස් දෙකක් තිස්සෙ එකතු කරල කරිඤ්ඤං වඩියකුත් දාල ඒක ඩිෆෙන්ස් එකෙන් එලියෙ හංගලත් තිබුනෙ. ඒක කලේ මම,රනිල් සිල්වා,සාසෙ සිල්වා,සහ කෝප්‍රල් කුමාර. 

බියර් පාටියෙදි ස්පොට් එකෙන් ස්පොට් එකට එන නිළධාරින්ට අපි කිව්වා "සර්, සිංදුවක් නැතුවනං මෙිවා උගුරෙන් බහින්නෑ, සිංදුවක් කියන්න අවසරේ ඉල්ලල දෙන්නකො" කියලා. අපි ඒක ඔිසීටත් කිව්වා. ඔිසීත් "හා, ඉඳහල්,මං ගිහිල් සීඔිගෙල් අහල එල්ලං" කියල ගියා. අවසරෙත් හම්බුනා. පැයක් සිංදු කියන්න අවසරේ ලැබුනත් පැය දෙකහමාරක් අපි සිංදු කිව්වා. දවල් දෙකට මෙික ඉවර කරලා කෑමට යන්න ඔිනි. සංගීතේ මැද හරියක් යද්දි සීඔි ඇතුලු නිළධාරිත් එතනට ආවා. සීඑස්එම් කලින්ම අපිට සෙට්වෙලා හිටියෙ. ඒ අපි කේස් දාගනියි කියල බයේ මිසක්, අපිට ආතල් දෙන්නවත් ආතල් ගන්නවත් නෙමෙි .ඒ කෝප්‍රල් කුමාර,කෝප්‍රල් මලවිගේ, සාජන් හපු, සරත් කුමාර ආදී චරිත ටිකක් ඇරියස් එකකින් ඒ දවස්වල හිටියෙ.  සීඔිත් ග්ලාස් එක අරගෙන ලඟට ආවට පස්සෙ කෝපල්ලා කෝපල්ලා එකතු වෙලා සීඔිව උස්සන් නටන්න පටන් ගත්තා. කොල්ලො තම තමන්ගෙ ඔිසීලාත් කරේ තියාගෙන නටන්න පටන් ගත්තා. ආර්එස්එම් මගින්ම කැපිල ගියා "බෙල්ල කඩාගන්ඩ බෑ" කියලා. සිරාවටම පට්ටම ආතල් එකක් ගත්තා.අතර මැද්දෙ යන සිංදුත් නැගලම යන ඒවා. එකෙක් "විසි තිස්දහ විසි තිස් දහ" ගගා ඩ්‍රම් සෙට් එක තලනව. තව එකෙක් හැන්දක් අරන් ටලං ටිලිං ටුලුං ටිකිස් ටිකිස්" සද්දෙට බෝතලේකට පහර දෙනවා. තව එකෙක් නාහෙ එක හිලක් වහගෙන අනික් හිලට දකුණු අතේ ඇඟිල්ලෙන් ඇන ඇන ලීඩ් ගිටාර් එක ගහනවා. ඩ්‍රම ගැහුවෙ ලාකෝ රාජපක්ෂ. තව එකෙක් ඩිකිස් පියං දෙකක් අත් දෙකෙන් අල්ලගෙන සිම්බලේ ගහනව. ඒක ගහනකොට කන් දෙක "කූං" ගාගෙන යනවා. අපේ බෑන්ඩ් එක ඈතින් ඉන්න එකෙකුට ඇහුනනං එහෙම උං හිතන්නෙ කෑම්ප් එකේ වලියක් කියලා. නැත්තං කොටි ගහනවා කියලා. මමයි ජෙනි ජයයි සිංදුවලට රැප් කරනවා. ඒක ඉතින් සිංදුවෙන් සිංදුවට වෙනස්. ටී පනස් හයේ පාඩම් පහමත් රැප් කරලා, තව සිංදුවල කෑලි කෑලිත් අරං රැප් කරලා ආයෙ තව තව දේවලුත් කියලා, තුනු හරපත් කියි කිය රැප් කර කර හිටපු මට පට්ටම ආතල් එකක් ගේන සිංදුවක් සෙට්වුනා. ඒ අවසන් භාගෙ. ඒ කියන්නෙ මෙි වෙද්දි සීඔි දහදෙනෙක්ගෙ විතර කරේ ඉඳලා ඉඳලා බිමට බැහැලා. ටූඅයිසී තව කට්ටියකගෙ කරේ ඉඳල බැහැල හිටියෙ. කපිතන් බංඩාර (ඒ දවස්වල ලුතිතන්. පුරුද්දට තමා කපිතන් කියන්නෙ)  අත්වල ඉන්නවට වඩා හිටියෙ ගුවනෙ මයි. "ඒහ් කොල්ලලේ මාව මලල්ලද හදල්ලේ" කියල පොර කෑ ගහන ගහන ලාරට කොල්ලො පොරව උඩ විසික්ක කරනව. .දැන් පාටිය ඉවර වෙන්න ආසන්නයි. පස්වෙනි වතාවට විතර ගත්තු අවසාන විනාඩි දහයත් දැන් අවසන් වෙමින් යන්නෙ. වෙලාව දෙක හමාරයි.

  එකෙක් සිංදුව පටන් ගත්තා.මාත් ඒ සිංදුවට රැප පටන් ගත්තා


"ගෝවෙි....ගෝවෙි ගෑනු පරාදයි, රූපේ...හේ රූපේ මහද පිනායයි....


"පංසි ලකට,පමල දෙකට,පම්බි තකට,පරක් හකට,පාන ගොකට, පලල් බකට,පාස් පුකට,පරක් හකට,පඳුරු වකට පලව් රිකට".......ටඟ ටඟ ආ..ආ..ටඟ ටඟ....ටඟර ටඟර


 මං දැක්කා බිමට බැහැලැ බියර් ග්ලාස් එකත් අතේ තියාගෙන දෙවන අනි තුමා සමග කතාවක හිටපු සීඔි වපරැහෙන් ඇස් කොනෙන් මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා ,  ඔිසී කටත් ඇරගෙන කටින් හුස්ම ගන්න ගමන් මා දිහා බලා හිටියා. සමහරෙක් කියන්නෙ මොකද්ද කියලවත් තේරෙන්නැතුව අත්පුඩි ගහ ගහා ඒ රැපටත් පොලව හෑවා. තේරුච්චි උං වන් මෝ ආරා...වන් මෝ ආරා කියල කෑ ගහන්න ගත්තා...

ඒ රැපෙන්ම සංගීතේ ඉවරවෙලා කෑම කන්න ගියා. ටෙිබල් එකේදි සීඔි


"ආරච්චි මාර රැප් කාරයානේහ්?? මං අහගෙන රැප් එක" කියලා නෝන්ඩියටත් එක්ක කිව්වා. මං නෑහුනා වාගෙ පිඟාන දිහා බලාගෙන දවල් ලන්ච් එක කාගෙන කාගෙන ගියා.


පහුවදාට එළිවෙනකොට තමා කෝප්‍රල් සිල්වාට "හීග්" ගෑවෙන්න ඇත්තෙ. ඒ කතාව පස්සෙ දවසකට කියන්නං. වෙරි පිට වෙන දේවල් නේ..


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.08.28

Wednesday, August 18, 2021

ආලංකුලම ඇම්බුෂ් එක

 අඳුරු වනයේ දවස පුරාම  තොරතෝංචියක් නැතුව ඇහෙන කන්ගැට්ට පාරවන  රැහැයි නාදයත් ඉඳහිට ඈතින් ඇහෙන නිශාචර පක්ෂියෙකුගේ කොක් කොක් කෝ බං- කොක් කොක් කෝ බං" නාදයත්  හැරෙන්න එදා රෑ අපිට වෙන කිසිම ශබ්දයක් ඇහෙන්න තිබුනෙ නෑ. හිමින් සැරේ සැරෙන් සැරේ ගලා එන මදනල රැහැයි නාදයත් එක්ක කලවම් වෙලා දෙසවන්වල හැපී හැපී කෙඳිරිගගා කිව්වෙම "පරිස්සමින්" කියලා. 

හවස හතරට විතර කඳවුරෙන් පිටත්වෙලා ඇඳිරි වැටෙනකම් නියමිත ගමන් මගේ හෙමින් හෙමින් ඇවිත්, ඒ එන පාරේම හමුවෙන හමුදාවෙි මෝටාර් ප්‍රහාරයකින් කැඩී ගොස් අඩක් ගරා වැටිච්චි පාලු ගේකට රිංගලා රෑ කෑමත් එතනම තියාගෙන කාල, නැවත හවස හතට විතර අරඹපු මෙි ගමනේ අවසානය මෙතන ඉඳල හරියටම කිලෝමීටර් හතරක විතර දුරක්. 

අපි තාවකාලිකව නැවතී සිටි තැන ඉඳන් මීටර් පන්සියයක් වගේ දුරකින් පිහිටි නාවල්අඩි වැවෙි ප්‍රමාණයේ වතුර හිඳිලා පොලව අලුවා, කිරිබත් කැට ගානට ඉරිතලල පැලිල තියෙන වැව් පිටිය හරහා මෙි යන්නෙ පාන්දර ජාමෙ සතුරා එනව කියන ආරංචියකට දෙකෙන් එකක් විසඳගන්ඩ. ඒ ආවොත් සෙන්ට්, ගියොත් ඔිඩි කොලොන් ගේම් එකක්. මෙි ක්‍රොසින් එක දවස් කීපයක්ම වෙලා සහ ඉදිරියටත් වෙනවා සහ වියයුතුමයි කියලා හමුදාවෙ කේළාම් කාරයොම තමා ඒකක කීපයකට මෙි කේළම කියල තිබුනෙ, "මොනාහරි කරන්ඩ ඒයිලා" කියල. කේළාම් කාරයො කිව්වෙ අපේ බුද්ධි අංශය. සතියක් නිදාගත්තොත් මෙයැයිල අපිට මාසයක් යනකම් හරීයට වද දෙන ජාතියක්. එහෙම කිව්වට මාත් ඉතින් ඒ කාලෙ එහෙම තමා. කාලයක් මමත් EPRLF කාරයො එක්ක කර්නල් කුලතුංග කියල පොරක් පස්සෙ ගියා. ඊටත් පස්සෙදි ආරංචිවුනා අපෙන් බෙිරෙන්න බැරිම තැන පොර ඉංදියාවට පැනල කියල. කුලතුංග කියන්නෙ සිංහල කොටියෙක්.( ඒ කතාව පස්සට ➡️)


ක්ලේමෝ බෝම්බ 4කුත් අරගෙන යන නව දෙනෙකුගෙන් සමන්විත අපේ කණ්ඩායම වැව් පිටියේ තැනින් තැන වැවිල වෙිලිලා, පරඬැල් වෙච්චි තෝම්බු පං පඳුරු අස්සෙන්, ඒත් තමන්ගේ කනටවත් නොඇසෙන තරමෙි ශබ්දයක්වත් නැතුව යන මෙි ගමන සාර්ථක වෙිවා හෝ නොවෙිවා මෙච්චර පරිස්සමින් යන පාරේ අපි ආපහු එන්නේ පිඹගෙන, හූ කියාගෙන. අපේ ආර්වී එකත් අර පාලු ගරාවැටිච්චි නිවසමයි. පුහුණුවෙන් ලබන ඉවසීමත්,විනයත්, හා කැපවීමත් එක්ක කලවම් වෙච්චි තරුණකම, කොළුකම සහ ඒ අතරින් ඉපදිච්චි නිර්භීතකමත් එක්ක ත්‍රස්තවාදය නැමැති  මාංශ භක්ෂක, අතු පතර විහිදා මහා පලාතක් වියනක් වගේ වෙලාගත් ශාකයේ අතු ඉති රිකිලි කඩා බිඳ දමා මහා ගහක් වනසන්න තතනන සටනක් මෙි. මෙි  වැනි සටන්, සටන් බිමෙි බොහෝ දුරට සාර්ථක වුනා. ඒකත් පරිස්සමට ගහේ කොලයකටවත් නොහැඟෙන්න කරන්න ඔින දෙයක්. පැලේ කාලෙම නිය පොත්තෙන් කඩලා විනාශ කරලා දාන්න තිබුනු මෙි ගහ, දේශපාලනය නැමැති මඩ ගොහොරුවෙි පෝෂනය වෙමින් හා ඔවුන්ම මෙි ගසේ වැඩීමට නොමිලේ දුන්  පොහොරවලින් පෝෂනය ලබා, අතු පතර විහිදී ගිහින් පලාතක්ම තම වියනෙන් වසාගෙන හිටියෙ කිසිම බයක් සැකක් නැතුව. පස්සෙ කාලෙක හරි මෙි ගසේ මුදුන් මුල  කපා විනාශ කර දැම්මෙි, මෙි ගහ කපන්න මෙි විදියට ලං වෙලා විනාශ වූ ජීවිත කීයක්නම් උඩින්ද. අපේ බුද්ධි අංශ නැමැති විලෝපිකයා ගහේ කරටියේ දල්⁣ලකින් කඳ ඇතුලට රිංගගෙන  පිළිවෙලින් කක කකා පල්ලෙහාට එන ගමන් මග නැවතී නැවතී දෙන කඳේ රස පිළිබඳ රහස් නිසා ගහේ විහිදී ගිය ප්‍රධාන අතු උනත් මුලින්ම කපා දමන්න තරම් මෙි පුංචි පුංචි කණ්ඩායම් වලට හොඳට හැකිවුනා. පස්සෙ කාලෙක 8 MAN TEAM සහ 4 MAN TEAM සංකල්පය ආවත් ඒ දවස්වල සීයක් ආවත් බහින්නෙ නවයයි. ඒ නවයට අර සීයම උනත් පදිරි තමා. වැරදුනත් වැරදුනේ සීමිත අවස්ථාවන් කිහිපයකදි පමණයි.


එදා අපේ පෙළ අණදෙන්නා වුනේ කෝප්‍රල්  හේරත් (විටා). එල්එම්ජී එකේ හිටියෙ ලා/කෝ හේරත් (බතා). බ්‍රාවො කම්පැනි එකේ කෝප්‍රල් චන්ඳුපාල (සූකිරි සුද්දා)  එම්පීඑම්ජී එක අරන් පස්සෙන්ම එන්නෙ අවියෙ ලින්ක්ස් එකත් හතර පස් පොලකින් වකුටු කරලා අතකින් තද කරගෙන කරේ තියාගෙන. නැත්තං ඒ දෙපරහැන්දෙ සද්දෙ ඇහෙන්නෙ හවස පේපර් මිල් එකේ ගහන බෙල් හූටරේ වගේ.  ඒවා හරි සරළ නම් ඒයි. සූකිරි සුද්ද කියන්නෙ ඒ තරමට සුදු හිංද නෙමෙි. හරි හැදියාවක් තියෙන, කාගෙවත් කනකට ඇහෙන්න තරම්වත් හයියෙන් කතා නොකරන, දහ අටෙි කෑල්ලක් පතිවත බිඳෙයි කියා බයේ ළඟින් ළඟින් අඩිය තියන්නා වාගෙ හිමීට ගමනෙ යෙදෙන නිසා. කාගෙවත් හිත රිදෙන්න එයා කතා කරන්නෑ. ඒ තරම් හැදියාවක් ඒ කොප්‍රල්ට තිබුනා, නෙමෙයි අනේ, ජුන්නෙක් වුනත් බොන සිගා එකෙන් බාගෙ නැතිවෙයි කියල බයේ තමා කාගෙත් හිත රිද්දන් නැතුව ජීවන චරියාව අරන් යන්නෙ. නැත්තං මීටර් 200 රේන්ජ් එකේදි ටාගට් එකේ වදින උණ්ඩ ගාන පොර හිමීට කිව්වත් කෙලවරටම ඉතා පැහැදිලිව ඇහෙනවා. පොර බිලට් එකේ හිටියත් ඇති,බිලට් එක පට්ට සුවඳයි, නෙමෙි අනේ තනිකර ගස් ගඳයි, තල් රා ගඳයි එන්නෙ.රෑට එලියට ගිය දවස්වලදි උදේට ඇතුලට ආපුවම වහනය වෙන්නෙ තනිකර පැලවත්තෙ බඩුවල සුවඳ.  


කතාවට යමුකො. ආලංකුලම ගම හරහා නිශාචරයේ තැනින් තැන සැරිසරන ලොං හැලිච්චි බුල්ටො වෙච්චි තැරි ගැහිච්චි පසික්කාඩු බල්ලෙකුටවත් ඉවක් නොවැටෙන්න ගියපු මෙි ගමනේ අපිට බාධාවක් වුනේ රන්වන් කරල් පැහිලා නැමිල බිමට බරවෙලා මද සුළඟින් "සිලි - සිලි" ගාල ලෙලදෙන කුඹුරු යායක්. මෙි කුඹුරු යාය පහු කරගන්න අපිට පැයක් විතර ගියා. ක්ෂිතිජය නොකැඩෙන පරිදි සමහර තැන්වල දනගාමින්, තවත් සමහර තැන්වල බඩ ගාමින්,නැවෙමින් ඒ ආ ගමනේ අවසානය මෙි කුඹුරු යායේ අවසානයේ සිට ඊලඟට හමුවෙන තවත් වැව් බන්ට් එකක් දිගේ ගිහින් ඒ වැවෙි ඉහත්තාවෙන් වැටී තියෙන උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකං දර කරත්තයි පස් වැලි අදින ට්‍රැක්ටරුයි යන එන මැටි පාරක්. අපේ අරමුණ වුනේ ඒ කරත්ත පාරේ කැලේ ඇතුලෙ ඉඳගෙන බඩු කෑලි ටික එන පැත්ත අනුව වැව පැත්තට මුහුන දාලා උන්ව කොටු කරගෙන සටනක් දීම. මෙි යන්නෙ දින දෙකක රැකසිට පහරදීමෙි ක්‍රියාන්විතයක්. ඒ පළවෙනි දවසේ සටනක් ඇති නූනොත් පහුවදාට තවත් පාරක තැනක් කොටු කරන්න. සටනක් ඇති වුවහොත් කෙලින්ම මඩකලපුව කොළඹ පාරේ 126 කඳවුරට ටිකක් මෙහායින් තියෙන අපේම රෝඩ් බ්ලොක් එකකට එන්න තමා ප්ලෑන. අපි රෑ ගත කරලා සටනක් නූනොත් පහුවදාට රෑ වෙනකම් ඉන්නෙත් මෙි රෝඩ් බ්ලොක් එකේ. ඒවා පෙර දැනුම් දීම් අනුව තමා වෙන්නෙ. ආවට ගියාට අපේ තැන්වල⁣ටවත් රෑක යන්න එන්න බෑ. 


අපි කුඹුරුයායත් පහුකරලා වැව් බන්ට් එක දිගේත් (වැව් බන්ට් එක දිගේ කිව්වට බන්ට් එකට පහලින්) කැලේට ඇතුල් වුනා. ළඟ ඉන්න එකාගෙ ඇහැට ඇන්නත් පේන්නැති පාං පිටි දොදොල් වගේ කට්ට කලු කෑලි කැපිය හැකි ගන අඳුරේ එක කෝටු කෑල්ලක් නොකැඩෙන්න, ගහක කොලයක් හෙලවෙන්නැති වෙන්න ගහක වහල හිටියොත් මොනරෙකුටවත් සද්දයක් නොඇසෙන්න ඒ තරම් හෙමින් ගමන් කලේ ඉතාමත් ඉවසීමෙන් සහ පරිස්සමින් වගේම සූදානමකින්. මොකද අපි සතුරා හොයාගෙන උන්ගෙ ඒරියා එකට ගිහින් උන්ට ගහල එනවා වගේම, උනුත් තමන්ගෙ ඒරියා එකට එන මෙි වගේ කණ්ඩායම් ගැන ඉතාමත් සෝදිසියෙන් ඉන්නෙ. උන් ඉන්න තැනක් අපි දන්නෙත් නෑ, අපි එන තැනක් උන් දන්නෙත් නෑ. බැරිවෙලාවක්වත් අපි එනවා කියල ඒ වගේ නිරීක්ෂණ කණ්ඩායමකට අහුවුනොත් අපි උන්දැලට ගහනවට වඩා වෙිගයෙන් උන් අපිට ගහල එළවනවා. එහෙම වුනොත් ගොඩක් අමාරු හිංද තමා මෙච්චර පරිස්සමට යන්නෙ. එක දවසක් එහෙම වෙලා අනූනවයයි තුන්කාලෙන් තමා අපේ වෙනත් ටීම් එකක් බෙිරුනේ. 


අපි අපේ නියම තැනට ආව. මෙතන හරියටම තුන් මං හංදියක්. අපි ඒ හංදියම ආවරනය වෙන විදියට අපිට අවුලක් නොවෙන ආකාරයට ක්ලේමෝ බෝම්බ හතරම ඇටෙව්වා. පාර හරහා වැල්ලට යට කරලා ⁣වයර් ටිකත් ඇදගෙන ඒවා පත්තු කරන ෆයරින් ඩිවයිස් ඒවා කලින්ම නම් කරපු අයටත් බෙදා දීලා මාත් එකක් ගත්තා. මගෙ ක්ලේමෝ බෝම්බය දාල තිබුනෙ කරත්ත පාරෙ මගෙ කෙලින්මයි. ක්ලේමෝ දාපු අටවපු කෝප්‍රල් හේරතුත් සාසෙ බංඩාරත් බූට් අඩි අතු කොලේකින් මකාගෙන මකාගෙන පාරෙ මෙහා පැත්තට ඇවිත් නියමිත ස්ථානය ගත්තා. මෙතැන අපිට වාසියක් තිබුනා. අපි පාර අයිනට මීටර් දෙක තුනක් විතර කැලේ ඇතුලෙ ඉඳගෙන බිම දිගාවෙලා වැව දිහා බලාගෙන ඉන්න තිබුනෙ. වැව පේන්නෑ, ඒත් පාරෙ ⁣සතෙක් ගියත් අපිට පැහැදිලිව ක්ෂිතිජය කැඩිල පේනවා. මෙි වැඩ ඉවර වෙනකොට  රෑ 10 ට ආසන්නයි. අපි රේඩියෝ සෙට් එකත් උපරිම අඩු කරලා හුස්ම ගන්න සද්දෙවත් පිටට ⁣නොඇහෙන්න  බලාගෙන හිටියා. වෙිලාව රෑ 12ත් පැන්නා. කෝප්‍රල් හේරත් පනිවිඩයක් එවා තිබුනා, දෙන්නෙක් ඇර එක්කෙනෙකුට රෙස්ට් කරන්න. රෙස්ට් කරනවා කියන්නෙ ඉන්න විදියටම ඇස් දෙක ටිකක් පියවා ගන්න එක විතරයි. මමයි සරත් කුමාරයි හිටියෙ සෙක්ෂන් කමාන්ඩර්ට දකුණු පැත්තෙන් EARLY WARNING TEAM එකේ. ඒ කියන්නෙ පෙරදැනුම් දීමෙි කණ්ඩයේ.  සතුරා පිළිබඳ මොකක් හරි දෙයක් දැනුනොත් කිසිම දෙයක් දැනුම් දෙන්නෑ, අපේ පැත්තෙන් ආවොත් හොඳ හුස්මක් අරන් මැද ඉන්න කෝප්‍රල් ඇතුළු වෙඩි තබන ඛණ්ඩය ඉස්සරහට සතුරා ආහම දෙන ප්‍රහාරයට අනුගත වෙන්න බලාගෙන සූදානම් වෙනවා. අනෙක් පැත්තෙන් ආවත් ඒ ටිකමයි. 


එලෙස  පාන්දර දෙක හමාර විතර වෙනකම් පැය බාගෙ බාගෙ මාරුවෙන් මාරුවට රෙස්ට් කර කර හිටපු අපිට ටිකක් දුරින් "සලං බලං, සකල බලං"  වගේ මැෂින් ගන් එකක ලින්ක්ස් වදින සද්දයක් ඇහුනා. එතකොට සියල්ලෝම සූදානම් වුනා. මායි සරතයි රහසින් මාරුවෙන් මාරුවට කුණු හරප කවි කිය කිය හිටියෙ. අම්මහ්, ඒවට සරත් කුමාරය සුපිරි බාන්ඩෙි. ගෑනියෙක් කෙල්ලෙක් ගැන කියනවනං සතියක් නොකා අහං ඉඳී. ඌට නම දාල තියෙන්නෙත් "සිඹා" කියල. මොකද අපි අවයව වලින් කරන දේවල් මූට ඇස් දෙකෙනුත් හරි ලස්සනට කරන්න පුලුවන් පුදුම හැකියාවක් තිබුනෙ.  අපි දෙන්නම ඔය විදියට තමා හිටියෙ. තවත් විනාඩි කිහිපයක් යද්දි අර සද්දය නැවතුනා. විනාඩි පහකින් විතර ආයෙත් සද්දය ඇහුනා. ආයෙත් නැවතුනා. ඒ සද්දෙ ආයෙත් ඇහෙද්දි අපිට බඩු ටික කිට්ටු කරලා. ඒ එන්නෙ අපිට වමෙන්. ඒ කියන්නෙ වාකරේ පැත්තෙ ඉඳන් වාකනේරි පැත්තට ක්‍රොසින් එකක්. එතකොට මමත් සරත් කුමාරත් හිටියෙ දකුණු කෙලවරේම. මට එහා පැත්තෙන් සරත් කුමාර. මතකනෙ කඩල කතාව. ඒ සරත් කුමාර. මං ඌට කිව්වෙ "මට බයයි බං, උඹ එහා පැත්තෙන් දාගනින්" කියල. ඇත්තටම බය කට නෙමෙි,  එතකොට සර්පයෙක් ආවත් ඉස්සෙල්ලා කන්නෙ ඌටනෙ. ඒකයි. තවත් විනාඩියක්  යද්දි මං ෆයරින් ඩිවයිස් එකේ සේෆ්ටියත් පන්නලා, අතින් හොඳට බදලා අල්ලගෙන හිටියෙ. වෙඩි තියන මැද කණ්ඩායම වෙඩි තියනවත් එක්කම, ඒකෙන් අඤ්ඤකොරොස් වෙන උන්දැලා සීසීකඩ දුවනවා. එතකොට මගේ ඉස්සරහින් මොකෙක් හරි දුවන්න ආවොත් මාත් කෝචොක් එකට වගේ මෙිකත් මිරිකනවා. එතකොට බඩු බනිස් වෙනවා.  මං වෙනුවට සරත් තුවක්කුව ඉස්සරහට මානාගෙන නුහුරු ඇස වසා හුරු ඇස ඇරගෙන ඉදිරිය බලාගෙන. ඊලඟ නිමෙිෂයේදි වුනේ අර සද්ද ඔක්කොම එකපාරටම නැවතුනු එක. අපි පැහැදිලිව දැක්කා,උං ටෝච් එකක් පත්තු කරගෙන අතින් වහගෙන ඇඟිලි කරු අස්සෙන් චූටි එළියක් විහිදෙන්න අතින් වහගෙන ආවෙ. උං එහෙම එන්නෙ, පරිස්සමින්. මොකද හමුදාවෙන් මෙි ඒරියා එකේ ඇම්බුෂ් එකක් දාන්න වැඩි ඉඩකඩක් තියෙනවා කියල උං දන්න නිසා.  ඒ සද්දෙ නැවතුනාම, මට එක පාරටම චූ බරක් වගේ එකක් හැදුනා. ප්‍රෙෂර් එක වැඩිවුනා වගේ ඇඟ කිළිපොලා ගියා. හිත සලිත වුනා. මට හිතුනෙම ක්ලේමෝ එකක කෝඩ් එකක්වත් මතුවෙලා, ඒක දැකල " බඩු නැවතුනා වද්දෝ " කියල. එහෙම වුනොත් වැඩෙි ඉවරයි. අපිට ජීවිතවලිනුත් වන්දි ගෙවන්න තමා වෙන්නෙ. 


තවත් චූට්ටං වෙලාවක් යද්දි ආයෙත් අර ටෝච් එලිය පත්තුවුනා දැක්කා. එතකොට  ඩිංගක් පන ආවා. අපිව කොහොමටවත් උන්ට පේන්නෑ. ඒත් එක බූට් අඩියක් හරි නොමැකී තිබිල අර කණා එලියෙන් දැක්කොත් මහ විනාශයක් වෙන්නෙ. මෙි වෙද්දි උං හිටියෙ අපේ ටීම් එකට මීටර් තිහක් හෝ ආසන්න දුරකින්. මට මෙහා කෙලවරේ ඉඳන් මෙච්චර හීන් දාඩිය දැම්මනං එහා කෙලවරේ ඉන්න එකාට කොහොම දාඩිය දාන්න ඇද්ද. මයෙ අප්පෙ හිතෙනකොටත් හිත මෙව්ව වෙනවා. 


උං ඒ දුරත් ඇවිත් හරියටම කෝප්‍රල් හේරත්ගෙ ටීම් එක ඉස්සරහට එනකොට එක පාරටම ⁣දෙකන් බිහිරි කරවන සද්දෙන් ක්ලේමෝ දෙකක් පුපුරා ගියා. අපි කලින්ම කතාවෙලා හිටියෙ පිටු පස්සෙන් පන්සීයක් ආවත් කමක් නෑ, ඉස්සෙල්ලාම එන ටීම් එකට ගහමු  කියලා. ඒකට හේතුව, අපේ මෙි වගේ ඇම්බුෂ් නිසාම උන්ගෙ පොඩි පොඩි ටීම් තමා මූ වෙන්නෙ. බැරිවෙලාවක්වත් පස්සෙන් කව්රුවත් ආවෙ නැතොත් ගියපු වුනුත් නෑ,ආපු වුනුත් නෑ වගේ එකක් වෙන්නෙ. ඒ විදියටම වැඩෙි ඇරඹුනා. ඒ ක්ලෝමෝ සද්දෙත් එක්කම ක්ෂණිකව ෆයර් එක පටන්ගත්තා. ඒක හරියට රතිඤ්ඤා වැල් ගානකට එකවර ගින්දර තිබ්බා වගෙ සද්දයක්. 

ඒ අස්සෙ එකෙක් දුවනවා දැකල සරත්කුමාරය දත්මිටි කාගෙන ඌව බිම දාගන්න දැඟලුවා.. මාත් ක්ෂණිකව ඇස් දෙක පියාගෙනම ඇඟේ හයිය දකුණු අතට දීලා එක පාරටම ෆයරින් ඩිවයිස් එක මිරිකුවා.  ඒකත් "ගිඩ්ඩීඩිඩීඩීර්ර්ර්රියාාාංංං"  ගාල පොලවත් හොල්ලගෙනම පුපුරා යද්දි දුවපු එකෙකුත් නෑ, දුවපු පාරකුත් නෑ වගේ එකක් වුනා. නැත්තං ආයෙ උස්සං පලයල්ලකො ඔිව මෙි වෙඩි කන අස්සෙ.එකෙක් හරි බාව ගත්තා මදෑ ඒකෙන් කියල හිතුනා. ඒ ෆයර් එක විනාඩි පහකටත් වඩා අඩු කාලයක් තිබුනෙ. ඊලඟට ක්ෂණිකව පටන් ගත්තෙ ආයෙ මීටර් විස්සකින් තිහකින් වගේ දුරකින් අපිට තව ටීම් එකක් අම්බානකට වෙඩි තියන්න. අනික් පෙර දැනුම් දීම් කණ්ඩයෙන් ඒ සද්දෙ එන දිසාව භාරගත්තම මැද ටීම් එකත් ඒ පැත්තට හැරිලා වෙඩි තියන්න පටන් ගත්තා. අපි දෙන්නත් ඇරියෙ නෑ. රවුම් බාගයක් කැරකිලා ඇවිත් ඒකට මුහුන දුන්නා. ඒ වෙලාවෙ හිතුන විදියට මට හිතුනෙ 15 හෝ 20ක් විතර එතන ඉන්න ඇති  කියල. අපි දෙගොල්ල ඔිසෙට මරා ගද්දි කෝප්‍රල් චන්දුපාල තමන්ගෙ වගකීම ඔිනෑවටත් වඩා තමන්ගෙ කරට අරගෙන අපිට වැව් පිටිය පැත්තට පසු බහින්න වෙඩි ආවරණයක් හදල දුන්නා. ඒ කෙලවරේම පාරේ අර වෙඩි තියන පැත්තට මුහුනදාලා වීර පඳුරක් පාමුල දාල තිබ්බ අවසන් ක්ලේමෝ බෝම්බයත් පිපිරෙව්වට පස්සෙ. ඒක ලුපුරනවත් එක්කම අර සද්දෙ මොහොතකට නැවතුනා. එතකොට ඇහුනෙ වැලි කැටයි ගල් කැටයි ක්ලේමෝ එකෙන් විහිදී ගිය බයිසිකල් බෝලයි බිමට වැටෙන සද්දෙ. ඒ අවසරෙන් තමා කෝප්‍රල් චන්ද්‍රපාල ආයෙත් වැඩෙි පටන් ගත්තෙ. ඒ ආවරණය ඔස්සේ අපිත් පාර පැනල ආයෙත් ඉතුරු වෙච්චි අරුන්දැලත් එක්ක ගේම ඉල්ලුවා. මෙි ෆයර් එකත් ඔන්නං විනාඩි දහයක් තියෙන්න ඇති. සෙට් එකේ "මෝටාර් ඔිනැද මොටාර් ඔිනැද" කියල අහනවත් වගේ එකක් ඇහුවලු. හැබැයි කෝපල් හේරත් මෝටාර්  ඉල්ලුවෙත් නෑ. ඉල්ලන්න වෙලාවක් තිබුනෙත් නෑ. ඒ ෆයර් එක පටන් ගන්න කලින් ඇජුටන් අපේ ප්‍රධාන කඳවුරේ රේඩියෝ රූම් එකට එනවා. මොකද  සෙට් එකේ හිටපු කෙනා ටෙරා එනව කියල දැනගත්තම ඒක ක්‍රම සහ විධි අනුව රහසින් ඇතුලට කියනවා. අපිට නියෝග සහ උපදෙස් ලබාදුන්නෙ ඇජුටන්ට්. එතුමා පහුවදාට එළිවෙනකම් අපේ ඔිනෑම  වගකීමක් භාර අරගෙන ඉන්නෙ. රැකසිට පහරදීමක් වුනත් මෙික විශේෂ ක්‍රියාන්විතයක්. ඒ නිසා ඇතුලට සෙට් එකේ කිව්ව ගමන්, එහෙ ඔපරේටර් ඒක ඇජුටන්ට දැනුම් දෙනවා. එසැනින් එතුමා රේඩියෝ රූම් එකේ. 


අපිත් ඔවුන්ට වෙඩි තියන ගමන් මීටර් තිහ හතලිහක් පසු බැස්සා. ඔවුනුත් පස්සෙන් එළවන ගතියක් තිබුන නිසා අපිත් තැනින් තැන නැවති නැවති තමා පසු බසින්නෙ. ඒ වෙඩි වරුසාව මැද්දෙ අපි වැව් බන්ට් එක ගාවට එනකම් ආවා. උනුත් වැව් පිටියෙ මැද්දක් වෙනකම් ආව. ඊට පස්සෙ කෝප්‍රල් හේරත් මෝටාර් ඉල්ලුවා. ඉල්ලල අපිත් වැව් බන්ට් එක ආවරණයට අරගෙන අරුන්දැලට ටොක් බබා හිටියා එන්න දෙන්නැතිව. තව විනාඩියක් යද්දි මෝටාර් එක දෙක පතිත වෙන්න පටන් ගත්තා. කෝප්‍රල් හේරත් ඒවාටත් කරෙක්ෂන් දිදී ඉද්දි 232 බසේමු ගානෙ එවපු 120 මිමී පැරා එකකුත් ගුවන් තලේ මැද හැඩ කරමින් පුපුරා ඇවිලී පාව යන්න පටන් ගත්තා. ඒ එලියෙන් ආවරණය වෙන්න උන් එක්කෝ කැලේට පැන්නා, නැත්තං බිම දිගාවෙලා හැංගිලා. කොහොම හරි මෝටාර් දහයක් විතර වැටෙද්දි ඒකත් හෝල්ට් කරල අපි හිමීට හිමීට පස්සට ඇදුනා. මෙි හරියෙ වැඩි වෙලාවක් සෙල්ලම් දාන්න බෑ. මොකද ඊලඟට ආලංකුලම ගමෙි සිවිල් මිනිස්සු වගේ ඉන්න කොටි ටික ආවොත් බඩු බනිස් වෙන්න පටන් ගන්නවා. ඊට කලින් අපි පසු බැස්සා. ඒ ආපු පාරෙන්ම නෙමෙි. සැළසුමට අනුව වෙන පාරකින්. එහෙම ඇවිත් අර ගේ ගාව නැවතුනා. කිසිම අවුලක් වුනේ නෑ. වැඩෙි නියමෙට ගියා. ඒක හරියට කෝස් එකක පුහුණුවක් කලා වගේ හැඟීමක් අපිට දැනුනෙ. කිසිම කෙනෙකුට කිසි අවුලක් නෑ. ගියපු නවයම ආපහු ආව. පුදුමෙ කියන්නෙ වෙනද නම් ගහක හැප්පිලා හරි වලක වැටිල හරි එකෙක් මොකක් හරි එකක් කරගන්නවා. එදා ඒකවත් නෑ. ඒකෙන් මටයි පාඩු. කාඩ් එකක් ගහන්නවත් කව්රුවත් නෑනෙ. 


පහුවදා හවස පහට රාත්‍රී මුරය පෙළ ගස්වලා ඒකට නියෝග දෙන්න ආපු තුන්වැනි කණ්ඩය භාර නිළධාරි කිව්වා අපේ ක්‍රියාන්විතයෙන් හතර දෙනෙක් මැරිලා තියෙනවා, එක්කෙනෙක් තුවාල වෙලා තියෙනවා කියල. ආයෙ කිව්වා 

*ඔයාලා ගහල තියෙන්නෙ සල්ලිවගයක් අරන් යන ටීම් එකකට.. ඒකත් සෙට් එකේ මොනිටර් වෙලා තියෙනවා

කියල. ඒක  කිව්වට පස්සෙ ඔක්කෝටම පේන්න මම "ෂයියෝ" කියල ඔලුවෙ අතගහ ගත්තා. එතකොට ලුතිතන් කුමාර ඇහුවෙ "ඇයි බැටරි වගේ ඒවත් උස්සන්නද" කියල. එතකොට කෝප්‍රල් හේරත් බිම බලාගත්තා. එයා එදා සහායක මුරපති හිටියෙ. එයා තමා අපිව පෝලිම් කලේ. සරත් කුමාරත් හයියෙන්ම "මයෙ අප්පේ" කියල හයියෙන්ම හිනාවෙන්න පටන් ගත්තා. ඊලඟට අපෙන් එලියට පනින්නට නියමිත  වචන සෙට් එක එලියට පනින්න කලින් එතුමා "කට්ටියම කල්පනාවෙන් රාජකාරි කරන්න ලමායි" කියල නිවාඩු ගිහින් එද්දි අලුතෙන් හදාගෙන ආපු නවරත්න මුද්දත් දෙපාරක් ඉඹල ශේප් එකේ කැපුනා.  නැත්තං එහෙම එතුමට රෑ අට වෙනකම්වත් ඔතනින් යන්න හම්බවෙන්නෑ. මොකද අපි හරි ආසයි එතුමා මුද්ද ඉඹින ඉඹිල්ල බලා ඉන්න. 


 




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.08.18