Sunday, March 7, 2021

පුනරීන්

 වැස්ස ඊයෙයි පෙරේදයි වගේම අදත් කඩා හැලෙන්න යන්නෙ  හරියට අපෙන් පලිගන්න වගේ. ඊට දවස් කීපයකට කලින් ඇරඹුනු වැහි වටය එන්න එන්නම අනෝරා වැහි බවට පරිවර්ථනය වෙන්න පටන් ගත්තේ කිසිම අනුකම්පාවක් නැති විදියට.  මුහුදු සුළඟේ දිය වී හමා එන  ලවන සුවඳ අපේ නැහැපුඩු හරහා හමාගියේ  "උඹලත් මට යටත් දරුවන්" කියන්නා වාගේ. මනුෂ්‍යා අයිති ස්වභාවධර්මයාට තමයි. ඒත් මිනිසා හිතන්නෙ සොබාධර්මය මිනිසාට අයිතියි කියල. ඒකනෙ හැම දාම උඩුගං බලා පීනන්නේ. එකම විදියට ඉපදිලා එකා වගේ ඉඳලා එක දෙයක් බෙදා ගන්න දෙපිල බෙදිල  පොර කන මෙි විචිත්‍රවත් කඩු තුවක්කු හරඹය ස්වභාව ධර්මයාට අයිති නෑ.  කිසිවෙකු විසින් කෘතීමව ඇතිකල දෙයක පශ්චාත්තාප වෙන කොටස බෙදාගන්න අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ දෙගොල්ලක් පොර කෑවේ මොන එහෙකටද මංදා. ඊට පස්සෙ  ඒ කොටස තමන්ගෙ ප්‍රතිවාදියාට පාස් කරන්න දෙපාර්ශ්වයම බෝල් තරඟයක යෙදෙනවා.  දිනුම තමන්ට ලැබෙයි කියල බලාපොරොත්තුවෙන් ප්‍රභාකරන්  උඩ පනිද්දි, හමුදාව ඒ බලාපොරොත්තුව උදුරගන්න දත කනවා. ඒත් නියත වශයෙන්ම දිනුම ලැබෙන්නෙ එක පාර්ශ්වයකට විතරයි. මිලේච්ඡයා මුලින් කොච්චර දිනුවත් අන්තිම කොටස හරි පරදින එක රීතියක්. යුද්දය ඇති කරපු ඈයන් ඔල්වරසන් දිදී වෙිදිකාවෙි ප්‍රීති ඝෝෂා නගද්දි මෙලෝ හසරක් තේරුම් නැති තමාගේම රටෙි දෙගොල්ලක් තමාගෙම ඈයන් එක්ක ගිනිරාමෙට මරා ගන්නවා.ඒකත් හරියට චිත්‍රපටයක රඟපාන නළුවන්ගේ වෘත්තීය අපි රස කර කර බලනවා වාගෙ.  ඔිවා ඉවසගන්න බැරුව දුන්නු දඬුවමකටද මන්දා යුද්දයටත් මෙච්චරටම බාධක මැද්දෙන් තරණය කරන්න උනේ. යුද්ධය කියන්නේ මෙි ලෝකෙන් තුරන්විය යුතුම දෙයක්. කිසිම භාෂාවකට යුද්ධය කියන වචනයවත් ඔින නෑ. 


හොඳ උදාහරණයක් මැරිච්චි කොටි කෙල්ලකගේ යුනිෆෝම් සාක්කුවක ඉතිරි වෙලා තිබී හමුවුන සතියක් විතර පරන පරාටා රොටී ⁣කිහිපයක්. පව් අසරන ජීවිත. හමුදාවෙන් ලැබුනත්, සටන අතහැරියොත් තමන්ගෙ පැත්තෙන් ලැබෙන මරණයත්, මරණයමයි. ඒ මරණය මොවුන්ට ලබා දුන්නේ බලහත්කාරය මයි. සතියකට ඇතිවෙන්න එකපාර ලැබෙන කෑම ටික ඇඳන් ඉන්න නිළ ඇඳුමෙි දාගෙන ඒව කකා මරණය එනතෙක් දෑස් හැර බලා සිටින යුවතියන් සහ තරුණයන්ගේ මරණය මතින් ගොඩ නගන ඊනියා රාජ්‍යයක සිහිනය ප්‍රභාකරන්වත් ඔල්මොරොන්දම් කරන්න ඇති. 


හමුදාව සාම්ප්‍රදායික පැරණි සටන් ක්‍රම වලින් අයින් වෙලා යුද්ධයත් මොඩර්න් විධියට පරිවර්ථනය වෙන්න ගත්තෙ ඒ වෙනකොට තිබුනු අවශ්‍යතාවය අනුව. විධායක බලයෙන් පාලනය වන රටෙි විධායකයටම අයිති යුධ හමුදාවත් ප්‍රතිසංස්කරණය වී  ගොඩ බිමෙි සිටින සතුරා සොය සොයා විනාශ කර දැමීමෙි අරමුණ  පරම යුතුකමක් සේ සලකා රණ භූමියට වන්නේ "පළමුව රට, නැතිනම් මරණය" යන තේමා පාඨය ආදර්ශ කොට ගෙන. 

මෙයින් ඇතිවුනේ දෙපාර්ශ්වයටම විනාශයක් මිසක් හොඳක් නෙමෙි. ඒකට හොඳම සාක්ෂිය දහස් ගණනක් මිය ගිය කොටි සෙබළුන් වැළලූ නච්චිකුඩා කනත්තත්,  දකුණේ කඳුලු බිබී, මිය ගිය තමන්ගේ කුසින් වැදූ තරුණ දූ පුතුන්ගේ මතකයන් තාමත් ආවර්ජනය කරන මව්වරුන් සහ අතීතය සිහිකරන පියවරුන්. "මව් බිම" යන වචනයෙන් උන්මාදවූ හමුදාවෝ දස දහස් ගණනක් තමන්ගේම රටෙි මිනිසුන් මරා දැමූහ. "ඊළම" යන වදනින් උන්මාදවූ කොටි හමුදාවෝ තමන්ගේම ලේ නෑයත්, සහෝදර සිංහල ජනතාවත් පොකුරු පිටින් මරා දැමූහ. මිලේච්ඡත්වය යනු එයයි.  දේශපාලන හෝ පුද්ගලික අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම අරමුණු කර රජයට බලහත්කාරය පටවමින් ජනතාව වෙත භීෂණය පැතිරවීම හා මුදාහැරීම ත්‍රස්තවාදයයි.


මෙි වෙද්දි අපි හිටියේ පුනරීන් නගරයේ. ඒක පුනරීන් කිව්වට නගරයක්වත් නෙමෙයි. වම්පසින් ඇති ඉස්කෝලයත් දකුණු පැත්තෙන් ඇති පැරණි කොටුවත් විතරයි මෙි පුනරීන් කියල  කියන්නෙ. අපි එහාට යද්දි සුජාතා අත්තනායක මහත්මියගේ (මතක විදියට නම හරි වෙන්න ඔින)  පුතා හිරවී පන පිටින් පිච්චී මිය ගිය යුධ ටැංකිය සකසා හැදූ ස්මාරකය ඒ විදියටම තිබුනා. කොටුවක් කිව්වට ඒකත් පර්චස් විස්සක් විතර භූමියක් පුරා තනා තිබුනු බල කොටුවක්. (මගෙ මතකය අනුව) මෙි වෙද්දිත් හතර වටෙන්ම අහස කළු කරගෙන ගොරවමින් තිබුනේ. ඊයේ පෙරේදා වගේ ඇද හැලුනු මහා වැස්සක පෙරනිමිති හවස දෙක විතර වෙනකොටම අදත් පෙනෙන්න ගත්තා. මෙි වෙද්දි දවස් කීපයක්ම වැස්සේ තෙමී සිටි අපිට මෙි වැස්සත් තවත් එක් වැස්සක් විතරයි. හුළඟත් එක්ක ගසාගෙන එන වැහි බිංදු මූනේ ගැටෙද්දි වැලි බොරළු වලින් දමලා ගහනවා වගේ වෙිදනාවක් දැනෙන්නෙ. අපි පුනරීන්වලින් දකුණට හැරිලා ඉදිරියට යද්දි ආයෙත් හමුවුනේ දිග පස් බැම්මක්. මෙික එච්චර උස නැතත් බංකර් සවිමත්ව හදා තිබුනා. ඩෝසරයකුත් පැත්තක දමා තිබුනා. එතන ඉස්සරහා අපි මදක් නැවතුනා. ඊට පස්සෙ තමා  කලපුව දෙසින් ඉදිරියට ඇදුනු අපිට "සියළුම රැකසිට පහරදීමෙි කණ්ඩ"  වහාම මූලස්ථානයට පැමිණෙන්න කියල පණිවිඩයක් ආවෙි. 

අපිත් හැකි ඉක්මනින් වාර්ථා කලා. 


ඉන් පසු අපිට පැවරුනේ භාරදූර වගකීමක් සහිත අනතුරුදායක රාජකාරියක්. ඒ "අද රෑට කොහොම හරි මෙි ලයින් එක කඩන්න ඔිනේ. ඒ වෙනුවෙන් තමාගේ වගකීම සහ යුතුකම  අකුරටම ඉෂ්ඨවිය යුතු" බව උප අණදෙන නිළධාරි අපිට පැවසුවා. ඒ වෙනුවෙන් ඒකකයේ සියළුම දෙනාගේ සහයෝගයත් ලැබෙන බව පැවසූ එතුමා "සතුරාට නොපෙනී සතුරාව නිරීක්ෂණය කිරීම හා, වතුර පිරුනු භූමිය ආවරණය කරමින් එකම වෙලාවට ලයින් එකට සියල්ලෝම සමග ප්‍රහාරය එල්ල කිරීම" යන කොටස් අපිට භාරදුන්නා. මෙික ඉතාම අනතුරුදායක කටයුත්තක්. "ආවොත් සෙන්ට්, ගියොත් ඔිඩිකොලොන්" ක්‍රියාන්විතයට අපි සියළු දෙනාම එක්වී පිඹුරුපත් සැකසුවෙි ඒ වෙනවිටත් අපි යම් ප්‍රමාදයක සිටි නිසයි. අපේ ලයින් එකට සමගාමිව අනෙක් ඒකක මෙි වන විටත් ඒ රාජකාරිය ආරම්භ කර තිබුනා. අපිට ටිකක් බය හිතුනේ මෙි වෙද්දි අපේ අණදෙන නිළධාරි තනතුර වෙනස් වී තිබුනු නිසයි. ඒ වෙද්දි අපට අණදුන්නේ අනි තුමා විදියට වැඩ බලන උප අනි තුමා. 


අපිට සටනක් කිරීමෙිදී අණදීමට  හිතට "ෆිට්" කියල දැනෙන චරිතයක් නොහිටියොත් අපිත් ටිකක් පසුගාමී වෙනවා. ඒත් ඒ මිම්මෙන් හැමතැනම මනින්න බෑ. අණ ක්‍රියාත්මක කලයුතුයි. අපි සියලු දෙනා කතාකරගත්තු විදියට වැහි අඳුරේම පිටත් වුනා. අපිට යන්න වුනේ ඉනක් දක්වා වතුර පිරිච්චි කුඹුරු යායක් ආවරණය කරන්න ඒ හරහා. අපි කිසිම සද්දයක් නොනගා මගට ගිහින් වතුරේ බැහැගෙන නාහෙ මට්ටමට එනකම් වතුරේ ගිලිල හිටියෙ. ඒ තව ටිකක් වටපිටාව අඳුරු වෙනකම්. මීට වඩා ඔලුව ඉස්සුවොත් හා සතුරාට නිරීක්ෂණය වුවහොත් අත් වෙන්නේ මාරාන්තික සැප සමුදායක්. වෙලාව ආවම අපිත් හිමින් සැරේ වතුර කොටස ක්‍රොස් කරලා එගොඩට පැනලා ගොඩ බිමට පය තිබ්බා. ඒත් බඩගාගෙන නියරවල් ආවරණයට අරන්. මට එහායින් කෝප්‍රල් බිලිං චුට්ටාත්, ඊට එහායින් කෝප්‍රල් සුසන්තගේ කණ්ඩායමත් ඊටත් එහායින් සෙනරත් කුමාර මගේ බැචාගේ කණ්ඩායමත් මෙි වෙද්දි වතුර කොටස තරණය කරල තිබුනේ.ගමනේ අමාරුම හරිය පසු කරපු අපි සහ මා,   මඩ ගොඩෙි උඩුබැලි අතට දිගාවී අහස දිහා බලාගෙන හිටියේ "දැං වැහැපං,බුදු වැස්ස, උතුරන්ඩ වැහැපං" කිය කිය.එහෙම අඳුර කිට්ටු වෙනකං ඉද්දි  ගොරවලා අකුණු ගහලා මහා අනෝරාවක් කඩා හැලුනා.මෙි මහ වැස්සෙ තමයි අපේ ඊලඟ රාජකාරිය ආරම්භ වෙන්නෙ. අපි මඩ ගොඩෙි "කබරයි" යන්නා වාගෙ බඩ ගාගෙන ටික ටික ඉස්සරහට ගියා.රෙෂන් පැකට් ගිලලා ගිලලා,චීස් ටින් සැමන් ටින් රටඉඳි ක්‍රීම් කැකර් බිස්කට් කෙලලා කෙලලා  මහ වැස්සේ වුනත් බඩෙි පිරිල තියෙන වෙිරම්භ අධෝ වාතය "පෝ:හ්" ගාල මහ සද්දයෙන් පිට වෙද්දි ලඟින් යන එකා මූන දිහා බලන්නෙ උඩු තොලෙන් නාහෙත් වහගෙන. ඌටත් නෝන්ඩියට හිනාවෙමින් ගත්තු ආතල් එකත් සටනේ අවසානයත්  ජීවිතේටම අමතක වෙන්නැ. කෑ ගැහුවොත් ඇරෙන්න අපේ ශබ්දයක් පිටට යන්නැ. මෙි මහ වැස්සෙ, ඊටත් ඝණ අන්ධකාරයේ කොටියාවත් හිතන්නෑ හමුදා කාරයා ලඟටම එයි කියලා. අපිට පැවරුනේ වතුර පිරිච්චි කොටස ආවරණය කරමින් අපේ අනෙක් සෙබළුන්ට සහාය වෙන විදියට ලයින් එකට එකවිට ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරිම. ඒ එල්ල කරන ප්‍රහාරය 58සේනාංකයම එකට කරන්නේ. එතෙක් ඉවසා සිටිය යුතුයි. මෙිකට රැයක්ම තෝර ගත්තෙ භූමියේ තිබුනු අවාසිදායක බව  හිංද.


අපේ තේරීම අනුව අපි කතාකරගත්තු තැන්වලම රැඳී හිටියා. ඒ "ෆයර්" කියන අණ වචනය එනකම්. හවස හතයි තිහට ඇති. මෙි වෙද්දි අපි සීතලට "දඩ -දඩ" ගාල ගැහෙන වෙලාව. වැස්ස චුට්ටක් තුරල් කරලා තිබුනා. නමුත් මගේ අත්දැකීම අනුව කොටින්ගේ මෙි ලයින් එකේ මහ අමුත්තක් මට දැනුනා. ඒක හරියටම වචනවලට පෙරලන්න තේරෙන්නෑ. ඒත් ලඟින් යන අදහසක් දෙන්න පුලුවන්. ඇත්තටම මට කීප වරක්ම හිතුනා "මෙි මම මුහුන දෙන අන්තිම සටන විය හැකිය" කියල. ඒ තරමට මහා කාලකන්නි අදහස් ඔලුවෙි පිරුනේ. ඒකට හේතුව උන්ගෙත් තිබුනු "නිහැඬියාව හා උපාය මාර්ගික ක්‍රම තව ඇතිය"  කියල. හිතත් කිව්වෙ "මරන එකෙක් මරාවි' උඹ නියරක් අස්සට වෙලා හිටපං" කියලා. සීතලට පහල වෙච්චි සිතුවිලිද මංදා. එක පාරකුත් පරිප්පු ඇටෙන් ගිහින් නොමැරි විතරක් බෙිරුනේ "ඔිවගේ සිතුවිලි සමුදායක්" පහල වෙච්චි දවසකමයි. මෙිකත් ඒ වගේ එකක්වත්ද දන්නෑ කියලත් හිතුනා. කෝකටත් මගේ ටීම් එකේ දෙවෙනියාට අපි සැලසුම් කරපු දේවල් සියල්ලම නැවත මතක් කරල දීල කීවෙි "හදිසියක් වුනොත්" පසු බැහීම ලේසි කරගන්න. මා ගැනනම් බලන්නම එපා කිව්වා. කොල්ලො ටිකත් අරන් කෝම හරි ගේම ගහල පලයන් කියලත් කිව්වා.


 රතු රාත්‍රිය එළැඹුනා. එක පාරටම පිටුපසින් "ෆයර්" අණ වචනය  දෙන්න කලින් ඇහෙන සුපුරුදු "චකෝස් චුකුම් භු:හ්ම්" සද්දෙන් මල්ටි බැරල් රොකටය  අවදිවුනා. ඊට පස්සෙ කලින් වැටුන අනෝරාවට වඩා තීව්‍ර විදියට "ආටි" වැස්සක් වස්සන්න පුලුවන් තරමට ඒ අවි ටිකටත් පන ආවා. ඒවා පත්තුවුනා කියන්නෙ "ෆයර්"ම තමා. අපිත් හරි බරි ගැහිලා සටනට අවතීර්ණවුනා. එකම යුද්දයයි එතන. සිරි බිරි ගගා වැටෙන හිරිපොද වැහි බිංදුු මැද්දෙ ඒවා කපාගෙන බට කැලේකට ගිනි තිබ්බා වගේ සද්දෙන් බර්ස්ට් එකේ "ටක ටක ටක ටක ටක ටකස් ටකස්" යන හඬින් තුවක්කුවෙන් පිටවෙන මූනිස්සම් සතුරාගේ පපු කැනති හොයාගෙන පියාඹා ගියේ එතකොට තිබුනු සහ දරාගෙන හිටපු සීතල දෙපිටින් යවමින්. එහෙම විනාඩි දෙකක් විතර යද්දි ආපු උන්ගෙ මෝටාර් ප්‍රහාරයනම් දරාගන්නම අපහසුවුන දෙයක්. මෝටාර් උණ්ඩ එක පිට එක පොකුරු පොකුරු බිම වැටී පුපුරා යද්දි ඒ ගැනවත් තැකීමක් නොකල හා ලඟ ඉන්න එකා ගැනවත් බලන්න පුලුවන් තරමෙි අවකාශයක් නොවුනු අපි  මෙි වෙද්දි දරුණු සටනකට අවතීර්ණ වෙලා හිටියෙ. සමහරු පස් බැම්ම ආසන්නයේ මයි. අපි තව ටිකක් පසුපසින්. 


අපිත් ඒ ලයින් එකට සමාන්තරව ඉස්සරහට ඇදෙද්දී පස් බැම්ම ආසන්නයේම තිබුනු බංකරයක් මහ වදයක් වුනා. මැෂින් ගන් දෙකක්ම දාගෙන "පොපොප් රිලීස්,පොපොප් රිලිස්" සද්දෙන් එක දිගටම අපිට වනන්න තියාගත්තේ හරියට ඒ බංකරේ උංගෙ නායකයා ඉන්නවා වාගෙ හැඟීමකින්. ඒ අවදානම මට නෙමෙි තිබුනේ. අපිට දකුනෙන් ගිය "බිලිං චුට්ටා⁣ ⁣" ගේ ටීම් එකට.  මෙතනින් යන්නනම් මෙි බංකරය නිහඬ කරවිය යුතුමයි. මොකද ඊලඟ ඉලක්කය අපි. අපි වෙඩි තියමින් පස් බැම්ම තරණය කරලා අර බංකරයට පහර දෙන්න පටන් ගත්තා. ඒක හරිම ලේසි දෙයක් බවට පත් කලේ උන්ගෙද අපේද මංද ගුවනේ පියාඹා ආපු මෝටාර් බෝම්බයක්. ඒක එසේ සිදුවෙද්දි මං බැලුවෙි නැවත ප්‍රතිසංවිධානය වෙන්න මගේ ටීම් එක හරිද කියලා. දකුණු පැත්තෙන් ආපු ඔක්කොම ටික හරි. ඒත් වමෙන් ආපු දෙකම නෑ. ෆයර් එක ටිකක් අඩු වෙද්දි මං ආයෙ වට පිට නම කතා කරල බැලුවෙ ලඟට ගෙන්න ගෙන ලබාගත් ජය උන් එක්ක සමරන ගමන් ආතල් එකක් ගන්න.  ඒත් මගේ වමෙන් ආපු "ගුරුකාස්" නොහොත්  මම, "මා ගැන බලන්නවත් එපා කොල්ලො ටිකත් අරන් ගේම ගහපං කියල උපදෙස් දුන්නු"  ලා/කෝ වීරා මඩ ගොඩක ලයින් එක ඔන්න මෙන්න තියලා මහ පොලව බදාගෙන වැටී සිටියා. හැබැයි ආයෙ කවදාවත්  වීරානම් නැගිට්ටෙ නෑ. වීරප්පන් නම් අදටත් ආබාධිතයෙක් විදියට ජීවත් වෙනවා. 




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.03.10

Friday, March 5, 2021

සහෝදර කම

 කලින් කතාවෙ කිව්වනේ එකම පවුලෙ අයියයි මල්ලියි එකම දවසෙ නැතිවුනා කියලා. ඒක සත්‍ය කතාවක්. අපි නොසිතන නොපතන සහ සිදුවෙියැයි නොසිතන කතා කොතෙක්නම් ඇත්ද?. 

තමන්ගෙ පුතාගෙ සිරුර යට කරන දවසෙ නැතිවුන පුතා ගෙදර නිවාඩුවට ගෙදර ආපු කතාත්, ඒකට බය වෙච්චි ගම්මු සීසීකඩ දුවපු කතාවකුත් තියෙනවා. සජීවීව වෙච්චි කතාවක් දෙකක් කෙටියෙන් කියන්නම්. 

මම නුවර ස්කූල් එකේ පාඨමාලාවක් හදාරද්දි අපේ ප්ලැටූන් එකට එකම දවසෙ අවමංගල්‍ය උත්සව කිහිපයක්ම  සිදු කිරිමට සිදුවෙනවා.ඒකෙ පළවෙනි සිරුර මල් ශාලාවෙන් භාරගෙන මළ ගෙදරට අරන් ගියෙත් අපේම පාඨමාලාවෙි දෙන්නෙක්.

එයාලා රෑ එකොලහට විතර සිරුර අරගෙන ගම්පොල පැත්තෙ එයාලගෙ ගෙදර ගියා. පස්සෙ බැනර් අරගෙන තව දෙන්නෙක් ගියා. පහුවදා දවල් 12.30ට තමා අවමංගල්‍ය උත්සවය කරන්න කටයුතු යොදාගෙන තිබුනෙ. ඒ එදාම තවත් අවමංගල්‍ය උත්සව තුනක් සිදු කිරීමට අපිට භාරව තිබුනු නිසා කාලය කළමණාකරණය කරගැනීම හේතුවෙන්. අන්තිම එක ඉවර කරද්දි රෑ 7යි. 12.30ට කරපු එකේ සියළු කටයුතු අවසන් වෙලා අන්තිම එකට යද්දි අපි භාරව ගිය නිළධාරිට කෝල් එකක් ආවා. ඒ, වහාම පළවෙනි එක කරපු ගෙදරට යන්න කියල. අපිත් ගියා. යද්දි ඒ ගෙදරට කෝල් එකක් ඇවිත් එයාලාගෙ පුතා ජීවතුන් අතර ඉන්නවා කියලා. අපේ නිළධාරිත් කතාකලේ මොකක්ද දැන් කරන්න පුලුවන් කියල බලන්න. පස්සෙ ඒ ගමෙි අයත් පවුලේ අයත් කිව්වා "ඔහොම වැරදීම් වෙනව ඇති පුතාලා, කාගෙ උනත් දරුවෙක්නෙ.ආයෙ මුකුත් කරන්න එපා. ඒක එයාලගෙ ගෙවල් හොයලා එයාලාට දැනුම් දෙන්න කියලා. 


ආයෙ දවසක් මෙහෙම සිරුරක් අරන් ගියාම කොල්ලගෙ අම්මා ඉදලක් අරගෙන අපිට ගම වටෙි ගහන්න පැන්නුවා. ඒ, තොපි මගේ කොල්ලා මරා ගත්තා" කිය කිය. අපිත් ඉතින් දුවලාම බෙිරුනා. පස්සෙ ගමෙි වැඩිහිටියෙක් බැලන්ස් කරලා, පොරට සිද්දිය තේරුම් කරල දීලා තමා "දෙන"  ගෙදරට භාර දුන්නෙ. ඒ ගෙදරින් අපිට වතුර ටිකක්වත් දුන්නෑ. මග ඉඳලාම ෆියුනරල් එක ඉවර කරලා මගින්ම හැරිලා කෑම්ප් එකට ආවා. අපි කියලා මොනවා කරන්නද?. අද එයා. හෙට අපි හෝ මම වෙන්න පුලුවන් තත්ත්වයක් එදා තිබුනෙ. එහෙම තැනුත් තිබුනා. තව පුනරීන් (1992 අවුරුද්දෙ මතක විදියට) වලදි නැතිවුන මගේ නැන්දගෙ පුතාගෙ දෙන ගෙදර අරන් ආවෙ උදේක. අපි ඉස්කෝලෙ යන්න බස් එක එනකම් පාරෙ ඉද්දි ආමි වාහනයක් ඇවිත් පාර ඇහුවා. අපි පාර කිව්වට සිදුවිම මොකද්ද කියන්න තේරුමක් තිබුන්නෑ. ඉස්කෝලෙ යන්නැතුව ඒ වාහනේ පස්සෙන් ගිහින් තමා මරණෙ ගැන දැන ගත්තෙ. අපිට ඒ කාලෙ ආපු ආමි මහත්තුරු මිනියක් ගෙනාවා කියලවත් කිව්වෙ නෑ. අපි දන්නෙත් නෑ. අම්මලානම් දැනගෙන ඉඳලා තියෙනවා. අපිට කිව්වෙ නෑ. ඉතින් ඔහොම කාලයක් තමා ගෙවිල ඉවරවුනෙ.


අද කතාවට යමුකො. මෙි කතාව කල්ලාර් වලදි වෙන්නෙ. 

ඇත්තටම අපේ රටත් මහ පුදුම රටක්. අපි ඉගෙන ගත්තු අපේ රටෙි ඉතිහාසය පිරිල තියෙන්නේම මහ යුද්ධ වලිනුයි, එක එක රටවලින් යටත් කරගන්න දත කාපුවයි,පුතා තාත්තට විරුද්ධවයි, සහෝදරයා සහෝදරයට විරුද්ධවයි ඇති වෙච්චි සටන් සහ ඒ ගැන කතා වලින්. 1505 පෘතුගීසි ලංකාවට ආ දා ඉඳන් 1948 අවුරුද්ද වෙනකං ඇති වෙච්චි අවි සටන් සහ දේශපාලන ගැටුම් අනන්තයි. මෙි සටන් මෙි පුංචි රටෙි ඉතිහාසයේ සමහරක් තැන් වෙනස් කරන්න පවා සමත්වුනාලු. 1948 අවුරුද්දෙ දේශපාලනික වශයෙන් නිදහස ලැබුනත් ආයෙත් පටන් ගත්තේ යුද්ධයක්. අවුරුදු 33ක් තිස්සේ තමාගේම එවුන්ට විරුද්ධව ඇති වෙච්චි සටනක් අපි කාටත් තාමත් මතකයි. ඒ එල්ටීටීඊ සංවිධානයත් රජයත් අතර ඇති වෙච්චි සටන්. ඒ යුද්දෙ ත්‍රිවිධ හමුදාවත් පොලිසියත් ඒ සංවිධානයත් අතර තිබුනට, මෙි යුද්දෙ කරන්නේ රජයත් එක්කලු කියල පෙබා කරනුත් කීප අවස්ථාවකදිම කියලත් තියෙනවලු. 


තමාගේම යටතේ ඇති ගුවන් හමුදාවක්, නාවික හමුදාවක්, ගොඩබිම සටන් කල හැකි හමුදාවක්,ශක්තිමත් බුද්ධි බළකායක් හා සන්නද්ධ කාන්තා බළකායක් එක්ක පෙබා කරනුත් ගහපු ගේම සුළු පටු දෙයක් නෙමෙි. අවුරුදු තිස්තුනේම හමුදාපතිවරු, ජනාධිපතිවරු ගණනාවක් එක්ක හැප්පුනු ඒ තනි මිනිහා, තමන් තෝරගත්තු සිස්ටම් එකේ වැරැද්ද නිසා අන්තිමෙි මඩ ගොහොරුවක මැරිල ගියා. 


ඒ වගේ දරුණු යුද්ධයකට මැදිවෙච්චි මෙි පුංචි රටෙි ඒකීය භාවය හා රටට සාමය ඇති කරලීමෙි පරම උදාර චෙිතනාවෙන්  තමන්ගේ කුසින් වැදූ පිරිමි දරුවන්ම පස් දෙනෙක් ඇති මාතාවක්, ඒ දරුවන් පස්දෙනාම  හමුදාවට පූජා කරල තියෙනවා කියල කිව්වොත් ඔබ සමහර විට පුදුම වෙන්නත් පුලුවන්. නමුත් ඒක ඇත්තක්. දරුවන් හතර දෙනෙක් යුධ හමුදාවටත් බාලම දරුවා නාවික හමුදාවටත් රට වෙනුවෙන් බැඳෙද්දි ඒ අම්මා ඔවුන්ට මොනවා කියන්න ඇද්ද. ඒකත් මහ යුද්ධ යන කාලෙ. අපේ ඒකකයේ හිටියා ඒ තුන් දෙනෙක්. ඒ සේන ලලිත්,සේන අජිත් සහ සුමිත් ධමිමික. පාබල හමුදාවෙ හතර වෙනියා. පස් වෙනියා නාවික හමුදාවෙ. සේන අජිත් සහ සුමිත් ධම්මික බැඳුනේ 1998 අවුරුද්දෙ. ඒ දෙන්නම බැචාලා. සේන ලලිත් වැඩිමලා 1993 අවුරුද්දේ. පාබල හමුදාවෙ එක්කෙනා 2000ත් අන්තිමයා 2001ත් බැඳිල තියෙන්නෙ. මං ඒ විස්තර හොඳට දන්නවා. මොකද මං එයාලගෙ ක්ලාක්නෙ. එත් තව එකක්. ඔය සේන ලලිත් අවුරුදු හයක විතර කාලයක් මාත් එක්ක එක වචනයක් කතා කරල නෑ. මාත් එක්ක පුදුම තරහක් තිබුනෙ. මාව පෙන්නන්න බෑ. අපිි දෙන්න තරහ නිසා ඔය අවුරුදු ගානටම එකට රාජකාරියක්වත් වැටිල නෑ. බැරිවෙලාවක්වත් රාජකාරියක් වැටුනොත් ඒක පළමුවෙන් දකින කෙනා සීඑස්එම්ට වැඳල හරි ඒක වෙනස් කර ගන්නවා. ඒ තමා අර හොදි පාං කේස් එක. මගේ බෙල්ල කපල පනාගොඩ පුට් බෝල් ගහන්න යවන්න ගේම ගහපු එක්කෙනෙක් තමා ඒ. 


මෙි අතරින් සේන අජිත් කියන්නෙ ලක්ෂපතියෙක්. සිගරට් එකක් බොන්න අතේ රුපියලක් නෑ. ඒත් ලක්ෂ ගණනින් කතාව. කට ඇරියොත් දාර නයෙක්. නිකන් නයි ත් නෙමෙි.මල් මල් දාර කොබෝ නයි අරින්නෙ.  පොර මගේනං හොඳ හිතවතෙක්. අපි දෙන්නයි, ජෙනි ජයසිංහයි එකතුවුනා කියන්නෙ අනිවාරයෙන්ම මොකක් හරි ගුටි කන කේස් කේස් එකක්ම තමා. වැඩිමල් සේන ලලිත් කියන්නෙ හෙනම මීටරයක්. ගහන ඔිනෑම ගේමක් නාඩියෙන් ගහන්න මෙයාට තියෙන්නෙ සහජ හැකියාවක්. එක පාරක් පොර පොඩි කේස් එකකට චාජ් එකේ ගිහින් සීඔි ; "අදාල චෝදනාව සම්බන්ධයෙන් තමා වැරදි කරුද?,නිවැරදි කරුද" කියල අහපුවම


"එම චෝදනාව සම්බන්ධයෙන් මා වැරදි කරු වුවත්, චෝදනා පත්‍රයේ ඇතුලත් වගන්ති අනුව මා නිවැරදිකරු තුමණි" කියනවා. ඒක කිව්ව විතරයි සීඔිගෙ කාර්‍යාලයේ හෙන කේස් එකක්. අන්තිමෙිට එම චෝදනාවලින් එයාව නිදහස් කරල චාජ් ෂීට් එක ගහපු ක්ලාක් චාර්ජ් එකේ ගියා. මොකද සේන ලලිත්ගේ මීටරේ තමා ඒ.  එහෙම සිදුවීමුත් හමුදාවෙ තියෙනවා.


මෙි තුන් දෙනාම එකකුස උපන් සහෝදරයන්. පිලිවෙලින් 1,2,3. හමුදාවට බැඳිල මෙි ඔක්කොම හිටියෙත් ක්‍රියාන්විත සේවයේමයි. අවසන් යුද්ධ දෙකේදිත් ඉස්සරහින්ම හිටියෙ. 


ඒ විශ්වමඩු සිවිල් මිනිසුන් පෙරහැරක් වගේ ඇවිත් හමුදාවෙන් බෙිරගන්න දවස. එතකොට මම මාස ගණනකින් නිවාඩු ගිහින් හිටියෙ නෑ. අපි එතකොට නිළ උසස් කිරීමෙි පාඨමාලාවක හිටියෙ. සුමිත් ධම්මිකත් ඒකෙ හිටියෙ. මට කපිතන් වන්නිනායකගේ ඔපරේටර් විදියට යන්න ලෑස්තිවෙන්න කිවුවම මං බෑ කියල නිවාඩු යන්න ඔින කියනව. ඒකට කපිතන් වන්නිනායකත් අනුමැතිය දෙනවා. මං නිවාඩු යනවා. සුමිත් ධම්මික මෙි රාජකාරියට යොදවනවා. (මීට පෙර කතාවක මෙි කොටස පළ කලා). එදා සිවිල් මිනිස්සු අතරේ හැංගිලා මරාගෙන මැරෙන කාන්තාවක් සිවිල කාන්තාවක් විදියට අපේ කට්ටිය ගොඩක් රැඳිල හිටපු තැනකට ඇවිත් සූසයිඩ් කරගන්නවා. එතනදි කපිතන් වන්නිනායක ඇතුළු දහ නව දෙනෙක් ජීවිතේ හැරයනවා. ඒකට කාන්තා සෙබළියන් දෙදෙනෙකුත් අහුවෙලා ජීවිතේ හැරයනවා. මෙිකට සුමිත් ධම්මික අහුවෙනවා. බ්ලාස්ට් එක වෙච්චි වෙලාවෙම ඒක සේන ලලිත් දැනගෙන පිස්සෙක් වගේ කෑ ගහගෙන එතනට දුවගෙන ගිහින් තියෙනවා. එතකොට සේන ලලිත් ඉඳල තියෙන්නෙ පිටුපස මූලස්ථානෙ. එතන ඉඳලා තමා පිස්සෙක් වගේ දුවල තියෙන්නෙ. යද්දි තැන තැන මැරිල වැටිල හිටපු අපේ කට්ටිය දැකල පොරට ක්ලාන්තය හැදෙනවා. හැබැයි පොරට සිහිය එනකොට ලඟ ඉඳල තියෙන්නෙ තමන්ගෙ මල්ලි සුමිත් ධම්මික. තමන්ගෙ මල්ලිගෙ දිහා මොහොතක් බලා ඉදපු සේන ලලිත්ගෙ දෑස් වලින් කඳුලු වැටුනා කියලා දැනගත්තා. ඒ තමා සහෝදර කම. අවුරුදු ගණනාවක් උඩුහමවත් නොකැඩි හැම සටනකමත් ඉඳලා, මෙි සටනේත් අවසානය පෙනි පෙනී තමන්ගෙ මල්ලි "මැරුණා නේද" කියල හිතුනම පවුලේ වැඩිමලා වෙච්චි අයියට මොනවා හිතෙන්න ඇද්ද. හැබැයි සේන ලලිත් එදා විතරයි මල්ලි වෙනුවෙන් කඳුලු හෙලුවෙ. අනික් හැම දවසකම මුන් තුන් දෙනා මරා ගන්නවා. වෙඩි තියාගන්නැති එක විතරයි. සමහර ඒව බෙිරන්නෙ අපි. ඒත් පුංචිම පුංචිම දේවල් වලට. එක්කො මල්ලි අයියගෙන්  "බබා හුකුංද කෝපල්" කියල අහයි. නැත්තං සිගරට් එකක් නැද්ද කෝපල්" කියල අහයි. කරන්න දෙයක් ඇත්තෙම නැත්තං හොරෙන් ට්‍රන්ක පෙට්ටිය ඇරල සල්ලි හරි උස්සනවා. එහෙමයි උන් තුන්දෙනා. මුං වෙඩි තියාගන්නැති ටික විතරයි. එක දවසක් සේන ලලිත් සේන අජිත්වුනු තමන්ගෙ මල්ලිගෙන් ඔළුවෙ ගාන්න තෙල් ටිකක් ඉල්ලපුවම මොකද්දෝ ෂැම්පු බෝතලේකින් ෂැම්පු ටිකක් දීලා. ඒක ඔලුවෙ අතුල්ලපුවම කොණ්ඩෙ අලෙනව කියල ඔලුව හෝදනකොට පෙන ඇවිත්. එතකොටයි දන්නෙ තමන්ගෙම මල්ලි තමන්ව අන්දලා කියලා. ඔිකටත් හෙන වලියක් ගියා බිලට් එකේ. අපිටනං මැරෙන්ඩ හිනා සීන් එකට. අය්යා බනිනවා, මල්ලි බක බක ගග ගගා හිනා වෙනවා. ආයෙ දවසක් සුමිත් ධම්මික මල්ලි එක්ක කෝපල් සේන ලලිත් අයියා රෑ කඳවුරෙන් එලියෙ ඩියුටියකට ගියා. පහුවදා බිලට් එකට හෙන ගිනිවිජ්ජුම්බරයයි බිලට් එකේ. අයිය සෙන්ට්‍රි තියල මල්ලි නිදියල. මූට ටර්න් එකට ඇහැරවද්දි නැගිට්ටෙම නෑ කියල තමා කේස් එක ගියෙ. ඒ වගේ දවස්වලටනම් මල්ලිලා ටිකක් අයියගෙන් ඈත් වෙලා ඉන්නෙ. නැත්තං අයිය මල්ලි නෑ, සේන ලලිත් හක්ක අතගානවා. අයිය කෝපල්, මල්ලි ලාන්ස් කෝප්‍රල්. අයිය සාජන් වෙනකොට මල්ලි ස්ටාෆ් සාජන්. අයිය මල්ලිට නම කියල කතා කරනකොට "ඇයි සාජන් සේන ලලිත්, ස්ටාෆ්ට සර් කියන්ඩ ලැජ්ජද? " කියල අහපුවම ආයෙ මෙස් එකේ වලි. සේන ලලිත් ප්‍රමෝෂන් වලින් ජූනියර් වුනේ චාර්ජ් ෂීට් කේස් එකක් නිසා. ඒත් මල්ලි අයියගෙ දත ගලෝලා ⁣බාර් එකෙන් අරක්කු ගන්නවා. එහෙම තමා උන්දැලගෙ ජීවිතේ ගෙවිලා ගියෙ. හැබැයි සිවිල් එකේ මොකක් හරි ලොකු කේස් එකකට, ඒකට සම්බන්ධ සෙට් එකකට ගහන්ඩ අයියල මල්ලිලා හතර දෙනාම (පාබල හමුදාවෙ කෙනත් එක්ක)  නිවාඩු ගිහින් උන්ට ගහලා හතර දෙනාම දවසක්  කූඩුවෙත් ඉඳලා, අපේ සාජන් මෙිජර් කෙනෙක් ගිහින් තමා ඇප දීල අරන් ආවෙ. 


සුමිත් ධම්මික උපදේශක පාඨමාලාවක් කරලා හිටියෙ. පොර කල්ලාර් ස්ට්‍රයික් කරපු කෝස් එකේ උපදේශක හිටියෙ. අයිය පාඨමාලාවෙ ශිෂ්‍යයෙක්. අයිය, මල්ලිට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රනය කරනවා. මල්ලි අයියටත් ටෝක් කරනවා. පී ටී යද්දි අහන්නෙම "ඇයි ඇයි, කෝපල් සේන ලලිත් කියන දේ කරන්න බෑද?"

"ඔෆිසර් මෙස් එකේ බත බුදල බුදලා කඳ ආරලා මෙතන හැතැම්මක් දුවා ගන්න බෑ" කියනවා. ඔිව ඇහෙන අපිත් හිනා වෙවී අයිය මල්ලිලාගෙ සෙල්ලං බලාගෙන වෙනම ආතල් එකක් ගන්නවා. ඔිං ඔහොමයි අයියලා මල්ලිලා. 


එයාලාගෙ අම්මට "වීර මාතා" පදක්කම යුධ හමුදාවෙන් ලැබුනා.  අදටත් ඒ පස්දෙනාම ජීවතුන් අතර ඉන්නවා. මෙි තුන් දෙනාම දැන් විශ්‍රාම සුවයෙන් කල් ගත කරනවා ඇති. නැත්තං තවත් මරා ගන්නවද දන්නෑ. 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.03.04

Saturday, February 27, 2021

නච්චිකුඩා 02




අද මට අමුතු කතාවක් කියන්න හිතුනා. ඒක කොයි විදියට ඔවාලා ගලපා ගනියිද කියලානම් මන් දන්නෑ. ඒත් එකක් කිව යුතුයි. මෙි තමා සත්‍යය. ඔබෙිත් මගේත් රටෙහි ඒකීය භාවය සහ සාමය සමෘද්ධිය වෙනුවෙන් තමන්ගේ ජීවිතය පරදුවට තබමින් සටන් වැදුනු ඒ යෝධ බල යෝධ ශක්තිය ඇති විරුවන්, රට වෙනුවෙන් රුහිරු ගංගාවන් හෙලා, ඒ යුධ භූමියේදීම තමන්ගේ හුස්ම අතාරින්නට තතනන කාලකණ්නි මූසල හෝරාවක හිතේ තියෙන අන්තිම හයිය බිංදුවත් හයියෙන් අල්ලාගන්න උත්සාහ කරද්දි  තමන්ගේ සගයින් සහ සහෝදරයින් වෙනුවෙන් බඩෙි බත් ඇටයක් නැතුව සටන් බිමට පා ඔසවපු වීරයින්ගේ කතාව. ඒක මහා දුක හිතෙන කතාවක් සහෝදරයා. මෙිවා ඔයාලා සුතමය ඥානෙන් දන්නවා ඇති. ඒ කියන්නෙ කාගෙන් හරි අහල, පත්තරේකින් ප්‍රවෘත්තියකින් අහල බලල ඇති. ඒත් අවබෝධ ඥානයෙන් ඔයාලා ඒ කිසිවක් දන්නෑ. ඒකෙ තියෙන දුක දන්නෙ එකෙකුට වෙඩි වැදිල හුස්ම ටික වාතලයට එකතු කරන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි ලඟ හිටපු සහෝදර සෙබළෙක් විතරයි.


හමුදාවට රජයෙන් කෑම දෙනවා වුනත් සතුරා පහර දෙන්නේ රජයෙන් කෑම දෙන වෙලාවට නෙමෙිනෙ. ඌ බලන්නේ තමන්ගේ ප්‍රථිවදියා කොයි තැන, කොයි වෙලාවටද දුර්වල කියලා. ඒ දුර්වල තැනට තමා උන් පහර දෙන්නේ. මෙික සංග්‍රාමයේ උපක්‍රමයක්. මහ යුද්දෙ යද්දිත් ඉහලින් " ශවෙින්ද්‍ර, මට අද කිලෝ මීටර් පහක් ඔිනේ" කියනවා වගේ මෙිවා ලේසි නෑ. සෙබළා යන්ත්‍රයක්වත් මැෂිමක්වත් නෙවෙයි. ඔහුත් ඔබ හා මා වගේ අපේ සමකාලීන පරම්පරාවෙි අපේම සහෘදයන්. ඔහු, තමාට ඉහලින් එන අණ සහ පීඩනය මත තමන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වයේ සහ නිපුනත්වයේ ඇති හැකියාවන් මත සත්‍ය යුධ භූමියේ ක්‍රියාකාරීවන අපේම සොයුරෙක්. ඒ වගේ එකෙකුගේ අවසානය ඉහලට "තවත් එකෙක්" උනත්, ඔහුව හදවතින් තුරුළු කරගෙන, බැන අඬ ගහගෙන, පුංචි දේටත් රණ්ඩුවෙන සහ හිනාවෙන, එකෙක් කාල එනකං පිඟාන ඉල්ල ගන්න මෙස් එක ලඟ හොරගල් අහුලන, සිගරට් එකක් බොන්න රුපියල් දහයක් විස්සක් ණයට ඉල්ලන, ඒත් විපතේදීත් සතුටෙිදීත් එක වගේම හැඟීම් බරවෙන , යාලුවෙක් මිත්‍රයෙක් ඔබට ඉන්නවාද?.ඇති මිත්‍රයා. ඒත් සෙබළා වගේ අවංක නෑ. මොකද සෙබළා මරණය කියන එක විශ්වාස කරනවා වගේම, මැරිලත් ආත්ම ගෞරවයට හානි වෙනවාට කවදාවත් කැමති නෑ.  

ඒ තමා සොල්දාදුවා. මං කියන්නෙ අපේ කාලෙ ගැන මිසක් MODERN ARMY එක ගැන නෙමෙි. 


වීරතුංග කියන්නේ මං තේරුම් ගත්තු විදියට අවංක වගේම හරිම අහිංසක පුද්ගලයෙක්. එයා මට හම්බවෙන්නෙ නච්චිකුඩාවලදි එයාලගෙ ඒකකයේ රාජකාරි කරමින් සිටියදි. ඒකකය 11 ගැමුණු හේවා බළ ඇණියෙ. අපේ ඒකකයේ නොවුනත් එකම හමුදාවෙි  සෙබළෙක්. කෙල්ලෙක්වත් යාළුවෙලා නැති හැමදාම උදේට දැලි රැවුල හූර හූර ජ්‍යේශ්ඨයාටත් කණිෂ්ඨයාටත් එකම හිතවත්කමක් පාපු ⁣අවිහිංසක කොල්ලෙක්. මං ඒ ඒකකයේ ඉද්දි මට එයාව සෙට් වෙන්නෙ අපිට කෑම අරං එද්දි. අපේ ලයින් එකට කෑම අදින පාටියෙ එදා වීරා හිටියෙ. කෑම හැත්තැපහක් අසූවක් දැල් දැල් පොලිසැක් උරේක දාගෙන කරේ තියාගෙන පොයින්ට් එකෙන් පොයින්ට් එකට කෑම දිදී එද්දි මං හිටපු තැනටත් ආවෙ අපිට කෑම දෙන්න. ඒ කෑම අපේ ඒකකයේ වගේ නෙවෙයි. ඒ දවස්වල රහක් ගුණක් බලන්නැති වුනත් උගුරෙන් පල්ලෙහාට වතුර වගේනම් බහින්නෑ. මෙි ඒකකයේ අණදෙන නිළධාරිතුමා කන බත් කට රහට දෙන එක ආගමක් කරගෙන තිබුනෙ. අපරාදෙ කියන්න බෑ, ලයින් එකේ කොල්ලො වෙනුවෙන් සිගරට් පැකට් එකකුත් ඒ සර්ගෙ සාක්කුවෙ තිබුනා. මාත් එතුමාගෙන් වචනයෙන් නොයිල්ලා අංග උපාංග භාෂාවෙන් ඉල්ලගෙන තියෙනව. ඒ කියන්නෙ "මොනාද කොල්ලො අඩුපාඩු එහෙම, කෑම ටික හොඳයිද?" කියල අහපුවම අපි කරන්නෙ "කන එකනං කෑව සර්" කියල චූටි හිනාවක් දාගෙන ඔලුව කහන එක. එතකොට එතුමා දන්නවා මූ මොනාද මෙි ඉල්ලන්නෙ කියලා. එතකොට සාක්කුවෙන් එකක් අරන් වැලි කොට්ටයක් උඩින් තියල යන්න යනව. මෙි වීරතුංගත් කවදාවත් සිගරට් බීපු එකෙක් නෙමෙයි. ඒත් ඌ ගාව නිවාඩු ගිහින් ඇවිත් සතියක් විතර යනකම් සිගරට් තිබුනා. 


එක දවසක් වීරා මගේ පොයින්ට් එකට වැටුනා. අපි රාජකාරි කලේ අපේ දෙන්නයි, එයාලාගෙ එක්කෙනයි විදියට. 

එදා තමා මගෙත් එක්ක වීරා කතාවට වැටුනෙ. මං එයාගෙන් විස්තර ඇහුවා. තාත්තා නෑ. එක නංගියයි,කොල්ලො තුන් දෙනයි. තාත්තා වකුගඩු කේස් එකකින් මැරිලා. ගම පදවි ශ්‍රිපුර. අක්කා අපේ ගම්පැත්තෙ ගාමන්ට් එකක වැඩ. කොල්ලො තුන් දෙනාම ෆෝසස්. වීරතුංග බාලයා. අයියා 2 කමාන්ඩෝ. එයත් මෙි ලයින් එකේමයි. ඊලඟ අයියාත් මෙි සටනෙම 59 සේනාංකය යටතේ ලයින් එකේමයි ඒ වෙද්දි රාජකාරි හිටියෙ. එයා ගජබා. වීරතුංග ඉස්කෝලෙ සාපෙල සමත් වුනත් උසස් අධ්‍යාපනයට තිත තියලා හමුදාවට බැඳිලා තියෙන්නෙ තමන්ටම කියලා ඉන්න ගෙයක් දොරක් හදාගන්න සියල්ල ප්ලෑන් කරලා. ගජබා අයියත් එහෙමයි. වැඩිමලා කමාන්ඩෝ. එයා මහගෙදර හදනවලු. "කෙල්ලෙක් ඉන්නවද බං" කියල අහපුවම මහා අහිංසක විදියට හිනාවෙලා "තාම නෑ කෝපල්" කිව්වා. මාත් ඇහුවා "ඉඳකින් යකෝ, තොට කෑල්ලක්වත් නැත්තං මොකටද බං නිවාඩු යන්නෙ" කියලා. එතකොටත් කලේ හිනාවෙන එක. 


ඇත්තටම මට වීරා ගැන පව් කියලා හිතුනා. අපි ගොඩක් දේවල් කතාකලා. එදා ඉඳන් දවස් පහ හයක් යනකං අපි එකට රාජකාරි කලේ. පිට ඒකකයක උනත් අපි අතර හිතවත් කමක් ගොඩ නැගුනා. දවස් ගානකුත් ගියා. 


ඒ අතරේ දවසක තමා අපි කොටින්ගෙ ලයින් එකට ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන්නෙ. හැබැයි ඒ වෙද්දි වීරා මගෙත් එක්ක නෙමෙයි හිටියෙ. පොයින්ට් කීපයකට එහායින් ඌ ඩියුටි හිටියෙ. ඒත් වීරා නිවාඩු පාඩු වෙලාවට මාව හොයාගෙන ඇවිත් පැයක් දෙකක් කයිය ගහලා යන තත්වෙට ඌට මාව හිතට අල්ලලා ගිහින් තිබුනා. මාව දවසක් නොදැක්කොත් කොහෙන් හරි ඉන්න තැනකින් මාව හොයාගෙන ඇවිත් හිනාවීගෙන "කෝපල් දැක්කෙ නැත්තං වෙිලක් කෑවෙ නෑ වගේ කෝපල්, ඒකයි ඇවිත් යන්න ආවෙ" කියනව.  ඒකට තව හේතුවක් තිබුනා. මම නිකන් ඉන්න ගමන් කතාකලේ යුද්දෙ ගැන, රට ගැන,ලෝකය ගැන,ජීවිතේ ගැන. මිනිස්සු ගැන, හිටිවන කවි, කුනුහරප සිංදු සහ කවි ආදිය ඔන්න ඔව්වා. එහෙමත් කාලෙ ගෙවිල ගිහින් තමා ඉහත කිව්ව දිනේ උදාවෙන්නෙ. 


එදා අපි ලයින් එක කැඩුවෙ නැතිවුනත් මහ දරුණුවට සටන ගියා. පැය ගානක් තිස්සෙ කරපු සටනකින් පස්සෙ ප්‍රහාරය හෝල්ට් කරන්න ඉහලින් නියෝග ලැබුනා. ඒ වෙද්දි අපිටත් පණිවිඩෙි ලැබිල අපිත් පසු බහින්න සූදානමින් හිටියෙ. ඒත් එක්වරම අපිට නියෝගයක් ආවා පසු නොබැස දිගටම ප්‍රහාර එල්ල කරන්න කියලා. අපිත් ඒ අණට අනුව නැවත වැලි කොට්ටෙට මුවා වෙවී ටික ටික ඉස්සරහට ඇදුනේ " මොන රෙද්දද්ද යකෝ මෙි" කිය කිය. වැලි කොට්ටෙ කියන්නෙ සටනක් යද්දි අපේ ආවරණයට වැලි දාල සකසාගත්තු කිලෝ විසිපහක් තිහක් බර වැලි උරයක්. බඩ ගාගෙන ඉස්සරහට යනකොට වැලි කොට්ටෙ ටිකක් ඉස්සරහට තල්ලු කරනවා, ආයෙ ඒකට කවර් වෙනවා, වෙඩි තියනවා. ඔහොම. අපි ආයෙත් ආපහු හැරිල ඉස්සරහට ගියා. ඒ සටනෙ දරුණුකම කියන්නෙ සමහර තැන් වලින් කොටි උන්ගෙ ලයින් එකට ගොඩ වෙලා තමා අපිට වෙඩි තිබ්බෙ. හානි ගොඩයි. ආයෙත් පැයක් විතර යද්දි අපි පසුපසට ආවා. ඇවිත් හැති ඇර ඇර ඉන්නකොට තමා අල්ලපු පොයින්ට් එකේ කොල්ලා ඇවිත් කිව්වෙ

"සිග්නල් කෝපල්, වීරා කැෂුවල්ටි" කියලා. මං එසැනින් එයාලගෙ මූලස්ථානය පැත්තට යද්දි වීරා ඇතුලු දහයක් විතර වාහනේකට පටෝනවා. මං කඩා බිඳගෙන ගිහින් උගේ් දිහා බලං හිටියා. ලේ නාලා. වෙඩි වැදිච්චි තැනක්වත් හොයාගන්න බෑ. ඒ තරමට ලේ. ඒත් කටින් "හ්ම්" සද්දයක් නෑ. මාත් බලාගෙන ඉඳලා එන්න ආවෙ එතනින් එහාට අපිට කරන්න කිසිම දෙයක් නැති සහ බැරි නිසා. අපරාදෙ කියන්න බෑ එදාම රෑ හතට විතර පණිවිඩෙි ආවා "වීරා නැතුවුනා" කියලා. පපුව දණහිස් තෙක් කඩා පාත් වුනා. හිත මොහොතකට නතරවුනා. හයියෙන් හයියෙන් හුස්ම වැටුනා. ඒත් ඒකත් හදවතේ නම් ලයිස්තුවට ඇතුලත් කරලා දිගු හුස්මක් අරන් පහත දැම්මෙි හිත කොහොම හරි හදාගන්න. එදා අපි පසු බසිද්දි නැවත හැරිලා ඉස්සරහට යන්න වුනේ වීරලා ඇතුලු ටීම් එකක් දරුණු ප්‍රහාරයකට මැදිවෙලා නිසා, ඒ අය පස්සට ගන්නකම්ලු. පස්සට ගත්තෙ ඔය. අහිංසක ජීවිත අප්පා ඒ.


වීරා නැතිවෙලා කියල පණිවිඩෙි ලැබුනෙ රෑ හතට විතර. ඒ ගැනමයි අපි කතා කර කර හිටියෙ. ඔහොම ඉන්න අතරේ තමා පහුවදා උදේ ඒ ඒකකයේ විධායක අධිකාරි තුමා හා සී කණ්ඩායමෙි ඔිසී  විසිට් එක ආවෙ. මං වීරා ගැන සර්ල දෙන්නගෙන්ම ඇහුවා. දෙන්නම කිව්වෙ මොනා කරන්නද කෝපල්, ඒක ඊයෙ වීරාට, අද මට, හෙට ඔයාට වෙන්න පුලුවන්" කියලා. මාත් කිව්වා "ඒකනං දන්නවා සර්, ඒ වුනාට පවු අහිංසකයා නේද?" කියලා. එතකොට විධායක අධිකාරි තුමා තවත් එක් මූසලම මූසල ප්‍රවෘත්තියක් කිව්වෙ හයියෙන් හුස්මක් අරන් හයියෙන්ම පිටකරලා. 

*කෝපල් දන්නවද වීරතුංගගෙ ගජබා හිටපු අයියත් ඊයෙ රෑම ලයින් එකේදි නැතිවුනා කියලා?

ඒ කතාවටනං හිටගෙන හිටපු මාව  ඉන්දවුනා සහෝදරයා. ඒත් අපි පිළිගත යුතු ඇත්ත ඒක. හවස වීරා නැතිවුනා කියලා 59 සේනාංකයට මෙසේජ් එක මෙි ඒකකයෙන් යවල අයියව නිවාඩු යවන්න.  රෑ එකොලහට විතර 59 සේනාංකෙන් රිප්ලයි එක ඇවිත් තියෙන්නෙ ගජබා ලා/කෝපල් වීරතුංගත් නැතිවුනා කියලා. දෙයියනේ ඒ අම්මගෙ පපුව කොහොම තියෙන්න ඇත්ද?


ප්‍රශ්ණයක් අහන්නද? 

ඇත්තටම මෙි සටනේ  පරාජිතයා කව්ද?


සම්මතයට අනුවනම් පරාජිතයා වෙන්නෙ මිය ගිය තැනැත්තා. එයා සටනින් පරාද හිංද තමා මිය ගියෙ. ඒත් මෙි පුංචි රටෙි එහෙම නෑ. ඔවුන් තමයි මෙි සටනේ නියම ජයග්‍රාහකයො. තමන්ගේ කෙනෙක් විදියට ඉඳලා  යාලුවෙකුට මිතුරෙකුට හිතවතෙකුට මතකයන් රාශියක් ඉතුරු කරලා මිය ඇදෙන්න හැමෝටම බෑ. අද මෙි කතාව ඔබ ඇහුවෙත් ඒ ඉතුරු කරල ගිය මතකයක් නිසා....


ඉවර නෑ.



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.02.27


Wednesday, February 24, 2021

මුලංකාවිල් 01

 මුලංකාවිල් 01

============


නච්චිකුඩා ලයින් එක කියන්නෙ ආතල්ම පොට් එකක්. කොටි ගැහුව කියලයි මානුෂීය මෙහෙයුමක් යනවා කියලයි අපිට ගානක්වත් නෑ. තනමල්විල මුකයැ, ආන්න තනමල් නම් තනමල්.ඇත්තට ඉතින් මහ යුද්දයක් කලේ අපි නෙමෙි, යුද්දෙ කලේ මල් සහ කොල. අපි පොඩි සහයෝගයක් දුන්න විතරයි ෆෙන්ස්. 


ඔය ඉන්න අතරෙ දවසක තමා එයා ෆෝස් එකයි, ආමි එකයි මරා ගන්න දවසක් උදා වෙන්නෙ. එයා ෆෝස් කිව්වට එම්අයි 24 යානා දෙකකුයි, අපේ කට්ටියකුයි. ඒවනං කියන්න යන්නෑ. ඒ දැන්ම හිරේ විලංගුවෙ වැටෙන්න කැමති

නැති නිසා. ආයෙ දවසක් ලයින් එකේදි 5 සන්නාහ සන්නද්ධ බළකායෙ කොල්ලෙකුට පොළඟෙක් දශ්ඨ කරල එයාව පස්සට ගේන්න උනේ මුහුදෙන් බෝට්ටුවෙ. අපේ බෝට්ටුවක් මුහුදෙන් එනව කියල බීච් එක දිගටම ඉන්න අය ගුවන් විදුලි යන්ත්‍ර මගින් දැනුම්වත් කලත්, කොතනක හරි ලොස්ට් වීමකින් මැද හරියෙ තැනකට පණිවිඩෙි ගිහින් නෑ. හැම තිස්සෙම කොටි බෝට්ටුවලින් ඇවිත් බීච් එක දිගටම ගහගෙන ගහගෙන යන කාලෙ, මෙිත් ඒකක් කියල වරදවා හිතල අර පොළඟ දශ්ඨ කරපු කෙනා අරන් එද්දි ඒකටත් 5 සස⁣බ ඒකකයෙන්ම ගහල, නූලෙන් එවුන්දැලා පන බෙිරගෙන තිබුනා. 


ඔහොම ඉද්දි තමා අපි කීප දෙනෙක් හවසක ගම්මානෙ ඇවිදින්න ගියෙ. සිරාවටම හරි ලස්සන ගමක් ඒ. සමහර ගෙවල් ලස්සනට හදල තිබුනා. ගොඩක් තිබුනෙ කටුමැටි ගෙවල්. රට කජු හේන්,ලූනු, බඩ ඉරිඟු වගා සහ දුම්කොල වගා හොඳට සරු සාරව වවල තිබුනා. කොලම කෛාල පාටයි ගස් කොලං. කොටින්ගෙ ෆාම් එකකුත් තිබුනා. ඒක හෙන විශාල ප්‍රදේශයක් පුරාවට පැවතුනා. බඩ යනකං මඤ්ඤොක්ක කාල, සිහි නැතිවෙනකං කෙසෙල් කාල, තොල් පටි තාර පටි වගේ කලු වෙනකං දුංකොල ඔතල ගහල ආතල් ගත්තු තැනක් ඒ. අපේ ඒකකය වෙල්ලං කුලමෙන් මුලංකාවිල් ගමෙි කෝවිල ගාවට ඇවිත් එතන පිටුපස්සෙ තමා එලාගෙන හිටියෙ. මෙි ගමට නැගෙනහිරෙන් වැවක් තිබුනා. වැවට ඉහත්තාවෙන් 11 ලපාහ සහ 11 ගැහේබ හිටියා. 1වන ජාතික ආරක්ෂක බලමුලුවත් අපිත් එක්ක තමා ක්‍රියාන්විතයෙ හිටියෙ. ඒත් වෙනම. 


එක දවසක් කොටි අපේ දෙන්නෙකුට ස්නයිපර් ගැහුව. ගැහුවෙ දෙපාරකට තැන් දෙකකදි. ආයෙ කෝපල් කෙනෙකුට ස්නයිපර් ගහල, ඒක වැදුනෙ නෑ එයාගෙ හොඳ වෙලාවට. ඊට පස්සෙ තවත් ගහයි කියල අපේ ඒකකයට ආව අපේ ස්නයිපර්ල දෙන්නෙක්. එක්කෙනෙක් ස්ටාෆ් ගුරුකාෂ්. අනෙක් එක්කෙනා සාජන් ටොයියා. මෙි එයාලගෙ ඇත්ත නම් නෙමෙි. අපි දාපු නම්. ගුරුකාෂ් ගැහුවොත් ගැහුවා, බැස්ස ගියා. ආයෙ දකින්නවත් ලැබෙන්නෑ. ටොයියා පොලිෂ්. කොයි වෙලෙත් හිනාවෙලා ඉන්නෙ. ජෝක් කාරයෙක්. පොර එක තැනකින් ගහල තව තැනකින් මතුවෙනවා. එහෙමයි.

එක දවසක් මං ඉන්න තැනට ටිකක් එහායින් තිබුනු තඩි පළු ගහකට පාන්දරම නැගපු සැරයන් ටොයියා ඒ ගහේම කාලෙ ගත කරල එක උණ්ඩෙකින් කොටි දෙන්නෙක් අයින් කලා. ඒවත් ඉතින් දස්සකම් තමා. 


ගමෙි ඇවිදින්න ගියා කිව්වනෙ. ඔබ තුමාල විශ්වාස කරන්න, සමහර ගෙවල් වල බත් මුට්ටි ලිපේ බාගෙට ඉදෙනකොට දාල දුවල තිබුනෙ. අපි ගිහින් බලද්දි ඒව එහෙම්මම තාම ලිප උඩ. සත්තු තැනින් තැන මැරිලා. විශේෂයෙන් බල්ලො. පූසොත් හිටියා සීනි හැදිල වගේ කෙට්ටුම කෙට්ටුයි. අපිව දැක්කම දුවාගන්න පනත් නෑ. ඒත් කෑ ගහගෙන ලඟට වැටි වැටි එනවා. එක බල්ලෙක් හිටියා කන්න නැතුව හාමතේ පැත්ත දාල වැටිල. ඌව දැක්කෙත් අහම්බෙන්. ලඟට ගියාම දිවත් එලියට දාල කෙඳිරි ගාන්න ගත්තා.  මමත් මගේ පැක් එකේ දාගෙන හිටපු කොකාකෝලා ලීටර් එකහමාරේ බොතල් දෙකක පුරෝගෙන හිටපු වතුර ටිකක් බල්ලට ටික ටික මගේම අතට දාල පෙව්වා. අපරාදෙ කියන්න බෑ. දාන දාන වතුර ටික බිව්වා. පෙනුමෙන් ඒකා ටිකක් සැපට හැදිච්චි කුක්කෙක් උනත් දවස් ගානක් නිරාහාරව හිටිය හිංදද මංදා කෙට්ටුම කෙට්ටු වෙලා. ටිකක් විතර බූල් තියෙන බල්ලෙක්. පස්සෙ ඌව උස්සගෙන අපි ආපහු එන්න කතා වෙච්චි පාරේ මැද තැනක තියල හෙවන එන්න අතු කොල ටිකකුත් ගහල අපි අපේ ගමන ගියා. ඒක කිව්වම මතක්වුනේ. අපි මෙි කාලෙම කිළිනොච්චිය අල්ලගත්තම එක පාරක් යන්න වුනා ඉරණමඩු කැලේ. ඒ ක්ලියරින් OPPs එකකට. කැලේ මැදින් ගිහින් අපි වැටුනේ ගමකට. ඒ ගමෙි නම නං මට දැන් මතකෙට එන්නෑ. කියනවට විස්වාශ කරන්න, සංසාරෙ දුකයි කියල හිතෙන කෙනෙකුට ඒ දැක්ක දර්ශණම ඇති රහත් වෙන්න. වල් අශ්වයො, හරක්, බල්ලො,පූසො, එළුවො තැන තැන මැරිල කුණු වෙලා. ගන්දස්සාරෙ බැ. ඒ අතරත් හිටියා නොමැරී ඉතුරුවුනු බල්ලො පූසො කිහිප දෙනෙක්. අපිව දැක්කම කෙඳිරි කෑ ගහගෙන ලඟට දුවගෙන ආවා. ඒක දැකපු මගේ ඇස්වලට කඳුලුත් ආවා. ඒ වෙද්දි අපි ගාව තිබුනා උදේ කෑම එකයි දවල් කෑම එකයි දෙකම. ඒ බත් පාර්සල්. අපි ගියපු ප්ලැටූන් එකේ ඔක්කොම එදා දවසේ කෑවෙි රෑට විතරයි. කොටි හිටියොත් ගහපුවාවෙ කියල හිතාගෙන අපි කලේ ඒ කෑම ඔක්කෝම එකතු කරලා ⁣කඩෙික තිබුනු තේ දාන ලොකු ඇලුමිනියම් මුට්ටියකටයි, ගෙවල්වල තිබුනු ලොකු ලොකු වළං අරගෙන ඒ වලං වලටයි දාල අනල අනල අර අහිංසකයින්ට අඬ ගහ ගහ කන්න දුන්නු එක. අපේ කපිතන් බණ්ඩාරත් එයාගෙ කෑම එක දුන්නා සත්තුන්ට දාපියව් කියල. උන්ට කොච්චර දුන්නත් හිතට මදි. පස්සෙ අපි ඇලකට බැහැල සීසීකඩ තිබුනු වළං ඔක්කොම එකතු කරල වතුර අරගෙන ඒවට පුරෝලා තැනින් තැන තිබ්බා. ඒ ඔක්කෝම කරල ඉවර වෙලා අපි බඩගින්නට කුරුම්බා කඩාගෙන කෑව.  


කතාවට යමුකො. අපි කොටින්ගෙ ෆාම් එකේ ඇවිදල ඇවිදල පිපිඤ්ඤා වට්ටක්කා අඹ කඩල උර වලට දාගෙන කෙසෙල් කැන් පිටින් කඩාගෙන අරන් ආව. පැක් එකෙන් එකයි දුංකොල. ආයෙ තැනක තිබුනා සරු සාරෙට වැඩුනු නිල්ම නිල් පාට අතේ ඇඟිලි පහ වගේ විහිදිච්චි කොල තියෙන ගස් ජාතියක්. ඒ ගස්වල කොල ටික ඔක්කොම අපි හූරගෙන පැක් පුරෝ ගත්තා. ඒ කොල ජාතියෙන් ඔන්නං හඳට උනත් ගිහෑකි. ඒකට කලමනා විදියට දුංකල කොල ටිකකුත් කඩාගෙන පැක් එකට ඔබා ගත්තා. ඒ අරගෙන එන ගමන් අපි ආවෙ අර කුක්කත් කරේ තියාගෙන. ඌ අපිත් එක්ක සෙල්ලං කර කර හිටියා කාලයක්.  ගං වතුරෙත් අපි එක්ක පීන පීන තැන තැන ගියා. වෙඩි සද්දෙට සත පහකට බය නෑ. හෙන හුරතල් බව්වෙක්. ආසාවෙ බෑ.

 එදා හේනෙ ඇවිදල  එද්දි වෙනදා වගේ මහා කාලකන්නි අදහසක් මට පහල වුනා. ඒ අපේ මූලස්ථානය ස්ථාපිත තිබුනු කිට්ටුව කෙසෙල් කැලේදි. අපේ හිටියා කෝපල්ලා දෙතුන් දෙනෙක්. එවුන්දැලාට කොටි මරපං කිව්වොත් දාහක් මරයි. ඒත් හොල්මන් වලට බයයි. එක්කෙනෙක්නං මෙි පෝස්ට් එකත් කියවනවා. ඒ නිසා නම කියන්නෑ. 

පොර තමා හොල්මං වලට වැඩිපුරම බය. සුදන්දිරපුරම් වලදි බයකලෙත් එයාවම තමා. මෙයාල හිටපු තැන හට්එක ලඟ තිබුනු කෙසෙල් කැලේට තමා මූත්‍රා කරන්න යන්නෙ. මටම සෙට් වෙලා හිටියා කෝප්‍රල් මලවිගේ. පොර හොල්මන් ගැන කියනකොට හොල්මන් කියල ජාතියක් තියෙනවද කියලවත් දන්නැතුව හිටපු අපෙත් ඇඟේ හී ගඩු පිපෙනවා. ඒ එන ගමන් අපි ගෙනා කෑම ජාති බෙදාගෙන බෙදාගෙන යද්දි කොහේදෝ ඉඳල කෝපල් %@$ත් ආව බිලට් එකට. එතනම තිබුනු බුරුත කොටයක් උඩ අපිත් වාඩි වෙලා හිටියෙ. මෙයත් ඇවිත් මෙතන වාඩිවුනා. වාඩිවෙලා කයිය පටන් ගත්තා. කොහොම හරි කතාවෙ පැත්ත මාරු කරල කෝපල් මලවිගේ පටන් ගත්තෙ හොල්මන් ගැන කියන්න. පොර කියපු විදියට පෙරේදා රෑ පොර පස්සෙ මැරිච්චි දෙමළ ගෑනු කෙනෙක් පන්නලා. ඊට කලින් දවසෙ රෑ විසිට් එකක් යද්දි කැලේ කිට්ටුවදි ගෑනු කෙනෙක් කෙඳිරිගාල ඇහිල තියෙනව. ඒකනං වෙන්න බෑ. මොකද ගෑනු කෙඳිරිගාන්නෙ මලවිගේට අහුවුනොත් තමා. ආයෙ දවසක පිරිමි කෙනෙක් මලවිගේ අතින් ඇදල. පොර කිව්ව විදියට මාත් බයවෙලා තියෙනවලු කෙහෙල් කැලේදි. එයා කතාව කියද්දි මට තිබුනේ ඔලුව වනන්න විතරයි. අන්තිමට ඊයෙ රෑ තමා හොඳම එක වෙලා තියෙන්නෙ. කෙහෙල් කැලේ අස්සෙන් එකෙක් සර සර ගාල දුවද්දි, ඒ සද්දෙ පස්සෙ පන්නපු මලවිගේගෙ ඇස් පනාපිටම ඒ දුවපු එකා දුම් ගොඩක් බවට පත්වෙලා පා වෙවී පාවෙවී උඩට ගිහින්. අපි ගැන හොඳට දන්නවා උනත්, කියන ඔිනෑම බොරුවක් ඉහ මුදුනෙන් අදහන බය කෝපල්, ඒ කතා ටික අහගෙන හිටියෙ පොර මෙි දැන් හොල්මනකට කොටු වෙලා වාගෙ.ඇස් විසාල වෙලා, කට ඇරිලා, කන් කඩා පාත් වෙලා තොල කට වෙිලිලා ඇඟත් එක්ක හිරි වැටිලා. හිටපු අනෙක් අයත් ඒවට ලුනු ඇඹුල් දාල රස බලනවා. මෙි වෙද්දි ඇති හවස පහමාරට විතර. අපිත් දාර කොබෝ නයි රෑනක්ම එළවලා ආපහු ඉන්න ඉන්න තැන්වලට එන්න ආවෙ හිනාවෙවී. කෝපල් මලවිගේ කියපු කතා ටික හිංද මාත් තීරණය කරා හයෙන් පස්සෙ තනියෙන් එලියට නොබැහැ ඉන්ඩ.


පහුවදා මූලස්ථාන කණ්ඩායමෙි හෙන කේස් එකක්. රෙෂන් පැකට් කරන්න ගෙනාපු සිලි කවර වගයක් නැතිවෙලා. හොයනවා හොයනවා බඩු නෑලු. ඒවා බාරව හිටපු ක්ලාක්ට ඔිසී බනිනවා බනිනවා ඉවරෙකුත් නෑ. ඌත් බැනුම් අහ අහ "මෙතන තියල කෑමට ගියේ සර්" කිය කිය පලිසක්කර ගගහ දිවුරනවා. කොහොම හරි බඩු නෑ. හම්බවුනෙත් නෑ. දවස් දෙකක් තුනක් යද්දි මායි කෝපල් මලවිගේයි ආයි ගියා කෙහෙල් කපන්න. යද්දි දැක්කා බිලට් එක පිටිපස්සෙ තිබ්බ කෙහෙල් කැන්වලයි ගස්වලයි කොල පාට සිලිකවර පැටලිලා එල්ලිලා. ඒවගේ මොනවා හරි දාල විසිකරලා, ඒව ගස්වලයි කැන්වලයි පැටලිලා. අපි දෙන්නට හෙන පෙහේලිකාවක්වුනේ "කොහොමද යකෝ මෙහෙම උනේ" කියල. මාත් එක කවරයක මොනාද වතුර වගේ දෙයක් ඉතුරුවෙලා තියෙනව දැකල ඒක කෝට්ටකින් අරන් ඉව කරල බැලුවා. එතකොටයි අපි දෙන්නටම ෂර්ලොක් හෝම්ස් වැහුනේ. ඒවෑ තිබුනේ මනුස්ස මුත්‍රා වගයක්. සෑම්පලේ හැටියට මෙික කරපු කෙනත්, සිලිකවර බංඩලේට වෙච්චි දේත් අපි දෙන්නට වැටහුනා. අපි දෙන්න යන ගමන නවත්තලා ආපහු ආව බිලට් එකට. ඇවිත් මලවිගේ අර කෝපල්%@$ගෙන් ඔලුවෙ ගාන්න තෙල් ඩිංගක් ඉල්ලුවා. තෙල් දෙන්න පෙට්ටිය අරිද්දි මලවිගේ ඔලුව දාල පෙට්ටිය දිහා බලනකොට නැතිවෙච්චි සිලිකවර බංඩලෙන් කවර කීපයක් පොරගෙ ට්‍රන්ක පෙට්ටියේ අයිනක උන්ඩි කරල දාල තියෙනව දැකල. අනෙක්ව යට පෙට්ටියේ තිබිල අපි ඉල්ලගත්තා පිපිඤ්ඤා දාල ගෙනත් දෙන්නං කියල. පිපිඤ්ඤ ගේන්න නෙමෙි අපි ඉල්ලුවෙි. අනික්වා ටික කෝ කියල බලාගන්නයි ඔිනවුනේ. බඩු හරි. කවර සීයෙ බන්ඩල් දෙකක් පොරගෙ යට පෙට්ටියෙ. අම්මට සිරි උනා කිහාල්ලකො, මලවිගේ ඇද්දනෙ කේස් එක. ඒකට කුලප්පු වෙච්චි අරය වෙඩි තියාගත්තෙ නැති ටික විතරයි. අපිට මැරෙන්ඩ හිනා සීන් එකට. හිතාගත්තැකිනෙ වෙලා තියෙන දේ. පොර විසිට් එක බලන්න යද්දි කවර ටික මෙිසෙ උඩ තියෙනවා දැකල හොරෙන්ම කිහිල්ලෙ ගහගෙන ඇවිත් හංගගෙන. ඒ රෑ වුනාට පස්සෙ ඒවට චූ කරල විසික්ක කරන්න. එහෙම අයත් හිටියා. පව් ඉතින්. ඒකත් මානසික තත්ත්වයක්නෙ. පස්සෙ කව්රු හරි ඒක  ඔිසීට කියල, ඔිසීත් අහලා,අන්තිමෙි මුලු ඒකකයෙම ප්‍රසිද්ද වුනා සීන් එක.


දුක්ම සීන් එක වුනේ ඊට පස්සෙ. කන්න නැතුව වැටිල ඉද්දි අරන් ඇවිත් කන්න බොන්න දීල හුරතලේට ඇතිකරපු අර බව්වා පුනරීන් වලදි කොටිත් එක්ක ඇතිවුනු ගැටුමකදි කොටි ගහපු මෝටාර් එකකට අහුවුනා. අපි දකිද්දි උගේ හරියටම කොන්ද මැද්දෙන් දෙකට කැඩිලා මැරිල හිටියා. ජීවිතේ හැටි ඔහොම තමා ෆෙන්ස්. සතාටත් මනුෂ්‍යාටත් යුද්දෙකින් කවදාවත් හොඳක් වුනේ නෑ. 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.02.23


දැන්නම් කතා ලියන්න වෙලාවකුත් නෑ. පොඩි වැඩකට අත ගහල ඉන්න නිසා. ඒ හිංද පුලු පුලුවන් වෙලාවට කතා පලකරන්නම් යාලුවනේ ඈ.....

Saturday, February 13, 2021

වැලංටයිං

 අපි ඔය වැලංටයිං සමරන්න යන කාලෙ අම්මන්ඩිලා තම තමන්ගේ කෙල්ලො විතරක් නෙමෙි, තරුණ  පහේ වැස්සියොත් ගෙට ගත්තා මයෙ පුතා. ඒකටත් එක්ක දැං.  අතේ ඇති ගානට හතු පිපෙන්නා වාගෙ හැතැම්මෙන්  හැතැම්මට තානායම් තියෙද්දි ලන්දවල්,බඩ වැඩි වලට තියෙන ඉල්ලුම අඩුවුනා නෙවැ. අනික අපි වැලැංටයිං සමරනවා කියල විසේසයක් නෑ. ඉස්සර මැණිකෙ කජු ලන්ද පැත්තෙන් වට පිට බල බලා හීන් සැරේ වැවට ඇදෙනවා කියන්නෙ එදාට ඉතිං මගදිම වැලංටයිං තමා. දැං වගේ තෑගි බෝග ඔව්වා මොනාක්කත් ඉස්සර නෑ. ඔව්ව මෙි මිනිස්සු හදාගනිපුවා බං. ඔික සමරලා අහක්කෙලා බිලි පිත්තෙන් බා ගත්තු පොල් කාවයියො රෑනක්, කබර ලූලෙක් හෙම තමා දෙන තෑග්ග. මං නං ඔය දවැස් වලට වැවට යන්නෙ හොඳ තෝර බීඩි මිටියකුයි, බුලත් පයියකුයි එක්ක. ඔික වරුවකටම ඇති.  මැණිකෙ එද්දි බඩ ඉරිඟු කරල් හතර පහක් ඇන්න ආවම ඔිවත් කකා වැලංටයිං තමා ඉතින්.අහලා බලාල්ලකො බොරු නං... ඔය කුස්සියෙ තෝම්බු කොටනවා වාගෙ හුජ හුජ ගගා කියෝනවා ඇහෙන්නෙ උන්දැ. 


වැව් ඉස්මත්තෙ දවසක්දා වැලංටයිං කොරන්ඩ ගිහින්නොවැ මහ අප්පල එවුන්දෑ මයෙ කරේ එල්ලුවෙ. දුං කරවල කෑල්ලෙ පාටට හිටියට අපරාදෙ කියන්ඩ බෑ ඔවුන්දැට හෙන විසේ ඒ කාලෙත්. කාර් බාර් නැතිවුනත් මයෙ බරබාගෙ තමා වාහනේ. හුරුල්ලෙන් කැලේට දාපුවම වැලංටයිනුත් සමරලා අලිත් බලාගෙන තමා හබරනින් එලි පාන්නෙ. මං ඉස් ඉස්සෙල්ලාම වැලංටයින් සමරපු දවසෙ මැනිකෙ ඇවිද්දෙත් ඉකිලි කැපිල වගේ ඔිං. හිතාගනිල්ලකො.


සීයාගේ කතන්දරේ


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.02.12

දුක් විඳ ජීවිතය ජය ගත්තෝ



අද මං කියන්න යන්නේ ඉතා වැදගත් කතාවක්. 


අපේ රටෙි ඉන්න සුපිරි ධනවතුන් උපතින්ම සල්ලිකාරයො නෙමෙයි. අපේ රටෙි විතරක් නෙමෙි මුලු ලෝකයේම. 

අපේ ⁣රටෙි සුපුරිම ධනවතුන් වන ධම්මික පෙරේා,නවලෝක මුදලාලි,දම්රෝ මුදලාලි ආදීන් බිංදුවෙන් තමා තමන්ගෙ ජීවිතය පටන් ගත්තෙ. ධම්මික පෙරේරා මහතා නම් තමාගෙ කතාව කියන්නෙ පේමන්ට් එකේ සපත්තු විකුනපු කෙනෙක් එක්ක ගහපු ඩීල් එකකින් ජීවිතය පටන් ගත්තා කියලා. නවලෝක මුදලාලිත් කඩෙික තේ හැදුවාලු. ඇත්ත වෙන්න ඇති. මොකද ඒවා ජීවමාන සාක්ෂි. අද මං ඔතනට එකතු කරන්න යන්නේ අපේ ගමෙි චරිතයක් ගැන. 


කතා නායකයාගෙ නම විතරක් මන:කල්පිතයි. සිදුවීම සත්‍යයි. 

මෙයා ජීවිතය පටන්ගත්තෙ බිංදු අරික්කාලෙන්. කඩෙි ඒ දවස්වල කහට එකක් සත පනහයි. ප්ලේන්ටියක් රුපියලයි. සමහර කඩවල්වල විතරන් එකයි දහයයි. මෙි සත පනහෙ කහට එකක් උනත් මෙයා බිව්වෙ ඒක කව්රු හරි අරන් දුන්නොත් පමණයි. මොකද ඒ තරමට හිඳිලා. මාත් අරන් දීලා තියෙනවා කිඹුලා බනිස් එකයි කහට එකයි. 

එක දවසක් මං මෙයාගෙන් අහනවා "මචං, උඹ හැමදාටම මෙහෙම ඉන්නද කල්පනාව?. කියල.

මිනිහා කිව්වෙත් "පිස්සුද මචං, මං බිස්නස් එකක් පටන් ගන්න ඉන්නෙ" කියල. බම්බුව තමා. අනේ ඌ කරන බිස්නස්. 


කාලයක් ගතවුනා. එහෙම හිටිය මිනිහා ඉස්සෙල්ලම එක පාරටම සීඩී 90ක් ගත්තා. ආං එතකොටයි අ⁣පිටත් තරු පෙනුනෙ. ඔබ දන්නවාද ඔබට බයික් එකක් තියෙනවනං  මෙි ලෝකෙ බිලියන කීයකින් එක් වාසනාවන්තයෙක්ද කියලා??. මිනිහා ඒ වාසනාවන්තයන් ගොඩට අපිටත් කලින් එකතුවුනා. ආයෙ කාලයක් ගතවුනා.  මිනිහා නිදි මරාගෙන, මදුරුවො තල තලා, හරියට බඩට කෑමක්වත් නැතුව, රැයක් දවාලක් කියල හිතන්නැතුව, ඉතා මහන්සියෙන් දුක් විඳලා ආරම්භ කරපු ව්‍යාපාරය මොන බාධකය ආවත් අත් හරින්නැතුව දිගටම කරගෙන ගියා.  අවුරුද්දක් විතර යද්දි මිනිහගේ බිස්නස් පාර නැගල ගියා. ආයෙ අවුරුද්දක් යනකොට ඉඩමක් ගත්ත, ආයෙ කාලෙකින් ලස්සන ගෙයක් හැදුවා. අද මෙි වෙනකොට මිනිහටම කියලා හාඩ්වෙයාර් එකයි,ටිපර් දෙකයි,කැන්ටර් ටිපර් එකයි, බැකෝ දෙකයි, ලෝඩරයකුයි තට්ටු තුනක හොටෙල් එකකුයි, කොන්ක්‍රීට් වැඩ පොලකුයි තියෙනවා.  ගංගා බීඩි දෙකක් වගේ හීන් කකුල් දෙකක් තියෙන, මල් ඇවරියක් වගේ කටෙි දත් පිහිටපු බුවා ඉස්සර සත පනහෙ කහට අරන් දුන්නු අපිට අද පොර ගානෙ ඉඳල හිටල හරි ජින් බෝතලයක්, වටිනා අරක්කු බෝතලයක් හම්බ වෙනවා. ඒත් අපි තාම එතැනමයි.හැබැයි මිනිහා අද කොච්චර පොහොසතෙක් වුනත් ඔහු, ඔහුගෙ  පළවෙනි ව්‍යාපාර සංකල්පය අත් හැරල නෑ. අදටත් ඒක කරනවා.හැබැයි කාලෙ තාලයට ගැලපෙන පරිදි මොඩිෆයි විදියට. මෙයා බයිකෙන් ගත්තු තරම් වැඩ අපි තාම කකුල් දෙකෙන්වත් අරන් නෑ. 


මිනිහා හා හා පුරා කියල බිස්නස් එකට අත ගහන්නෙ හඳ පායපු මහ රෑක. ඒක සාර්ථක වුනාට පස්සෙ ඔහු දිගට හරහට නිදි මරලා තමන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙන් වැඩ කරන්න පටන් ගත්තා. තමන්ගේ සිහිනය වුනේ හැමදාටම කාගෙවත් බාධාවක් නැතුව මෙික කරගෙන යන්න. ඒ දවස්වල මෙි කාලෙ වගෙ කකුලෙන් අදින අය හිටියෙ නෑ. ඒකටත් හේතුවක් තිබුනා. මෙයාගෙ නව ව්‍යාපාරයෙන් ගොඩක්ම ප්‍රතිලාභ ගත්තෙ අපේ තාත්තලගෙ කාලෙ අය. මිනිහා ගාව තිබුනෙ මාරම සැලසුම්. 

පොර බයිසිකලෙන් කරන්නෙ ඉස්සෙල්ලාම ගම වටෙි විසිට් එකක් යන එක. ඊට පස්සෙ තමා වැඩෙි ආරම්භ කරන්නෙ. ගමෙි වැඩිහිටි අයටත් මෙයාගෙන් සෑහෙන සේවයක් සැලසුනා. අපේ තාත්තටත්. 


ඉතින් සීනි කිලෝ පහෙන් වැල වරකා ගෙඩියෙන් අන්නාසි ගෙඩියෙන් පටන් ගත්තු ව්‍යාපාරය අදනම් කරන්නෑ. දැන් කරන්නෙ ස්කූටි බයික් එකේ බඩු දාන වල වගේ එකේ ගල් බෝතල් පහක් විතඑ දාගෙන ඇවිත් පාරෙ කරක් ගග ගගහ කාල, බාගෙ  සහ බෝතලේ ගානෙ විකුනන එක. මගෙත් යාලුවො කීපදෙනෙක්ම පොරගෙන් බඩු ගන්නවා.කොරෝනා කාලෙ ආවම ඒ බිස්නස් එකෙන්ම මහ ටැට්ටරයකුත් ගත්තා. ඒ තරං සල්ලි කඳක්. ඉතින් ඔබ තවත් ලත වෙන්න එපා. සීනි කිලෝ පහම නැතත්, කිලෝ දෙකත් ඇති. අවශ්‍ය වෙන්නෙ පෙරාගෙන ඇවිත් වෙල මැද්දෙ වලක් වගේ තියෙන තැනක ඉඳගෙන ඉන්න එක විතරයි. අත්දුටුයි පත්යක්සයි. 




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.02.13


Wednesday, February 10, 2021

මාවිල්ලාරු 05 කල්ලාර් සිට අඩම්පන් දක්වා

 මාවිල්ආරු 05. කල්ලාර් සිට අඩම්පන් දක්වා.


ජීවිතය කියන්නෙ හරි පුදුමාකාර නවාතැනක්. ජීවිතය විඳින ආකාරය අනුව ඒක කෙ⁣නාගෙන් කෙනාට වෙනස් වෙනවා. ජීවිතේ වටිනාකම දන්නෙ තේරෙන්නෙ 99.9 කින් අනතුරකින්  ජීවිතේ බෙිරගත්ත කෙනා කියල කතාවකුත් අහල තියෙනවා. 

අනතුර කියන එක සෙබළකුගෙ ජීවිතේ එක්ක ලේ වලින් බැඳිල තියෙන දෙයක්. සටනකට යන්නේ කව්රුත් මැරෙන්නවත් තුවාල වෙන්නවත් බලාගෙන නෙමෙයි. ඒත් තම තමන්ගේ පිං පව් අනුව වාසනාව අවාසනාව අනුව ඒක සිද්ධ වෙනවා. ඒත් පොදු ධර්මතාවයක් තියෙනවා කොතන කොහොම හිටියත් වෙලාව ආවනං යන්න ඔින කියන එක. හැබැයි මං කියන්නෙ මෙික සෙබළාට අදාල නෑ කියල. යුද්දෙන් තිස් දාහක් මැරුනනං ඒ තිස්දාහම මැරෙන්න වෙලාව ආව අය නෙමෙයි. ඉන්න ඇති සමහරෙක්. ඒත් හැමෝම නෙමෙයි. 


මාවිල්ආරුවෙන් පටන් ගත්තු සටන නැගෙනහිර මුදාගැනීමත් සමග නැගෙනහිර යුද්ධය අවසන්වුනා. ඊට පස්සෙ පටන් ගත්තෙ නැගෙනහිර ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු. හමුදාවෙන් විශාල දායකත්වයක් මෙි සඳහා දැක්වූවා. අපිටත් සිවිල් ජීවිත නැවත නගා සිටුවීම වෙනුවෙන් සෑහෙන්න මහන්සි වෙන්න වුනා. 


ඒ අතරතුරේ වන්නි මානුෂීය මෙහෙයුම පටන් ගත්තම අපි කල්ලාර්වලින්  ආවෙ අඩම්පන් වලට. ඒ මුලින් ටික දෙනෙක් උතුරු මානුෂීය මෙහෙයුම සඳහා සහභාගි වීමට. 


මන්නාරම මැදවච්චිය පාරේ මන්නාරම සිට කිලෝමීටර් හත අටක් මැදවච්චිය පැත්තට වෙන්න පිහිටි කුරුස හංදියෙන් අපි උතුරට හැරිල සෑහෙන දුරක් ගියා. ඒ ගිහින් ගිහින් මතුවුනේ අඩම්පන් නගරයෙන්. අඩම්පන් සිට අපේ කණ්ඩායමට භාරවුනේ ආධාරක භඨ පිරිස් (Reinforcements) රාජකාරි. ඒ අනුව ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ලට ටිකක් පිටුපසින් තමා අපි රාජකාරියේ යෙදවුයේ. එතකොට අපේ ඒකකයේ ගොඩක් භඨ පිරිස් මෙි ලයින් වල රාජකාරිවලට ටිකක් ආධුනිකයි. ඒකයි මුලින්ම ආධාරක භඨ පිරිස් විදියට කටයුතු කරන්න යෙදෙව්වෙි. මමනං තුන් පාරක් විතර ඔය ලයින් වල රාජකාරි වල ඉඳල තියෙනවා. ඒ එක පාරක් ආවෙ මාන්කුලම් ඉදිරි ආරක්ෂක වලල්ල හරහා මුලතිව් වට්ටාප්පලෛවලට මෙහා නැදුන්කර්නි කියන හරියෙ ලයින් එකට. 


 මට මැලේරියා සන්නිපාතෙ හැදිල මෙඩිකල් නිවාඩු ගිහින් සුවයක් නැතිවූ තැන නැවත රෝහල් ගතවෙලා ඉඳලා දවස් හතරකුත් ඇබ්සන් වෙලා මං නැවතිලා හිටපු රාගම හොස්පිට්ල් එකෙන් බෙිත් අරන් එහෙම්මම පනාගොඩ ගියා. ඒ ගිහින් රෙජිමෙින්තුවට රපෝර්තු කලාම නැවත පනාගොඩ අපේ රෝහලේ ඇඩ්මිට් කලා. එහෙ හිටිය ආයෙ දවස්ගානක්. ඉඳලා සුව වූ විගස ඩිස්චාර්ජ් වෙලා ආවෙත් රෙජිමෙින්තුවට. ඒ එද්දි ඉහලින් ඔිඩර්ස් එකක් ඇවිත් තිබුනා පැය 24ක කාලයක් ඇතුලත භඨයින් 90ක්  මාන්කුලම් ලයින් එකට යවන්න ලෑස්ති කරන්න කියල. මගේ ඔලුව දැක්ක ගමන් බළලත් නිළධාරි 1 ලක්ෂ්මන් "ආං තව එකෙක් එනවා" කිව්වා. ඒක මටත් ඇහුනා. එතකොට මං සිවිල් ඇඳුමෙන් ඉස්පිරිතාලෙ ඉඳල ටිකට් කපාගෙන එන ගමන්. මගෙන් ඇහුවෙ "ෆිට්ද? කැටගරිද" කියල විතරයි. මම ෆිට් කරාගෙනම ආවෙ හෙට මෙහෙන් මගේ ඒකකයට යන්න බලාගෙන. මම "ෆිට් සර්" කිව්ව විතරයි, පිළිතුර වුනේ "එහෙනං මෙහෙන් පෝලිම් වෙයන්" කියල. පස්සෙ ඇඳුම් බෑග්එක ඩියුටි රූම් එක ගාව තියෙන පඩිපෙල උඩින් තියල සිවිල් ඇඳුමෙන්ම පෝලිම් වෙච්චි පාර නැවතුනේ නැදුන්කර්නි ලයින් එකෙන්. ආං එහෙමයි හමුදාව අපිට සැලකුවෙ. අපිව මාන්කුලම් යවන්නෙ කිව්වත් ගිහින් නැවතුනේ නැදුන්කර්නි ලයින් එකේ.  නැදුන්කර්නි  ලයින් එකේ ඉද්දි තමා මුලු ලයින් එකම වව්නියාවට එනකං පසු බැස්සෙ. අපි කැලෙන් එලියට ඇවිත් පාර දිගේ පෝලිමට දවස් ගානක් තිස්සේ ඔිමන්තේ දක්වා ආවා. බඩගින්නෙ ආවෙ. තිබහට බොන්න වතුර පොදක් තිබුනෙ නෑ. තිබහෙ ඉන්න බැරුව පට්ට ගිනි අව්වෙ විජලනයටත් පත්වෙලා කටෙන් සෙම වැක්කෙරෙද්දි වාසනාවකට ඇලක් ගාවට ඇවිත් තිබුනා. අපි තුන් හාරසීයක් දෙනා ඒ ඇලෙන් වතුර බිව්වෙ. ඇලේ උඩින් මී හරක් නානවා. වතුර මඩ පාටයි. වතුරෙ පාවෙවී ආව ගොම්බෙටි අතින්  එහෙ මෙහෙ කරල තමා අපි පල්ලෙහායින් වතුර බිව්වෙ. ඒ තමා අපේ රටෙි දේශපාලනයෙ හැටි. එහෙම වෙන්න හේතුවක් කාරණාවක් මුකුත් දන්නෑ, අපිව ගිහින් අතෑරපු පාබල බළඇණියෙ ඔිසී අපිට කිව්වෙ "අපිත් යමන්, ආං කට්ටියම යනවා" කියලා විතරයි. අපිත් අතට අහුවෙච්චි අහුවෙච්චි දේවල් අරගෙන තමා ඉන්න ඉන්න තැන්වලින් පාරට ඇවිත් එන්න ආවෙ. අපි පාර⁣ට එද්දි සෙබළුන් හාරදාහක් විතර පෝලිමට ඔහේ එනවා. අපිත් ඒකට එකතු වෙලා ඔිහේ ආවා. අපි ඔිමන්තේ වලට ආවෙ දවස් කීපයකට පස්සෙ. ඒ ආවහම තමා කෑම වෙිලක් හම්බවුනේ. ඒකත් පොරකාල ගත්තු නිසා අරං කෑවා. අපි අමුතුම ජීවින් කොටසක් වගේ වෙලා හිටියෙ. අපේ රෙජිමෙන් ගිය අයගෙ නම් අතුරුදහන් ලිස්ට් එකටත් ඇතුලත් කරලා එද්දි. රෙජිමේන්තුවවත් දන්නෑ අපි ඉන්නෙ කොහෙද?, මොන ඒකකය යටතේද, මුන් ගියාට පස්සෙ මුන්ට මොකද වුනේ කියලවත්. වව්නියාවට ආපු ආපු අයගෙන් විස්තර ගද්දි අපි මාන් කුලම් ඉන්නව කියල හිතපු රෙජිමෙින්තුව, මාන්කුලම් වලින් ඔිමන්තෙයිවලට ආපු අයගෙ විස්තර අතරේ අපේ නම් නැතිවුනාම කිසි හෙවිල්ලක් බැලිල්ලක් නැතුව අතුරුදහන් ලිස්ට් එකට නමත් ගහල, ඒකකවලටත් දන්වලා. ඒකක වලින් අපිව අයත් පොලීසි හරහා ගෙවල් වලටත් දන්වලා. ඒක වැඩි හරියක්ම වෙන්න හේතුව වුනෙත් අපි බඩගින්නෙ වල්වැදුනා. කැලේ අස්සෙ රිංගලා ගඩාගෙඩි කන්න හෙව්ව. තිබහට වතුර හෙව්ව. මොකද අපි මෙලෝ දෙයක් දන්නැතුව වතුර බෝතලේවත් අරන් නෙමෙි ආවෙ. ඒව ඔක්කොම ලයින් එකේ දාල ආවෙ. තුවක්කුවයි සිවිල් ඇඳුමයි, ඇඳන් හිටපු යුනිෆේම් එකයි පර්ස් එකයි විතරයි අපිට ඉතුරුවෙලා තිබුනෙ.


.ඒ වෙද්දි ඉංජිනේරු බළකායෙ නිළධාරියෙක් එක්ක 18 දෙනෙකුත් අපේ එහෙ ගියපු 90න් 21ක් දෙනෙකුත් අර පෝලිමට ආපු අයගෙන් කැඩිල කැලේ මැද්දෙන් ආවෙ. අපි ඔිමන්තේ වලට එද්දි පාරෙ ආපු අය අපිට දවස් දෙකකට විතර කලින් ඇවිත්.  ඒකටත් හේතුව අපි කැලේ මැද නන්නත්තාර වෙච්චි එක. පාරක් හොයාගන්න බැරුව ඉබාගාතේ ඇවිද ඇවිද ඉන්නකොට තමා අහම්බෙන් වෙඩි සද්ද වගයක් ඇහිල ඒ සද්දෙ ඇහෙන පැත්තට ආවෙ. මොකද අපි දැනගෙන හිටියා අහසෙ තරු පිහිටීම හා කැලේ මැද්දෙ අපි ඉන්න හරිය අනුව සහ පුහුණු වීම් වලදී උගන්වපු දේවල් අනුව මනසින් කල්පනා කරල බලද්දි ඒ වෙඩි සද්දෙ කොටින්ගෙ වෙන්න බෑ කියල. අපිත් ඉංජිනේරු සෙබළු පස්සෙ වැටිල ඔහේ ආවෙ. ඉංජිනේරු සහ සංඥා කියන්නේ ලේ ඥාතීත්වයක් තියෙන රෙජිමෙින්තු දෙකක්. ඒ කියන්නෙ සංඥා බළකාය 1947 අවුරුද්දෙ පිහිටෙව්වෙ ඉංජිනේරු බළකායෙ සංඥා අංශයේ හිටපු සෙබළුන්ගෙන්. ඉස්සර සංඥා ඒකකයක් තිබිල නෑ. ඒ රාජකාරි කලේත් ඉංජිනේරු බළකායෙන්මයි. ඒ බලකායෙ සංඥා අංශය තමා පස්සෙ කාලෙ සංඥා බළකාය බවට පත්වුනේ.


අපි පාරට ආවෙ කනගරායන්කුලමටත් කිලෝමීටර් ගානක් උතුරු පැත්තට වෙන්න කනගරායන්කුලමත්, මාන්කුලමත් මැද හරියෙන්.  ඒ ඇවිත් බොහොම අමාරුවෙන් ආයෙ පාරට සමගාමීව කැලේ අයිනෙන් සොම්බි වගේ ඔහේ එන්න ආව. කොටි ආවනං අපිව වඩාගෙන එක්ක යන සයිස් එකක් තිබුනෙ. අපිට නැදුන්කර්නි ඉඳලා ඔිමන්තේ වලට එන්න දවස් නවයක් ගිහින් තිබුනා. අපිට කලින් ආපු අයට වෙච්චි දෙයක් නෑ. අපි යද්දි මගදි හම්බුන එයා ෆෝස් එකේ කට්ටියක්ගෙන් ඉල්ලුවෙ වතුර විතරයි. ඒවා අඩුපාඩුවක් නැතුව ලැබුනා. පස්සෙ එයාෆෝස් ටීම් එකක් අපිව අපේ මෙඩිකල් සෙක්ෂන් එකට අරං ගියා. සේලයින් දුන්නා. කෑම දුන්නා. ඊට පස්සෙ තමා කතා කලේ. ඒක හෙන ආන්දෝලනාත්මක කතාවක්. මෙහෙම ලේසියෙන් කිව්වට. මොකද ඒ වෙද්දි අපි අතුරුදහන් කියල මුලු ලෝකෙම දැනගෙන ඉවරයි. කොටින්ම අපේ ගෙවල් වල අය පවා. මං ඒ ඇවිත් පනාගොඩින් බෝලයක් අල්ලලා නිවාඩුවට ගෙදර එද්දි අම්මට පිස්සු හැදිලා.

අපිව කව්ද කියල අඳුරගන්න වව්නියාවෙ සංඥා අංශ භාර ලුතිතන් විජේරත්න ඉදිරි සැරහුම් මධ්‍යාස්ථානෙට ආවා. එයා අපේ එක්කෙනෙක්ව අඳුරගෙන එයාගෙන් අපේ විස්තර ඔක්කොම අරගෙන සේරම නිවැරදි කලා. ඊට පහුවෙනිදා රෑ හතේ අයිටීඑන් එකේ ප්‍රවෘත්තිවලට කිව්වා අතුරුදහන් වී සිටි තවත් සෙබළුන් පනස් හය ⁣දෙනෙක් නිරුපද්‍රිතව ඔිමන්තේ මුරපොල වෙත ආව කියල. ඒ කියන්නෙ තව කට්ටියක් අපි වගේ අතරමංවෙලා ඇවිත්. ඒත් ඉංජිනේරු බලකායෙ ටීම් එකක්. එයාලත් එක්ක තමා 56 වුනේ. එතකොට මුලු ලෝකෙටම නිවුස් එක දීලා එල්ටීටීඊ එකේ නොනවතින රැල්ලෙන් හමුදාව වව්නියාවට එනකං පසු බැස්සුවාය කියල. බම්බුව තමා. අපිනං එක උන්ඩයක් වෙඩි තිබ්බෙත් නෑ. වෙච්චි දේයක් දන්නෙත් නෑ. තිබහයි බඩගින්නයි එක්ක තමා සොම්බි වගේ දාර සටනක් කලේ. වැඩිය කියන්න යන්නෑ. කිව්වොත් ඔිව කේලං වලට යන්න බැරි නෑ. නැත්තං කිව්වහැකි පැන්සන් ගියපු අයත් ගෙන්නල හිරේ දම්මන්ඩ පුලුවන් වෙන්ඩ. කැලේ මැද්දෙ තිබ්බ පොඩි පොඩි වැව්වලින් තමා අපි පිපාසය සංසිඳවා ගත්තෙ. ඒත් හතර දෙ⁣නා ගානෙ බඩ ගාගෙන ගිහින්. කියන්න බෑනෙ, කැලේ බඩු හිටියොත් සොරිමනෙ. 


ඒ ඇවිත් අපිව එම්ඩීඑස් එකෙන් ඩිස්චාර්ජ් කරපු ගමන් ආයෙ අතෑරල ආපුව අල්ලන්න යන්න අපිව දැම්මා. අපි බෑම කිව්වා. පස්සෙ ලුතිතන් විජේරත්නට පිංසිද්ද වෙන්න රෙජිමෙින්තුවත් එක්ක කතා කරල අපි 90 දෙනාගෙන් ඉතුරු වෙලා හිටපු 81 දෙනෙක් ඉහලින් ආපු නියෝගයක් මත පනාගොඩින්ම බස් ඇවිත් ආයෙ පනාගොඩ අරං ගියා. ඒ ගිහින් මං ආයෙ අසනීපවුනා. ආයෙත් පනාගොඩ අපේ රෝහලේ දවස් ගානක් ඉඳල, රෙජිමට ඇවිත් නිදැල්ලේ ඇරපු හරකෙක් වගේ ඉද්දි තමා මං අපේ හිටපු අණදෙන නිළධාරි කෙනෙක් මාර්ගයෙන් බෝලයක් අල්ලල ඒකකයට ආවෙ. (බෝලයක් අල්ලනව කියන්නෙ අපේ භාෂාවෙන් පුදුගලික දැන හැඳුනුම්කමක් මත චාන්ස් ගන්නවා කියන එක). ඒකත් මං කරගත්තෙ ඒ සර් පනාගොඩ උදේ හවස යනව එනව දැකල,එදා  හවස ඔිෆ් වෙලා සර් ගෙදර යද්දි පාරට පැනල ස්ටාෆ් වෙහිකල් එකට අතදාල මගින්ම නවත්ත ගෙන තමා දුක් ගැනවිල්ල කිව්වෙ. එසැනින් ක්‍රියාත්මකවුනු සර් මගේ හැසිරීම කෙසේ වෙතත්, ඒකකය වෙනුවෙන් කරපු දේවල් දන්න නිසා ඒ වාහනේ ඉඳගෙනම රෙජිමෙ විධායක අධිකාරීතුමාට කෝල් එකක් දීලා, දවස් හතක නිවාඩුවකුත් අනුමත කරල දීල ගමන් නියෝගයකුත් අත්සන් කරවලා එදා රෑ නවය වෙද්දි එලියටත් යන්න සැලැස්සුවෙ. හැබැයි මං කෙලින්ම සර්ට කිව්වා වෙන දෙයක් වෙන්නෙ පස්සෙනේ කියල හිතල , "සර්, මට ඒකකයට යන්න බැරි වුනොත් මෙි තමා මං හමුදාවෙ ගත කරන අවසන්ම රැය, මං සර්ව හම්බවෙන්නම හිටියෙ ඒකයි" කියලා. සත්තකින්ම මට හමුදාව ගැන උපරිමෙිටම කලකිරිලා පැනල යන්න හිතාගෙන හිටියෙ. අතුරුදහං වෙලා ඉඳලත් ඔින්න ඔහොමයි මං ගෙදර ගියෙ. අනික  "ඔින්න ඔික තමා එක ලයින් එකක කේජු කන්ඩ ගිහින් මං කොරගත්තෙ". මැලේරියාවක් මාව යවපු වටයක්.


කතාවට යමුකො. ඔහොම ⁣අපි දෙවෙනි ලයින් එකේ ඉඳල  1වන කාර්‍ය සේනාංකයට පිහිටෙව්වම ඒකට ඇතුලත් කලාට පස්සෙ කෙලින්ම යුද්ධයට සම්බන්ධවුනා. වෙඩිතල්තිවු වලින් පස්සෙ දිගටම අපේ ඒකකයට අයත් භඨ පිරිස් සතුරා සමග මුහුනට මුහුන සටන් වලට අවතීර්ණවුනා. ඒ වෙද්දි අපේ ඒකකය සම්පූර්ණයෙන්ම 58 සේනාංකයට ඇවිත් තිබුනෙ නෑ. තෝරාගත්තු කණ්ඩායම් දෙකක් විතරයි මුලින් ආවෙ. අපි එහෙම ⁣දිගටම වෙල්ලන්කුලම් දක්වා ආවා. ඒ එන ගමනේදී පාලමක් අපේ පාලනයට ගන්න හෙන ගේමක් දීල ඒක අත්පත් කරගත්තා. ඊට පස්සෙ පොලව යට ඉදිකරනලද බංකර් පෙළක්. ඒ ආදී වශයෙන් දරුණු සටන් මැද නොනැවතී අපි වෙල්ලන්කුලම්වලට ආවට පස්සෙ තමා සම්පූර්ණ ඒකකය වෙල්ලම්කුලම් වලට ආවෙ. එතකොටනම් තනිකමෙි වෙනත් පාබල ඒකක වල අණ හා නියෝගවලට කටයුතු කරල හෙම්බත් වෙලා වෙලා හිටියෙ. මම හිටියෙ 11 ගැහේබ ඒකකයේ. තව කට්ටියක් 11 ශ්‍රිලංකා පාබල හමුදා ඒකකයේ. තව කට්ටියක් 5වන සන්නාහ සන්නද්ධ බළකායට අනුයුක්ත කරල හිටියා. ඒකකය ලයින් එකට ආව කියල දැනගත්තම දැනුනු සතුට ඇත්තටම වචනවලින් කියල විස්තර කරන්න බෑ. ඒක හරියට මරණ මංචකේ ඉද්දි අම්ම ඇවිත් අපිට පණ දීල අපිව බෙිරගත්තා වගෙ හැඟීමක්. අපි අපේ අණදෙන නිළධාරිතුමාට කිව්වා මෙි වගේ පිට ඒකකවල ඉන්න බෑ, අපිව කොහොමහරි ඒකකයට ගන්න කියල. ඒ කියල දවස් තුනක් ගියේ නෑ, සතුරා සමග ඇතිවුනු දරුණු සටනකින් මගේ ඇම්බුෂ් ටීම් එකේ හතර දෙනෙක්ම මෙි ලෝකෙ අත්හැරල ගියා. ඒ සටනින් මමත් බඩියාත් බෙිරුනේ සංසාරයේ කරල තිබුනු විශාල පිනකින්. අපි හිටපු ඒකකයේත් සැලකිය යුතු භඨ පිරිසක් රට දැය සාමය වෙනුවෙන් දිවි පිදුවා. ඊට පස්සෙ කෙලින්ම ඉදිරි පෙළ සටන්වලට අපේ ඒකකය යෙදෙව්වට පස්සෙ  තැන් තැන්වල විසිරිලා හිටපු අපිව, වත්මන් යුධ හමුදාපති තුමාගේ උපදෙස් පරිදි ඒකකයට නැවත ගෙන්න ගත්තා. එවකට හමුදාපතිතුමා බ්‍රිගේඩියර් නිළයෙන් 58 සේනාංකයට අණදෙමින් හිටියෙ. හැබැයි  එතනින් පස්සෙ උන්නා මළා වැඩක් නෑ, පුදුම, පට්ටම මොරාල් එකකින් තමා සටනට බැස්සෙ. ඒ ගියත් අපිව මුලංගාවිල් ගමෙිදි ආයෙ සතුරාට කොටුවුනා. එතනිනුත් උන්ව එලෙව්වට පස්සෙ තමා නච්චිකුඩා ලයින් එකේ හිරවුනේ. 


මෙි නච්චිකුඩා ලයින් එක කියන්නෙත් මතක සටහන් රාශියක් තියෙන තැනක්. ඒ කතා කිහිපයක් කලින් ඔබ හමුවට ගෙනාවා. ආතල් ගත්තා. පිස්සු කෙලියා. අර යුද්දෙ අස්සෙත් ආයෙ හොල්මන් තියෙනවා කියලා අපේ කට්ටියක් බය කරන්න මටත් කෝප්‍රල් සිරිපාල නොහොත් කෝප්‍රල් මලවිගේ ටත් හැකියාවක් ලැබුනා. ඒකෙනුත් උපරිම ආතල් ගත්තා. අපේ ආධාරක කණ්ඩායම හෙන කෙසෙල් වත්තක තමා දාගෙන හිටියෙ. අපි රෑට විසිට් යනව කියල ගිහින් ඒ කෙහෙල් පඳුරු අස්සේ රිංගලා වෙිලිච්චි පරඬැල් අත්වලින් උස්සලා කෝපල්ලා කිහිප දෙනෙක්ම බය කලා. එතකොට මාත් කෝපල් නිළයේ. වෙඩි නොකා බෙිරුනේ අප්පා. ඒ දවස්වල ඔිව හිතුනෙ නෑ. 


එක දවසක් අපේ ලින්ක් එකට හිටපු 11 ගැහේබ ඒකකය හරහා කමාන්ඩෝ සෙබළුන් හතර දෙනාගේ ටීම් දෙකක් එලියට ගියා. ඒ දිගුදුර ක්‍රියාන්විතයන් සඳහා. එක ටීම් එකක් අපේ කෙරවලින් බැහැල ගියේ "දවස් තුනකින් විතර බං එන්නෙ" කියලා. මාත් බුදු සරණයි සාජන්, පරිස්සමින් ගිහින් එන්න" කියල තෙරුවන් සරණ ප්‍රාර්ථනා කරල යැව්වෙ. ඒ ගොල්ලො ගියාට පස්සෙත් මං ඒ යන දිහා බලාගෙන හිතින් ප්‍රාර්ථනා කලේ, "සංසාරේ මමත් යම් පුන්‍ය කර්මයක් කර ඇත්නම් ඒ පිං මහිමයෙන් මෙි යන හැමෝටම නිරුපද්‍රිතව ආපහු එන්න ලැබෙිවා" කියලා. ඒක මං හැමදාම කරන, හිතන, ප්‍රාර්ථනා, කරන දෙයක්. ඒ ගිහින් ඊට හරියටම දෙවෙනි දවසෙ පාන්දර එකහමාරට විතර හතර දෙනෙක් එන්න ආවා. එතකොට පෝයක් කිට්ටුව හඳ බැහැගෙන යන්න ආසන්න මොහොතක්. 11 ගැහේබ කෙරවලේම අපිට සම්බන්ධ වෙන තැන හිටියෙ ආධුනිකයන් දෙන්නෙකුත් කෝප්‍රල් තිසේරා කියල කෙනෙකුත් තව මාණ්ඩලික සැරයන් කෙනෙකුත්. ඒ මාණ්ඩලික සැරයන් මගේ හමුදා සමකාලීනයෙක්. බැච් එකේ. එකට පුහුණුව නොලදත් සමකාලීනයෙක්. මං එයාට කතා කලේ බැචා කියලා. එයත් මට කතා කලේ බැචා කියලා. එයයි කෝපලුයි විවෙිකගන්න මොහොතෙ සෙන්ට්‍රි හිටියෙ ආධුනිකයෙක්. ඌ සෙන්ට්‍රි ඉද්දි ඉස්සරහින් හතර දෙනෙක් ඇවිත්  "මචං අපි කමාන්ඩෝ" කියලා. මූත් ඒ ටීම් එක ඉස්සරහට අරගෙන අහල "කෝපල්ලා පැය 72කින්නෙ එනව කිව්වෙ ඇයි අද එන්නෙ" කියල. ඒකට දුන්නු උත්තරේට ආධුනිකයා උනත් සැක හිතිල ඉද්දි, කතා කරපු එකා මුට "යන්නං මචං" කියලා. ඒකටත් මුට සැක හිතුන පාර පිලිවෙලින් හතර දෙනා කිට්ටුවෙන්ම යද්දි කාගෙ හරි වාසනාවකට මූට මීටර් වෙලා අන්තිමටම ගිය එකා ගැන.ඒකා මිටි පොරක්. මිට්ටො හමුදාවට ගන්නෑ. අනික කමාන්ඩෝ. පරීක්ෂාවෙන්ම ඌ දිහා බලපුවම මූ දැකලා අඩ සඳ එළියෙ වුනත්  ඒකගෙ පපුව ඉස්සිලා තියෙනවා. මෙිකා තුවක්කුවත් අමෝරාගෙන උන්ට නවතින්න කිව්වම පිටිපස්සෙ ගියපු මිට්ටා වෙඩි තියන්න කරේ දාගෙන හිටපු තුවක්කුව ඇදල ගද්දි මූ තනිවම හතර දෙනාටම වග කියලා. හතර දෙනාම මැරිල වැටිලා. මම හිටියෙ ඊට පොයින්ට් තුනකට මෙහායින්. හෙන ගිනි විජ්ජුම්බරයක් වෙලා එතන මූ කමාන්ඩෝ භඨයින් හතර දෙනෙක් මරලා. 


කිව්වට විශ්වාස කරන්න, ආධුනිකයා උනත්, ඌ කරපු දෙයින් නච්චිකුඩා ලයින් එකේ හිටපු සෙබළුන් බරගානකගේ ජීවිත ඉටු දෙවියෙක් ඇවිත් වගේ මෙි පුංචි කොල්ලා බෙිරලා තිබුනා. ඒ ඇවිත් තිබුනේ කමාන්ඩෝ විදියට හැසිරෙමින්, ඒ විදියට යුනිෆෝම් ඇඳගෙන කොටි කොල්ලො දෙන්නයි,කෙල්ලො දෙන්නයි. එකෙක් කොටි නායකයෙක්. මූං හතර දෙනා ලයින් එකෙන් ඇතුලට ඇවිත් ඇතුල ජෑම් කරානං,එහෙනං අපි අපි වෙඩි තියාගෙන මැරෙන්නෙ. ඒක කරන්න තමා උං රිංගල තිබුනෙත්. උකුසු ඇස,තීක්ෂණ බුද්ධිය, සෙබළෙකුට අත්‍යවශ්‍යමයි කියන්නෙ ඔික නිසා. මුත් නිදිමතේ හරි ඉඳලා "හරි කෝපල් යන්න" කියල ඇතුලට එව්වනං, අපේ කීදෙනෙක්ගෙ බෙලි කපල මරයිද?, අපි අපිම වෙඩි තියාගෙන කී දාහක් මැරෙයිද? . ඊට පසුවදාම මෙි සෙබළා ලාන්ස් කෝප්‍රල් නිළයට උසස් කර රණ ශූර පදක්කමට නිර්දේශ කලා. ඒ වත්මන් යුධ හමුදාපතිතුමාගේ උපදෙස් මත ඒකක අණදෙන නිළධාරි තුමා විසින්. සෙබළෙකුට වාසනාව අවාසනාව කැරකෙනව කියන්නෙ හරියට ෆුට් බෝල් තරඟයක් වගේ. ගෝලයට ගැහුවොත් බඩු බනිස්. විරුද්ධ පැත්තෙන් බෝලෙ අරං එද්දි ගෝලයට යන්න නොදී රැක ගන්න තරමට තරඟය තීරණාත්මක වගේම උනුසුම්. ජය පරාජයෙන් තොරවුවත් බෝලය තමන් සන්තකයේ තියාගෙන ඉන්න තරමට අපිට දිනුම කැරකෙන්න ඉඩ තියනවා වගේම, පන්දුව අතෑරීම බොහෝවිට ජීවිතෙන්ම යන්න වෙන එකක්. 


ඉවර නෑ....


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.02.09

Friday, February 5, 2021

මූකුරාල් කඳවුර

 වැහිබර අඳුරු රාත්‍රියත්, සඳ නැති අමාවක රැයත් කියන්නෙ ලාංකික සොල්දාදුවෙකුට නම්  ගෙවා ගන්න අමාරු දිගු රැයවල් දෙකක්. ලෝකෙම හොල්ලපු ගරිල්ලා සංවිධානයක් එක්ක සටන් වදින  සෙබළෙකු තම සේවා කාලය පුරා ගත කරන්නේ ඉතා අමාරු කාලයක්. මෙි වගේ රැයවල් අපේ ජීවිතේට කීයක් නම් උදාවී ඇත්ද?. ඒ වගේම මෙි රැයවල්හිදී සතුරන් විසින් අපේ සහෝදර සෙබළුන්ගේ ජීවිත කී දාහක් නම් උදුරාගෙන ඇද්ද?. ඇත්තටම ඒ කාලය ගැන මතක් කරලා අද ආඩම්බරයක් සතුටක් වින්දත්, ඒ ඒ අවස්ථාවන් වලදී අපි කටු කාපු තරම්, දුක් විඳපු තරම් මෙි වගේ අකුරු පේලියකින් විස්තර කර කියන්න බෑ. ඒ වගේමයි පදක්කම් කියන්නෙත්.


 සෙබළෙකුට පදක්කමක් කියන්නේ අභිමානයක්,ආඩම්බරයක්. ඒක තමන්ට විතරක් නෙමෙි, තමන්ගෙ ලෙයින් ජාතක වෙච්චි පුතෙකුටත් ඉතාමත් අභිමානයක්,ආඩම්බරයක්. සෙබළෙකු මෙි පදක්කම් පලඳින්නේ පපුවෙි වම් පැත්තෙ. ඒ තමා හදවතට කිට්ටුම තැන. තමන් විසින් සිදුකල වික්‍රමාන්විත ක්‍රියාන්විතයන්ගෙන් පසු ඒවා අගය කිරීම වස් ජනාධිපති අණෙන් නිකුත් කරන මෙි  පදක්කමෙි තියෙන ගරු ගාම්භීරත්වය සහ ඒක ලබගෙන්න කරපු කැප කිරීම් අපි දන්නෙත් නැතුව කාලයාගේ වැලිතලාවෙන් වැසී යනවා. රණශූර පදක්කම,රණ වික්‍රම පදක්කම් දෙක වචන වලින් කීමට පහසු වුවත්, ඒවා ලබාගන්න විඳපු දුක් සහ කාපු කටු, තමන්ගේ ජීවිතය පවා අභියෝගයට ලක් කරමින් ස්වාර්ථය අතහැර පරාර්ථය වෙනුවෙන් කරපු අවදානම් ක්‍රියාන්විතයන් අද ඇහෙන්නේම නැති තරම්. රාජ ඌෂ්ණය සහිත නිළ ඇඳුමක් වෙතොත් ඒවා සරසන අබරණ වෙන්නෙ මෙි පදක්කම්.

මටත් පදක්කම් දහයක් හිමිවුනා. එකොලහක් ලැබිය යුතු වුවත් සේවා කාලය මැද කරපු එක් හිතුවක්කාර කමක් නිසා ඒ හිමිවිය යුතු එකොලොස්වැනි එක නොලැබී ගියා. ඒ උත්තම සේවා පදක්කම නොහොත් "USP" පදක්කම. 


කව්රු හරි මගෙන් ඇහුවොත් "ඔයා හමුදා ජීවිතේ අතරතුර හිටපු ලස්සනම කඳවුර මොකක්ද" කියලා, ඒකට මට කියන්න උත්තරයක් තියෙනවා. ඒ මඩකලපු තානායම් කඳවුර. මෙික දූපතක පිහිටි කඳවුරක්. බාහිර ලෝකයත් එක්ක සම්බන්ධවුනේ ගාන්ධි පටුමග අවසානයේ ඔරලෝසු කණුව ඉදිරිපිට තියෙන පාලමත්, බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට එහා පැත්තෙන් කලපුව මැද්දෙන් වැටී ඇති පාරත්, ලංකාවෙි ලාදුරු රෝහලක් පිහිටි මාන්තීවු,වව්නතිවු පාරේ පිහිටි පාලමත් එක්ක. ආයෙ ඇහුවොත් "ඔයා විනෝදයෙන් සතුටින් කාලය  ගත කරපු කඳවුර මොකක්ද" කියලා, ඒත් උත්තරය මඩකලපු තානායම් කඳවුර. අපි කාටත් ජීවිතේ සමහර තැන්වලදී විඳවිය යුතු තැන් උදා වෙනවා. ඒක මටත් පොදුයි. කොච්චර විනෝදෙන්, සතුටෙන්, නිදහසේ කාලය ගත කලත් මෙි කඳවුරේදී සහ කිරාන් කඳවුරේදී හිටපු කාලය තරම් මං ජීවිතේ  කවදාවත් කොතනකවත් විඳවලා නෑ. ඒ දෙකටම පාදක වුනෙත් එකම කාරණාවක් වීම තමා විශේෂත්වය. ඒ තමා "ආදරය".


වැහි කාලයට අපේ කකුල් වණ වෙනවා. ඇඟිලි කරු කුණු වෙනවා. නිදි මරන එකෙත් සීමාවක් නෑ. සිරි සිරි පොදත්, මහ අනෝරාවත්,ගිනියම් වූ පොලව සහ අව්ව කියන්නෙ අපේ ජීවිතේ කොටස් වගේ. අවසාන යුද්ධ කාලෙ එක දිගටම දවස් ගණන් ගොඩ බිමත් අඩි ගානක් යටවෙනකම් එක දිගටම මහ අනෝරා වැසි වැටෙද්දී ඒවාට නොතෙමුන දවසක් ඇත්තේම නෑ. එකම නිළ ඇඳුමෙන්, ඒකත් එක්කම දාගත්තු බූට් දෙකෙන් සති ගණන් කාලය ගත කරපු කාලෙ සිහිවෙන්න අදටත් සිහිවටන කකුල් දෙකේ ත් ශරීරයෙත්  තියෙනවා. ඔය අනෝරා වැස්සේ ගොඩක් අය තමන්ගෙ ප්‍රියයන් තුරුළු කරගෙන සීතලට ගුලිවෙලා ඇඳක නිදියද්දි මමත් යුධ බිමෙි පට්ට වැස්සේ  නිදියෑවා. කලපුවෙ ඉනක් වතුරේ දණ ගහගෙන මං නිදියල තියනවා. (ඒ අවසන් කාලෙ කලපුවෙි මැද කරපු රාජකාරි අතරතුර)අට දෙනත් එක්ක ඇම්බුෂ් ගිහින් ඉද්දි වැස්සකට අහුවුනොත් චුට්ටක් හරි තෙමෙනවා අඩු ගහක් යටට වෙලා දාගෙන යන පැක් ගලවලා බිම පේලියට අතුරලා හතර දෙනෙක් ඇහැරලා ඉද්දි අපි හතර දෙනෙක් නිදියනවා. අපිට තේරෙනවා ඇඟේ ගෑවි ගෑවි වතු ගලාගෙන යනවා. ඒත් ඒක සත පහකට මායිම් නොකර නිදියපු අවස්ථා ඔින තරම් තියෙනවා. ගහයට වැහි දෙකක් නෙමෙි දහයක් වැටුනත් ඒක අපිටනං සැප නින්දක්. 


අද මට කියන්න හිතුනෙ අපේ ඒකකයේ පළවෙනිම පදක්කම් ලාභියා ගැන. ඒ තමා අමරකෝන් එස්එම්. අපේ පලවෙනි බැච් එකේ එවකට සාමාන්‍ය සෙබළෙක්. ස්ථානය වාලච්චෙින කඩදාසි කම්හල් කඳවුර.


වාලච්චෙින මෙි කඳවුරේ තමා අපේ පෙකණිවැල කැපුවෙ. ඒක ස්ථාපිතව තිබුනේ කඩදාසි කම්හලට අයත් ඒ කිට්ටුවම ඇති මහ වත්තක් මැද්දෙ. ඒ නම මතක් වෙද්දිත් නාසයට ටර්පන්ටයින් ගස්වල සුවඳ දැනෙනවා. ඒ ටර්පන්ටයින් ගස් නෙමෙි. ඉස්සර කඩදාසි හදන්න ගන්න හිටවපු ගස් ජාතියක්. මට ඒ දවස්වල වගේම අදටත් ඔය ගස්වල නම මතක තියාගන්න බෑ. අනික මං පලු ගහටත්,කෝන් ගහටත් වගේම ඔය ගහටත් කියන්නේ ටර්පන්ටයින් කියලා තමා. ඒ ගස් ගැන කිව්වම තව පොඩි කතාවක් මතක් වුනා. මං අදටත් හරි ආසයි ඔය ගස්වලින් එන සුවඳට. 


එක දවසක් මෙි කඳවුරේ ඉද්දි රාත්‍රී රාජකාරියකට මාත් එක්ක තුන් දෙනෙක් එලියට යනවා. මෙි යන හරිය ගොඩක් අවදානම්. මොකද පේපර් මිල් එකේ වැඩකරපු ගොඩක් සිවිල් මිනිස්සු එල්ටීටීඊ එකට සම්බන්ධ අය. එක දවසක් එහෙම ගියපු වෙනත් තුන් දෙනෙකුගෙ බෙලි කපල මරලත් තිබුනා. ඒත් ඔය හරියෙමයි. එහෙම ගියාම අපි නිදාගන්නෙ නෑ. නමුත් එදා ගියපු කෝපල් ජයකොඩි රෑ එකොලහමාරට විතර අපි දෙන්නට නිදාගන්න කිව්වා. මට නින්ද යාගෙන එද්දි මං දැක්කා කව්රුහරි එකෙක් මං දිහා විරිත්තගෙන බලාගෙන ඉන්නවා. ඇස් දෙක රතුම රතුයි. අතපය අංග විකලයි.  ඌ හිටියෙත් අපි තුන්දෙනා හිටපු තැනට එහා පැත්තෙ ගහේ මැද හරියෙ. මගේ ඇඟේ හීගඩු පිපුනා. උගේ ලඟ තුවක්කුවක් තියෙනවා දැක්කෙ නැතිවුනත් මූ ගහෙන් හිමීට හිමීට බහිනවා. කට හද හදා මොනවා හරි කියනවා. ඒත් තේරෙන්නෑ. ඊලඟට දැක්කා ඒ ගහට ආසන්න ගහෙත් ඌ වගේම තව එකෙක් ඉන්නවා. ඌත් සද්ද නොකර ගහෙන් හිමීට බහිනවා.  මට එක පාරටම බය හිතුනා. තුවක්කුව ඇද්දා ඇද්දා අතට ගන්නම බැරිවුනා. අතපය වැඩ කරන්නැතුව ගියා. ඊට පස්සෙ කෝපල් ජයකොඩිට කතා කරන්න හැදුවා, ඒත් හඬ පිටවෙන්නෑ. මෙිවගෙ සීන් එකක් වුනාම මට අදටත් එකපාරටම කියවෙන්නෙ ඉතිපිසෝ ගාථාවත් එක්ක ජලනන්දන පිරිත. ඒ මං ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ පිරිත් කියන්න ගිහින් තියෙන නිසා. මං ඉතිපිසෝ ගාථාව පටන් ගන්න හදද්දිම එකෙක් ගහෙන් පැන්නා. පැනල මගේ ලඟට ආපු උගේ ට්‍රයි එක මගේ බෙල්ල මිරිකන්න. මං ඌ එක්ක පොර බැදුවා. ඇඟට එක අතක් තියන්න දුන්නෑ. ඒත් එක්කම මට හොඳ කම්මුල් ශොට් එකක් වැදුනා. ඒක වැදුනෙ කොහෙන්ද කියල බලන්න ඔලුව උස්සන්න හදද්දි ආයෙත් එකක් වැදුනා. ඒ පාර කොච්චර සැරද කියනවනම් නිදාගෙන හිටපු මාව ඉන්දවුනා. එතකොට කෝපල් ජයකොඩි ඇහුවා, "මොකෝ තෝ ප&@%යා, බයවෙලා වගෙ ගැහෙන්නෙ" කියල. එතකොට ඒක හීනයක් කියල මීටර් උනත් පස්සෙ මට එතන ඉන්න බැරිම උනා.


දැකපු හීනෙත් වෙච්චි දේත් කෝපල් ජයකොඩිට කිව්වම, එයා සවන්දීමෙි මුරය අරගෙන පාරට ආවා. පාරට ඇවිත් මගේ මූන දිහා හොඳට බලල ආයෙ කම්මුල දෙපැත්තටම එක එක ගැහුවා. ගහල හිමීට සෙට් එකේ ඇතුලට කතා කරලා ඇහුවා  "සවන්දීමෙි මුරයේ අවුලක්, ඒ නිසා ඇතුලට එන්නද" කියලා. විස්තරය සවිස්තරව කිව්වට පස්සෙ ඇතුලට යන්න අවසරය ලැබුනා. ඒ කතාකලේ මට එක වචනයක්වත් නෑ හෙන්න. ඒ යද්දි කෝපල් ජයකොඩි අම්ම මෝ නැතුව මට අමුතිත්ත කුණු හරපෙන් බනිනවා. මට පොරට වෙඩි තියන්න තරං කේන්තියි. අම්ම මතක් කරලමයි බැන්නෙ. එදා මම පුදුම ඉවසිල්ලක් ඉවසුවෙ. ඒ කේන්තිය කොච්චරද කියනවනං මට කඳවුරට ආවා කියලත් අමතක වෙලා තිබුනෙ. ඒත් එයා මාව කෙලින්ම අරං ගියේ මෙඩිකල් සෙක්ෂන් එකට. ඒ ගියාට පස්සෙ පොර මගෙන් අහනවා " මල්ලි උඹට ඇඟට අමුත්තක් එහෙම දැනෙනවද" නිකන් බර ගතියක් වගේ, බැනපුවා ගණන් ගන්න එපා, ඒ තරහට නෙමෙි බැන්නෙ ඈ" කිව්වා. පස්සෙ ඩොක්ටර් ඇවිත් මාව හොඳට පරීක්ෂා කලා. බෙිතුත් දීල මාව ඇඩ්මිට් කලා. මට ඇති අසනීපයක් නෑ.ඒක මමනෙ දන්නෙ. බෙිත් බිව්වට පස්සෙ සනීපෙට නින්ද ගියා.  එදා මෙදා තුර මගේ ජීවිතයේ එදා තමා මං හීනෙන් හරි මොකෙකුට හරි බයවුනේ. හැබැයි එතනම බයවුන පලවෙනියාත් අවසානයාත් මම නෙමෙි. කීප දෙනෙක්ම ඊට පස්සෙත් එතන බයවෙලා තිබුනා. ඒක නතර වෙන්නෙම නැති තැන තමා එතන ස්ථීර පොයින්ට් එකක් දැම්මෙ. 


කතාවට යමුකො. මමත් පච්චම රෙකා කාලෙ පට්ටම වැඩක් වෙනවා. අපිට එතකොට ඉගිලෙන්න හරියට අත්තටු ඇවිත් තිබුනෙ නෑ. කව්රු හරි කියන විදියට තමා ඉගිල්ලුනේ. යුද්ධය, භීෂණය, මරණය ගැන මෙලෝ හසරක් දන්නෑ. තුන්වෙිලට හරක් මස් එළුමස් කුකුළ් මස් එක්ක කෑම එකක් පිඟාන පුරෝලා ලැබෙන කාලෙ. අපිට කඳවුරේ අය එක්ක කතා කිරීම තහනම්. භජනයට යෑම තහනම්, නිසි අවසරයක් නැතුව කඳවුරේ කරක් ගැසීම සපුරා තහනම්. කැන්ටිම පවා තහනම්. ඒක ඒ කාලෙ වදයක් වුනත් පස්සෙ කාලෙ තේරුණා ඒ අපිව පරිස්සම් කරන්න පනවපු තහංචි කියලා. ඔය පරිවාස කාලෙ ගෙවෙමින් පැවතෙද්දි එක දවසක් පාන්දරක අපේ ඩෙල්ටා කණ්ඩායම ස්ථාපිත මූකුරාල් කඳවුරට සතුරා වටකොට දරුණු ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනවා. මට මතක විදියට ඒ කඳවුරේ ඒ දවස්වල හිටියේ තිහක විතර භඨ පිරිසක්. අපි සැපට නිදාගෙන හිටියෙ. මෙි සද්දෙත් එක්ක අපි උඩ ගිහින් බිම වැටෙනවා. එදා තමා කන් පිරෙන්න පලමු වතාවට වෙඩි සද්දයක් ඇහෙන්නෙ. අපි හිතුවෙ "බඩුම තමා" කියලා. ඒ කිව්වෙ අපි ඉන්න කෑම්ප් එකටත් දැන් කොටි ගහයි කියල හිතුනෙ. අපි නැගිට්ටා. අවි ටික ලඟට අරන් දඩ බඩ ගාල යුනිෆෝම් එක දාගත්තා. ඒ වෙද්දි අපිට ඇහෙනවා බිලට් එකට දෙපැත්තෙන් බූට් දාගත්තු හමුදා මහත්තුරු "දඩ බඩ දඩබඩ"  ගාල දුවනවා. ඒකෙන් අපි තවත් බයවුනා. ඒත් එක්කම හති මුනින් දාගෙන අපි ඉන්න තැනට දුවගෙන ආවෙ පස්සෙ කාලෙක මගේ ඔිසී වෙච්චි කපිතන් බණ්ඩාර නොහොත් ඒ දවස්වල කෝප්‍රල් බණ්ඩාර. දුවගෙන ඇවිත්

"ලයිට් ඔිෆ් කරාල්ලා ලබායි" කිව්වා. අපි ලයිට් ඔිෆ් කලා. එයා එද්දි අපි රිවිරැස බහින්න වගේ ලෑස්ති වෙලා හිටියෙ. අම්මපා යාපනේ කොටුව හරි අල්ලනව කියාල හිතාගෙන හිටියෙ තිබ්බ ඇම්මෙ හැටියට. ඊලඟට එයා කිව්වෙ "ලබයි කබලල වෙල්ල එපා, මං යල පාලෙ විතලක් මගෙ පස්සෙල් එල්ල" කිව්වා. අපිත් එයා පස්සෙ වැටිල ගියා. එහෙම අපිව අරං ගිහින් දැම්මෙ පොලව යට හදපු බංකර් දෙකකට. කිව්වට විශ්වාස කරන්න, එදා ඒ වෙලාවෙ කාගෙ හරි වාසනාවකට කෝපල් බන්ඩාර නාවානං, අපි විසි දෙදෙනෙක් එදා සන්තෝසෙන් අවසන් ගමන් යනවා. අපි නිදියල ඇහැරිලා කෝපල් බණ්ඩාරත් එක්ක යනකොට යස අගේට තිබුනු බිලට් එකේ ආපහු එද්දි කණු විතරයි තිබුනේ. ආටි මෝටාර් පාරක් ඇවිත් කඳවුරම නන්නස්තාර වෙලා තිබුනා . ඒ මදිවට පේපර් මිල් එකේ ක්වාටර්ස් එකකටත් ආටියක් වැටිල එතනත් හතර දෙනෙක් තුවාලයිලු.එක මරණයයිලු. (ඒවනං මෙි සිද්දිය ඉවරවුනාම අපි දැනගත්තෙ). ඒ වෙලාවෙ අ⁣පි කෝපල් බණ්ඩාරගෙන් වෙලාව අහපුවම කිව්වෙ තුනයි හතලිහයි කියල. අපිට ඔරලෝසු බඳින්නත් තහනම්නෙ ඒ දවස්වල. ඒක ඉවරවෙද්දි උදේ අටට විතර වෙලා තිබුනා. කෝපල් බණ්ඩාර අපිව බංකරේට දාල ගියා ගියාමයි ආයෙ ආවෙ උදේ. ඒ එද්දි ඇඟේ ලේ තිබුනා. ඒ ⁣තුවාල වෙච්චි අය උස්සල කියල කිව්වා. තිහක් විතර හිටපු කඳවුරෙන් බෙිරිලා අපේ කඳවුරට ආවෙ දා හතර දෙනයි කිව්වා.ඒ තුවාල වෙච්චි අයත් එක්ක. අනෙක් සේරම මිය ගිහින්. කෝපල් මානවඩු කියල කෙනෙක් 60 මිමි මෝටාරය බෙිස් ප්ලේට් එකත් නැතුව කකුල් දෙකේ හිර කරගෙන මෝටාර් ගහල තිබුනා කිව්වා කඳවුරෙන් පනින අයට බෙිරිලා එලියට පැනගෙන ජීවිතේ ගැට ගහගන්න.  (පොලවෙහි රඳවා තමන ප්ලේටය) එයා මෝටාර් ගහද්දිම අපේ අය එයාවත් ඇදගෙන දුවන්න හදද්දි එයා කිව්වලු "තොපි දුවපියව් මං කෝම හරි එන්නං" කියල. කොටි අන්තිමෙිට එයාව මරල තිබුනෙ කටට ටී පනස් හය ඔබලලු. තමන්ගෙ සහෝදර සෙබළුන් බෙිරගන්න එයා එයාගෙ ජීවිතය කැපකරපු ඒ කතාව තමා මගේ පළවෙනි වීර කාව්‍යය.ඒ විස්තර තව තියෙනවා. කියන්න ගියොත් කතාව දික් වෙනවා. එයා අපේ ඒකකයේ හිටියට අපේ 4වෙනි ඒකකයේ කෙනෙක්. එයාටත් පදක්කම් ලැබුනා. අපි ඉතින් ඒ විස්තර ඇහුවෙ ඒ කඳවුරේ ඉඳල පන බෙිරගත්තු කෝපල්ලගෙන් කට ඇරගෙන සීයලගෙන් කටන්දර අහනව වගේ. 


ඒ ප්‍රහාරය මහා ජරමරයක් වුනාට පස්සෙ සේනාංකාධිපතිගේ විසිට් එකක් තිබුනා ඒ කිට්ටුම කාලෙ. ඒක නිරීක්ෂණ සංචාරයක්. එදා තමා අපිව කඳවුරෙන් එලියට අරං ගිහින් බාහිර ලෝකෙ පෙන්නුවෙ. අපිව එකා ගානෙ තව සීනියර් දෙන්නෙකුත් එක්ක වාලච්චෙින කඳවුරේ ඉඳල මූකුරාල් කඳවුර ආසන්නයට යනකම් තැනින් තැන ආරක්ෂක ⁣පොයින්ට් දැම්මා. මාව දැම්මෙ කිරිමණ්ඩලේ කිට්ටුව තැනකට. 

එවකට 23 සේනාංකාධිපති හිටියෙ බ්‍රිගේඩියර් නලින් අංගම්මන සර්. සර් ලෑන්ඩ් රෝවරේ නැගල දූවිලි මැද්දෙන් පිඹගෙන මූකුරාල් පැත්තට ගියා. දවල් ආපහු ආවා. ඒ ආපහු එන ටයිම් එකට අපේ කන් බීරි කරවන තරමෙි මහා විශාල සද්දයක් ඇහුනා. සමහරුන්ට ඒ සද්දෙ දරාගන්නත් අමාරු වුනා. ඒත් එක්කම "පට පට" ගාල වෙඩි පුපුරන සද්දෙකුත් ඇහුනා. මාත් එක්ක හිටපු සීනියර් කෙනෙක් වෙිගයෙන් සද්දෙ ආපු පැත්තට දිව්වා. ඒ විදියට ගොඩක් අය පාර දිගේ සද්දෙ ආපු පැත්තට දුවද්දි අපි දෙන්නා හිටපු තැනම රැඳිල හිටියා. ටික වෙලාවකින් ඇම්බියුලන්ස් එක කඩාගෙන බිඳගෙන ආවා. සන්නාහ සන්නද්ධ රථ දෙකකුත් ආවා. 

ඇම්බියුලන්ස් එක ගිහින් විනාඩි විස්සකට පැය භාගයකට විතර පස්සෙ ආවට වඩා වෙිගයෙන් පිඹගෙන ගියා. 


ඒ කුඹුරුවල වැඩකරමින් සිවිල් විදියට හිටපු ත්‍රස්ථවාදීන් බෝම්බයක් අටවල. කාගෙ අවාසනාවකටද මංදා මෙික මාර්ගය සෝදිසි කරපු අයට අහුවෙලා නෑ.එක්කො එයින් පස්සෙ තියල.  ඒ විදියට බ්‍රිගේඩියර් නලින් අංගම්මන සර් රට දැය වෙනුවෙන් තමන්ගෙ ජීවිතය පූජා කර තිබුනා.  ඒ සිදුවීම වෙද්දි බ්ලාස්ට් එක වෙච්චි තැනට කුඹුරුවල වැඩ කරමින් සිවිල් විදියට හිටපු කොටි වෙඩි තියාගෙන දුවගෙන එද්දි, ඒ ලඟම ආපු පරිවාර රථයේ  බෙිරිලා හිටපු අමරකෝන් ක්ෂණිකව ක්‍රියාත්මක වී අනෙක් අය කිට්ටුවට එනතුරු ඔවුන් සමග තමන්ගේ එල්එම්ජී අවියෙන් තනිවම සටන් කර, එතකොට තුවාල වී සිටි සේනාංකාධිපති තුමාත්, පරිවාර රථයේ වෙඩි වැදී හිටපු තවත් ජ්‍යෙශ්ඨ නිළධාරියෙකුත් ආරක්ෂා කරගෙන තිබුනා. ඒ වෙනුවෙන් අමරකෝන්ට 232 බළසේනාධිපති විසින් ලාන්ස් කෝප්‍රල් නිළයත්, රණ ශූර පදක්කමට නිර්දේශ කිරීමත් කලා. ඒ විදියට තමන්ගේ ජීවිතයට  සිදුවිය හැකි අවදානම නොතකා ස්වාර්ථය අතහැර පරාර්ථය වෙනුවෙන් තමන්ගේ ජීවිතය පරදුවට තබමින් සටන් වදිමින් බ්‍රිගේඩියර් නලින් අංගම්මන ඇතුලු හමුදා නිළධාරින් බෙිරාගැනීම රැකගැනීම වෙනුවෙන්  ලැබුනු පදක්කමෙන් අපේ ඒකකයේ පළවෙනි පදක්කම් ලාභියා බවට පත්වීමට අමරකෝන්ට වාසනාව ලැබුනා.


(සැ.යු. මෙය පැරණි මතකයක් නිසාවෙන් සමහර සිදුවීම් අමතක නිසා හා, එය සිදුවූ ආකාරය නොදුටු නිසා, පොදුවෙි ලිපිය ඉදිරිපත් කලෙමි.)




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.02.06

Wednesday, February 3, 2021

අතිධාවකයා

 එක දවසක ලස්සන හැන්දෑවක වීථියක මෝටර් සයිකල් ධාවකයෙක් වෙිගයෙන් තම යතුරු පැදිය ධාවනය කරමින් පැමිණෙනවා. මෙයාගේ විනෝදාශය වෙිගයෙන් යතුරු පැදිය ධාවනය කිරීම.

තාමත් නාඹර වියේ පසුවන මොහු නවීන මෝටර් සයිකලයක් ලබා ගන්නේ, ඒ සිහිනය වෙනුවෙන්ම වෙහෙස මහන්සි වී වැඩකරලා. පුද්ගලික ආයතනයක ආහාර ඇනවුම් සපයන්නෙක් ලෙස තම ප්‍රථම රැකියාව ආරම්භ කරන මොහු සල්ලි කාරයෙක් නම් නෙමෙි. දුප්පත් කමෙි අඩියටම නැතත් දවසට දෙවෙිලක් ඉඳ හිට තුන් වෙිලක් ලබාගන්න පුළුවන් පවුලක එකම පිරිමි දරුවා. පියා කුකුල් ෆාම් එකක බිත්තර කුකුල් කූඩුවක රැකියාව කරන්නෙක්. දිනපතා රැකියාවට යන පියාත් තමන්ගේ මෝටර් සයිකලයේ දමාගෙන ෆාම් එකට ගෙනවිත් අරලින මොහු තමන්ගේ විනෝදාශය පටන් ගන්නේ ඒ ආපහු යන ගමනින්. පොඩි පොඩි වංගු වල පවා කනේ වැලි ගෑවෙන තරමට සයිකලය නවන මොහු පාරේ ඉන්නව දැක්කොත් මිනිහෙක් බල්ලෙක් පූසෙක් තියා උඩින් යන කුරුල්ලෙක්වත් ඉන්නෑ.


එක් දවසක මෙසේ හැසිරෙද්දි පොලිස් ජංගම රථයක ගමන් කරමින් සිටි නිළධාරියෙකුට මොහු නිරීක්ෂණය වීමත් සමග පොලිස් රථය මාර්ගය අයිනට කර නවත්වා එම නිළධාරියා විසින් මොහුට යතුරු පැදිය නැවැත්වීමට අණ කරනවා. එම අණට කීකරු වූ ඔහු, සෙමින් නිළධාරියා අසලට පැමිණ සයිකලයෙන් බැසගත් ඔහු, එම නිළධාරියා හා යම් කතා බහක නිරත වෙනවා. දෙදෙනාම සිනාවකින් ආරම්භ කල කතාව නිසා මටත් යම් කුකුසක් ඇති වෙන්නේ, තම සයිකලය මාර්ගයේ වෙිගයෙන් ධාවනය කරන  ඔහුට අඩුම වශයෙන් දැඩි අවවාදයක්වත් නොකර ඉතා සුහදශීලී ලෙස කතා කරන්නේ ඇයි දැයි යන්න දැන ගැනීමට. විනාඩි කිහිපයක කතාවකින් පසු දෙදෙනා අතට අත දී සමුගන්නවා. පොලිස් නිළධාරියා කුමක් පැවසූයේ දැයි දැනගැනීමට මට ඇවැසි වුවත්, මා ඔහු නොහඳුනන පුද්ගලයෙකු නිසා ඒ අදහස අත්හැර දැමුවා. නමුත් මට අනුමානයෙන් දෙදෙනා අතර ඇතිවූ තකා බහ ගැන නිගමනයකට එන්න වැඩි වෙිලාවක් නොයන්නේ එම පොලිස් රථය පිටත්ව ගිය පසුත් ඔහු කිහිප වතාවක්ම පෙරටත් වඩා වෙිගයෙන් එම පාරේම එහා මෙහා තම සයිකලය පැද යෑමෙන්. මට හිතාගන්න පුලුවන් වුනේ කාරනා දෙකයි. එකක් මොහුගෙන් විස්තර අසා දැනගෙන පොලිස් නිළධාරියා මොහුව දිරිමත් කරනවා. එහෙමත් නැත්තං , "පොලිස් රථය පිටත්ව ගියපසු ඔින තරම් පැදපං, අපි ඉන්නැද්දි පැද්දොත් තෝව දවස් දා හතරකට ඇතුලට දානවා" කීවා විය හැකියි. 


මෙි පාරේ වාහන අඩුයි. වාහන නොයනවාමත් නෙමෙි. නමුත් ට්‍රැෆික් එකක් ඇති වීමට තරම් වාහන කන්දරාවක් මෙි පාරේ යන්නෙ නැහැ.


නැවත පසු දිනත් මොහු තම නවීන පන්නයේ යතුරු පැදිය ඉතා වෙිගයෙන් ධාවනය කරමින් පැමිණෙන අයුරු මා දකිනවා. ඒ එන ගමනේදී තරමක් වෙිගය අඩාල කරන මොහු එක් අවස්ථාවක ඉදිරිපස රෝදය ඉහලට ඔසවාගෙන පසුපස රෝදයෙන් පමණක් ⁣

ගමන් කරන්න ගන්නවා. ඊලඟට ඉදිරිපස රෝදයෙන් පමණක්. ඒ දෙකම කරල ඉවර වුනාම එකතැන සයිකලය කර කවනවා. 


එක් වරක් මා රාජකාරි වැඩකට කෑගල්ලේ රෝහල ඉදිරිපිටට ගිහින් ඉද්දි  

මෝටර් සයිකල් තුනක් ඇවිත් පට්ටම වැඩ කෑලි ටිකක් දානවා. එක්කෙනෙක් ගමන් කරන යතුරු පැදියෙන් පැන එය අතහැර නැවත එම යතුරු පැදිය පිටුපස හඹා යමින් එක් වරම අහසට පැනල කරනමක් ගහල තමන් පැදන් ආ යතුරු පැදියට නගිනවා. යතුරු පැදියත්, පාඩුවෙි යමින් හිටපු මිනිහෙකුට පිටුපසින් පැමිණ එක්වරම මී හරකෙක් අනින්න හදනවා වගේ ටිකක් එහෙ මෙහෙ වෙලා නැවත කෙලින් වෙනවා. හොන්ඩා වර්ගයේ මෝට සයිකලයක් පිටුපස මඩු ගාර්ඩ් එක බිම ගෑවෙන තරමට ඉස්සරහින් උස්සගෙන ධාවකයාත් හිටගෙන ගමන් කරනවා. විනාඩි විස්සක විතර කාලයක් මෙසේ එෆ්ඉසෙඩ්, ස්කුටි සහ  හොන්ඩා වර්ගයේ තවත් ට්‍රෙිල් බයික් එකකින් සෙල්ලම් දාලා ට්‍රෙිල්  බයික් එකේ ආපු කෙනා එක් එක්කෙනා ගාවට ඇවිත් කැප් එක දික් කරනවා. ඒ ආධාරයක් ඉල්ලගෙන. මොහු කොතරම් වෙිලාවක් කෙනෙක් ගාව බයික් එක නතර කරගෙන හිටියත් එක කකුලක් බිම තිබ්බෙ නෑ. බැලන්ස් නං ආං. අංශක හැටක් විතර හැඬලය විතරයි දකුනට හැරව්වෙි. පිලිවෙලින් මා ගාවට ආපු ඔහු මටත් කැප් එක දික් කලාම මාත් රුපියල් සියයකින් ආධාරයක් කරන්න හදනකොට ඒක බල බල හිටපු සෙනග ටිකක් කලබලයෙන් එහෙට මෙහෙට වෙනවා. ඒ සෙනග අතරින් ඉස්සරහට ආවෙි අපේ කෑම්ප් එක අසලම පදිංචි ගයාන්. ඔහු සිල්ලර කඩයක් කරන තම පියාට උදව් කරගෙන පාඩුවෙි ඉන්න කෙනෙක්. ඔහු මගේ මිතුරෙක් සහ මගේ උපාය දූතයෙක්. ඔහුට තිබුනේ හද්දා පරණ රුපියල් 88දාහට ආපුම කාලේ ගත්තු සීටී 100 බයික් එකක්. හද්දා පරණයි. මං එක දවසක් ඔික ඉල්ලගෙන ටවුමට යන්න ගිහින් නොමැරී බෙිරුනේ පූරුවෙි පිනකට. ඒ කියන්නෙ බ්‍රෙික් නෑ. ඉස්සරහ කවුල් එක හත් අට පොලකින් පුපුරලා. ලයිට් නෑ. මෙික ස්ටාර්ට් කලාම අපේ කඳවුරේ උඩහටම සද්දේ ඇහෙනවා. ඒ තරමට සයිලන්සරය දිරලා. 


මං බලාගෙන හිටියෙ මෙි ලඩියෙන් මූ මෙතන මොකක් කරයිද කියලා. කියන්නත් ආඩම්බරයි, අරුන්දැලත් බලා ඉද්දි අර සෙනගත් බලා ඉද්දි පාර පුරා මෙික දුවවමින් පට්ටම වැඩ කෑලි ටිකක් දැම්මෙි, අපේ ඇස් නලලට යවමින්. මොහු මෙිව කරනවා කියල මං දැනගෙන හිටියත් මෙච්චර ලස්සනට මෙච්චර වැඩ කෑලි දානවා දැකල නෑ. පුරුදුවුනේ අපේ ග්‍රවුන්ඩ් එකේ. ඒක ටික කාලෙකට කලින් නැවැත්තුවෙ බයික් එකත් එක්ක කන්දෙන් පහලට මූත් දෙරි ගහල කකුලකුයි අතකුයි කඩාගත්තට පස්සෙ. 


ගයාන්ගේ වැඩ කෑලි ටික දැක්කම අරුන්දැලාත් ෆෝම් උනා. නැවත බයික් තුනම දාගෙන පාර මැද්දෙ ගයාන්ව හාන්න හැදුවත් උන්ම හා ගත්තා මිසක් මිනිස්සු අත්පොලසන් දුන්නේ ගයාන්ට. ඒක දෙගුනවුනේ බයික් එකේ පෙනුමත් එක්ක. මාත් අත්පුඩි ගැහුවා. අන්තිමට ඒ  කට්ටියම ගයාන්ට සුභ පතලා යන්න ගියා. ගයාන් ගැන නොදැන පාරට විසි කරපු විස්සෙ පනහෙ කොල ඔක්කෝම එකතු කලේ ගයාන් මල්ලි. ඒවත් අරයලටම දුන්නා. හැබැයි පට්ටම ආතල් එකක් ඔය කව්රු කව්රුත් එකතු වෙලා අපිට දුන්නා. මගේ නං ඇඟේ හී ගඩුත් පිපුනා. 


මොහුත් ඒ වගේ පොරක්. එක එක වැඩ කෑලි දාගෙන ඉස්සරහට ඇවිත් නැවත ඉතා වෙිගයෙන් නොපෙනී යන දුරක්ම පාරේ සයිකලය පැදගෙන ගිහින් නැවත ක්ෂණිකව කඩාගෙන බිඳගෙන ආපහු එනවා. හම්බ කරන හැම රුපියලම මොහු සයිකලේට තෙල් ගහන්න දානවා ඇති. 


එක දවසක් ඒත් හැන්දෑවක සුපුරුදු පරිදි මොහු වෙිගයෙන් ඉස්සරහට ඇවිත් පාරේ අවසානය හොයන්න යනවා වාගෙ පිඹගෙන ගියා. නැවත ආවා. ආයේ ගියා. ආයෙ ආවා.ආයෙ ගියා. ඔහොම දෙතුන් පාරක් එහෙ මෙහෙ පැද පැද ඉන්නකොට අවස්ථාව තිබුනෙ මොහු ආපු පැත්තටම එන්න. ඒ එද්දි ප්‍රාඩෝ වර්ගයේ ජීප් රථයක් මොහුට ඉස්සරහින් එනවා. ඒකත් පාරෙ වාහන අඩු හිංදත්, මෙි පාරෙ ට්‍රැෆික් පොලිස් නැති බව දන්න නිසාදත් මංදා පිඹගෙන ආවෙ. ඒ එද්දි පාරෙ සෙල්ලම් කර කර හිටපු බලු දන්ඩො දෙන්නෙක් දැකපු ප්‍රාඩෝ කාරය එක පාරටම තම වාහනේ වෙිගය අඩු කරනවා. ඒක නොදැක්ක ධාවකයාත් (මට තේරුනු විදියට) වෙිගය අඩු කලත් නවත්වා ගන්න නොහැකිව මහ හඬක් නගමින් ප්‍රාඩෝ එකේ පිටිපස්සෙ හැප්පෙනවා. ඒකෙ දොර ඇඹිලා. ලයිට් බිඳිලා. හැබැයි ඊට වඩා බයිසිකලයට හානි වැඩී. පෝක් දෙක ඇලෝයිවීල් ඉස්සරහ රෝදය පොල්කුඩු මිරිකලා වාගෙ ඇඹරිලා ගිහින්. සයිකලයට වෙලා තිබුනු හානියේ තරම කියන්නෙ නැවත කවදාවත් මෙික යථා තත්ත්වයට ගන්නම බෑ. ඊට වඩා හොඳයි අළුතෙන් සයිකලයක් ගන්න එක්ක. මෙි අනතුර වෙච්චි ගමන් ප්‍රාඩෝකාරයා එලියට පැනලා පිටි පස්සට දුවගෙන එනවා. යතුරු පැදිකරුටත් හානි වෙලා වාගෙ මට හිතුනෙ. ඒත් ඔහු කොර ගගහ අමාරුවෙන් නැගිට්ටා. කකුලක්නම් අනතුරකට පත්වෙලා. ඒක කෙනෙක් මැරෙන්න තරම් වෙිගයක් නොවුනෙ ටිකක් හරි දුරකින් ප්‍රාඩෝ එක බ්‍රෙික් ගහනවා දැකපු හිංදමද මංදා තමන් පැමිණි වෙිගයෙන් බාගෙකටත් වඩා වෙිගය අඩු කරගන්න බයික් කාරයට පුලුවන් වෙච්චි හිංද. 


ඊලඟට දෙන්නගෙ කතා බහ. ජීප් එක පැදන් ඇවිත් තියෙන්නෙ මැදිවියට ආසන්න එහෙත් පෙනුමෙන් තරුණයෙක් වගේ පොරක්. මෝටර් සයිකල් කාරයා තමන්ගෙ සිරුරට වෙච්චි හානියටත් වඩා දුකෙන් අඬ අඬ බලන් හිටියෙ බයික් එක දිහා. කොච්චර අමාරුවෙන් ගත්තු එකක්ද. කොච්චර ආශාවකින් සයිකලේ පදින්න ඇද්ද. යකඩ ගොඩක්වුනත් තමන්ගෙ එකම වස්තුවට කොච්චරනම් ආදරය කරන්න ඇත්ද? ඇත්තටම මටත් දුක හිතුනා.

දැන් ඒ ඔක්කොම ඉවරයි. සයිකලෙත් ඉවරයි. පොලිසි ගිහින් හතර වටෙි ණය වෙලා ජීප් එකත් හදා දෙන්න වෙනවා. එදා පොලිස් ජීප් එකේ ආපු නිළධාරියා ඉන්න පොලිසිය මෙි අනතුර පිළිබඳව විභාග කලොත් මූට ඇතුලටත් යන්න වෙනවා. අන්තිමෙි නොසිතූ ගැටලු රාශියකට කොටු වෙනවා. මගේ සිතිවිලි ගැලුවෙ එහෙම. 


ඒත් හිතවතුනි වුනේ හාත් පසින්ම කිසිවෙකු නොසිතූ දෙයක්. ඒ වෙලාවෙම පොලිසිය එතනට කැඳවපු ජීප් කාරයාට ඔවුන් කතා කලේ සැල්‍යුට් එකකුත් ගහල "සර්" කියල. ඇත්තටම මටත් පුදුමයි. බැලින්නම් මෙිත් පොලිසියේ ඉහලම තලයේ නිළධාරියෙක්. පස්සෙ ටික වෙලාවක් කතා කර ඉඳලා ලෙඩාවත් ජීප් එකේ දාගෙන ඉස්පිරිතාලෙ අරන් ගියා. එතනින් පස්සෙ සති දෙකක් විතර යනකම් මං මෙි පුද්ගලයව දැක්කෙ නෑ. ඒත් එක් හැන්දෑවක ඔහු එනවා. ඒ එන්නෙ බස් එකකින් බැහැල පයින්. ඇවිත් අනතුර වෙච්චි තැන ටිකක් වෙලා ඉඳගෙන ඉඳලා පස්සේ ඒ අවට ඇවිද ඇවිද කල්පනා කර කර සයිකලේ කෑලි ඇහිංදා. පුංචි කෑල්ල පවා අහුලපු ඔහු ඒව එකතු කරල ගොඩක් ගහල සාක්කුවෙන් ඇදල ගත්තු කලු කවරයකට ඒව දානවා. දාල අරන් යන්න හදනවා. මං ඔහුව නොහඳුනන නිසාත්, අනතුර දැක්කත් ඒ ගැන අහන එක හරි නෑ කියල හිතුනු නිසාත්, අහන්න පුලුවන් වුනත් අහන්න තරම් සුදුසු ක්‍රමයක් නොතිබූ නිසාත් මං ඒ දිහා බලන් ඉන්නවා පමණයි.


ඊටත් හරියටම සතියකට පස්සෙ තවත් යාලුවෙකුත් එක්ක අර ජාතියෙම, ඒ පාටින්ම සයිකලයක නැගී අනතුර වෙච්චි තැනට එනවා. ඇවිත් ඔහු මෙි පාරෙ පැදපු හැටි, අනතුර වෙච්චි හැටි, රස කර කර කියනවා. මටම පුදුමයි. මෙයා ගැන. මාත් හොඳට බලාගෙන හිටියෙ මෙයාට යතුරු පැදියක් කොහෙන්ද ආයෙත් කියල දැන ගන්න. මට ඇහෙනවා ඔහු යාලුවට කියනවා

"මචං ඒ සර් තමා මෙි බයික් එක අරං දුන්නෙ" කියල.

මට ඇහුනු විදියට කතාව තේරුම් ගන්න පුලුවන්. ඒ පොලිස් නිළධාරියා ⁣පාරම්පරික සල්ලි කාරයෙක්. සහෝදරයෙක් ඉන්නවා කෝටිපතියෙක්. බිස්නස් කාරයෙක්. ජීප් එකත් එයාලා හදල විකුනලා,අලුතින් එකක් අරං,මෙයාට සයිකලේකුත් අරන් දීලා. 

ඇත්තටම මෙි ලෝකෙ මිනිස්සු තාමත් සුජීවත්ව ඉන්නවා කියල මට හිතුනා. කොච්චරනම් උතුම් මනුස්සයෙක්ද ඔහු. සල්ලිකාරයො උනත් හැමෝම එහෙම නෑ. දුප්පතාගේම සල්ලිවලින් පෝසත්වෙලා, අරවගේ දේකුත් උනාම උගෙන්ම කඩාගන්න මිනිස්සුත් ඔින තරම් අපේ සමාජයේ ඉන්නවා. ඇත්තටම මටත් හිතුනා දවසක ඔහු එන වෙලාවක් බලන් ඉඳලා මගේ ටීවිඑස් එකත් පිටිපස්සෙන් ගිහින් හප්පලා අලුතෙන් එකක් මිනිහටම කියල අරගන්නත්. 

කාලයාගේ ඇවෑමෙන් එක්තරා ධාවන පථයක ප්‍රසිද්ධ මෝටර් සයිකල් ධාවන තරඟයක් පැවැත්වෙනවා. ඒකෙන් මෙයා පළවෙනියා වෙලා, ජීවිතේ අළුතින් පටන් ගන්නවා. එදා කප් එක ගන්න දවසෙ අර පොලිස් නිළධාරියාත් ඇවිත් ඉන්නවා කියල පසු බිමෙන් පේනවා. ඇත්තටම මම දින්නා වාගෙ සතුටක් මට දැනුනෙ. පොර ඒ දිනපු මුදලින් ව්‍යාපාරයක් පටන් අරන් දියුණු වෙනවා. තාත්තා කවදාවත් ෆාම් එකේ වැඩට යැව්වෙ නෑ. ඔහු තරඟවලට සයිකල් පදින එකත්, පුරුද්දක් විදියට ඉඳල හිටල මෙි පාරෙ සයිකල් පදින එකත් නැවැත්තුවෙි නෑ. ඒකත් ඉර බහින්න ආසන්න වෙච්චි අහස කුනු ලේපාටට හැරුනු හැන්දෑවක්. ඔහු දුරක ඉඳන් හිමීට සයිකලේ පැදන් එනවා පේනවා. ඒත් එක්කම "THE END" කියල තිරේ වැටිලා නම් පේලියක් උඩට උඩට යනවා. එතනින් මං බල බල හිටපු පිචර් එක අවසන් වෙනවා. ඉතින් මගෙ ආදරණීය යාළුවනේ, ඇත්තටම එහෙම සල්ලිකාර මිනිස්සු ඉන්නෙ පිචර් වල විතරයි තමා. ඒක තමා මං තේරුම් ගත්තෙ.


ස්තූතියි


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.02.03

Monday, February 1, 2021

හොදි නෑවීම

 හිතවත්කම යාලු මිතුරුකම කියන ඒව එක්කම මතුවෙන තවත් වචනයක් තමා සතුරුකම කියන්නෙ. මෙිවා ගහට පොත්ත වගේ බැඳිච්චි දේවල්. උඩින් මිතුරුකම පෙන්නගෙන දිවට දිව ගාගෙන හිටියත් අවස්ථාවක් ආපු ගමන් අනෙක් පැත්ත හැරෙන මිතුරන් අපි කාටත් ඉන්නව. කෙනෙක් තව කෙනෙකුට කොච්චර උදව් කලත් තමන්ගෙ වාසියට අනෙක් පැත්ත බලන මිතුරන් වර්ග හතරක්ද කොහෙද ඉන්නව කියල බුදුහාමුදුරුවොත් දේශනා කලානෙ. ඒක මෙි ලෝකෙ කාටත් පොදුයි. එහෙම කීප දෙනෙක්ම මටත් හිටියා. සිවිල් එකේ හිටියට වඩා වැඩි කාලයක් හමුදාවෙි හිටපු අපිට ඒවා එතරම්ම නැතිවුනත් ටික ටික හරි තියෙනව. ගොඩක් වෙලාවට එහෙම දෙපැත්ත කන යාලුකම් මටත් තිබුනට,  එළිපිට ගේම ඉල්ලන්න ඔය කව්රුත් දෙතුන් පාරක් හිතනවා. ඒකට හේතු දෙක තුනක් විතර තියෙනවා. මොකද ඒවා පාරා වලල්ලක් වෙලා තමන්ටම ආපහු එනකොට දරාගන්න ටිකක් අමාරුයි. මට විරුද්ධව කව්රුහරි මොනා හරි කලොත් ඒ කල කෙනාට හිතාගන්නවත් බැරි විදියට හිතන්නෙවත් නැති වෙලාවක තමා ඒක ආපහු කැරකෙන්නෙ. ඒවා අත්දුටුයි. ප්‍රත්‍යක්ෂයි. 


එක පාරක් අපේ ඒකකයට ආවා ෆුට් බෝල් තරඟාවලියක් සඳහා නාම යෝජනා ඉල්ලල. ඒකට  යන්න මාත් ආශාවෙන් හිටියත් ඉතා වැදගත් අත්‍යවශ්‍ය කාරණාවක් සඳහා මං කලින් ඉඳන්ම දින කාල වකවානු වෙන්කරගෙන හිටියෙ නිවාඩු යන්න. ඒ ඉන්න අතරෙ ආපු මෙි තරඟාවලියට මගේම රෑන්ක් එකේ එක්කෙනෙක් මාව යවන්නම ඔින කියල ඉහලට කරුණු පැහැදිලි කරල තිබුනා. ඒ ඔහුත් මෙි තරඟාවලියට යාමට නියමිත නිසාත්, ඔහු වෙනුවට මාව ඇතුලත් කර ඔහුට මෙිකෙන් ගැලවෙන්න ඔින නිසාත් තමා එහෙම කරල තිබුනෙ. ඒත් ඔහු දන්නැතුවද කොහෙද ඒ විස්තර මට එනව කියල. මෙි සිදුවීම වෙච්චි දවසෙම  හවස මට බුද්ධි තොරතුරක් ආවා, මාව

ඒ තරඟය සඳහා පනාගොඩ යවන්න අහවලා අහවලත් එක්ක කුමන්ත්‍රණයක් ක්‍රියාත්මක කරන බව. ඒ පණිවිඩෙත් එක්ක මං ඉතා කල්පනාකාරීව හිටියෙ කොයි වෙලාවෙ මට එන්න කියල පනාගොඩ යන්න ලෑස්ති වෙන්න කියයිද කියල. 


දවසක් ගියේ නෑ බල බල හිටපු දේ වුනා. එදා හවස මට එන්න කියල පනාගොඩ යන්න ලෑස්තිවෙන්න කියල කිව්වෙ සීඑස්එම් තුමා. ඒක ඉහල ඔිඩර්ස් එකක් කියලත් කිව්වා. මං කොච්චර කන් කෙඳිරිගෑවත් ඒ නියෝගයෙන් බෙිරෙන්න මට  බැරිම වුනා. ඒ ආරච්චිගේ කල් කිරියාවත්, මෙි තරඟ කණ්ඩායම භාරව යන ලුතිතන් රත්නත්තොට නිළධාරිත් සමග තියෙන ආරෝවත් ඒකට හේතුවක්වුනා කියල දැනගත්තෙත් පස්සෙ. මටත් අකමැත්තෙන් වුවද යන්නවුනු නිසා පනාගොඩ ගිහින් එහෙන් නිවාඩු යන්නත් අණදෙන නිළධාරි තුමා හමුවී කතා කර ගත්තා. නමුත් මගේ තරහනම් අඩු උනේම නෑ. ඒක හෙන කලබැගෑනියක් වෙයි කියල මංවත් දැනන් හිටියෙ නෑ. 


එක දවසක් මං රාත්‍රී කෑමට යද්දි මාව යෝජනා කරපු කෝපලුත් කෑමට ඇවිත් හිටියා. අපිත් ක්ලබ් එකේ කක කකා ඉද්දි සීනියර් කෝපල්ම මෙි කතාව ඇදල ගත්තෙත් හරියට මට නෝන්ඩියට වගේ. එදා රෑ කෑමට තිබුනෙ පාං කුකුල් මස් කරිය සහ පරිප්පු. ගෝවා කැරට් අර්තාපල් තම්බලා තිබුනා. මං හිමීට හිමීට තම්බපු එළවලු ටික කන්න පටන් ගත්තෙ කට්ටිය කියන දේවලුත් අහ අහ පස්සෙ පාං බාගෙ කන්නං කියල හිතාගෙන. ඒ වෙලාවෙ හිටපු කට්ටියම හිනාවෙවී මට නෝන්ඩිය දාද්දි හිමින්සැරේ වුවත් ටිකක් තදින් මළ පැනගෙන ආවෙ ජන්මයෙන් හිමිවුනු කලබලකාරීකමත් එක්ක. කට්ටියම එක් කතාවකට මට හිනාවෙද්දි මගෙත් ඉවසීමෙි සීමාව ඉක්මවා යන්න පටන් ගත්තා. ටෙිබල් එකේ මැද්දෙ ඉඳගෙන ඇස් කොනෙන් ඒ දිහා බලාගෙන නැගගෙන ආපු කේන්තිය අඩුකරගන්න බැලුවෙ සීනියර් කෝපලුත් ටෙිබල් එකේ හිටපු හිංද. මොනහ්. ඉවසන්නම බැරිවුනා. ඊලඟට මං කලේ නැගිටල ආයෙ හොදි ටිකක් බෙදාගෙන ඇවිත් ඉඳගෙන කන්න දුන්නු අච්චු පාං බාගෙම කොනකින් අල්ලල හොඳට හොඳට හොඳටම හොඳි එකේ ඔබ ඔබ පෙඟෙව්ව එක. ඒ කට්ටියගෙම මූනු දිහා නලලට යටින් ඇස් දෙක හරෝගෙන බල බල.  එහෙම මිරිස් මස් හොද්දේ හොඳට පොඟෝපු පාන් බාගෙ මගේ බෙල්ල කපපු කෝපල්ගේ මුහුන, කට, ඇස් දෙක බලා ගමන් කරවීමට නිවැරදි ඉලක්කය අරගෙන දකුණතින් වෙිගයෙන් මුදවා හැරියේ  "තොගෙ අප්පට හුක්" කියාගෙන. එහෙම ගහල මං ක්ෂණිකව එලියට පැන්නෙ,  එතන හිටියොත් අම්බානක කන්න වෙන බව හොඳාකාරවම දන්න නිසා. නොසිතූ වෙලාවක උගේ මූන පුරායි අහල පහල කක කකා හිටපු කට්ටිය නෑවෙන්නයි හොදි බෙිරෙන්න හොදි පාං පාර වැදුනම කට්ටියම පුටුත් පෙරලගෙන ක්ෂණිකව මාව අල්ලගන්න පැන්නම මං ඊටත් වඩා ක්ෂණිකව ඉස්සෙල්ලම පැන්න එකෙක්ගෙත් මූනට මුෂ්ඨි ප්‍රහාරයක් එල්ල කරල  පිටිපස්සෙන් එලියට පැනගත්තෙ අපිට කෑම බෙදන සිවිල් මනුස්සයත් පෙරලගෙනමයි. ඊලඟට ආයෙ නැවතුනේ බිලට් එකේ.


කේස් එක ඉහලටම ගියා. උප අණදෙන නිළධාරි තුමා රෑම පහල උසාවියට අපි සේරම කැඳෙව්වා. කැඳවලා නඩුව විභාග කරද්දි මං වෙච්චි හැම දෙයක්ම පැහැදිලිව සර්ට කිව්වම සර්ටත් හිනා ගියත් ඒක නොපෙන්වා මට බනින්න පටන් ගත්තා. ලුතිතන් රත්නත්තොට, ඇජුටන්, ඔිසී, ඔක්කොම හිටියා එතන. ලුතිතන් රත්නත්තොටගෙ සහෝදරයෙක් ඉන්නව තව රෙජිමෙින්තුවක. අපේ රත්නත්තොට සර්රුත් මාත් එක්ක චුට්ටක් ආරෝවයි. ඒත් මංම ගහපු කාඩ් එකක් නිසා. වැරැද්දට දඬුවමක් ලෙස මට සතියක් ක්ලබ් එක තහනම් වුනා. සිද්දියට අදාල අනෙක් සියලුම දෙනාට දැඩි අවවාද කරල  මුදා හැරියා. ඒත් මං පනාගොඩ යන එක කැන්සල්වුනේ නෑ. එදා නං මගේ බෙල්ල කපපු බුවා හොඳට හොදි නාලා, ඇඳන් හිටපු සුදුපාට ෂර්ට් එකත් අයින් කරන්න වුනා. පොර මාත් එක්ක අවුරුදු ගානක් යනකම් කතා කලේත් නෑ. 


පනාගොඩත් ගියා. අනිතුමා මට පනාගොඩින් දවස් පහක නිවාඩුවක් දෙන්න කියල සර්ට කිව්වට ඒක නොලැබෙන තැනට තමා සියළු වැඩ කටයුතු සිද්දවුනේ. ඒකටත් මට තරහ ගිහින් හිටියෙ. මංනං හිතාගෙන හිටියෙ නිවාඩු දුන්නා නොදුන්නා ගෙදර යනවාමයි කියල. ඒක මහලොකු වැඩක්යැ. හතර හමාරට පනාගොඩ ගේට්ටුවෙන් එලියට යනව කියන්නෙ මටනං ඉතා ලේසි වැඩක්. එහෙම ගෙදර ගියොත් මං හිතාගෙන හිටියෙ ආපහු පනාගොඩ එන්නැතුව කෙලින්ම යුනිට් එකට යන්න. දෙන්නං රත්නත්තොටටත් බැටෙි කිය කිය තමා මාත් හිතාගෙන හිටියෙ. 


මට යන්න ඔින දවසත් ආවා. නිවාඩුවත් දැම්මා. උදේ ඒකට නිර්දේශය ගන්න නිවාඩු ඉල්ලුම්පත්‍රය සර් ගාවට දැම්මම ඒක අත්සන් කරල නෑ. මෙහෙම ගියාම අපි භාරව යන නිළධාරි නිවාඩුව නිර්දේශ කරන්න ඔින. නැත්තං ඒක අනුමත කරන්නෑ. මං යන්න හිටියෙ එදා හවස තිබුනු තරඟයකුත් අවසන් කරලා. ඒ වෙද්දි තරඟ දෙකක් අපි ගෝල් තුන සහ දෙක ගානෙ ගහල ඉස්සරහටම ඇවිත් හිටියෙ. මෙිකත් දිනුවොත් තරඟ තුනයි. ඊලඟට සෙමි ෆයිනල්. අපිට මුලු රෙජිමෙම බයවෙලා හිටියෙ. 


කොහොමහරි එදා තරඟෙ අවසන් වුනත් මගේ නිවාඩුව නිර්දේශ කරල නෑ. සර් එක්ක කතා කලාම කිව්වෙ "හරි හරි බලමු" කියල. එයා හිතන්න ඇති මං ගහපු කාඩ් එකට පලිගන්න හොඳම අවස්තාව තමා මෙි කියල. එදා හවස තිබුනු  තරඟයත් අපි දින්නා. ආයෙ දවස් අටකින් තමා සෙමි ෆයිනල් තියන්න තිබ්බෙ.ඒ හිංද පුහුණුවීම්වලට මාව ඔිනමයි කියල නිවාඩුව අත්සන් කරන්න බෑම කිව්වා. මට මල පැන්නා. අපි පුරුද්දක් විදියට තරඟයක් ඉවරවුනාම ග්‍රවුන්ඩ් එකේ වට වෙලා සිංදු කියනවා. ඒක තමා අපේ ආතල් එක. ඔහොම සිංදු කිය කිය ඉන්න අතරෙ මගේ මොලේ දකුනු පැත්ත හිරිවැටෙන ලෙඩෙි හැදුනා. ටිකක් වෙලා සිංදු අහන් හිටපු සර් යන්න පිටත්වුනා.  මං එයා යනවත් බලාගෙන හිටියෙ. ඊට පස්සෙ කට්ටිය කිය කිය හිටපු සිංදුව ඉවරවුනාම මං සිංදුවක් පටන් ගත්තා.


රත්නත්තොට පනාගොඩදි ගංජ ගහන කොට

මං දැක්කා ඉස්සරහින් දුවගෙන යනකොට

රත්නත් තොට තරහවුනේ පළමු වතාවට

ලිව් එකවත් යන්න නොදී ඉන්න කිව්ව මට


තරඟයකට මෙහෙට ආවෙ කප් එක ගන්නට

ඒ වුනාට කප් ඔිනද අපෙ ඒකකයට

රත්නත්තොට ගංජ ගැහුවෙ ගුවනින් යන්නට

ගුවන් තරඟ පටන්ගන්නෙ එහෙ ගිය දවසට


රත්නත්තොට පනාගොඩදි...///


නිකන්ම නෙමෙි කිව්වෙ හිතෝතුනි ඔික මම නට නටා කිව්වෙ.


කොහොමහරි ඒ සිංදුවට පිං සිද්දවෙන්ඩ සර්ම කොල්ලෙක් අතේ පණිවිඩයක් එවල තිබුන "අතන ඉන්න ආරච්චි කියන ප&@%යට කියපං නිවාඩුව අත්සන් කරල තියෙන්නෙ, ඒක දාගෙන දැන්ම යන්න කියපං" කියල. හැබැයි සෙමියට කලින් පැවැත්වුනු පුහුණු වට දෙකකටම මං ආවෙ නැතත් ඒ ගැන මගෙන් මුකුත්ම ඇහුවෙත් නෑ. ෆයිනල් එකත් ගහල කප් එකත් අරගෙන යුනිට් එකට ඇවිත් ඒ සතුටට ආයෙ අණදෙන නිළධාරි තුමා ගානෙ දවස් 14ක නිවාඩුවකුත් අපි හැමෝම ගියා.



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.01.31

Sunday, January 24, 2021

මාවිල්ලාරු 04



කල්ලාර් සෝමපුර ගත කරපු කාලය ජීවිතයේ ටිකක් විනෝදෙන් ගත කරපු කාලයක් කියන්න පුලුවන්. යුධ හමුදාවෙි පළවෙනි වතාවට පාඨමාලාවක් වර්ජනය කරපු අවස්ථාවකුත් මෙි කඳවුරේදී සිදුවුනා. ඒකකයේම පැවැත්වුනු මූලික සංඥා පුහුණු පාඨමාලාවක් තමා එහෙම වර්ජනයකට ලක්වුනේ. ඒක ටිකක් බර කතාවක්.


අපේ ඒකකය පාබල ඒකකයක් විදියට ස්ථාපිත කරපු ඒකකයක්. ඒ වෙද්දි සංඥා බළකායේ පාබල ඒකක දෙකක් තිබුනා. ඒ 5වන සංඥා සහ 6වන සංඥා ඒකකය. 

6වන සංඥා ඒකකය මෙි වෙද්දි ස්ථාපිතව තිබුනේ යාපනේ නගරයේ. අදටත් යාපනේ.  රිවිරැස ක්‍රියාන්විතයට සමගාමීව ඔිපන් කරපු 6වන සංඥා ඒකකයත් පහේ හිටපු අපිත් අතර තිබුනේ ටිකක් විතර දුරස් බවක්. ඒකට හේතුව මෙහෙම කියන්න බැහැ. ඒත් අපි ඔක්කෝම සංඥා මාතාවගේ දරුවන් වශයෙන් ඔිනෑම තැනක ඔිනෑම අවස්ථාවක සහෝදරත්වයෙන් කටයුතු කිරීමට කටයුතු කලා. පසු කාලීනව හය වෙනි ඒකකයේ  සෙබළුන් අපේ ඒකකය යටතේත් අපේ ඒකකයේ සෙබළුන් ඒ ඒකකයේත් වශයෙන් යම් යම් අවස්ථාවල මාරු කර රාජකාරි කිරීමට සැලැස් වූ ඉහල නිළධාරින් කලේ නුවණැති ක්‍රියාවක්. එයින් දෙගොල්ලගේ සහෝදරත්වය ඉහල මට්ටමකට ආවා පමණක් නොව අපේ ඒකකයට ආපු වෙනත් කෙනෙක් ආපහු යන්නත් බලවත් අකමැත්ත ප්‍රකාශ කරන්නට පටන් ගත් පසු ඒ ඒකක දෙකේ මාරු වෙලා හිටපු අය ඒඒ ඒකකවලටම පත්වීම් කරන්නටත් කටයුතු කලා. 

හය වෙනි ඒකකයේ හිටියෙ 90%ක්ම පාබල ඒකක වල සෙබළුන්. ගැමුනු, පාබල, සිංහ, ගජබා විජයබාහු ආදී ඒකකවල සෙබළුන් රාශියකගේ සහභාගිත්වයෙන් පිහිටවපු ඒ ඒකකයත් යුද්ධය වෙනුවෙන් පාබල ඒකක එක්ක උරෙනුර ගැටෙමින් සාර්ථක මෙහෙයුම් කීපයකටත් සහභාගි වී තිබුනා. 


කෝස් එකක් වර්ජනය කලා කිව්වනේ. මෙි කෝස් එකේ සීන් එක යුධ හමුදාපති දක්වාම ගිය කතාවක්. මමනං ඒ කෝස් එකට හිටියෙ නෑ. ඒත් අපි දැක්කා වෙච්චි දේවල්. අන්තිමෙිට තීරණයවුනේ සැරයන්,කෝප්‍රල්,ලා/කෝ සහ සාසෙ නිළයේ සෙබළුන් විශාල සංඛ්‍යාවක් එකම දිනක යුධාධිකරණය වෙත පමුණුවා ලීම. ඒත්  එච්චර ප්‍රමාණයකගේ නිළතල පහත හෙලීම්,දඬුවම් ලබා දීමට සිදුවීමෙන් ඒකකයටත් සමස්තයක් වශයෙන් යුධ හමුදාවටත් වෙන හානිය මත ඒ කටයුත්ත ඉහලම මූලස්ථානයෙන් අවලංගු කර ඒ සියළුම සෙබළුන් නව සංඥා ඒකකයක් පිහිටුවා ඒකට අනුයුක්ත කර අපේ ඒකකයෙන් පිටමං කරන තැනට  කටයුතු සිද්ධවුනා. ගොඩක් උපදේශයකයින්ගේ උපදේශකත්වයත් අහිමිවීමට ඒක කාරණාවක් වුනා. එලෙස පිහිටෙව්වෙ හත්වැනි සංඥා ඒකකය. ඒක විවෘත කලේ වන්නි මානුෂීය මෙහෙයුමට සහභාගි වෙන්නමයි. ඒ ඒකකය 57 සේනාංකය සහ 59 සේනාංකය යටතේ ඉදිරිපෙළ සටන්වල නියැලුනු රට වෙනුවෙන් විශාල මෙහෙයක් කල සහ සටන් බිමෙි දක්ෂයින් බිහිකරපු ගෞරවනීය ඒකකයක්. මුලින්ම ඒ ඒකකය 59 සේනාංකයට අනුුක්ත කර  ඉතා කෙටි කලකින් නැවත 57 සේනාංකයට යා කරනු ලැබුවා. ඔවුන් නව ඒකකය පිහිටුවීම සඳහා පිටත්ව යාමෙිදී අපි ගොඩක් දුක්වුනා. සමහරු ඇඬුවා. කොච්චර රණ භූමියේ විකුම් පෑවත්, දරුණු අවි ආයුධ පරිහරණය කලත් යුධ සෙබළා යනු ඉතා සංවෙිදී චරිතයක්. පියයන්ගෙන් වෙන්වීම කියන එක ඔිනෑවටත් වඩා විඳින විඳවන හමුදාවෙි, අපි සමහරුන්ගේ වෙන්වීම් දරාගත්තේ ලෝකයට හොරා ඇස් වලින් කඩා හැලෙන කඳුලු වලින්. 

මටත් එහෙම සමු දෙන්න අපහසු කිහිප දෙනෙක්ම ඒ අතරේ හිටියා. ඒකෙනුත් ආතල් එකක් ගනු ඇර, අපි වෙන කුමක් කරමුද?


එක දවසක් උදේ නවයට මෙි අය ඔක්කෝම පෝලිම් කරලා සියළු බඩු භාහිරාදිය සමග ආපු ට්‍රක් වලට නැංගෙවුවම ඔවුන් අපි දිහා කඳුලු පිරුනු ඇස්වලින් බලා ඉද්දි අපිත් බිම ඉඳන් ඔවුන් යන්න යන දිහා බලාගෙන හිටියේ පපුවට අත තියාගෙන. මමනම් එහෙම බලාගෙන ප්‍රාර්ථනා කලේ ඒ අහිංසක ජීවිත වලට කුරාකුහුඹු වෙකුගේවත් බලපෑමක් එල්ල නොවෙිවා, නැවත රණ භූමියකදි හෝ අඩුම ජයරත්න එකේදිවත් හෝ  අපි අපි මුන ගැසේවා කියල. අපේ ඔිසී කපිතන් ජයතිස්සත් මං දැක්ක දාං හිටපු කණ්ණාඩියට යටින් ඇඟිල්ල දාලා ඇස් දෙක පිහදානවා. ඒත් අපි ඔවුන්ට වෙිදනාබර හිතෙන් සමුදුන්නා. ඉහල ඔිඩර්ස් නෙ. 

ඔවුන් ගියපු එකෙන් එච්චරකල් වැඩ පෙන්නපු  අපේ ඒකකය ටික කාලයක් යනකම් ගොඩක් පසුගාමී වෙන්නත් ඒක හේතුවක් වුනා. 


ඔවුන් ගිය පසු මටනං දරාගන්න ටිකක් අපහසු වුනා. අවුරුදු ගණනාවක් එක කුස උපන් සහෝදරයො වගේ, එක පවුලක් වගේ එකට ඉඳලා යුද්ධයේදිත් දුකටත් සැපටත් අවුවටත් වැස්සටත් එකට එක ඉඳලා ගහ මරා නොගත්තත් රණ්ඩු වෙවී තරහ වෙවී යාලුවෙවී ඉඳලා එකම පිඟානෙ කාපු, එකම කෝප්පෙ බීපු සෙට් එක එහෙම එක පාරටම සමුගත්තම කාටත් දරාගන්න ටිකක් අමාරුයි. 


ඉවසං ඉඳලා ඉඳලා බැරිම තැන පහුවදා මමත් මගේම පොටෝ කොපියක් වුනු කෝප්‍රල් විජේසිංහ කියල එකෙකුත් පැය 8ක කෙටි නිවාඩුවක් දැම්මෙි ඔිසීට අල්ලේ පැලවෙන ටොම් පචයක් අතෑරලා කන්තලේ යන්න. ඒකට අවසර ලැබුනා. අපි කන්තලේ ගියා. කන්තලේට යද්දි දවල් දොලහට ඇති. අපි දෙන්න කතාවෙලාම  ආවෙ හොඳට බොන්න. විජේසිංහත් කීවෙි "ඔව්වනං මොනවද අනේ, හැබැයි පලිගන්න එකනං ඉහලින්ම තියෙන්න ඔිනේ ඈ" කියල.  අපි දෙන්න තරහයි දුකයි ආතල් එකයි ඔක්කොම එකට එකතු කරලා ගල් බෝතල් දෙකක් ගත්තා. දෙකක් ගත්තේ එකක් ගෙනියන්නත් එක්ක. පස්සෙ ඒවට අවශ්‍ය අඩුම කුඩුමත් සිරි සිරි මල්ලක දාගෙන පයින් කිලෝමීටරයක් විතර කල්ලාර් පැත්තට ඇවිත් ඉලුක් ගාලකින් වට වෙච්චි හොඳ හෙවනක් එහෙම තියෙන කමතක සෙට්වුනා. මෙහෙ එතකොට ගොයම් පීදෙන දවස්. අපි දෙන්නා පීදෙන ගොයම් දිහා බලාගෙන හිතේ හැටියට නිදහසේ පුලුවන් තරම් බිව්වා. එක බෝතලක් බොමු කියල කතාවුනත් දන්නෙම නැතුව තව එක සොට් එක ගානෙ ගමු කියල දෙකම කැඩුවා. දෙවෙනි එක කඩන්න පටන් ගන්නකොට අර අනුන්ගේ කුඹුරු වල ගොයම් කපපුවම බිම වැටිලා ඉතුරු වෙන ගොයම් ගස් එකතු කරලා ඒවා විකුනලා සුනාමියක් අරන් ඒක කුලියට ගොයම් වැඩවලට යොදවලා ඒ සල්ලිවලින් කැන්ටර් දෙකක් අරගෙන ඒවගෙන් වී ඇදලා, විකුනලා, වී මෝලකුත් හදලා රටෙි හාල් අවශ්‍යතාවයෙන් සීයට පනහක්ම අපි දෙන්න සපයන තත්වෙට ආවා. ගෙවල් දෙකකුත් හැදුවා කෝමද දන්නවද ඒ කුඹුරු අයිතිකාරයින්ට ඇඬෙන්ඩ. දියුණුව කියන්නෙ එහෙමයි පෙන්ස්. ඒ දවස්වල සුපිරි ප්ලෑන් අපි ගාව තිබුනෙ, අද මෙිම හිටියට. 


එහෙම කඩපු බෝතල් දෙකම නැතත් සිහිය ඔල්මොරොන්දම් වෙන්න හිමීට හිමීට බොන එක  බිව්වා. අපි දෙන්නා කතාවුනේ අද යන්න බැරිවුනොත් කෝල් එකක් දීල පාරෙ හරි බුදියල හෙට කෑම්ප් එකට යමං කියලා. අපි දෙන්න බිව්වා. බොනව විතරයි මතක. අදටත් මග හරි⁣යක ඉඳන් කඳවුරට ආපු විදිහ මතක නෑ නෙමෙයි දන්නෙ නෑ. හැබැයි මට මතකයි චුට්ටක් සිහියෙන් ඉද්දි සීඑස්එම්ගෙන් කෝල් ආවා, කොල්ලන්ගෙන් කෝල් ආවා, දැං කොහෙද ඉන්නෙ අහන්ඩ ද කොහෙද . ඒත් මුලින් ඒ එකකටවත් ආන්සර් කරේම නෑ. පස්සෙ හොඳට වැදිල ඉද්දිනං මොනා වුනාද දන්නෑ. මං ගාව එතකොට තිබුනෙ සෝනි එරික්සන් කේ 530 පෝන් එකක්. පහුවදා තමා හරියටම දන්නෙ කෝල් වලට ආන්සර් කරාද නැද්ද කියලා. ඒව ඒ ඒ ගොල්ලොම මට  කිව්වා. ඔිසීට කෝල් අරං බාප්පෙ කොහොමද කියල අහලා,  සීඑස්එම්ට මචං කියලා, (හොඳම එක කියන්නෙ සීඑස්එම් වෙනුවට වැඩ බැලුවෙ සරඹ උපදේශක තුමා)ආයෙ  එයාගෙන් බබා හුකුන්ද කියල අහලා,එයා බැන්නම අන්තිමෙිට මං ආයෙ කෑම්ප් එකට එන්නෙත් නෑ පුලුවන් දෙයක් කරහං කියල, ඒක එතුමා ප්ලැටුන් සාජන්ට කියලා, ප්ලැටුන් සාජන් කෝල් ගත්තම පොරට බැජී කියල, සීඑස්එම් බැන්න කියලා එතුමාව බාවනව කියල, එහෙම කිව්වම පොර අපිට බැනල පොරට මායි අරුයි පට්ට කුනුහරපෙන් මාරුවෙන් මාරුවට බැනලා, එහෙ එක ගිනි විජ්ජුම්බරයක් වෙලා සැරයන් ඔිසීට රිපෝර්ට් කරලා, ඔිසීගෙන් "බාප්පෙ කෑම වලට ලුනු ඇද්ද" "කෑම හොඳයිද"  ඇහුව කියල, ඒක එතුමා සාජන්ට රිපෝර්ට් කරලා, මුලු කඳවුරම ගිනියම් වෙලා ,පස්සෙ ඔිසී අපිව ඉන්න දිහාකින් හොයාගෙන වරෙව් කියල  හතර දෙනෙක් එවලා, ඒ ආපු එවුන් අපි ඉන්නෙ කොහෙද කිය කිය අහ අහ කරදර කරනකොට උන්ව වෙන කොහෙද යවල, පස්සෙ ආයෙ මං බය බැචෙක් එක්ක තව එකෙක් එවල මගේ දණහිසට පල්ලැහැං කකුල් දෙකම කඩල ඉන්න දිහාකින් හොයාගෙන අරං වර කියල. හොයාගන්න බැරිවුනොත් උන්ටත් ආපහු කෑම්ප් එකට එන්න එපාමයි කිව්වලු. දැඟලුවොත් හරි බැරිම උනොත් හරි බෙල්ල අංසක එකසිය අසූවක්ම පස්සට කරකල ඇලකට විසි කරන්න කියලත් කිව්වලු. එයා වග කියන්නං කියලත් කිව්වලු. මොකද උන්නාන්සෙලම දන්නව මාව වෙඩි තියල මැරුවත් ගෙම්බෙක් වෙලා හරි ආපහු කඳවුරට එනව කියල

  උං ඒව මට පස්සෙ දවසෙ කිව්වෙ. ප්ලැටූන් සාජන් එක්ක සමලිංගික සේවනයේ යෙදෙන්නත් ආසාවක් තියෙනවා කිව්වලු මං. ඒ නං පට්ටපල් ⁣බොරු උන්දැගෙ. මං ඒ සබ්ජෙක්ට් එකට නෑ. ඊටත් සැරයන් කෙනෙක් එක්ක. හොඳ වෙලාවට මං සීඔිට කෝල් අරං නෑ. ඒ නම්බරෙත් පෝන් එකේ සේව් කරල තිබුනෙ. එහෙනං නාහෙත් විදල තාම තල් ගහක කකුල් දෙකෙනුත් එල්ලල පැද්දි පැද්දි ඉන්නව පැන්සනුත් නැතුව. 


එතන බීල ඇති වෙලා අපි දෙන්න බෝතල්වල ඉතුරුවයි ඉස්සර පයිට් ⁣කුප්පියයි වඩෙි උන්ඩියයි කිහිලි ගන්නගෙන පාරෙ පුලු පුලුවන් විදියට එන්න ආවා. ඒ පයින් කෑම්ප් එකට එන්න. ඒ එද්දි මට මතකයි  මග එක දොරක් ඇරල තිබුනු පුංචි කඩෙිකින් ඒකෙ කන්න දෙයක් ඇත්තෙම නැතුව අමුවෙන් සෝයාමීට් පැකට් එකකුත් අරන් කෑව කෑව වගේ.අපි ආවෙ අරුන්දැලට කියපුව ගැනත් කතා වෙවී හිනාවෙවී ⁣"මැමැමැමැ..චැං ම්ම්ම්ම්මැමැචෝ  වෙවෙවෙවෙවෙන ද්ද්ද්ද්දෙයක් ව්ව්ව්වෙන්නෙ හෙහෙහෙහෙහෙහෙටනෙ" කිය කිය. ආයෙ එහෙම එද්දි ආමි වාහනයක් ඇවිත් නතර කරලා "කොහෙත් තොපි යන්නෙ" ඇහුවා. අපි එවුන්දැල ගෙනුත් ගේම ඉල්ලුවා. දසම අනූ නමෙං කියපුවට ගුටි නොකා බෙිරුනේ. ඒත් අපි ආමි කියල කිව්වෙ නෑ. එතකොට සිහිය යාන්තම් තිබුනා. එ් වෙද්දි ඇති හවස හතරට පහට විතර. ඔහොම අපි සෑහෙන දුරක් ආවා. ඒ ආවෙත් බිබී. නවතිනවා, සොට් එකක් ගහනවා, ආයෙ එනවා. නවතිනවා සොට් එකක් ගහනවා ආයෙ එනවා. වැටෙනවා, ආයෙ නැගිටිනවා, වැටෙනවා ,ආයෙ නැගිටිනවා. එකෙක් වැටිල උස්සන්න යනකොට දෙන්නම වැටෙනවා, ආයෙ දෙන්නම එකතු වෙලා කොහොම හරි නැගිටිනවා.

අපි බිව්වෙ පාරෙ තියාගෙන. (මෙි වෙලාවට ඒ පාරවල්වල බලු බල්ලෙක් නෑ.ඒ කොටි කචල් හා අලි හිංද.මෙි වෙලාවට හමුදාවෙ පොලිසියෙ වාහනයක් ඇරෙන්න වෙන වාහනයක් ගියත් ඒ කලාතුරකින් බයම නැති එකෙක් විතරයි) අපි ආපු පාර දිගේම වඩෙියි බයිට් ගත්තුවයි හැලිලා. ඒ ආතල් එක වැඩි වෙලා කරපු දේවල්. 


මට මතකයි ගස්වල වහල හිටපු කොක්කුන්ටත් වඩෙි වලින් ගහලා "සිංදුවක් කියපිය" කියනවා.


 අරුන්දැලා අපිව හොයන්න ආවත් එන්න ඔින ටීවීල් එකක් හයර් කරං. එහෙම එකක් එනව දැක්කොත් අපි දෙන්න කතාවුනේ දෙපැත්තෙ ඇලවල් දෙකට හරි බැහැල හරි හැංගෙන්න. මොකද මං දන්නවා ඔිසී අනිවාරෙන්ම  බැචාව එවනවාමයි කියල. ඊට කලිනුත් ඔික වුනානෙ. ඒකාට අණක් ගුණක් නෑ පෙන්ස්. 


ඒ අස්සෙ පිටිපස්සෙං ටීවීල් එකක් ඇවිත් අපි දෙන්න ගාවින් "කාස්" ගාල නැවැත්තුවා. ඒකෙ ආපු බුවා ඇහුවා "මල්ලිලා කොහේටද?" කියල. අපිත් කිව්වා කල්ලාර් වලට බුදු අයියේ කියල. පොරත් අපිව ගිහිං දාන්නං කියල පොරොන්දු වෙලා නග්ග ගත්තා. ටිකක් දුර එනකංම මං ඌව බැලන්ස් කලේ ඉතුරුව බොන්න තැනකින් නවත්ත ගන්න. පස්සෙ අපි තුන්දෙනාම මග නැවතිලා ඉතුරුවෙලා තිබ්බ බාගෙයක් විතර ඉවර කලා. ඒත් අනේ මංද මදි මදි වගේ. ආයෙ අර හාදයව ආපහු හරෝගෙන ඌත් එක්කම කන්තලේට ඇවිත් ආයෙ බෝතලයක් අරන්  ටීවීල් එකට තෙලුත් ගහගෙන ඇවිත් මගට වෙලා ආයෙ බිව්වා. දැං දුක දෙපිටින් ගිහින් ආතල් ලෝකයක් මැවිල තිබුනෙ. ඒ බෝතලෙන්  සොට් දෙක තුනක් ගැහුවට පස්සෙ තමා අපි දෙන්නට මොනව හරි වුනේ. ඒ කියන්නෙ සිහිය නැතිවුනා වගෙ දෙයක් වුනේ. පහුවදා දොලහට විතර සිහිය එද්දි ඉස්සරහින් කලු පාට දඩ සයිස් යකඩ කබ්මි වලින් හදපු දැල් දැල් දොරක් තියෙන කාමරේක හිටියෙ. කබරයානම් දාල නෑ සැප නින්ද. මං ඔලුව උස්සල බලල ඉන්නෙ කොහෙද කියල වැඩි තේරුමක් නැතුව ආයෙ නිදා ගත්තා. පස්සෙ ආමි යුනිපෝම් ඇඳගත්තු කොල්ලෙක් අපිට කෑම දෙකක් ගෙනත් දුන්නා. හැබැයි ටිකක් පොරව දැකල පුරුදුයි පුරුදුයි වගේ ගතියකුත් ඒ වෙලාවෙ තිබුනා. මාර පුදුමෙ කියන්නෙ ඌ මට "කෝපල් ආරච්චි" කියලත් කතා කලානෙ. ඊට පස්සෙ තමා උගෙන් "මෙි කොහෙද බං" කියල ඇහුවෙ. යකෝ මාරයිනෙ. ඒ අපේ කඳවුරලු. අපි ඉන්නෙ  සෙල් එකේලු කියලත් කිව්වා. ඒකත් මාරයි. මට යන්තම් හීන් දාඩිය දාගෙන ආවෙ වෙරි හිඳෙන්න හිඳෙන්න වගේ. ඔිසීට සීඑස්එම්ට කියපුවයි, සාජන් හපුගොඩට බැනපුවයි මතක් වෙලා ඒ දාඩිය පාර දෙගුණ වුනා. 

ඔිසී නං කිව්වලු එයාගෙ අනුදැනුමක් නැතුව අපි දෙන්නව එලියට දාන්න එපාම කියලා. අපි ඇහැරිලා පැයක් විතර යද්දි සීඑස්එම් ආවා. ඇවිත් බැනල බැනල ගියා. ඊලඟට සාජන් හපුගොඩ ආවා. එයා නං වැඩිය මුකුත් කියන්න ගියේ නෑ, කිව්වෙ එළියට වරෙල්ලකො, තොපි දෙන්න ඇල බංටෙක උඩට අරං ගිහින් හිටෝලා වෙඩි තියල මරනවාමයි කියල විතරයි කිව්වෙ. නිකංමත් නෙමෙි  බිත්තියෙ අත ගහල දිව්රල කිව්වෙ. අන්තිමෙිට හවස හතරට විතර ඔිසී ඇවිත් අපිට හරි ආදරෙන් කතා කලා. ආදරෙන් කතා කලා කිව්වෙ, ඒ කියපු වචන අස්සෙ ආදරණීය වචන දෙක තුනකුත් තිබුනා තෝ, බල්ලා,වෙිසාවා, ගස් ගෝනා, ගොං ප&@%යා වගේ එව්වා. මට ඇහුනා එතුමා ගාඩ් කමාන්ඩර්ට කියනවා "දොර ඇරපිය, මට මුංව මරල කන්ඩ" කියල කියනවත්. හැබැයි කයිම කියල හිතුන හිංදමද මංද ගාඩ් කමාන්ඩරුත් දොරනං ඇරියෙ නෑ. අපි දෙන්නා වැනි වැනි සීරුවෙන් හිටගෙන හිටියෙ. එතකොටත් වෙරි. ගාඩ් කමාන්ඩර්ගෙ වැඩෙි ගිනිගත්තු ඔිසී නිමන එක. එහෙම වෙච්චි හිංද හොඳා. 


කන්තලේ යද්දි ඇඳන් ගිය ඇඳුමෙන්ම ශෙල් එකේ එදා රැයත් ඉඳලා පහුවදා රැයත් ඉඳලා එලියට ආවා. සුදු පාටට ඇඳගෙන කන්තලේ ගියපු අපි මෙි වෙද්දි බොරලු පාරක් වගේ පාට වෙලා. මුළු කඳවුරම දැනගෙන සීන් එක. ගොඩක් අය හිනාවෙන එක තමා කලේ.අපේ සෙට් එකේ උන්නං කිව්වෙ ඔිසීගෙන් ලුනු ඇද්ද අහපු එකනං පව්, සාජන්ටයි ඩී අයිටයි බැන්න එකටනං හොඳමයි කිව්වෙ. පස්සෙන් පහුවදා උදේ නවයට අපි දෙන්නව එලියට ගත්තා. අරං ඔිසී හමුවට පැමිණෙව්වා. මං කෝල් ආන්සර් කරල කියපු දේවලුයි, කෝල් අරං කියපු දේවලුයි ගොඩක් දේවල් මං කිව්ව කියල ඔිසී කිව්වා. රෑත් මගෙ වැඩෙිම ඔිසීගෙ සීඔිගෙ ඉඳන් හමුදාපති දක්වාම බැන්න එකලු. කුණු හරපත් කිව්ව කියල කිව්වා. එක පාරක් සිහිය ඇවිත් ගාඩ් කමාන්ඩගෙන් තුවක්කුවකුත් ඉල්ලුවලු අපි දෙන්නව සෙල් එකේ දාපුවනුයි කෑම්ප් එකේ එවුනුයි බාවල හිරේ යන්ඩ. අපිව ගේට්ටුව ගාව ඉඳන් මිනී දෙකක් වගේලු උස්සං ඇවිත් ශෙල් එකට දැම්මෙ කියලත් කිව්ව. අර හාදයා දන්නැතුව බැචාගෙන් ගේම ඉල්ලුවම ඌටත් අම්බානක නෙලවලු මූ. 


පස්සෙ සීඔිට දාල චාජ් එකේ දක්කනවමයි කියල ඒ වෙලාවෙ අවවාද අනුශාසනා ගොඩක් දීලා, ඔිසීගෙ පන තියෙනකං අපි දෙන්නට පාස් කැන්සල් කරල අවසානෙට තමා පර්ස් එකයි,පෝන් එකයි,චෙින් එකයි දුන්නෙ. ඊටත් පස්සෙ තමා අපි දෙන්නව ඩීඅයිට බාරදුන්නෙ. එතුමානං මුකුත් කිව්වෙ නෑ ඇහුව විතරයි. "තොපි ආයෙ ඔය වාගෙ කැ%@$ වැඩ කරනවද? කරනවද? කියල අහ අහ ඔන්නං එක  කනටට පාරවල් හතරක් දෙන්න ඇති. ඒක එතනින් ඉවරවෙන්ඩ යද්දි ප්ලැටුන් සාජන් හොම්බ දාන්ඩ එනකොට තමා අපි දෙන්නට මාරා වෙිශවුනේ. ඒක දැනගත්තු හිංදමද මංදා ඩී අයිතුමා සාජන්ව ඒ ෆීල්ඩ් එකෙන් අයින් කලා. හැබැයි ඉතින් සැරයන් එක්ක අපිත්,අපි එයත් එක්කත් තරහක් නෑ. එයාගෙ හිතේනං මං දන්නෑ, මගේ හිතේනං නෑ. සින්නපරන්තන් වලදි මගේ ටීම් එකත් එක්ක තව කීපදෙනෙක් කොටින්ට අහුවෙන්ඩ යද්දි පන පිටින් බෙිරගත්තෙත් එතුම ගේ ටීම් එකෙනුත් එයාගෙ අණට ආව තව ටීම් කීපයකුත් විසින් තමා.

හැබැයි එදා ඉඳන් අපිට ආයෙ කවදාවත්ම පාස් ලැබුනෙම නෑ. බොන්නම උනෙත් නෑ.  චාජ් එකේ ගියෙත් නෑ. සීඔිට කොහොම කටක් ඇරල කියන්නද අපි කියපුවා කියල හිතෙන්න ඇති. බැරිවෙලාවත් චාජ් ෂීට් ගැහුවනං ඒක දෛවයේ සරදමක් වෙනවා. ඇයි යකෝ මගෙ චාජ් ශීට් එක මමම එපෑ ගහගන්න. හැබැයි පස්සෙ දවසක ඔිසීම කිව්වා ඩීඅයි හිංද තමා තොපි දෙන්න බෙිරුනේ, නැත්තං තාම පයිවට් කියල.


මම විටින් විට කරපු ලිපිකරු ජීවිතයේ දරුණුම චාජ් ශීට් එක ගැහුවෙත් කල්ලාර් වලදි අපේ කොල්ලෙකුට විරුද්ධව. ඒ "මරණ දඬුවම ලැබිය යුතු සතුරා සම්බන්ද වරදවල් (95ඊ) වගන්තිය ඇතුලත්ව තවත් වගන්ති දෙකකින්. ඒ හේතුව දරුණු ඝනයේ එකක් වුවත් ඒක මෙහිලා පැවසීම නුසුදුසු හෙයින් කියන්නෑ. පසුව ඔහු යුධමය හේතූන් මත යම් මානසික අවුලක් ඇති බව ඔප්පුවී ප්‍රථිකාර වලට යොමුකලා වුවත් ඒ තත්ත්වය සුව වූ බවක් නම් දැන ගන්න ලැබුනේ නෑ. එකම එක දවසක් පනාගොඩදි ඔහු මට හමුවුනා. ඒ ඊට අවුරුදු දෙකකට විතර පස්සෙ. ඒ වෙන විටත් ඔහු සුව වී තිබුනෙ නෑ. පනාගොඩ නිදැල්ලෙ ඇරපු හරකෙක් වගේ හිටියෙ.


ඉවර නෑ...............



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.01.25

Saturday, January 23, 2021

සෙබලෙකුගේ භූමිකාව

 අද කියන්න යන්නෙ නම් රටෙි ඔබ කව්රුත් නොදන්න ඒත් හමුදාවෙි 58 සේනාංකයේ ඔිනෑම කෙනෙක්  දන්න පුද්ගලයෙක් ගැන. මෙයා 11 ශ්‍රීලපාහ ඒකකයට අයත් සැරයන් වරයෙක්. මෙි සිදුවීම වුනේ නච්චිකුඩා ලයින් එකේ උනත් අඳුරගත්තේ ඊට ටික දවසකට කලින්. . 


කව්රුත් දන්නවනෙ නච්චිකුඩා ලයින් එකේ අපි ටික කාලයක් හිරවෙලා හිටියා කියලා. ඒ මාස තුනකට ආසන්න අඩු වැඩි කාලයක්. අපේ ඉලක්කය වී තිබුනේ ලයින් එක කඩාගන්න අමාරුවුනාම උන්ට ලයින් එක එපා කරවන එක. හැමදාම රෑට ලයින් එකට රෙකී ගිහින් පහුවදාට ඒ රෙකී කරපු බංකර් වලට පහර දෙනවා. අපේ ලින්ක් එක තමා 11 ශ්‍රීලපාහ ඒකකය. ඒක සැරෙන් සැරේ වෙනස්වුනා. මෙි වෙද්දි හිටියෙ ඒ ඒකකය. 


එක දවසක් මෙි ලයින් එකේදි මට හරි අපූරු සෙබළෙක් මුනගැහෙනවා. එදා  දෙගොල්ලම එකම රාජකාරියකට දෙපැත්තකට යන අතරේදි හමුවුනු අපි, අපි ගැන මදක් විවෙිකීව සිටි අවස්ථාවක විස්තර කතා කරගත්තා. කුරුණෑගල ජන්ම භූමිය වුනු මොහු මට වඩා වසර කිහිපයකින්ම  බාල සහ මට වඩා අඩු සේවාකාලයක් තිබුනු පුද්ගලයෙක්. (මට මතක විදියට ගෙවල් තිබුනෙ වාරියපොල පොලිසිය ගාවින් වමට හෝ දකුණු පැත්තට තියෙන පාරක මග)  මෙයා මට ඉස්සරලාම හම්බවුනේ ඉලුප්පකඩවායි පාලම පැන්න ගමන් වුනත් ඇඳුනුම් කමක් ඇති කරගන්න තරම් කාල වෙලාවක් හා ඒකට යෙදවිය හැකි තරමෙි කාලයක් එදා අපි අතර තිබුනෙ නෑ. 


11 ශ්‍රීලපාහ ඒකකයට අයත් ඔහු ටිකක් සුදු, කෙසඟ සිරුරක් හිමි, උස, සැරයන් නිළය හෙබි අයෙක්. කොන්ඩෙ පිස්සෙක්ගෙ වගේ වවල තිබුනෙ. මට ඔහුව හම්බවෙද්දි , ඔහු දවස් දහතුනකිනුත් මම දවස් දා හතකිනුත් නාල නෑ. දෙන්න දෙගොල්ල ගාවම හෙන සුවඳ.  මෙයාට කන්ටෑක්ට් තිබුනෙ එවකට අපේ 58 සේනාංකාධිපතිතුමා වුනු වත්මන් යුධ හමුදාපති තුමා සහ මෙි සේනාංකයට අයත් 581,582,583 බළසේනාවන් හි බළසේනාධිපතිවරුන් හා 1 කාර්‍ය සාධක බළකායේ ඉහලම නිළධාරි එක්ක. එදා රාජකාරියකට ඇවිත් හිටියෙත් ඒ ඉහල නිළධාරියෙක්ගේ සැලසුමක් ක්‍රියාවෙි යෙදවීම පිණිස බව ඔහු මට කීවා. පැමිණි රාජකාරිය අවසන් කර ආපසු යන ගමනේදී, ඒ වෙද්දි අපේ ඒකකයට අනුයුක්ත කරල හිටපු ස්නයිපර් කෙනෙක් වූ ස්ටාෆ් සාජන් කෙනෙක් (නම සඳහන් නොකරමි) දින දෙකකට ඔහුගේ ඒකකයට කැටුව යාමටත් නියමිත බව මට කීවා. ඉදිරිපෙළ සටනේදි අපි දෙගොල්ලම කලේ එකම රාජකාරිය නිසා 581 බසේමු සහ 1 කාර්‍ය සාධක බළකාය යටතේ සිටි ඒකකවල ඒ රාජකාරියම කරන ටීම් අතරේ පොඩි මෙව්ව එකක් තිබුනා. ඒ හේතුවෙන්ම තමා වැඩිම සම්බන්ධතාවයක්  නැති වුවත් පෙර හමුවී කතා කර දැක හුරු පුරුදු කාරණාව මත ටිකක් නිදහසේ් කතාකරන්න හමුවුනේ. මොකක් හරි අමාරු කාර්යයක් හමුදාවට පැවරුනහොත් කතා කරන්නෙ මෙි සැරයන්ට. පාලමක් අල්ලා ගැනීම, අල්ලන්න අමාරු බංකරයක් අත්පත් කර ගැනීම, අමාරු ඉලක්කයක් සාර්ථක කර ගැනීම ආදී කාරණාවක් යෙදුනොත් මෙයාව රාජකාරියේ යෙදෙව්වෙ ඒ ඉහල නිළධාරින් විතරයි. මාත් අහල තිබුනු විදියට වැඩකට අතගැහුවා කියන්නෙ අති සාර්ථකයි. වචනයේ පරිසමාප්තාර්ථයෙන්ම වැඩ්ඩෙක්. මහ අමුතු අමුතු සැලසුම් මෙයා ගාව තිබුනෙ. බඩ ගාන්න ඔින තැන්වල මෙයා බඩගාන්නෙ නෑ. අපි තැනකට පිටුපස්සෙන් පහර දෙන්න තීරණය කරොත් පොරගෙ ප්ලෑන් එක ඉස්සරහින් පහර දීම. අපි දුවන්න තීරණය කලොත් පොර කරන්නෙ නවතින එක. ආං ඒ වගේ. අපි නොහිතන පැත්තකින් ඉතා සියුම් යුධමය ඉන්ද්‍රියයන් අතගෑම තමා මෙයාගෙ සාර්ථකත්වයේ රහස. 


එදා තීරණාත්මක දවසක්. මොකද කියනවනං උදෑසන හිරු කිරණ පොලවට වැටෙනවත් එක්කම උන්ගේ ලයින් එකට පහරදී බංකර් අත්පත් කරගැනීමට  තමා සියළුම සැලසුම් සකස්වී තිබුනේ. අපිනං මෙිවා ගණන් ගත්තෙත් නෑ. කොහොමත් සතියකට සැරයක් දෙසැරයක් මෙහෙම උත්සාහ කරනවා. ඒත් උන්ගෙ උපරිම ශක්තිය මෙි ලයින් එකට යොදවා තිබුනු නිසා අපිට හැප්පෙන්නවුනේ ඒ ශක්ති දාමයක් එක්ක. සමහර දා රෑට උන් ලයින් එකේ එහා පැත්තෙ ඉඳගෙන ස්පීකර් දාගෙන අපේ මානසිකත්වය වට්ටන්න එක එක දේවල් කියනවා. ඒත් උන් දන්නෑ අපි ඒවා සත පහකට මායිම් නොකරන වගක්. එක දවසක් පොඩි කෙල්ලක් මෙි ස්පීකරෙන් කතා කරලා සිංහලෙන් කියනවා එයාලගෙ භූමියේ පාඩුවෙි ඉන්න දීලා ආමි මාමලා ආපහු ගෙවල්වලට යන්න කියලා. ලොකු එකෙක් කියනවා "උඹලා සටන් කරන්නේ උඹලගෙම පන්තියේ අහිංසක මිනිසුන් එක්ක, ඒත් උඹලගෙත් අපෙත් වෙනසක් තියෙනවා, මෙික අපේ නිජ භූමිය, උඹලා ආපහු පලයල්ලා" කියලා. ආයෙ පොඩි ළමයින් ලව්වා සින්දු, කතන්දර කියෝනවා. උන් හිතන්නෙ අපි ඒව අහල ආපහු යයි කියලා. ඒ ඔක්කොම "මනෝවිද්‍යා මෙහෙයුම්" මීට වඩා දේවල් මෙි තේමාව යටතේ කතාකරන්න පුලුවන්. නමුත් එදා වුනේ අර සිදුවීම. ඒ වෙද්දි අපි රෙකී ගිහින් හිටියෙ උන්ගෙ කකුල් පාමුලටම. 


මෙි දවසේ  උදෑසන 0542ට උදාවූ සුභ මුහුර්ථයෙන් අපි ලයින් එකට පහර දෙන්න පටන් ගත්තා. උඩින් එමිඅයි 24 ප්‍රහාරක හෙලිකොප්ටර් යානා දෙකක්, යුධ ටැංකි ප්‍රහාරක කණ්ඩායමක් (5ශ්‍රීලසසබ) , මල්ටි බැරල් රොකට් ප්‍රහාර, කාලතුවක්කු සහ මෝටාර් ආධාර මැද ඇරඹුනු ඒ සටන උදේ හත පහුවෙනකොට කෙමෙන් කෙමෙන් ඉතා දරුණු ස්වභාවයකට පෙරලෙන්න ගත්තා. ඒත් උනුත් ගේම ලේසියෙන් අතාරින්න සූදානමක් තිබුනේ නෑ. අපේ තිබුනෙත් නෑ.. උන්ගේ උපරිම ශක්තියත් මෙි වෙද්දි ලයින් එක රැකගැනීම සඳහා යොදවලා තිබුනේ. උදේ අට විතර වෙද්දි කෆීර් යානා දෙකකුත් ඉහල අහස තමන්ගේ අණසකට යටත් කරගනිමින් කැරකි කැරකි උන්ගේ මර්මස්ථාන වලටත් ආධාරක පිරිස් එන ට්‍රැක්ටර් වලටත්  පහර දෙන්න පටන් ගත්තා. එතකොට උන් බෝට්ටු වලින් ඇවිත් මුහුදෙ ඉඳන් බීච් එකේ අයිනේ ඉදි කර තිබුනු අපේ බංකර් පේලියකට පැති ප්‍රහාර එල්ල කරන්න ගත්තා. ඒවා ඉතා වෙිගයෙන් එනවා... "සර සර සරස් සරස්" ගාල ගහනවා ආයෙ ආවටත් වඩා වෙිගයෙන් පලා යනවා. අපිත් මෙි පැත්තෙ ඉඳන්  "මියෙත් නම් මියෙත්වා, සටන දිනා මිස, පසු නොබසිමි" යන නියායෙන් උන්ගෙ ලයින් එකටත් සමහර තැන් වලින් ලයින් එකෙන් ඇතුලටත් ගහගෙන ගහගෙන ගියා. සමහරු පස් බැම්ම උඩටත්  නැග ගත්තා. ඒත් අපිට බැරිවුනා. අපිට අහුවෙච්චි හරියෙ තිබුනෙ මඩ වගුරක් කරපු ගැඹුරු එහෙත් පළල් යුධ අගලක්. ඒක නියමිත කලට වෙිලාවට අපිට තරණය කරගන්න බැරිවුනා. ඉන්පසු ඇති වුනේ ඛේදනීය තත්ත්වයක්. දෙපැත්තෙන් ලයින් එක කඩලා, මැද්දෙන් කඩාගන්න බැරිවුනා. 11ගැහේබ ඒකකයටත් යුධ අගල තරණය කිරීමට ඉතා අසීරු තත්ත්වයක් උදාවීමත් සමග දහවල් දොලහ ආසන්න වෙද්දි නියෝගයක් ආවා පසු බහින්න කියලා. පසුව ඉතා කල්පනාවෙන් ගිය විදියටම අපි සියල්ලෝම ආපසු ආව. එදා උන්ගෙ ලයින් එකේ පළවෙනි බංකරය ඇල්ලුවෙි සැරයන් නිශාන්ත. එයාලා දරුණු ප්‍රහාරයකට කොටු වෙලා. පසු බහින්න අවස්ථාවක් ඇත්තෙම නෑ. ඒක දැනගත්තු හමුදාව, නැවත සැරයන් නිශාන්තව අරන් එන්න යන්න ආපහු හැරුනා. අපේ අපි හිටපු කොටස ගියේ නෑ. ඒ ආසන්නෙයේ හිටපු අපේ බාගෙකුයි එයාලගෙ ඒකකයේ භාගයකුයි 11 ගැහේබ භාගයකුයි තමා ගිහින් සැරයන් නිශාන්ත ඇතුලු අට දෙනා නිරුපද්‍රිතව අරන් ආවෙ. පස්සෙ දැනගත්තා තව විනාඩි දෙකක් පරක්කු උනානං සැරයන් නිශාන්ත වඩාගෙන අරන් යයි කියලා. ඒ කියන්නෙ ලඟ තිබුන පතුරම් අවසාන අවස්ථාවෙ තමා ඉඳල තියෙන්නෙ. 


මෙි සටනින් අපේ පාර්ශ්වයටත් උන්ගේ පාර්ශ්වයටත් දැඩි හානි සිදුවුනා. අපේ ඒකකයේ කිහිප දෙනෙකුත් අනිත් ඒකකවලත් සැලකිය යුතු මට්ටමෙි පිරිසක් මව්බිම වෙනුවෙන් ජීවිත පරිත්‍යාග කරල තිබුනා. ඒ වගේම පිරිසක් තුවාල වෙලත් තිබුනා. හැබැයි සතුටු වෙන්න පුලුවන්, මොකද අපිට රෑ දැනගන්න ලැබුනා උංගේ ඩෙත් බොඩි ඇද්දෙ ට්‍රැක්ටර් ගණනාවකින්ම කිහිප සැරයක් ඇවිත් ගිහින් ඇවිත් ගිහින් කියලා. යුද්ධයක කොහෙද අනේ සතුටක් තියෙන්නෙ. සමහරු දුවද්දි ඇදවැටෙනවා සියැසින් දැක්කා. සමහරු පස් බැම්ම උඩ වෙඩි වැදිලා පල්ලෙහාට රූටගෙන නැත්තං රෝල් වෙලා එනවා දැක්කා. ජබෝස් ගාල කානුවට වැටෙනවාත් දැක්කා. කානුවෙ එරිලා හිටපු අයත් අපේ අය බෙිරගත්තා. ඒවා අමිහිරි සිදුවීම්. ඒක මෙතනින් නවත්තමු.


මෙිත් ඒ වගේම දවසක්. ඒ විදියටම ලයින් එක,  එක ටයිම් එකටම අප් වෙලා අරවගේම උන්ගේ ලයින් එකට දැවැන්ත ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනවා. හැබැයි එදානං යුධ අගලෙ පස්නෙට අපි ගාව විසඳුමක් තිබුනා. ඒ ඉනිමං. අපිත් එක එක ක්‍රමෝපායයන් වලට ගිහින් ලයින් එකට දැවැන්ත ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනවා. ඒ ප්‍රහාරය පටන් ගත්තේ උදේ හයයි තිස් දෙකට. අපි බුද්ධාගං කාරයෝනෙ. ජ්‍යෝතිෂ විෂය සම්බන්ධ අය අඳුරන ඉහල නිළධාරින් සුභ මුහුර්ථ අසාගෙන එහෙම තමා ගේමකට බහින්නෙ. එදා හයයි තිස්දෙකට පහර දෙන්න පටන් ගත්තා. හැබැයි එදා අච්චර වෙිලාවක් ලයින් එකට ගහන්න වුනේ නෑ. හේතුව ප්‍රහාරයේ දරුණු කම. උදේ දහය වෙනකොට පසු බහින්න අපිට අණ ලැබුනා. 

මෙි පසු බැහීමෙි විශේෂත්වයක් තිබුනා. 


එදින උන්ගේ ලයින් එකට පහර දෙද්දිත් පෙර සේම සැරයන් නිශාන්ත අයත් ඒකකයෙන් තමා ඉස්සෙල්ලම ලයින් එක කැඩුවෙි. නමුත් එයාලාගෙ ලයින් එකට මෙහා පැත්තෙන්, ඒ කියන්නෙ වමෙන් ලින්ක් වෙච්චි ඒකකයට ලයින් එක කඩාගන්න බැරිවුනා. ඒ ඒකකයට දැඩි හානි සිදුවීමත් සමග භඨ පිරිස් හිඟතාවය මත එයාලට අඩියක්වත් ඉස්සරහට යන්න බැරිවුනා. අපිත් මෙහෙන් බංකර කිහිපයක් අල්ලගෙන තිබුනෙ. පොඩි වතුර පාරක් ගලාගෙන යද්දි ඒ මැද්දෙන් කකුල තියල වතුර පාර බ්ලොක් කරාම ඒ බ්ලොක් වෙච්චි හරියට නැතුව ඊට දෙපැත්තෙන් වතුර ගලාගෙන යනව වගේ සීන් එකක් තමා මෙතන වුනේ.  මෙි බ්ලොක් වෙච්චි තැන බංකර් පේලිය ඉලක්ක කරගෙන ලයින් එක කඩන්න හිටපු අයට උදව්වක් විදියට ලයින් එක කඩපු නිශාන්තගේ ටීම් එකත්,ඒ ඒකකයේ භඨයිනුත් වමට හැරුනා. එතකොට අර දෙපැත්තෙන් ගලාගෙන යන වතුර පාර ටිකක් වැඩිවුනාම හිඩැස පුරවන්න දෙපැත්තෙන් ගලන වතුර එන්නා වාගෙ දෙපැත්තෙ ඒකක දෙක ඒ බංකර් පැත්තට හැරුනා. වමට ඉස්සරහින්ම ඇවිත් තියෙන්නෙ නිශාන්ත. මෙහිදී එදා කොටි විසින් අපූරු යුධ ප්‍රයෝගයක් සිදු කර තිබුනා. ඒ තමා ලයින් එකට රිංගන අපේ අයට රිංගන්න ඉඩදීල පසු බැහැල සිටින බව හඟවමින් මද දුරකට ගොස් සැඟවී සිටීම සහ අපේ අය ලයින් එකට ආහම වට කරගෙන පහරදීම. උන්ගේ ප්ලෑන යස අගේට වැඩ කලා. ඒක කොච්චර බලවත්ද කියනවනං දකුණු පැත්තෙන් ගිහින් වමට හැරුනු සැරයන් නිශාන්තගේ ටීම් එකත් තව ටීම් කිහිපයකුත්  ඒ උගුලේ පැටලුනා. අවසානය වුනේ මුහුණට මුහුන සටන් කරලවත් ඒ ටීම් දෙකක් පස්සට ගන්න බැරිවීම. රැලි පිට රැලි වෙරලට එන්නේ යම් සේද, එසේම උනුත් ඉස්සරහට දරුණුම ආකාරයේ ප්‍රහාරයක් ආරම්භ කරමින් ඉදිරියට ආවා. ඉන් පස්සෙ ඇතිවුනේ මං එතෙක් මෙතෙක් මුහුණ දීපු දරුණුම සටන් වලින් දෙවෙනි ප්ලේස් එක ලැබෙන තරමෙි සටනක්. අපේ සහයෝගයත් ඒ කණ්ඩායම් බෙිරාගැනීම වෙනුවෙන් ක්ෂණිකව ගත්තු තීරණයක් මත ඉස්සරහට ඇදුනා. ඒත් අපිටත් ඉදිරියට තව එක අඩියක් ⁣තියන්න නොදෙන්න උන් වග බලාගත්තා. මෙතනදී ගුවන් ප්‍රහාර එල්ල කරන්න කිසිම අවස්ථාවක් ආවෙ නෑ. ඒවගෙන් වෙඩි තිබ්බනං අපිත් මැරෙන්න බොහෝ දුරට ඉඩ තියෙනවා. ඒ වෙද්දි චොපර් දෙකත් ආපහු ගිහින් තිබුනේ. 


උන්ගේ උපරිමම ශක්තිය නිශාන්තලව මරා දැමීම සහ අපගේ උපරිමම ශක්තිය ඔවුන්ව ⁣ජීවග්‍රහයෙන් බෙිරාගැනීම.  එහෙත් කුමක් හෝ කාගේ හෝ අවසානාවකට එතනදී ඔවුන් කොටි කණ්ඩායමට කොටුවී තිබුනා. අපේ අය කොතෙක් උත්සාහ කලත් කොතරම් පිරිසික් හිටියත් නිසි කාල වෙිලාවට ඇවැසිම දේ කරගත නොහැකිවුනා. ඒ සටනින් පස්සෙ සැරයන් නිශාන්තට ආයෙ කවමදාකවත් තමන්ගේ රට වෙනුවෙන් යුද්ධ කරන්න ලැබුනේ නෑ. ශරීරයේ උණ්ඩ රාශියක් වැදීම නිසා සිදුවු අධික ලේ වහනයෙන් එතුමා එම රණ භූමියේදිම තමන්ගේ රටෙි ඒකීය භාවය වෙනුවෙන් තම ජීවිතය පූජා කලා. ඒ ඔහුත් සමග ගියපු සහ හිටපු සියල්ලෝම සමග. හැබැයි කොච්චර යුධ උපායයෙහි නිපුනයෙක් වුවත් නිශාන්තට එක තැනක් වැරදී ඇති බවනම් හොඳටම පැහැදිලි කාරණාවක්. ඒ ඔහු බංකර් ලයින් එක දිගේ ඇවිත් එහෙමම නැවතී හිටියනං මෙහෙම දෙයක් නොවෙන්නට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබුනා. සමහරවිට ඔහු හිතන්න ඇති ලයින් එක කඩලා, අනෙක් අයත් තමාට සමගාමීව දෙපැත්තෙන් ඉස්සරහට එයි කියලා. නැතිනම් කොටින්ගේ ප්‍රහාරය මදකට අඩුවු නිසා ඊටත් ඉදිරියෙන් තිබූ ඔවුන්ගේ පාලන කටයුතු කල බංකර කිහිපයත් අල්ලගන්න ඔහු තීරණය කරන්න ඇති. කොහොම හරි ටීම් තුනම අපේන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් ඉස්සරහට ගිහින් තිබුනා. එහෙත් රණකාමිත්වයෙන් ඉදිරියෙන් සිටි, උපායයන් අතින් ඉදිරියෙන් සිටි ඔහු, නිර්භීතබව අතින් ඉදිරියෙන් සිටි වීර පුතෙක් වූ ඔහු, රණ භූමියට අහිමි වීම ලක්මෑණියන් කෙසේ දරාගන්නද? ඔහු සහ සගයන් බෙිරාගැනීමට ගියපු ඒකක තුනකට අයත් තවත් සෙබළුන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් එම සටනේදිම තම තමන්ගේ කර්තෘව්‍යයන් ඒ රණ භූමියේදීම අවසන් කලා. එදා බැරිවෙලාවක්වත් සැරයන් නිශාන්තගේ උපාය හරි ගියේනම්, 2009.05.18 නෙමෙි යුද්ධය ඉවර වෙන්නෙ. එහෙනම් ඊට මාසයකට විතර කලින්. 


සැරයන් නිශාන්ත, සැරයන් නිළය දක්වා උසස්වීම් ලබා තිබුනේ එකදු නිළ උසස් කිරීමෙි පාඨමාලාවක්වත් නොහදාරා, රණ භූමියේ පෑ දස්කම් වෙනුවෙන්ම ලද උසස් වීම් නිසා. ඔහුට උසස් වීම් නිර්දේශ කල එක්කෙනෙක් වෙන්නෙ වත්මන් යුධ හමුදාපතිතුමා. (ඒ දවස්වලම කල පසු විපරමකදී දැනගත් පරිදි). 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.01. 20