Thursday, June 24, 2021

තලගොයි ලමයා

 මෙි කතාව ටිකක් වෙනස් එකක්. 


ඩීඅයි කරපු සාජන්ලා බඩ ගාතී

පීටීඅයිල බංකර්වල හරි ජාතී

ඩ්‍රිල් ඇන්ඩ් වෙපන් ඔක්කෝ


ටම තරු පේතී

නිළධාරින්ට විතරක් සැප සැප ජාතී


එ මගේ බංකර් කුරුටුගීයක්. ඒක ලියල තියෙන්නෙ කල්ලාර් අපේ බිලට් එකට ඇතුලුවෙන්න තියෙන පතරංග දොරේ. කවි නොදන්න කාලෙ ලියපු කවි නිසා ඒව මට මහමෙරක් වගේ. 


එහෙම ලියපු තව කුරුටු ගීයක් තියෙනව.


නිවාඩු යන්න අවසරයක් නොමැති තැන

එල්පී යන්න සුදු කොල්ලෙක් එවනු මැන


ඒකත් කබොක් ගල් කටෙිකින් බිලට් එකේ සුදු හුනු ගාපු බිත්තියේ ඩීඅයි තුමාට පේන්න ලියපු එකක්. එල්පී යනව කියන්නෙ රෑට තුන් දෙනෙක් එක්ක කැලේට ගිහින් රැයක් පුරාවට ඇහැරල ඉදිරි භූමියේ සතුරාගේ ක්‍රියාකාරකම් වෙනවද කියල කන්දීගෙන බලා ඉන්න රාජකාරියක්. ඒ එල්පී එකකට කෝපල් කෙනෙක් එක්ක සුදු කොල්ලෙක් ආවනං තුන්වැනියා  එලිවෙනකං අමර සැපේ නිදි. සුදු කොල්ලයි කෝපලුයි විතරක් ඇහැරිලා. ඩීඅයිට පේන්න ලිව්වා කිව්වෙ ඒ දවස්වල ඩීඅයි එකයි සීඑස්එම් එකයි දෙකම කෙරුවෙ එතුමා නිසා.


කතාවට යමුකො. මාවිල්ආරු ක්‍රියාන්විතය ඉවරවෙලා වන්නි මානුෂීය මෙහෙයුමට යන්න බලාගෙන කල්ලාර් සෝමපුර කඳවුරට වෙලා ලකා ගහ ගහ ඉද්දි හමුදාවට බඳවා ගත්තු ආධුනිකයින් පිරිසක් අපේ ඒකකයෙත් පුරප්පාඩු පුරවන්න කියල රෙජිමෙින්තු මධ්‍යස්ථානය වෙතින් දවසක රෑ මද්දහනේම එවලා තිබුනා. පැය හතලිස් අටක කන්ටින්‍යු රාජකාරියක් එලියෙ පට්ට කැලෑවක කරල කඳවුරට ඇවිත් මාවිල්ආරු ඇලෙන් නාගෙන රෑ හතට දෙන කෑම එක කොල්ලෙක්ට "මයෙ රෑ කෑම එක පෙට්ටිය උඩින් ගෙනත්  තියපං මල්ලි ඈ" කියල 

මං ඇඳේ පොඩ්ඩක් ඇලවුනේ සිරාවටම ඇඟට දැනුනු තෙහෙට්ටුව නිසා පොඩි හාන්සියක් දාන්නං කියල හිතාගෙන. ඒත් පාන්දර එකට විතර ඩීඅයි තුමා ඇවිත් ඇහැරවනකන්ම මට සමාදානයේ හොඳ වටිනා නින්දක් ගියා. කාලත් නෑ. කට දෙපැත්තෙන්  ගංගා යමුනා වගේ ගලාගෙන යන  මහා කුණු කෙල ගංගාවන් දෙකම අතේ පිටි අල්ලෙන් පිහදාන ගමන් යන්තං ඔලුව උස්සල බැලුවෙ "කව්ද ඩෝ.. මහ පාන්දර තිස්ස තිස්ස කියන්නෙ" කියල. බලන කොට උඩු කයට නිළ ඇඳුම් ෂර්ට් එකකුත් යටි කයට වයිරං වයිරං බතික් සරමකුත් ඔලුවට ලෙදර් තොප්පියකුත් සහ පයට ගම්බූට් දෙකකුත් දා ගත්ත මහා නීල ගෝඨයිම්බර ලීලාවෙන් ඇහැට අඟලක් දුරින් එලිය වදින්නැති හඳ වැනි මූන රුපියලක් වගේ වෙච්චි කණාමැදිරි එළි ටෝච් එකත් මූනට ලංකරලම අල්ලගෙන "ආරච්චි ආරච්චි" කියල ආයෙ ආයෙත් කතා කරන ඩීඅයි උතුමාණන් දිහා බැලුවෙ "අදනං බෑ..හෙට හෙට" කියන ලීලාවෙන්. ඇයි යකෝ මහ පාන්දර  ඔහොම කෝපල් කෙනෙක්ගෙ ඇඳක් ගාවට එන්න හයිය තියෙන්නෙ කඳවුරෙන්ම දෙන්නටයි. විසේසෙං ආරච්චි ගාවට. ඒ දෙන්නටම නැතුව මෙතුමා ආපුවම මං හිතුවෙ කොල්ලො කේස් එකකට තමා කියල. හැබැයි ඉතිං එහෙම නෑ රත්තරං මනුස්සයා. ඒකනෙ කන්තලේ ගිහින් බීල කේස් එකකුත් දාගත්තෙ. ඒත් මහ රෑ තද නින්දෙ ඉන්න බුවෙකුට ඇහැරවනකොට එහෙම ඔටෝම හිතෙනවා. මාත් "කව්ද හු&@%$තො හැ*@&$%න්න හදන්නෙ" කියල ටිකක් තදින්ම ඇහුවම ඊට එහා පැත්තෙ මං නිදා ඉන්න තැන පෙන්නන්න ආපු තවත් ජූනියර් කෝප්‍රල් කෙනෙක් "කෝප්‍රල් ආරච්චි, ඩීඅයි සර්" කිව්වම තමා මං ඇඳේ ඉඳගත්තෙ.

*ඇයි සර් මෙි හදිස්සියෙ??? ඇඳ කැඩුනද,නැත්තං සමලිංගක කේස් එකක්ද??කියල නිදිමතේම අහල "ඒ වෙනුවෙන් මට මොකක්ද කරන්න පුලුවන් සර්" කියල වැඩිදුරටත් ඇහුවම තමා දෙයියො බුදුන් බුදුවුන පශ්චිම යාමයේ කන් පිරෙන්න මහා කුනුහරප යාං හෑල්ලක් ඇහුනේ  කන් අඩි දෙකම පිරෙන්න. හරියට අඩියට වෙිලුන වික්ටෝරියාව පුරවන්න සමස්ථ මහවැලියම හරෝපුවම ඒ වතුරෙන් වික්යෝරියාව පිරෙනව වගේ පිලිවෙලකට. "කව්ද ඩෝ අපේ ඩිඅයි සර්ව සේවනය කරන්න හදපු පාහරයා..." කියල වැඩි දුරටත් අහන්න හිතුනත්,  ඒක ඇහුවනං ආයෙ දෙකක් නෑ,මා එක්ක තිබ්බ ඇරියස් වල හැටියටත් එක්ක අතේ තිබ්බ අර මූන සත පහ වගේ වෙච්චි ටෝච් එකෙන්  දමල අරිනවා මල් ඇවරියම බඩට යන්න. ඒ නිසා හීනෙන් වගේ "ඩීඅයි" කියන වචනෙ ඇහුන හිංද අර ටික විතරක් අහල ඇඳේ ඉඳගත්තා. "ඒත් එතුමා මා ගැන දන්න නිසා යකෙක් පොල් කාල වගේ අඳුරෙ ඉඳන් ඇවරිය විතරක් පෙන්නලා හිනාවෙලා කිව්වෙ "නෑ බං,අරුං ආවා.ටක් ගාල මොකක් හරි ඇඳුමක් දාං වරෙං" කියල. මං එතුමත් එක්ක ආපු බුවාටම "ලයිට් එක දාපං මල්ලි" කියල ලයිට් එක දාපුවම තමා මට දවල් තරු මහ පාන්දර පෙනුනෙ. නා කියාගෙන ටවල් එකෙන්ම ඇලවුනු මට එහෙම්මම නින්ද ගිහින් තිබුනෙ. ටවල් එක අල්ලපු ඇඳේ. කොට්ටෙ බිම.මෙට්ටෙ ඇඳේ බාගයයි බිම භාගයයි.  "හයියූ මගේ පතිවත" කියල වෙිගයෙන් හිතුනු මට සබාව ඉස්සරහ නිරුවත වහගන්න වුනේ ඇඳ පාමුලම අටෙි ඉලක්කම හැඩෙිට උණ්ඩි වෙලා තිබුනු පැල්ලං පැල්ලං පිරිච්චි බෙඩ්ශීට් එක ඇදල අරං. ඒ මගේ චරියාව බිලට් එකේ අනික් උන්දැලට සුපුරුදු වුනාට මෙතුම ජ්‍යෙශ්ඨයෙක්නෙ. ඒ නිසා ඩිංගිත්තක් විතර ලැජ්ජාවකුත් දැනුනා. ඒ දවස්වල මට කොහේ හිටියත් රෑට ඔිෆ් එකේ නිදියනවනං ඇඳුම් ඇඳල පුරුද්දක් තිබුනෙම නෑ. ඒ උණ හැදුනෙත් ලා/කෝ කාලෙ "දැම් මං හෙන සීනියර් පොරක් ඈ" කියල අහම්බෙන් හිතට ඇතුලු වෙච්චි දවසක ඉඳල. බෙඩ් ශිට් එකෙන් නිරුවත වහගෙන ඉහ ඉද්දර ඇඳ වියලෙ පේලියට වනල තිබුනු තෙත ජොක්කු වෙිලිච්ච ජොක්කු පේලියත් දකුණු අතින්ම දකුණු දිශාවට ඇදලා දාල සර්ට ඉඳගන්න කිව්වෙ  "අරුං" ටික ආව කිව්ව නිසා "අරුං ටික" භාරගන්න යන්න බොටමක් ටීසර්ටයක් දාගන්නකං. ඒ අතරෙ ඩී අයි සර්

*යකෝ උඹ කෝපල් කෙනෙක් නේද?? හැසිරීමනං අන්තිමයි ඈ..

*අන්න අන්න සර්.. සර්රුත් මෙතන ඉඳල ගියේ නෑ වගේනෙ කතාව කියල කිව්වම එතුමා කට පියාගත්තෙ මට තියෙන බයකට නෙමෙි. ඔය කතාව දිග්ගැස්සුනොත් සර් දන්නව එළිවෙනකං නිවනක් නෑ කියල. එතුමා කියන ඔිනම දේකට මට ඔිනතරං උත්තර තියෙනව කියලත් එතුමා දන්නව. අපි දෙන්න අතරෙ තිබුනු පොඩි පොඩි ඇරියස් කීප වරක්ම හෙන ⁣ලොකු  ලොකු වෙලා පහල උසාවි දක්වා ගිහින් තිබුනත් එතුමා කවදාවත් මට අහිතෙන්නම් යමක් කලේ නෑ. කන්තලේ ගිහින් බීල කෙලපු පිස්සුවට ඔීසී මගේ පටි දෙකම එක පාර ඇදල දාන්න දත්මිටි කද්දිත් ඔිසීව කූල් ඩවුන් කරල ඒ පටි දෙකත් බෙිරල දුන්නෙ ඉතින් මෙතුමාම තමා. එතුමා එදා එහෙම දෙයක් නොකරන්න මට විශ්‍රාම එන්න වෙන්නෙත් එහෙනං සාජන් රෑන්ක් එකෙන්. ඔය මාවිල් ආරු ඇලේ ඉන්නව කිඹුල්ලු. උං කිඹුල්ලු නෙමෙි කිඹුල් නැව්. දවසක් මං ඇලේ පීනල පීනල හෙන වහක් කාල මඩ නාල නාල පොඩි කිඹුල් පැට්ටෙක් අල්ලගත්තෙ දරුකමට ඇති කරන්නං කියල හිතාගෙන. ඒක ගෙනත් දැම්මෙත් සිමෙන්තියෙන්  නාන්න වතුර පුරවන්න හදපු ටැංකියකට. එක දවසක් ඔිකා ටැංකියේ ඉන්නව දැකල එතුමා හෙන වහක් කාල තිබුනා මූව වතුරෙන් බෙිරල කැලේට යවන්න. කිඹුලෙක්  දැකලවත් නැති සර් හිතල තියෙන්නෙ ඒ තලගොයි පැට්ටෙක් කියල. ඒත් ඌව අල්ලගන්න බැරිවෙලා හවස පිට්ටනියට සෙල්ලං කරන්න ගියාම ඇහුවා "තලගොයි පැට්ටෙක් ටැංකියට වැටිල හිටිය දැක්කෙ නැද්ද?" කියල. මං සතා මොකාද කියල කියන්න ගියේ නැත්තෙ සර් ඒ "තලගොයෙක්" කියපු හිංද. ඒක අහං හිටපු වෙනම කෝපල් කෙනෙක් එතුමාට කාඩි එකක් ගහල "තලගොයි ළමයා" කියල. ඒකට අහුවුනෙත් අන්තිමට මාව. සර් ඉන්න තැනත් තලගොයි ලමය කියල අපි එක එක කතා හදල කිව්වම සර්ටත් ඒක ගානක් ගියේ නෑ. ඒත් "ගිරවා" (සාජන් අනුර) "තලගොයි ළමයා කියල උං කතාවෙන්නෙ සර්ට" කියල එතුමාව දැනුවත් කරාට පස්සෙ තමා වැඩෙි පත්තුවුනේ. ඔික නොදන්න තව කෝපලයෙක් උදේ අටයි තිහට පෝලිං කරල ඉද්දි මගෙන්  "උඹෙි තලගොයි ලමයට කෑම දැම්මද" කියල අහද්දි තමා දුක්බරම අවස්තාවක් උදාවුනේ. අන්තිමෙිට මෙි කිඹුල් දණ්ඩා කරේ තියාගෙන මල්වට්ටියක් වගේ අරං ගිහින් ඇලට මුදාහරින්නත් මට සිදුවුනා. එතෙකින් කිඹුල් කතාව අවසන් වුනත් එතුමා ට්‍රාන්ස්ෆර් යනකම්ම "තලගොයි ළමයා" කතාවනම් තිබුනා. එතුමා ස්ථාන මාරුවීම් ලබල යද්දි මට වෙනම කතාවක් කරල ගියේ. අන්තිමෙිටම කිව්වෙ "දැංවත් පටි දෙකේ නම්බුව තියාගෙන හොඳ කෝපලයෙක් වෙයන් කෝපල්" කියල.


කතාවට යමුකෝ. මෙතුමා "අරුං" ආව කියල කිව්වෙ ආධුනිකයො 56 දෙනෙක් ආව කියල. ඒ අය මට භාරගන්න තියෙන හිංද තමා දවස් හතරක රාජකාරියකට කැලේ ගිහින් ඉද්දිත් අතර මැද දවස් දෙකකින් කඳවුරට එන්න ලැබුනෙ. මාත් සර් එක්ක ගිහින් ඒ කටයුතු සම්පූර්ණ කරලා ඉවර කරන කොට පාන්දර පහයි. ආයෙ නිදියන්න වෙලාවක් නැති හිංද සාජන් මෙස් එකෙන්ම තේ දෙකක් ගෙන්නගෙන බීල අපි කතාවට වැටුන. මෙි සර් ඉතින් හෙන හොඳයි. විනෝදෙට බරයි. ඒත් හෙනම සැරයි. ඉතිරි පැයම මට උපදෙස් දුන්නෙ ආධුනිකයො වෙනුවෙන් කරන්න තියෙන දේවල් සම්බන්ධව. එතන හිටියා අත් අකුරු ලස්සන කොල්ලො හතර දෙනෙක්.අකුරු මුතු කැට වගේ. කිව්වට විශ්වාස කරන්න ආයිබෝං.. ඒ අතරිනුත් අකුරු ලස්සනම කොල්ලා මුස්ලිම් කොල්ලෙක්. නම විතරයි මුස්ලිම්. අනික් සේරම සිංහල. අම්මයි තාත්තයි දෙන්නත් මුස්ලිම්. මට නිකමට හිතිල ඌට කිව්ව "ඉතිපිසෝ ගාථාව කියපං බලන්න" කියල. යකෝ හාමුදුරු නමකට වැඩිය ලස්සනට ඌ කිව්වා. අම්මට තාත්තට වඳින ගාතාවෙ ඉඳන් ගොඩක් දේවල් අපිටත් වඩා ඌ දන්නව. ඉගෙන ගෙන තියෙන්නෙ සිංහල ඉස්කෝලෙක. කරුමෙ කියන්නෙ මට නම මතක නෑ. නම මතක විදියට "ෆයිසර් වෙන්න" ඔින


ඔතන හිටිය අලුත්වත්ත කියල කොල්ලෙක්. වැඩිය තැලිච්චි පොඩිවෙච්චි එකෙක් නෙමෙයි. හෙන අහිංසකයි. පනිස්මන්ට්වලට හෙන බයයි. ඌව මං මගේ ක්ලාක් විදියට පත්කර ගත්තා. ඔතන හිටියා ජයවීර කියල තව කොල්ලෙක්. මෙි වෙද්දි උංගෙ සර්විස් එක අවුරුදු 14ක් වෙන්න ඔින. මගේ ඒකකයේ පසුකාලිනව බිහිවුනු පට්ටම කම්පියුටර් වැඩ්ඩා තමා ඌ. එහෙම කීප දෙනෙක් මං තෝරගෙන උං ගැන ඇහැ ගහගෙන හැමදේම කලා. ඇත්තටම සංතෝෂයි. උං ඔක්කොම අද හොඳ තැන්වල ඉන්නවා. ආඩම්බරෙන් කියන්නෙ මං තමා උන්ට ජොබ් එක ඉගැන්වුවෙ. අලුත්වත්ත ක්‍රීඩකයෙක්. මීටර් 100,200, තමා ඉස්කෝලෙ කරල තිබුනෙ. පොර කලාප මට්ටම දක්වා ගිහින් තිබුනත් එතැනින් එහාට යන්න බැරිවෙලා. පස්සෙ හමුදාවට බැඳිලා. මට දවසක් විස්තරේ කිව්වා. මං උගේ සහතික ටික ගෙන්නගෙන අණදෙන නිලධාරිතුමා දක්වා අරං ගියා. අළුත්වත්තට ක්‍රීඩා අංශයෙන් හොඳ ගමනක් යන්න හොඳ පාරක් හදල දුන්නත් කරුමෙට වන්නි යුද්ධෙ පටන් ගත්තා. ඒකෙන් පස්සෙ ඉතින් කියන්න දෙයක් නෑනෙ. හැබැයි අද එයාත් සමග මුළු ඒකකයටම වැටුප් හා දීමනා පිළිබඳ කටයුතු කරන්නෙ ඒ බැච් එකේ මංම ක්ලාක් වෘත්තීයට යොදවපු තව කෙනෙක්. ඔය ඔක්කොම මෙි ෆේස්බුක් ඉන්නවා. මං කුණු හරපයක් දැම්මත් බලනවා. හැබැයි අනෙකානං මෙි සබ්බ සකලමනාවම එපා කියල පිස්සු හැදිල ඉන්⁣න කෙනෙක්. ඔයාලට මතක ඇති මීට මාස දෙකකට පමණ කලින් පොලොන්නරුව පැත්තෙ පුද්ගලික රෝහලකදි දරු ප්‍රසූතියකදි ආදරණීය බිරිඳක් දොස්තරවරුන්ගෙ අත්වැරැද්දකින් මියගියා. ඒ එයාගෙ බිරිඳ. මටත් දුකයි ඒ වෙනුවෙන්.


ඉස්සර අපි හවස හතර වෙනකම් බල බල ඉන්නෙ පිට්ටනියට යන්න. වොලිබෝල්, බාස්කට්, ෆුට් බෝල් කියන්නෙ හරියට මගෙ ජීවිතේ වගේ. එක දවසක් මම පිට්ටනියකට යනකොට තරංග යූඩීසී කියල අළුත් බැච් එකක කොල්ලෙක් බාර් සෙල්ලම් කරනව. මෙිව කරන්න බැලන්ස් එකත් අතේ පයේ හයියත් හොඳට තියෙන්න ඔින. මං පැත්තකට වෙලා මෙි දිහා බලා ඉද්දි මට හිතුනා තරංග පීටීඅයි කෝස් එකකට යැව්වනං හොඳ තැනක් ගන්න පුලුවන් වෙයි කියල. ඊලඟට ආපු ඒ කෝස් එකට මං බලෙන්ම උගේ නම දැම්මා. ඒක යන්න සල්ලි නෑ කිව්වට පස්සෙ අතිනුත් සුළු මුදලක් දීල කොහොමහරි කෝස් එක යැව්වා. ඒ විදියට බෑ බෑ කියල අඬල අඬල කෝස් එක ගියපු තරංග සාමාන්‍ය පෙළ ශාරිරික අභ්‍යාස පුහුණු පාඨමාලාවෙි පළවෙනියා වුනා. ඒකට පස්සෙ ආපු උසස්පෙළ ඒ පාඨමාලාවෙන් තුන වුනා. ඊට පස්සෙ නාම යෝජනා කැඳෙව්වා ඉන්දියාවෙි පූන නගරයේ ඉංදීය හමුදා ශාරීරික අභ්‍යාස පුහුණු පාසලේ "පූනා" (පූනෛ්) පීටීඅයි කෝස් එකට. ඒකට තරංගත් සහභාගි වෙලා ඒකෙනුත් පාස්වෙලා අන්තිමෙි නැවතුනේ "පූනා පීටීඅයි" කෙනෙක් වෙලා. තරංගව සාමාන්‍ය පෙළ පාඨමාලාව යවද්දි මට මගේ ජ්‍යෙශ්ඨයින්ගේන් (උපදේශක) සෑහෙන්න කැපිලි ආවා. කොලු කාරයා කිව්වා. සීනියර්ලාට තැනක් දෙන්න කැමති නැති එකා කිව්වා. මට සමහර ඒවා කිව්වෙ හිතාගන්නවත් බැරි විදියට මං ළඟින් ආශ්‍රය කරපු සමහරු. ඒ ඒ බනිස් වලට ඒ ඒ කෙසෙල් ගෙඩි වාගෙ ඒ ඒ අයට ඒඒ විදියට පිලිතුරු දීල ඇඟ බෙිරගත්තු මම අන්තිමෙි ගොඩක් සතුටුවුනේ පූනා කෝස් එකෙත් තරංග පළවෙනිය වෙලා ඇවිත් යුධ හමුදා වර්ණ ලාභියෙකුත් වුනාට පස්සෙ. හැබැයි ඒ හැම අවස්ථාවකම පොර අනිතුමා හම්බවෙන්න කලින් ඇවිත් මාව හම්බවෙලා "ස්තූති" කලා. සතුටුයි ඉතින්. 

ඔය අතරෙ ඉද්දි තමා ඒ කොල්ලෙකුට අපේ කෝප්‍රල් කෙනෙක් විසින් සුළු වැරැද්දකට ධාරානිපාත කේස් එකක් දැම්මෙ. එදා මං ඔෆීස් එකේ බර වැඩකට යටවෙලා බර සික් එකකින් බර වැඩෙි කර කර හිටියෙ. ඒ වැඩෙිට සංසුන් මානසිකත්වය අත්‍යවශ්‍ය නිසා මං මගේ පාඩුවෙි වැඩෙි කරගෙන ඉද්දි අළුත්වත්ත අඬාගෙන මං ගාවට ඇවිත් "කෝප්‍රල්" කියල කතා කලා. මට ඉතින් මළ පැන්නා. කරුමෙ කියන්නෙ ඒ කෝපලුත් උගේ පිටිපස්සෙන් ඔෆීස් එකට ඇවිත් ආයෙ ඌට කෑ ගහන්න පටන් ගත්තා. ඒ වගේ දේවල් බිලට් එකේ වුනාය කියල මට කීප දෙනෙක්ම කිව්වත් කව්රුත් පැමිණිලි නොකල හිංද මං හොයන්න ගියෙත් නෑ. (ඒවා වුනේ මාත් එක්ක තියෙන තරහ උංගෙන් පිරිමහගන්න හදන එක නිසා. කෙලින් මට කියන්න බැරි අය අරහෙම දේවල් කලා)

ඉස්සර අපේ බැච් එකට සජිත්වීර වගේ ඒ අළුත් බැච්වලට සජිත්වීරයෙක් වෙලා හිටියෙ මම. හැම එකාම හිමින් සැරේ ඇවිත් ඒවා කියන්නෙ මට. මෙි කලබැගෑනියෙන් මළ පැනපු මම ඒ කෝප්‍රල් ගෙන් විස්තරේ ඇහුවා. හැබැයි එයා මට වඩා සීනියර් කෝප්‍රල් කෙනෙක්. එයා ෆස්ට් බැච් එකේ. ඒත් වැරැද්දට බැච් අදාල නෑ, මම බැන්නා. පොර මට බැනගෙන එද්දි මොලේ දකුණු පැත්ත හිරිවැටීගෙන ඇවිත් මෙිවගේ පොරක් වචනයෙන් "දමනය" කරන නුවණ පහල වෙලා වචන දහයෙන් පහලොවෙන් පොරව දමනය කලා. වචන ටිකක් බර වැඩී.ඒත් දමනය වෙන්න වුනේ පොරගෙ වැරැද්ද නිසා. ඊට පස්සෙ පොර කට වහගෙන සේප් එකේ ගියත් ඊට පස්සෙ කවදාවත් අපේ බිලට් එකේ ඒ වගේ දේවල් වුනේ නෑ. වැරැද්දට මමත් සුළු මධ්‍යම සහ උපරිම වශයෙන් දඬුවම් දීල තියෙනව. ඒත් ඒ එකෙක්වත් මාත් එක්ක වෛර බඳින්න තරම් අසාධාරන දඬුවම් දුන්නෑ. ඔය කතාව වෙද්දි  එවකට විධායක අධිකාරි තුමා වුනු ⁣අද මෙිජර් ජයලත් කම්පියුටර් රූම් එකේ ඉඳගෙන සියලු විස්තරේ අහගෙන ඉඳලා. සිරාවටම මම දැක්කෙත් නෑ දන්නෙත් නෑ එතුමා කම්පියුටර් රූම් එකේ ඉන්නවාය කියලා. පස්සෙ එතුමා එලියට ඇවිත්, මට ඇවිත් එයාව හම්බවෙන්න කියලා ගියා. මගේ ක්‍රියාව පැසසුවත් මම කවදාවත් පැසසුම්වලට කැමති නෑ. ඒ හිංද තමා එතුමාට ඒක මතක තියාගෙන ඉඳලා පස්සෙ දවසක අනාවැකියක් කිව්වෙ. ඒක එහෙම්මම සිද්ද උනා කියල තමා එතුමා මං යන පාරක තියා අහලකින්වත් නොයා ඉන්න පුරුදුවුනේ. 


යුධ හමුදාව කියන්නෙ සහෝදරත්වය එකමුතුකම විනය අතින් රටෙි ඉහලම ස්ථානයේ තියෙන ආයතනයක්. සතුටුයි ඒ වගේ එකක 22ක් ඉඳලා ජීවිතෙත් බෙිරගෙන පැන්ෂන් එන්න ලැබීම ගැන.ඇත්තටම කලුගල් බැදල කාල සීගිරිගලෙත් පොල් ගහපු උන්ට චීස් කියන්නෙ නතින්....තමා. මටනං මගේ සේවාකාලය පුරාවට කරපු හැම දෙයකින්ම තෘප්තිමත් වෙන්න පුලුවන්. සිහිකර කර විනෝදයක් ලබන්නත් පුලුවන්. ඔිවා ඉතිං හැමෝටම නෑ. 



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.06.24

Monday, June 21, 2021

රහස් කතා



 මගේ හමුදා ජීවිතේ උදාවුනු එක් බිහිසුනු අවස්ථාවක් ගැන කියන්න හිතුනා. කියන්නෙ නෑ, කියන්න හොඳ නෑ කියල හිතාගෙන හිටියත් පස්සෙ මතක්වුනා "පෙබාකරන් මැරිලනෙ යකෝ"  කියල. හැබැයි මෙි සීන් එක සිදුවුන කඳවුරත් කාලයත් විතරක් නොකිය ඉන්නම්. ඒක ඉතින් අපේ ඇඟට ටිකක් විතර ගුණ දායකයිනෙ. මගේ කතා හැම එකක්ම කියවනවනම් ඒ කතා ඇතුලෙ මෙවැනි කතාවක් ඇති. දින කාල ඝණය එක්කම. එවකට අපේ සන්නද්ධ සේවා සේනාධිනායක හිටියෙ මගේ පණ ඩිංග සහ මගේ ෆස්ට් ලව් එක වෙච්චි චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරණායක මැතිණිය.

 

මෙි කතාව වෙන්නෙ කොටිත් එක්කමයි. කොටි කිව්වට කොටින්ට විරුද්ධව කොටිත් එක්ක කරපු වැඩක්. කොටිමත් නෙමෙි. කලින් කොටි එක්ක ඉඳලා ඒකෙන් අයින්වුනු ඒ EPRLF  අය. මට දුර්ලභ අවස්ථාවක් හම්බවෙනවා මාසයක විතර කාලයක් මෙි ටීම් එකක් එක්ක කටයුතු කරන්න. ඒ නැගෙනහිර පළාතෙදි. තලෛවන් සේනාධිරාජා (මියගිය) තලෛවන් ගනේෂ් (බබී)(මියගිය) තලෛවන් රාජු (මියගිය) සහ තව පස්දෙනෙක්. මමත් එක්ක නවයයි. අපේ තව තුන් දෙනයි ඔක්කොම දොලහයි. මෙි කතාවට පාදක වෙන්නෙ බුද්ධි රාජකාරියක්. ඒ නැගෙනහිර හොඳටම සටන් පැවතුනු කාලයක්. බෙිරෙන්නම බෑ. තවත් කාරණයක් වුනේ මෙි වෙද්දි "කරුණා අම්මාන්" උතුරේ ඉඳල නැගෙනහිරට සංක්‍රමණය වෙනව කියල විශ්වාසනීය තොරතුරු කිහිපයක්ම ලැබිල තිබීම. ඒ එල්ටිටීඊ පාස් අවුට් එකකට. එයා නැගෙනහිර නෝන්ජල් වැඩක් කරල ඒක අංජබජල් වෙලා පෙබා අංකල් ඒකට ජාතිය අමතන්න මෙයාව උතුරට කැඳවල තිබුනා. ඒකට කන් පිරෙන්නම අහගෙන එහෙම තමා නැගෙනහිර තාරාවිකුලම් (තොප්පිගල පැත්තෙ) මෙි පාස් අවුට් එකට එනව කියන්නෙ. කොටින්ගෙ පාස් අවුට් එකක් කීවම අපේ හමුදා කඳවුරු ඉතාමත් කල්පනාවෙන් තමා ඉන්නෙ. හේතුව මෙි විසිරයාමක්  ඒ දවස්වල අවසන් වුනේ කොහේ හරි අපේ කඳවුරකට පහරදීල අවි පැහැර⁣ගෙන. හේතුව ඒ පාස් අවුට් වෙන අයට අවි ලැබෙන්නෙ එහෙම පැහැරගන්න අවිලු. ඇත්තක් හෝ බොරුවක් හෝ වෙිවා ඒ දවස්වල එල්ටීටීඊ එකට අවි අඩු කාලයක්. අපිට ලැබෙන  තොරතුරුවලට අනුවනං කතාව එහෙමයි. ඒ ආසන්න කාලයේ අපිට පැවරුණු රාජකාරියක් තමා දවස් කිහිපයක් ඒ ඒ ඒරියාවලට ගිහින් උන්දැලගෙ කේළාම් හොයන එක. (මගේ අම්ම එක දවසක් මගෙන් ලියුමකින් ඇහුව මෙි දවස්වල මොකෝ කරන්නෙ පුතේ කියල. ඒකට පිළිතුරු යවපු මං කිව්වෙ "මෙි දවස්වල අපි අනුන්ගෙ රෙද්දවල් නොහොත් කේළම් හොයන එකනෙ කරන්නෙ අම්මෙ" කියල.)


 අපි එච්චරම දුරක් නොගියත්  මග ඉඳන් හරි රාජකාරිය කරගත්තා. මතකනෙ "පූබාලචන්ද්‍රන්". ඒ තොරතුරු සෙවීම අවසානයේ දවසක හවස මාවත් තව තුන් දෙනෙකුත් කැඳවපු අපේ ඔිසී අපිට විශේෂ රාජකාරියක් පැවරුවා. ඒ ඇම්බුෂ් එකක්. මෙිකට සහභාගිවුනේ  EPRLF අට දෙනෙකුත් අපි හතර දෙනෙකුත් පමණයි.ඒ මෙිකට පාරවල් දෙකක් ආවරණය කරන්න තිබුනු නිසා එක මාර්ගයක් ආවරණය කරන්න හය දෙනා බැගින්. එච්චරයි ඉතින් අපේ මානව සම්පත. තව හිටියත් එයාලට වෙනම රාජකාරි පැවරිලා තිබුනු නිසා හා මෙිකට අපිවම තෝරගත්තෙ "ආවොත් සෙන්ට්,ගියොත් ඔිඩිකොලෝන්" ක්‍රියාන්විතයක් හිංදා වෙන්න ඇති. මාත් කෝප්‍රලුත් ඇතුලු අනෙක් දෙදෙනාත් පාබල ඒකකවල සාමාජිකයන් වීම සහ "මෙි ගේම මුං කොහොමහරි ගහයි"  කියල තිබුනු විශ්වාසයක් මත. අනික යම් හෙයකින් මැරුනොත් බුද්දිකල මැරෙන්නැ. බුද්දිකල එක්ක ඉන්න මන්දබුද්දික වුනු අපි තමා මැරෙන්නෙ. එතකොට එයාලගෙ රෙජිමෙට පාඩුවකුත් නැති හිංද අපිවම තෝරගන්නත් ඇති. මන්ද ඉතින් මං ඒ කිව්වෙ මට හිතුනු දේ. මොකද ඔිවගෙ ඇමවල් දෙකතුනක්ම අපි ගිලල හිටියෙ ඒ වෙද්දි. ඇම්බුෂ් එක දවස් දෙකක එකක්. ඇඳුම කලු ටීෂර්ට් එක සහ කොට කලිසම ඇඳල ඊට උඩින් නිල් සුදු පොඩි කොටු කොටු වැටිච්ච සරමක් දෙකට නමල ඇඳලා. හමුදාවෙ අපි ටී56 දෙකයි එල්එම්ජී දෙකයි. EPRLF අය මිනිඋෂි ගන් තමා පාවිච්චි කලේ.


සුපුරුදු විදියට රෑ අටට විතර සුදු වෑන් එකේ මගක් දුරකට ගිහින් දාපු අපි එතැන ඉඳන් කිලෝමීටර් අටක් විතර ගියේ කැලෑව මැදින් පයින් සහ පරිස්සමින්. කැලෑව කිව්වට රූස්ස කැලේ නෙමෙි ලඳු කැලෑව. කෝප්‍රල් අස්මීගෙ (මගේම ඒකකයේ) නායකත්වයෙන් මාත් එක්ක හය දෙනෙකුටත් තලෛවන් සේනාධිරාජා එක්ක එයාලගෙම තව පස් දෙනෙකුත් අපේ එල්එම්ජී එකකුත් පාරවල් දෙකක් කවර් කරන්න යන්න තිබුනෙ. රැයක් පුරාවට නියමිත අවසාන ඉසව්වට ආපු අපි දෙකට බෙදෙන්න කලින් උදේ දවල් කෑම එක හදාගත්තෙ එලිය වැටුනොත් ඒවා කරගන්න බැරිවෙයි කියල අදහසක් තිබුනු හිංදා. ඒ නූඩ්ල්ස්. දවාලටත් එක්කම කෑම ටිකත් හදාගෙන ඉටි කොලේක ඔතාගෙන අරංගිය ටියුලිප් කවරෙම දාගත්තා. නැවතත් ටික දුරක් ගියපු අපි දෙකට බෙදුනා. සේනාධිරාජාගෙ ටීම් එක තව කිලෝමීටරයක් වගේ දුරක් යන්න ඔින. මෙතැනින් අපි නවතින්න ඔින.හමුදාවෙ අපි තුනයි අරයලාගෙ තුනයි. අනික තමා මෙි යද්දි බැරිවෙලාවත් සිවිල් මිනිස්සු හම්බවුනොත් අපි හතර දෙනාට  සිවිල් අයත් එක්ක කතා කිරීම සම්පූර්ණයෙන් තහනම්. කතා කරන්නෙ අරයල විතරයි. ඒකට හේතුව එයාල (EPRLF) දෙමල වීම සහ සිංහල අපි දෙමළ කතා කරත් දෙමළ අය අපි සිංහල කියල සැක කලොත් අවුලක් වෙන හිංද. මේක පාරවල් දෙකක් කියන්නෙ ප්‍රධාන එක් පාරකින් ඇවිත් එක තැනක ඉඳන් මෙි පාර දෙකට බෙදෙනවා. මෙි පාරවල් දෙකෙන්ම පාස්අවුට් එක තියෙන කඳවුරට යන්න පුලුවන්. හරියටම කොයි පාරෙන් "කරුනානිධි"  එයිද කියල දන්නැති නිසා තමා අපිට පාරවල් දෙකම කොටු කරන්න සිදුවුනේ. මෙි අපිට කවර් කරන්න තිබුනු නියමිත පාර සහ බැරිවෙලාවත් අපේ පාරෙන් එන්නැතුව සේනාධිරාජා ඉන්න පාරෙන් ගියොත් අපිට එයාලගෙ ආරක්ෂාව ගැනත් බලන්න ඔින. බැරිවෙලාවත් අපි ඉන්න පාරෙන් ආවොත් තලෛවන් අපේ සපෝට් එකටත්, පසු බැසීමට ලේසි වෙන්නත් අපි ලඟට එනවා. කතාව එහෙම වුනත්,  එයාල පහර දුන්නත් පසු බහින්නෙ ⁣අපි ඉන්න ඉසව්වෙන්. එතකොට එයාලගෙ ආරක්ෂාවත් අපි බලන්න ඔින. මම සංඥා සෙබලෙක් වූ නිසාම මට සෙට් එකකුත් ගන්න වුනා. කෝප්‍රල් අස්මිත් මගේම ඒකකයේ කෙනෙක් වුවත් අපි දෙන්නත් මෙි බුද්ධි අංශයේම තමයි රාජකාරි කලේ. කෝපල් අස්මි මුස්ලිම්. අපි දෙන්නම එක යුනිට් එකේ නිසා අපි දෙන්න බය නැතුව ගහපු ගේම්  අදටත් වාලච්චේන කල්කුඩා වාකනේරි කදිරවෙිලි කජුවත්ත කින්නිඅඩි කාවත්තමුනෛ සිවිල් මිනිස්සුන්ගෙන් ඇහුවනම් හරි ලස්සනට කියයි. අනික ඒ පැත්තෙ අපිට අදටවත්  යන්න බැහැ. මොකද ළමයි "ටාට්ටෙ ටාට්ටෙ" කියාගෙන අපේ පස්සෙන් එන්න වුනොත් එහෙම අපේ පවුල් ජීවිතෙත් ඉවර වෙයි ඔිං. 


ලැබී තිබුනු තොරතුරු අනුව පහුවදා රෑ තමා විසිට් එක වෙන්නෙ. එන්නෙ රෑ දහයට කලින්. ඊටත් පහුවදා තමා පාස් අවුට් එක තියෙන්නෙ. අපේ කෑම ආරක්ෂිත තැන් දෙකකට එකතුවෙලා තමා හදාගන්නෙ. ඒවා ඉතිං අති රහස්‍ය විදියට කෙරෙන්නෙ. මෙි වෙද්දි මෙි වගේ රැකසිට පහරදීම් දෙකකට මං මීට කලින් සහභාගි වෙලා තිබුනත් ප්‍රතිඵල අරන් තිබුනෙ එකකින් විතරයි. අනෙක දුවලම බෙිරිච්චි එකක්. ඒක හරි ජොලි පසුබැසීමක්. ඒක පස්සෙ දවසක කියන්නංකො.


නියමිත වෙලාව කිට්ටු වෙන්න වෙන්න ඒ හා සමානව අපේ හෘද ස්පන්ධනයත් ඉහල යන්න පටන් ගත්තා. ටීම් දෙකෙන් කව්රු පහර දුන්නත් දෙගොල්ල එකට පසු බහින්න ඔින. කොටින්ම කියනවනං  අපිව ගන්න වෑන් එක එන්න තියෙන  තැනට පන එපෝ කියල දුවන එක. අනෙක තලෛවන් සේනාධිරාජා ඇතුලු ඒ අය ගැන අපේ හිත්වල තිබුනු අවිශ්වාසය සහ සැකය නිසා ඒක දෙගුන තෙගුන වෙලා තිබුනෙ. සැකය කිව්වෙ පොර කලින් එල්ටීටීඊ නායකයෙක්. අනෙකා "බබී" නොහොත් තලෛවන් ගනේෂ්. ඔය දෙන්නගෙම ගමත් කොක්කඩිචෝලෙ. කොක්කඩිචෝලෙ කියන්නෙ කරුණගෙ මූලස්ථානය තියෙන ගම. ඒ හිංද කොහොමත් අපි අපේ වැඩි රහස් මෙයාලත් එක්ක කියන්න යන්නෑ. මෙි බෙිදය සමනය කරන්න අපේ බුද්ධි ඔිසී කොච්චර උත්සහකලත් ඒකම තමා උන්දැට කරන්නත් බැරිම වුනේ. අපේ විශේෂඥ ටීම් එක එක පාරක් මෙි වගේ ගේම් එකකට ගිහින් කොටුවෙලා තියෙද්දි ඔවුන්ව බෙිරගෙන පන පිටින් අරන් ඇවිත් තිබුනෙත් මෙි තලෛවන් සේනාධිරාජා කියන පුද්ගලයා. එවකට ඔහු එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ උනත් හමුදාවට උදව් කරපු කෙනෙක්. ඒ කතාව තමා ඔිසී හැම නිතරම ඇදලගත්තෙ අපිව සමගි කරවන්න. ඒත් අපිට නම් නෙමෙි ඒ මොන කතා කිව්වත් මෙයාලව විශ්වාස කරන්න පුලුවන් වුනේ. (ඒ තුන්දෙනාගෙ නම් කිව්වෙ අද එයාලා ජීවතුන් අතර නැති නිසා. ) 


කොහොමහරි එදා අපි අපේ කතාව සම්පූර්ණ කලා. අපි දතකට මැදගෙන "දෙන්නම් ජම්බු, එකෙක් බත් කන්න ඉතුරු කරන්නෑ" කියල හිතාගෙන හිටියත් උන්දැලා ආවෙ තලෛවන් හිටපු පාරෙන්. රෑ එකොලහට ආසන්න වෙද්දි ඇරඹුණු ප්‍රහාරය විනාඩි පහක් දහයක් වගේ පැවතුනේ. අපි දැක්කා ඈතින් ඔිපන් එක හරහා වාහන දෙකක් එනවා. අපි හිතුවෙ අපි ඉන්න පාරට හරවයි කියල. නමුත් ඒක කෙලින් පාරෙ ආව විදියටම ගියා. එතකොට අපිට හිතුනා "බඩුම තමා" කියලා. පහර දීම ඇරඹෙනවත් එක්කම මම සෙට් එකේ ඇතුලට කිව්වා "වැඩෙි වෙනවා,ඊලඟට ඔයාලගෙ වැඩෙි" කියල. ඒ කියන්නෙ ඊලඟට වෙන්නෙ අර ටීම් එක ආපු ගමන් අපි දුවන එක. අපිව ගෙනත් දාපු තැනටත් වඩා දුරක්  වෑන් එක එනව අපිව ගන්න. නොකියා කිව්වෙ වෑන් එකට එන්න කියල.

කිලෝමීටර් අටම දුවන්නෑ, ඊට ගොඩක් මෙහාට වෑන් එක එනව. මෙි අතර අපිට තිබුනු සැකේ අනුව සේනාධිරාජගෙ ටීම් එකමද එන්නෙ,නැතිනං එයාලත් එක්ක තව එයිද, නැතිනං එයාලව මරලා කොටිම එයිද කියල බයකුත් අපිට නොතිබුනාම නෙමෙි. ඒකට හේතුව අපිට වඩා කරුණා මෙි පාරවල් ගැන සංග්‍රාමික වශයෙන් උපාය මාර්ග විදියට භාවිතා කරන්න පුලුවන් කියල දන්න එක. මම කරුණා නම් එහෙම අනිවාරයෙන් මෙි ප්‍රහාරයෙන් දිනුවොත් අපි හිටපු පාරත් කොටු කරනවා. ඒකට හේතුව උන්දැලා ගිය පාරත් එක්කම මෙි පාරෙත් බඩු ඉන්නවාම කියල හිතන්න පුලුවන් හේතු සාධක සංග්‍රාමික වශයෙන් තියෙන නිසා. අපිත් එක්ක හිටපු EPRLF දෙන්න තමා සේනාධිරාජාව අඳුරගන්න පුලුවන් අයට හිටියෙ. ඒ නිසා ටිකක් විශ්වාසයකුත් තිබුනා. මොකද ඒ වෙද්දි අපි මෙි ටීම් එක අඳුරගෙන සතියක් වත් නෑ. උන්දැලා ආවෙත් මෙි ප්‍රහාරයටමයි. ඒ මඩකලපුවෙ ඉඳල. ප්‍රහාරය සාර්ථක වෙිවා නොවෙිවා ආයෙ මාසයක් විතර උන්දැලා අපිත් එක්ක ඉන්නවා. 


විනාඩි කිහිපයක් පැවතුන ප්‍රහාරයෙන් පස්සෙ හරි ජංජාලයක් වුනා. ඒ එක කැබ් එකකට පහරදුන්නට අනෙක් කැබ් එකේ ආපු එවුන් මුන්දැලට පහර දෙන්න පටන් අරන්. මුන්දැලා අරුන්දැලාටත් වෙඩි තියන ගමන් තැන අතෑරල දුවන්න අරගෙන. පැය කාලක් වගේ යනකොට අපිට ටිකක් එහායින් කැලෑව පොඩි කරගෙන අලි දුවනවා වගෙ  සද්දයක් ඇහුනා. නමුත් කොටි හඹා ගෙන ආවෙ නෑ. එයාගෙ සෙට් එකෙන් කිව්වා ඒ එයාල එන්නෙ අපිටත් එන්න කියල. ආයෙ මොනව බලන්නද. අපිත්  උපරිම හයියත් ප්‍රාණයේ වගකීමත් කකුල් දෙකට භාරදීල ඔලිම්පික් මීටර් පන්දාහ දුවන්න පටන් ගත්තා. වෙල් යායක්, ඇලක්, ලඳු කැලෑ මන්ඩි කිහිපයක් ඒ විදියට වෙිගයෙන් පසු කරපු අපි නියමිත තැනට එනකොට වාහනේ එතැන පඳුරක් අස්සෙ තිබ්ල එලියට ගත්තා. අපිත් නැගල කිසිම කතා බහක් නැතුව කඳවුරට එනකම් ආවා. පහුවදා ප්‍රතිඵල අපේ සෙට් වලට මොනිටර් වෙලා තිබුනෙ එල්ටීටීඊ තුනක් මැරිල එක්කෙනක් බරපතල තුවාල කියල. නමුත් අපි ගන්න ගියපු ටාගට් එක ඒ කැබ් දෙකේම ඇවිත් නෑ. කොහෙවත් යන පඩත්තල සෙට් එකකට වරදවා හිතල ගේමක් දීල අපිත් පන එපා කියල දුවල තිබුනා. ඒකෙන් අපි කාටවත් එරමිනියා ගස්වලට හීරිලා ලේ බිංදුවක් පැන්නා ඇරෙන්න වෙන කිසිම හානියක් වුනේ නෑ.

පස්සෙ පස්සෙ මෙි පොරවල්ල ටික ආශ්‍රය කරන්න පටන්ගත්තට පස්සෙ අපිට අපි ගැනම ටිකාක් විතර ලැජ්ජ හිතුනෙ "අපරාදෙ මුංව සැක කලේ" කියල හිතිල. අපිට වඩා එල්ටීටීඊ එකෙන් පළිගැනීමෙි වුවමනාවක් මුන්දැලට තිබුනා. ඒත් දවස් පහ හයක් කරපු ආශ්‍රයෙන් මිනිස්සු මනින්න බෑනෙ. අපිත් සාධාරනයි. හැබැයි සිරාවටම කියන්නෙ, සේනාධිරාජා ගැන මගේ හිතේ අදටත් තියෙන්නෙ ගෞරවයක්. අපේ සිතිවිලියි වැරදි.මිනිහ නෙමෙි. අනෙක මෙි කාලය මට යලි යලිත් සිහිපත් වෙද්දි හිත ඇදී යන්නෙ පළවෙනි ලෝක යුද්ධය ගැන බලපු ෆිල්ම් වලට සහ ලෝක යුද්ද ගැන කියවපු පොත්වලට. 


පසු කාලෙක තලෛවන් සේනාධිරාජා සහ තලෛවන් ගනේෂ් එක්ක තවත් රාජකාරියක් කරන්න හම්බවුනා. ඒ මඩකලපුවෙ ඇතුළු ගම් ප්‍රදේශයකදි කෝප්‍රල් සේනාධි රාජා සහ කෝප්‍රල් ගනේෂ් එක්ක ඒ යටතේ. එතනොට මෙි දෙන්න හමුදාවට බැඳිල හිටියෙ. ඒ ඉඳුරාම "කෝප්‍රල්" නිළයට.  පසු කාලෙකදි කෝප්‍රල් සේනාධිරාජා මෙවැනිම ක්‍රියාන්විතයකදි කොක්කඩිචෝලෙදිම මිය ගිහින් තිබුනා. කෝප්‍රල් ගනේෂ් මඩකලපුව ඔරලෝසු කණුව ළඟ ගාන්ධි මාවතේ කෙරවලේදි පට්ට දවාලෙ මරාගෙන මැරෙන කොටි ප්‍රහාරයකට ලක්ව සහ ලාකෝ රාජා කොටින්ගෙ පිස්තෝල කල්ලිය විසිනුත් වෙඩි තබා මරා දමා තිබුනා.ඒ හරියටම මඩකලපුවෙ පාළම ළඟ මාකට් එක ඉස්සරහදි පුට් සයිකලේක පොලිස් නිළ ඇඳුම ඇඳගෙන ආපු කොටියෙක් විසින්.  මාත් ඔතන තිබ්බ රෝඩ් බ්ලොක් එකෙන් අපේම පාබල හමුදාවෙ සාමාන්‍ය සෙබළෙක්ගෙන් අනන්‍යතාවය හෙළි කරන්නෙ නැතුව ඉඳල දවසක් කන් අඩි දෙකම පිරෙන්න ගුටි කෑවා. ගුටි කෑව කියල ඉතින් වැඳල හරි එතනින් බෙිරිල එනව මිසක් අනන්‍යතාවය හෙළි කරන්න ගිහින් වීරයෙක්නම් වුනේ නෑ.ගුටිකාල කන් දෙකම අත ගගා අඬ අඬා ආව මිසක්කා. හැබැයි ඉවසගන්න බැරිම තැන එවකට 233 බසේමු බළසේනාධිපතිවුනු අපේම අංශය භාර රෙජිමෙින්තුවෙි සේනාවිධායක වූ කර්නල් අහවලාට  කෝල් එකක් දාල කිව්වම අරුන්දැව ආපහු පනාගොඩටම යැව්ව කියලත් අපේ ඔිසීට කෝල් එකක් දාලම කියල තිබුනා. 


කතාව මෙිකයි. අහම්බයක්ද දෛවයේ සරදමක්ද නම් මම දන්නෑ  එදා හිටපු එක් අයෙක් අපේ අන්තිම සටන ඉවරවුනු දවසේ සිවිල් පුද්ගලයින් බෙිරාගනිද්දි ඒත් එක්ක ඇවිත් "ෆාදර්" කෙනෙක් විදියට අපිත් එක්ක කතා කර කර ඉඳලා යන්න ගියා. ඒකත් හරි ලස්සන සිදුවීමක්. මට මෙි ෆාදර් දැකල හුරු ගතියක් තිබුනත් කව්ද කින්ද මන්ද කියල අඳුරගන්න තරම් මතකයක් තිබුනෙ නෑ. මම කතා  කලා. කැඩුනු සිංහලෙන් පැයක් විතර අපිත් එක්ක කතා කර කර හිටපු ෆාදර් එල්ටීටීඊ ප්‍රදේශයේ පිහිටි පල්ලියක ඉඳල තියෙන්නෙ අවුරුදු ගානක් තිස්සෙම. පසුබහිද්දි කොටි විසින් මෙයාලවත් පස්සට පස්සට අරන් ගිහින් තිබුනා. තව ෆාදර්ස්ලා තුන් දෙනෙක් ටිකක් එහායින් වෙනම කතාවක හිටියා. මෙයා විතරයි කතා කලේ. ඒත් මට දැකල හුරු ගතිය නිසා මට හිතුනා කව්ද කියල කතා කරල දැනගන්න. එතකොට තමා කතාකලේ. කතාව ඇදිල ගිහින් නැවතුනා යට කී කතාවෙ. එතකොට මෙයා ඊපීආර්එල්එෆ්. එදා සීන් එකත් ෆාදර්ට හොඳට මතක තිබුනා. එදා ආපු ටීම් එකේ තව දෙන්නෙක් මඩකලපුව ඒරියා එකේදිම මැරැනා කියලත් කිව්වා. මං ඒත් කිව්වා හමුදාවට බැඳුනනං ඉවරනෙ මෙි වගේ කොටිත් එක්ක ඉන්නවට වඩා, කියල. එහෙනං අපිත් එක්ක යස අගේට ඉන්න තිබුනා කියලත් කිව්වා. මං ඒ අංශයේ ගහපු කැරැල්ලක් නිසා බෑඩ් රිපෝර්ට් එකක් එක්ක ආපහු යුනිට් එන්න වුනා කියලත් කිව්වා. මෙි සිදුවීම වෙද්දි  මම "තාම" කෝප්‍රල් සහ වෙන්ඩ සාජන්. මං කියපු ඒකට මිනිහ මුකුත් උත්තරයක් දුන්නෑ. යන්තම් හිනාවුනා විතරයි. එහෙම පැයක් විතර කතා කර කර ඉන්නකොට ඒසී කරපු කොලපාට බොලේරෝ එකකින් කර්නල් කෙනෙක් බැහැලා ආවා. එයා එනව දැක්කම ෆාදර්ස්ලා හතර දෙනාම ඒ සර් ගාවට ඇවිත් අතට අත දුන්නා. විනාඩි පහක් වගේ කාලයක් කතා කර කර ඉඳලා මාත් එක්ක කතා කරපු ෆාදර් මං ලඟට ඇවිත් මහ එපා කරපු කතාවක් කිව්වා.

*මචං මං සාජන් ××××.. අර ෆාදර්ස්ලත් එහෙමයි. අපේ රාජකාරිය මෙතනින් ඉවරයි අපි යනවා..අපේ සීඔි තමා ඒ ආවෙ කියල පැහැදිලි පට්ට සිංහලෙන් කතා කරල කිව්වා. 

මාත් ඇරියෙ නෑ. සීන් එකෙන් ඔල්මොරෙන්දම්වුනු මම

*ඉතිං හු&@%$තො කලින් කියන්ඩෙපෑ. කිව්වනං සාජන් කියලම කතා කරනවනෙ කියල. &@%$වචනෙ මගේ පුරුද්දට අනුව ඔටෝම කියවුනේ. සාජන්ට බකාස් ගාල හිනා ගියා. පොර මගෙන් සමාවත් ඉල්ලල පාට හතරකින් නිමෙන පත්තුවෙන බල්බි ඇතුලට දාල හදපු හරි ලස්සන පෑනක් සිහිවටනයක් විදියටත් දීල අතට අතත් දීල බොලේරෝ එකේ නැගල යන්න ගියා ගියාමයි අදටවත් පොර ආයෙ හමුවුනේ නෑ. සිරාවටම සහෝදර මෙව්ව එකකින් මගේ හදවත පිරීගියා.


මෙි වගේ කතා දෙක තුනක්ම මගේ ජීවිතේ තියෙනව. ඒත් අන්තිමට වුනු අර සිදුවීම ගැන මං මගේ දරුවන්ටත් කියාදීල කිව්වෙ "කවදාවත් ඇඳුමෙන් මිනිස්සු මනින්න එපා" කියල. ඇත්තටම මට හමුදාව ගැන පට්ට ආඩම්බරයි. හැබැයි ඊටත් වඩා හමුදාවට බනින්න පුළුවන් සාධාරණ හේතුත් මා ගාව තියෙනවා. 


කෝප්‍රල් සේනාධිරාජාගෙ ෆියුනරල් එකට හමුදාවෙ දෙසීයකට වැඩි පිරිසක් කාණ්ඩ තුනක් යටතේ සහභාගි වුනා කියල මම දන්නව. ඒ වට ආරක්ෂාව වළළු දෙකක්, මාර්ග ආරක්ෂාව සහ අවමංගල්‍යෝත්සවයට සහභාගිවුනු කණ්ඩයත් එක්ක. මෙි ලක් දෙරණේ අද අපි විඳින සාමයේ නිදහස වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ ජීවිත විඳපු කටුකත්වය, විඳපු හිරිහැර සහ කාපු කට්ට මෙන්ම ඔවුන්ගේ ගතින් වැටුනු අප්‍රමෙියවූ දහඩිය බිඳුවක් ගානේ අපි සදා ණය ගැතිවෙමු. 


යටින් තියෙන එක පිංතූරෙක තියෙන්නෙ ඒ දවස්වල මං පාවිච්චි කරපු පුද්ගලික අවිය (ඉනේ ගහගෙන). අතේ තියාගෙන ඉන්නෙ කෝප්‍රල් සේනාධිරාජාගෙ අවිය. ඒක අනුස්මරණීය පිංතූරයක්. මෙි පොටෝවල මං රැවුල් කොන්ඩෙ කපල පිලිවෙලකට හිටියෙ වැදගත්ම හේතුවක් නිසා. ඒක අනුස්මරණය කලයුතුම අවස්ථාවක්.



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.06.21

Thursday, June 17, 2021

පොලිසියෙ රාලහාමිගෙන්




උදේම ඇඳගෙන කාකි සූට් එක අව් වැසි  වල දහඩිය මැද්දේ

මහ ජනතාවගෙ ආරක්සාවට පාරක් ගානෙය යම යුද්දේ

යන එන ගමනෙදි අත දිගු කෙරුවම  දැම්මට හරියනවද සද්දේ

කාගෙත් ආරක්ෂාවට මිස ඔබ නෑ නිකමට නවතන ලද්දේ


දිනාගන්න තම අභිමත දේවල් පිකටින් කෙරුමය හරි ලේසී

වාසිටි කලබල මදිවට හර්තාල් අපරාදද තව තව රාසී 

නුඹත් මාත් එක පන්තියෙ වූවද ඉන්නෙද කන් පියවා නෑසී

මුගුරක් ගත්තට පහරක් ගැහුවට අපිට ලැබෙන්නෑ කිසි වාසී


කෑ කොස්සන් දී හරුපෙන් බැන බැන ගල්මුල් ගැහුවට හතර වටින්

ඉවසන්නේ ඉවසිය යුතු හිංදයි නැත කිසිවක් නීතියට පිටින්

කලබල ඈයන් සංසුන් කරන්න කෑ ගැහුවට අපි යකඩ  කටින්

මනුස්සකම පොඩියක් හරි තියෙනව පිත්තල බොත්තම් වලට යටින්


කඳුළු ගෑස් මැද බැටන් පාර මැද ඉල්ලීම් දිනන්න පාර තොටෙි

කෙරුවත් කලබල, දහසක් සේවා මුත් ඉටුකල යුතු වෙිය රටෙි

ඒ හිංදාමය පහරක් ගැහුවෙි  එක වචනයකුදු නෑර කටෙි

අපගෙත් දෑසින් කඳුලු වැටෙනවා ප්‍රවෘත්ති බැලුවම රෑට අටෙි


මගේම පන්තියෙ මගේම මිතුරා වාසිටි කරලිය වෙත ඇදුනා

ගණනක් වැරදී පෙර පිං පව් මැද මගෙ හිත නිළ ඇඳුමට බැඳුනා

මුහුන පෙනි පෙනී දෑත ඉස්සිලා මිට මොලවා පහරක් වැදුනා

ලද ඒ පහරට වැඩියෙන් හිතවත දහස් වරක් හදවත රිදුනා


වසර කිහිපයක් අග නුවරයි මගෙ සේවා කාලය ගෙවී ගියේ

ඒ ටික කාලෙට අපමන තරමක් තරුණ පොලිස් හිත රිදී තියේ

වරදක් නොහිතනු මැන කවදාවත් නුඹත් මාත් එක කැලෑසියේ

අදත් හෙටත් මතු කාලෙත් දිගටම රාජකාරියයි පොලීසියේ




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.06.17

උඩුගුවන් ආතල්

 මෙි කතාව වෙන්නෙ මහපොලවෙනම් නෙමෙි. උඩුගුවනෙදි. ඒවට කියන්නෙ උඩු ගුවන් ආතල් කියල.


 මම අන්තිම කාලෙ සේවය කලේ පළාලි යුධ හමුදා කඳවුරේ. විශ්‍රාම ගන්න හරියටම මාස දෙකකට විතර කලින්. මම ගුවනින් එන්න කැමතිම නෑ. වෙන මොකුත් හිංද නෙමෙි, මොනාහරි උනොත් බැහැල දුවන්ඩ කියලද. බෙිරගනියෝ කියල කෑ ගහන්ඩද. ඉස්සර වගේ නෙමෙි දැං කාලෙ ප්ලයිට් එක ගොඩ බාන්නෙ කටුනායකට. එදා ගොඩ බාන්න තිබුනෙත් කටුනායකට. ගුවනින් එන්න කැමතිම නැත්තෙ හේතු දෙකක් හිංද. එකක් ඊට කලින් ගමනකදි ගත්තු ආතල් එකක්. අනික කට කැඩිච්චි වචනයක්. එක දවසක් කෆීර් දෙකක් කෑගලු අහසෙ කුරුක්කං ගග ගගහ අහට්ට යනවා මෙහට්ට යනවා. ආයෙ මෙහා ඉඳන් අහට්ට යනවා එහා ඉඳන් මෙහට්ට එනවා. මම ග්‍රවුන්ඩ් එකේ වොලිබෝල් මැච් එකක් බල බල ඉද්දි තමා මෙි දෙක වැඩ දාන්නෙ. මං හිතන්නෙ ට්‍රෙිනින් එකක්. ඊට හරියටම පැය දෙකකට පස්සෙ අහස්යාත්තරා තුනක් එක සමාන දුරින් අඩි තුන්දාහක් විතර උඩින් පිලිවෙලකට වැදගත් ගමනක් ගියා. ඒක වට කිහිපයකම ට්‍රෙිනින් එකක්. එදා අහස දිහාමයි ඇස් දෙක තිබුනෙ. හරිම ලස්සනයි. අපිත් මෙික දිහා බල බල එක එක දේවල් කතාවුනා. අපෙත් ඉන්නව පයිලට්ල. උන්දැලට වටයක්ම යන්න ඒ දවස්වල වියදම් වෙන්නෙ රුපියල් තුන්සීයයි. හත් අටසීයටත් ගුවන් ගත වෙන එවුන් හිටිය. ඒත් වැඩිපුර යන්නෙ ලාබ එකෙන්. එදා ඒ ප්ලේන් ටික කැරකෙනකන්ම අපේ කතාව වුනේ මෙි ගැන. ඔය හරියෙ එකෙක් පටන් ගත්තා කෆීර් යානා ගැන. ඇත්තටම ඒවා පරණයි තමා. මූ ජීවිතේට කපිර් එකක් ලඟින්වත් ගිහින් නැතිවුනාට කතා කලේ කපීර් එලවන ලෝකෙ හොඳම වැඩ්ඩ මූ වගේ. ඒ වගේ එවුන්ගෙන් තමා ඉතින් ආතල් එක ටිකක් විතර වැඩිපුර එන්නෙ. කපීර් කතාව යද්දි එක තැනක මගේ කට වැරදුනා. අරුන්දැ කපීර්වලින් ලයින් එකට ගහපුවා ගැන කියද්දි මං කිව්වා "ඔිවගෙන් යුද්දෙ කෙරුව එකත් ලොකු දෙයක්. ඔිව දැන් හද්ද කසිකබල් බඩුනෙ, ඔිං බලහන් කොයි මොහොතක හරි ඔිකක් කඩාවැටිල තියෙයි ඔන්නං බලහං බොරුද කියල" කියල. කට්ටියම ඒකට අනං මනං කිව්වත් මගේ කතාවට තමා තැනක් තිබුනෙ. එකෙක් කිව්ව "එකනං ඇත්ත සර්, ඔිව කාගෙ හරි ඔලුවකටවත් වැටිල තියෙයිද්දන්නෑ" කියල. පපුවට අත තියල මෙි කියන්නෙ මාස තුනක් යද්දි එකක් තැරිගැහිලම ගියා කිහාල්ලකො කන්තලේ පැත්තෙ. සත්තකින්ම මං එදා ඉඳන් අනාවැකි කියන එක නැවැත්තුවා. 

ඒක තමා කටකැඩිච්චි කතාව. 

ප්ලයිට් කතාවට යමුකො. එදා මට විශ්‍රාම යන්න ලියකියවිලි වගයක් හදාගෙන එන්න නිවාඩුවක් යන්න ආවා. එදා පැහැදිලි අහස. හුලඟ තිබ්බෙ අපේ යුනිට් එක උඩින් යන ගානට. ඒ කියන්නෙ මුහුද පැත්තට. උදේ අටට එයාෆෝස් එකට ඇවිත් නම දීල ලේඛන වැඩ කටයුතු ඔක්කොම කරල බලාගෙන හිටියෙ ප්ලයිට් එක එනකං. ප්ලයිට් එකේ යන්න එදා සෑහෙන්න පිරිසක් හිටියත් අවශ්‍යතාවය හා ජේෂ්ඨතාවය අනුව කට්ටිය අරගෙන සීට් ගානට පුරවලා අනික් අය ආපහු ඇරිය. එක ටර්න් එකයි දුවන්නෙ. සමහරදාට විතරක් දෙපාරක් අප් ඇන්ඩ් ඩවුන් ගහනව. නමුත් එදා එක පාරයි. මාත් ප්ලයිට් එකේ යන්න නම දාල කැන්ටිම පැත්තෙ කරක් ගග ගගහ හිටියෙ මගේ තව බැචෙක් එක්ක. ඌත් ප්ලයිට් එකේ යන්න හිටියෙ. අපි දෙන්නම විශ්‍රාම ලියකියවිලි ගේන්න තමා යන්නෙ. ටිකක් වෙලා යද්දි මෙිජර් ජයලත් සර් ආව ප්ලයිට් එකේ යන්න. එයාල කලින් දවසෙ ලිඛිතව දැනුම් දෙන අය. අපේ මූලස්ථාන කණ්ඩායම්භාර නිඅ තුමා. සර් අපි දෙන්න එක්කත් ටික වෙලාවක් කතාකර කර හිටියා. නමය හමාරට ලෑන්ඩ් කරන ප්ලයිට් එක එද්දි දහයයි තිහයි. මටනං ටිකක් තදවෙලත් වගේ හිටියෙ. උදේට කෑවෙත් නෑ ගෙදරින්ම හරි කටුනායක කඩෙිකින් හරි කන්න බැරියැ කියල හිතාගෙන. ප්ලයිට් එකට නගින්න යනකොට අපිතුන්දෙනාම එකට ගියේ. ගිහින් ඉඳගත්ත. ඒත් ටෙික්ඔිෆ් කරන පාටක් නෑ. ඒ අතරෙ මං හිමීට කිව්ව "මෙි රෙද්ද කඩං වැටෙයිවද්ද දන්නෙත් නෑ බං, ඒ තරමට අපේ වෙලාව හොඳයිනෙ" කියල. කිව්ව නෙමෙි ආයිබෝං ඒක මට ඔටෝම කියවුනා. ඔය ඇවුරෝ සී130  දණ්ඩවල් සතපහකට සුවර් නෑ, කොච්චර ආවත් ගියත්. පරණ බඩුනෙ. ඒක හිමීට කියවුනත් මං හිතන්නෙ පයිලට්ට විතරයි ඇහිල නැත්තෙ. ඒක මට දැනුනෙ අහල පහල අසල්වාසී සීට්වල ඉඳගෙන කටවල් එහෙක් මෙහෙක් කරගෙන බුම්මගෙන හිටපු කට්ටිය සයික්කණ්ණාඩිවලින් මා දිහා බලන්ඩ පටන්ගත්තට පස්සෙ. සර්නං කිව්ව "මිස්ටර් කට පරිස්සමින්" කියල. මොකද ඒ සර් අපේ යුනිට් එකේ ඇජුටන් හිටපු කාලෙ කියපු අනාවැකියක් හරි ගිහින් තිබුන හිංද හරි බයෙන් හිටියෙ. මං ඉන්න තැනක ලියුමක්වත් කඩන්නෑ. බැජියනං හිමීට හතරපාරක් ප්ලයිට් එකේ මුල්ලකටම අල්ලල කෙල ගැහුවා. තව මට එහාපැත්තෙ හිටපු ආර්එස්එම් කෙනෙක් මා දිහා බලාගෙනම හිටියා. ඒත් මට හිතුන්නෙම නෑ එයා මං දිහා බලං හිටියෙ කියල. මොකද ඒ සර් බත් මුට්ටිය බලනකොට මාලු ඇතිලිය පේන ජාතියෙ කෙනෙක්. ටිකාක් විතර වපරයි. ආයෙ ලුතිතන් කර්නල් කෙනෙක් ටිකක් එහායින් හිටිය. වැඩෙි කියන්නෙ කතාව එච්චර දිග්ගැස්සෙන්නෑ, කරුමෙ කියන්නෙ කතාව ඔටෝම කියවිලා ඔටෝම මට හයියෙන් හිනා ගියපු කේස් එක නැත්තං. මට හිනත් ගියානෙ. කොහොමහරි කට්ටියට ඔික හිතේ තිබුනත් අමතක වෙලා ගියා වගේ පෙන්නද්දි ප්ලයිට් එක ගමන් ඇරඹුවා. රනවෙි එකටත් දාල නියමිත පොට් එකටත් ගිහින් හයියෙන් රේස් කරල කරල දරදඬු වෙලා වෙලා ගැහිල ගැහිල දුන්නෙං අතෑරපු හීය වගේ කෙලගෙනම යන්න පටන් ගත්තා. දැං නැග්ගුවා. මං බලාගෙන අපේ සර්රුත් ඒක නැග්ගුවට පස්සෙ අල්ලං හිටපු හුස්ම ටික හිමීට අතෑරල පපුව අතගානව.විනාඩි පහක් ගියා.  එත් යනවා කියල හිතුවට මෙි රෙද්ද යන පාටක් පේන්න නෑ. කන්ද නැග්ගා විතරයි ආයෙ සෙනිකව යූටර්න් එකක් ගහල පල්ලමක් බහින්න පටන් ගත්තා.  වට දෙකක් ගහල බාන්ඩෙ ලෑන්ඩ් කලා. කට්ටිය දැං බැහැල සිවිල් ඇඳගෙන ගෙවල්වලට යන්නයි ලෑස්තිය. දන්නෝ දන්න අයට වෙනසක් තේරුනත් කලබලයක් පෙන්නුවෙ නෑ. යකෝ මෙිං මෙි රෙද්ද ආයෙ අපි නැගපු තැනමයි. ප්ලයිට් සාජන් අපිට බහින්න කිව්වා. බැස්සට පස්සෙ කිව්වා දකුණු පැත්තෙ ඇන්ජිමෙි ඔයිල් ලීක් එකක් තියේලු. ඒක හදාගෙනයි යන්නෙ කියල. නග්ගන්න පරක්කු වෙලා තියෙන්නෙත් ඒක හදල. යන්න පුලුවන් විදියට හැදුවට පස්සෙ නැග්ගුවා,ඒත් ආයෙ අවුලක් ගිහින් බැස්සුවා. අපිට කිව්වා තුනට ප්ලයිට් එක ආයෙ යනවා, කැමති කට්ටිය  යන්න ඉන්න කියල. කටුනායකින් ඉංජිනේරුවො ගෙන්නල හදන්න වෙන්නෙ කියලත් කිව්වා. මමනං හිතාගත්තා යන්නෙ මෙිකෙමයි කියල. මොකද මං ආසනෑ අප්ප කෝච්චියෙ රැයක් පුරාවට ගෝසාව මැද්දෙ යන්න. මෙිකෙ ගෝසාව තිබ්බත් විනාඩි 50-55යිනෙ. කටුනායකටම. 


මංදැක්ක අහල පහල හිටපු ඈයො සයික්කන්නාඩියෙන් මංදිහා බල බල යනව. මං ඒව දැක්කෙ හිනාව තද කරගෙන මාත් ඒ ඒ අය දිහා සයික්කන්නාඩියෙන් බලපු හිංද. 

අපි පෝලිමට එද්දි මෙිජර් ජයලත් සර්;

*මිස්ටර් මමනං ආයෙ මළාට ඔිකෙ යන්නෑ, ප්ලීස් ඔයා මෙිකෙ යන්න ඉන්න මං කෝච්චියෙ යන්නං.

බැජා කනට කරල;

*අඩෙි තෝ හු*@&$%ගෙ කට තමයි කට,තෝ මෙිකෙම පල කෝච්චියෙනං යන්ඩ එන්ඩෙපෑඈ...

යුනිට්එකේ මෙිල්මන්;

*අම්මප සර්, මට සිරාවටම හිතුනා මොකක් හරි අංජබජල් සීන් එකක් වෙයිම කියල ඈ...

තව අයටත් කි⁣යන්න දේවල් තියෙන්න ඇති. ඒත් කියන්න නැතුව ඇති. හවස තුනයි තිහට නග්ගපු ප්ලයිට් එකට හිටියෙ අපි එකොලොස් දෙනයි. කටුනායකට එනකං ආතල් එකේ ආවෙ.ඇත්තටම මෙිජර් ජයලත්,බැචා,මෙිල්මන් තුන්දෙනාම ප්ලයිට් එකට ආවෙ නෑ. මට මූනු මතක විදියට ළඟ හිටපු එකෙක්වත් ප්ලයිට් එකේ හිටියෙ නෑ. අඩුගානෙ අර කර්නල්වත්. අනේ මංදප්පා ඉතිං ඔව්ව. උං කේකේඑස් වලින් ට්‍රෙින් එකට නගිනකොට මං ගෙදරත් ගිහින් නාල බීල කාල වයිෆ්ට ෂෝටකුත් අන්දන්න ට්‍රයි කරනවා. 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2022.06.16

Thursday, June 10, 2021

 මෙි සීන් එක මට වෙච්චි දෙයක්නම් නෙමෙයි.ඒත් කියන්න හිතුනා. අවුරුද්ද '97 මට මතක විදියට. නැතිනං '98.


 එවකට 7(ස්වෙිච්ඡා) ගජබා ඒකකය තිබුනෙ සන්දිවෙිලි,සිත්තන්ඩි ආදි තැන්වල ස්ථාන ගත වෙලා.සන්දිවෙිලි කියන්නෙ කිරාන් කඳවුරේ අසල්වාසි කඳවුර. පිට ඒකකයක් වුනත් අපි ඔක්කොම හමුදාකාරයො නිසා සහයෝගයෙන් කටයුතු කරගෙන ගියෙ. එයාලා මාර්ග සෝදිසිය කෝරකල්ලිමඩු දක්වා එද්දි අපිත් එතනට යන්න ඔින. ඒත් එකම ටයිම් එකකට නැතුව දෙගොල්ලගෙන් කව්රු ඉස්සෙල්ලා බෝඩරේට ආවත් අනික් පාර්ශ්වය එනකං නැවතිලා ඉන්නව. එහෙම ඉන්න ඔින කියල එකක් නෑ. නමුත්  අපි එතනට කලින්  ගියොත් එයාල එනකං අපි ඉන්නව,එයාල අපිට කලින් ආවොත් අපි එනකම් එයාලා ඉන්නව. ඒ සූදානම් ශරීරෙන්. නැතුව ඔය පලාතෙ ගේම ගහන්න බෑ. ඒ වගේම තමා ඒ ගොල්ලො අපේ ගුවන් විදුලි ජාලයටත් ඇවිත් එක එක උපදේශ ගන්නව. අපි පාබල රාජකාරි ඉටුකරන ඒකකයක් වුනත් රෙජිමෙින්තුව සංඥා නිසා රේඩියෝ සෙට්, බැටරි චාජින්, නෙට්වර්ක් ගැන අනංමනං දේවල් ගැන එවුන්දැල අහනව. අපේ ⁣සංඥා මැදිරිවල හිටියෙත් හොඳම රාජකීය බඩු. ටැල් ටැල්(කෝප්‍රල් කරූ)(කොයි වෙලේත් කාට හරි බැනපු ගමන්) , සජිත්වීර(අහිංසක), ජයන්ත(ලතා/යුනිට් එකේ සුපිරිම වැඩ්ඩ), හපුගොඩ(මල් කාන්ති), එකනායක ඊඑම්කේ(මෙවුන්දැ මෙික කියවන හින්ද "සඳා" කියල කියන්නෑ පව්නෙ) , දිසානායක(ඇටවීර), සිල්වා(බබා/බුරුස් /පසු කාලෙක අධිකාරිලත්),රූපසිංහ (බෙල්ලා/පසුකාලෙක අධිකාරිලත්)ජයරත්න ඒඑම්යූ (පසු කාලෙක අධිකාරි ලත් අපේ ලොකු නංගි) සහ මිරහවත්ත (බබා/බුලතා) ආදින් ඔය සබ්ජෙක්ට් එකේ කෙළ පැමිණියන්. සතුටක් තියෙන්නෙ ඔය නම් ගොඩ ඇතුලෙ මගෙ නමත් තිබීම. කතාව කියන්නෙ මම හිංද මම මගේ ගැන කියනව නෙමෙයි, කාලයක් මූලස්ථානයේ මෙින් රේඩියෝ රූම් එක හැඬ්ල් කලේ ඔය නම් අතුරෙන් කෝප්‍රල් හපුගොඩ, කෝප්‍රල් ඒකනායක සහ මම.(අවස්ථා කිහිපයකදිම මම හිටිය.එක දිගටම මාස දෙකතුනක්  මාව කොතනකවත් තියන්නෑ.කුජීත වැඩක් වෙච්චි ගමන් අල්ලල වීසික්ක කරනවා කෙහෙට්ට හරි)  ආරච්චි කියන්නෙ ඔිල්රවුන්ඩ් චරිතයක්. ගිනූම් කටයුතු  කැන්ටින් වෙල්ෆෙයා(ර්)නම් එහෙමයි,ක්ලාක් ,උපදේශක,මෙඩිකල්, ෆීල්ඩ් ඩියුටි නම් එහෙමයි. කාඩ් නිර්මාණය කිරීම, වටෙි යැවීම, කෙටවීම, ආතල් දීම සහ ගැනීම ඒවනං එහෙමයි. මුතියංකට්ටුවලදි වාහනත් එලෙව්වා. අන්තිම වරට රේඩියෝ රූම් එකෙන් වීසික්ක වුනේ එවකට අනිතුමා වූ (මෙකල බ්‍රිගේඩියර්) වෛද්‍යරත්න සර් එක්ක සහ ⁣දෙවන අනි තුමා වූ මෙිජර් ඩයස් එක්ක සහ උපානි තුමා එක්ක දාර කේස් එකක් වැටිල. ඒ නාවල්අඩිවලදි. එදායින් පස්සෙ ආයෙ කවමදාකවත් මං විශ්‍රාම ලබා එනකල්ම රේඩියෝ රූම් එකක රාජකාරි කරල නෑ. 


කතාවට යමුකො. එක පාරටම එදා අපේ ගුවන් විදුලි ජාලයට ආපු සන්දිවෙිලි ඔපරේටර් බස් එකක නම්බර් එකක් කියල ඒක ආපහු  එද්දි බෝඩරෙන් නවත්තගෙන එයාලට කතා කරන්න කිව්වා. ඒක කදුරුවෙල මඩකලපුව දුවන දෙමළ ජාතිකයෙකුට අයත් එකක්. ඒ වාහනවල නම්බර් කියනවට වඩා සාර්ථක බස්එකේ නම කියන එක. නසීරා ට්‍රැවල්ස්,රාජා ට්‍රැවල්ස්,කොලම්බු ටුවර්ස්, විදේශ රැකියා ආදි නම් තියෙන බස් ගොඩක් මෙි පාරෙ දුවනවා. රණ මොනරි මොනර පැටික්කි විසේකාරි වගේ තියෙන නම් ඔිව. 

 හැබැයි ඒ නවත්තන්න කිව්ව බස් එකටත් නමක් තියෙනව.ඒක මෙිකෙ කියන්නෑ. වෙලාව දෙකට විතර ඇති. සයිකලේක ආපු කවදාවත් නොදැක්ක දෙමළ මනුස්සයෙක් අපේ පිකට් කමාන්ඩර් ගාව පුස් සයිකලේ නවත්තල හෙන හෑල්ලක් කියෝනව. මාත් ඒ වෙනකොට පාරෙ හිටපු නිසාත් සර්රුත් ටිකක් ළඟින් හිටපු නිසාත් මොකද්ද සීන් එක බලන්න මාත් ඒ පැත්තට කර පෙව්වා. වෙලා තියෙන  සීන් එක ඉතිහාසගතයි. සිත්තන්ඩිවලින් අපේ කොල්ලෙක් බස් එකකට නැගල නිවාඩු යන්න. ඒ එයාගෙ අම්ම නැතිවෙලා. ඒ වෙද්දි පිකට් දාල නෑ. මෙහෙ නිවාඩු යවන්නෙ කොන්වොයි එකේ විතරයි. ඒත් මූට තියෙන හදිස්සියට බැරියර් සෙන්ට්‍රිව බැලන්ස් කරලා කෑම්ප් එකට නොපෙනෙන දුරකට ඇවිත් සිවිල් බස් එකේ යන්න හදල තියෙන්නෙ. මෙික නීති විරෝධීයි වගේම ඉතාම අනතුරුදායකයි. ඒත් මෙයාට තිබ්බ හදිස්සියෙ හැටියට වැඩෙි සිද්ද කරගෙන. කව්රුත් නැති තැනකින් නැවතිලා ඉද්දි ආපු බස්එකට මෙයා අතදාද්දි බස්එක නවත්තල නෑ. චුටි දුරක් ගිහින් පස්සෙ ස්ලෝ කරලා. මෙයා පන්නගෙන ගිහින් යන බස් එකේ එල්ලෙද්දි ඇතුලෙ හිටපු එකෙක් පයින් ගහල. හරියට අල්ලගන්නත් කලින් පුට්බෝඩ් එකෙන් වැදුනු පයින් පාරට කොල්ල විසිවෙලා ගිහින් වැටිල. බස් එකේම හිටපු එකෙක් දුවගෙන ඇවිත් පිහියෙන් ඇනල. පපුවට දෙපාරක් ඇනල තිබුනලු. කොල්ල එතනමයි. වැඩෙි දැකල තියෙන්නෙ දුරක හිටපු මෙි මනුස්සයා. ඇනපු එකායි තව එකෙකුයි එතනින්ම බස් එ⁣කෙන් බැහැල ගිහින්. වැඩෙි කෑම්ප් එකේ ඉහලටම යනකොට තවත් පැයක් විතර ගිහින්. විස්තරේ කියද්දි මිනිහට ඇඬෙනව. සිරාවටම මටනං එක තැනක ඉන්නම බැරිවුනා. පණිවිඩෙි ආව ගමන්ම අපේ රෝඩ් බ්ලොක් වලට කියල බස් එක නතර කරන්න හදද්දිත් ඒ හැම තැනකින්ම බස් එක පිටත් වෙලා. මෙි මනුස්සයා තමා සිත්තන්ඩි කෑම්ප් එකට ගිහින් විස්තරේ කියල තියෙන්නෙ. එතන ඉඳන් හැම කඳවුරකටම එයා පණිවිඩෙි කියාගෙන කියාගෙන යනව. අන්තිමට කියන්නෙ "කවදාවත් සිවිල් බස්වල යන්න එපා සර්" කියල. කඳවුරෙන් ඇවිත් බලද්දි කොල්ල මැරිලලු. මෙිවට අතගහන්න සිවිල් මිනිස්සු බයයි. සමහරවිට ඒ වෙලාවෙම කොල්ල කෑම්ප් එකට අරන් ආවනං බෙිරගන්නත් හැකියාවක් තියෙන්න ඇති. ඒක අහපු වෙලේ ඉඳන් අපිට මෙලෝ සිහියක් තිබුනෙ නෑ. දවසේ වෙලාව ගියේ හරිම හෙමින්. මෙි බස් එක එන්න රෑ වෙනවා. අපේ තැන්වලින් රෑ අටට විතර ආපහු යන්නෙ. ඒ වෙලාව වෙනකොට අපි කෑම්ප් එකටත් ගිහින් අනෙක් රාජකාරි වලටත් ගිහින්. අපි ආපහු යද්දි කුඹුරුමුල්ල කෑම්ප් එකට වැඩෙි භාරදිල ගියෙ. කොහොම උනත්  එකක් පැහැදිලියි. කව්රු ගේම අතෑරියත් සන්දිවෙිලිවලින් එහාට චෙංකලඩිවලට යනකං ඔය ගේම අතෑරෙන්නෑ. අපි පහුවදා එහෙට කතාකරල අහද්දි තමා සහසුද්දෙන් විස්තරේ දැනගත්තෙ. පයින් ගහල තියෙන්නෙ කොන්දොස්තර. පිහියෙන් ඇනල තියෙන්නෙ කොටියෙක්.ඇනපු  ඒකත් ඒ කිට්ටුව ගම ඇතුලට වෙන්න පදිංචි එකෙක්. එතනින් එහාට බ්ලා බ්ලා අපේ අය කොන්දාවයි  ඩ්‍රැයිවර්වයි පොලිසියෙ ඇත්තන්ට බාරදීල. සැක නොහිතෙන්න ඒකෙ හිටපු මිනිස්සු බස්සල වෙන බස් එකක යවල තමා මුන් දෙන්නා පොලිසියට භාරගෙන තියෙන්නෙ. බස් එකත් දවස් කිහිපයක්ම එතන තිබුනා. පස්සෙ මොනා උනාදනම් දන්නැ.😁


මෙි හරියෙ අපිට කාලයක් හෙන හිසරදයක් තිබුනා. ඒ හිසරදය හැදෙව්වෙ පූසාරියෙක්. අපිට රෑ ඇම්බුෂ් එකක් යන්න නෑ, මූ හොරාට පස්සෙන් එනවා. අපි යනකම් ඉඳලා පඳුරෙන් පඳුරට මුවා වෙවී ඇවිත් බැරිවෙලාවක්වත් අපි දැක්කොත් වෙිට්ටිය උස්සල බොග දාන්න වගේ ඉඳගන්නවා. ඒ දවස්වල එස්එෆ් ටීම් එකක් ඇවිත් හිටියා අපේ කඳවුරේ. ඒ එන්නෙ ලෝන් රේන්ජ් රෙකී යන්න. ඒ ගියාම එන්නෙ දවස් ගානකින්. අපේ කෝපල් කෙනෙක් මෙි ආපු තව කෝප්‍රල් කෙනෙකුට පූසාරිගේ විස්තරේ කියල. අපිට විසඳිය නොහැකි භූමියේ සමහර ප්‍රශ්ණ එස්එෆ්ල හරි අපූරුවට විසඳනව. අපෙන් විස්තරේ අහගෙන එතන හිටපු ඔෆිසර් එදා මහන්සි නොබලාම අපේ ඇම්බුෂ් එකත් ගියා. ඒ එදා යන්න හිටපු අපේ කට්ටියට යන්න එපා කියල නවත්තල.  එයාලත් දවස් පහකින් විතර ඇතුලට ආපු ගැම්මෙන්ම තමා රෑ අපේ ඇම්බුෂ් එකත් ගියේ. ඉතින් ඊට පස්සෙ කවමදාකවත් අර පූසාරිට කක්කි බර හැදුනෙ නෑ. එයාල රෑම පූසාරිව අල්ලගෙන ගිහින් පොලිසියට භාරදීල. ඉතින් කතා දෙකේම අවසානය එකක් හිංද කතා දෙකම එක පාර කිව්ව.



රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.06.10

Monday, June 7, 2021

මඩකලපුවෙ ආදරේ

 සුදු සඳ රැසින් නැහැවෙන විට මල් පොකුරූ

නල් තරු උනත් බබලයි තව දී රුසිරූ

සත්සර අතර රඟදෙනවිට පද මියුරූ

මගෙ හද මඬලෙ කවියක් වූයේ කව්රූ




රසනි හංසිකා තිලකරත්න. ඒ මං කාලයක් ගොඩක් ආදරය කල නමක්. ඒ වගේම ආදරණීය ප්‍රේමණීය නමක්. නමුත් බුදු හාමුදුරුවො දේශනාකල හැම බන පදයක්ම හැම තිස්සෙම අපිට පසක් කරන එක ඇත්තක් තියෙනව. ඒ මෙි ලෝකෙ හැමදේම තාවකාලිකයි කියන එක. අනික පියේහී විප්පයෝගෝ දුක්ඛෝ එහෙමත් නැතිනං පියයන්ගෙන් වෙන්වීම දුකක් කියන එක. ඒ බන පදයෙන් කියැවෙන අරුත මං ඔීනෑවටත් වඩා අත්විඳල තියෙනව. කෝවක ගිනි අඟුරු ගොඩෙි තම්බ තම්බ පන පොවා හදන පිහියක් කැත්තක් යවුලක් අලවංගුවක් වගේ මාත් ඒ මයින හමෙන් ඉස්සෙල්ලම එන්නෙ හුස්ම ගන්න නැතිවම බැරි හුලඟ කියල සතුටුවුනාට යටින් ගිනි අඟුරු තියේය කියල හාන්කවිසියක් සිහියට ආවෙ නෑ. ඒ නිසා නොයෙක් වද වෙිදනා විඳ විඳ හරි මං මගේ ගමන ගියා. මට රසනි ගැන කිසි තරහක් නෑ. මොකද මතක්කර කර හිනාවෙන්නයි මතක් කර කර දුක්වෙන්නයි ගොඩාක් මතක සැමරුම් මට එයා ඉතිරි කලා. ⁣ඒ ප්‍රේමණීය ඇස් හිතුවක්කාරෙට වසාගද්දි මට ඇස් පියාගන්න බැරිවුනේ ඇය හිතුවක්කාරියක් නිසා. ඇය විවාහනොවී ඉන්නත් මට කිව්ව කරුණු කාරනා ගොඩක් තියෙනව. නමුත් මට ඒ කතාව සයිබරයේ හරි, කාට හරි කියනකොට හරි ඒක එක් සීමාවකට යටත් වෙනවා. නොකියමනා දේවලුත් මෙි කතා අස්සෙ තියෙනවනෙ. ඒ කිසි දෙයක් මං නොකියා හිතුවක්කාරකම ගැන කීවෙ ඒක ලේසි කතාවක් නිසා. එහෙම කියන්න බැරි  කතා කිහිපයක්ම ඇගේ ජීවිතේ තිබුනා.ඒවා සුළු අතුවැරදීමකින් වෙච්චි දේවල් නෙමෙි. ඒව වෙනම කතා. ඒ නිසා මම ඇයට වෛර කරන්නෑ. නමුත් ඇය ඉතිරිකර ගිය මතකයන් තව තියෙනව. 


ඒ 233 බසේමු කඳවුරේ වැලිකතර බලප්‍රදේශය නොහොත් කොට්ඨාශ අංක 03 ප්‍රදේශය. ඔය වැලිකතර බිලට් එකේ උන්නෙම මල්ටි බැරල් කාරයො. ඔය අස්සෙ හිටියා "විසිට්" කියල පොරකුත්. මෑන්ට "විසිට්" කියන්නෙ එක හේතුවක් නිසා. ඒක අමතක කරමුකෝ. පොර එක දවසක් ආවා මාව හම්බවෙන්න. ඇවිත් කතාකර කර ඉන්න අස්සෙ මූ රසනි ගැනත් මතක් කලා. ඒ වෙද්දි මෙයත් කෙල්ලෙකුට ටෝක්. ඒ ටෝක් වෙන අම්මන්ඩි තනිකර දෙසිය දහයෙ තාර පීප්පයක් වගේ. ගෞමක් ඒම මහනවනං උරහිස මිම්ම විතරක් ගත්තනං හොඳටම ඇති. අනික්ව එක සමානයි. මූ කතාව කියනකොටම මට "හීග්" ගැවුනේ "යකෝ මූ කෙල්ලො කියන ජාතිය දැකල නැද්ද? බං" කියල හිතුනු හිංද. මං කවදාවත් හිතුවෙ නෑ මෙිකටත් ට්‍රයි කරනවුං හමුදාවෙ ඉන්නවැයි කියල. නම මෙිඝරානි. දෙමලද සිංහලදනම් කියන්න දන්නෑ. හැබැයි හොදට සිංහල පුලුවන්. ඇහුවමත් කිව්වෙ සිංහල කියල.

මූ ඇවිත් හිටියෙ මගෙ ලයිටරෙන් උගෙ පාන දල්ලගන්න. මාත් ඉතින් ඔව්වට බෑ කියන එකෙක් නෙමෙිනෙ. මාත් හා කිව්වා. විස්තරේ අහපුවම මූ ට්‍රයිකරනවලු මාස ගානක් තිස්සෙ.නමුත් අහන්න ලැජ්ජයිලු. මට තමා දැන් අහන්න කියන්නෙ. සිරාවටම කියන්නෙ මං ඒකිගෙන් නිකමට හරි අහල බෑ කිව්වනං, අම්මප මංනං වෙඩි තියාගන්නව. ඇයි යකෝ, ඒකකින් අහලත් බෑ කියනවනං ඒ පිරිමිකමෙනුත් වැඩක් යෑ. ඇයි යකෝ.. 


පස්සෙ මාත් ඉතින් තෙවරප්පෙරුම බෝතලේකට ලංසුව තියලා වැඩෙිට කැමතිවුනා. ප්ලෑන් කලේ රෑ ඒකි ඉන්න පොයින්ට් එකට යන්න. අපිට රෑ ඔය අම්මන්ඩිලාගෙ පොයින්ට් ගානෙ යන්න සම්පූර්ණ තහනං. නමුත් හොරෙන් යනව. එදත් දෙන්නම එහෙම ගියා. මං කිව්වා විසිට් එන්නෙ කව්ද කියල බලාගෙන හිටපිය මං අහල එනකං කියල. ඒ යද්දිත් මං මූට කිය කිය ගියෙ "තව පාරක් හිතල බලපං මයෙ අම්මා"කියල. 

මෙි පොයින්ට් එකට විසිට් එක ලඟට එනකං පේන්නෑ. 

කොහොමහරි මං මෙිගරානිගෙන් විසිටාර් ගැන ඇහුවට පස්සෙ වැඩෙිට කැමතිවුනා. ඒකිත් එව්ව මෙව්ව දාහක්නං කියල තමා කැමතිවුනෙ. මයෙ අප්පේ ඒකි කියපු අහපු දේවල්. යකෝ අපෞන්දැ  අපිට දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයම පැනෙව්වත් මදි මෙිකි එක්ක බලද්දි. 

 කොහොම හරි ඒකත් සුභදායක අයුරින් විසඳුන සතුටට අපි දෙන්නා එන්න ආවෙ වැඩිය එතන ඉන්න එක සරීරකූඩුවට අවදානම් නිසා. මගට ඇවිත්  දෙන්නා දෙපැත්තට බෙදිලා ගියා. මීට පොයින්ට් තුනකට එහා පෝස්ට් ඔෆීස් එකගාව පොයින්ට් එකේ රසනි ඩියුටි. මටත් මෙවුන්දැගෙ මුහුන චුට්ටක් බලන්න උවමනා වෙලා සෝට් කට් දදා පොයින්ට් එකට ඇවිත් 

*කව්ද සෙන්ට්‍රි...මං කටහඬ වෙනස් කරල ඇහුවා

*කාසෙ වෛද්‍යරත්න. කව්ද? කෝප්‍රල්.. ඒකි ලාමක ටිං ටිං හඬින් ඇහුවා.

*මං ඩියුටි ඔෆිසර්.

*ගුඩීන් සර්.

*ගුඩීනින් ගුඩීනින් ආයෙ කව්ද පොයින්ට් එකේ ඉන්නෙ.

*කාසෙ තිලකරත්නයි කාසෙ පුෂ්පලතායි සර්.

*පාස්වර්ඩ් එක එහෙම දන්නවද?

(නිස්සද්දයි. ) 

මෙිකිට පාස්වර්ඩ් එක මතක නෑ. මටත් හෙන මෙව්ව එකයිනෙ. කටහඬ වෙනස් කරල තමා මං කතාකරන්නෙ. රඟ පෑමත් ඩියුටි ඔෆිසර් විදියට. 

මම දැන් මෙිකිට බැන්නා. 


*හෙට දවල් දොලහ වෙනකොට පාස්වර්ඩ් එක දෙසිය පනහක් ලියල මගෙ මෙිසෙ උඩ තියෙන්න ඔින තේරුනාද. තමුන්ල ගහන බුල්  හිංද දාහක් දෙදාහක් ඉන්න කඳවුරක් වුනත් අනතුරේනෙ අයිසෙ. ඉස්සරහ පාරෙන් හැමතිස්සෙම යන්නෙ එන්නෙ කොටි. ඒ එකෙක් මෙතනින් රිංගුවනං තමුසෙටත් වැඩෙි කරල අනික් දෙන්නටත් කරල අපෙත් පස්සට කරල යන්ඩත් යයි.. කියල ටිකක් තදින් ඇම්මටත් එක්ක බැනල බැනල ආව. මං පාස්වර්ඩ් එකත් කියල ආවෙ. 

*නිල් අරලිය පාස්වර්ඩ් එක. දැන්වත් මතක තියාගන්නව ඔික. මං එහෙම පාස්වර්ඩ් එක කිව්වට මොකද, මමත් පාස්වර්ඩ් එක දන්නෙ නෑ. කටට ආපු එකක් කියල දාල තමා ආවෙ. අරුන්දැලා නිදි හිංද මං කතාකලෙත් නෑ. 

ඔය අස්සෙ මං දැක්කා තව කෙනෙක් විදුලි පන්දම දල්වගෙන ටිකක් දුරින් විසිට් එක එනව. මං ග්‍රවුන්ඩ් එක මැද්දෙන් ශෝට් කට් එකක් දාල දුවගෙන දුවගෙන බිලට් එකට ආව.

හරියටම පැය බාගයක් යනකොට මුලු කඳවුරම පෝලින් කලා. හේතුවක් දන්නෑ.

අපිත් ගිහින් පෝලින් උනා. ඩියුටි ඔෆිසර් තමා පෝලින් කලේ. 

*මෙි දැන් ටිකකට කලින් ඩියුටි ඔෆිසර් කියල කෙනෙක් පොයින්ට්වල විසිට් එකක් ගිහින් තියෙනව. වැරදි පාර්ස්වර්ඩ් එකකුත් කියල තියෙන්නෙ. 

කට්ටිය කබ කඩ කඩ ඇස් දෙක කටෙි දාගෙන බලා ඉද්දි මං කටත් ඇරගෙන බලා හිටියෙ "වැඩෙි පත්තුවෙලාවද්ද " කියල දැනගන්න. 


සීන් එකෙන් මට "හීග්" ගෑවුනත් පුරුස දහිරිය හිතට අරං බලාගෙන හිටියෙ ඊලඟට මොකක්ද වෙන්න යන්නෙ කියල දැනගන්න. හොඳවෙලාවට එහා කරුවල. මාව එකෙක් හරි අඳුරගෙන තිබුනොත් එහෙම යන්තං හරි.. බුදාම්මෝ...පැනල යනව හොඳා.

වැඩෙි දුරදිග ගියා. ටික වෙලාවකින් "ඒ" මුරහලේ මුරපති ආවෙ "සර්, ග්‍රවුන්ඩ් එක හරහා දුවල තියෙන්නෙ" කියාගෙන.

රෑ මද්දහනෙ විසිට් ගිහින් බොරු පාස්වර්ඩ එකකුත් කියල ග්‍රවුන්ඩ් එක හරහාත් දුවල තියෙනව කියන්නෙ වැඩෙි සීරියස් නැගල යනව. බීඑම්ට විස්තරේ කිව්වම කඳවුරම සර්ච් කරන්න කිව්වා. නියෝග අනුව අපිත් ගිහින් විනාඩි පහෙන් පුල් යුනිෆෝම් සන්නද්ධ වෙලා ඇවිත් උසාවිය ගාව පාරෙන් හරහට තනිපෙලක් ගහල මුලු කඳවුරම සෝදිසි කලා.  මෙි අවට හැමතිස්සෙම කොටි ගැවසෙනව, එක පාරක් සූ සයිඩ් එකෙක් කඳවුරට රිංගන්න හදල කේස් එකක් ගිහින් තිබුනෙ. ආයෙ අඳුරන්නැති එකෙක් සාජන් මෙස් එකෙන් කන්න ඇවිත් ඒකත් අල්ලගෙන තිබුනෙ මීට මාස හයකට විතර කලින්. මෙි කඳවුර හෙන විශාලයි. සිවිල් ආයතනත් කඳවුර ඇතුලෙම තියෙන නිසා අනතුරුදායකයි. අනික ඒකක කිහිපයකටම අයත් ආයතන මෙි කඳවුර ඇතුලෙම තියෙන නිසා සමහර ඈයො අපි අඳුරන්නෙත් නෑ. 

පැය දෙකක් යද්දි ක්‍රියාන්විතය අවසානයි.ඒත් දුවපු එකෙක් ආ ගිය එකෙක් හොයාගන්න බැරිවුනා. පස්සෙ රෑ 1230 ඉඳන් 0300 වෙනකං උපක්‍රමික සීරුවකුත් තිබ්බා. උපක්‍රමික සීරුව තිබ්බම මුළු කඳවුරම ඇහැරල ස්ටෑන්ඩ්බයි ඉන්න ඔින. හැබැයි මෙි වැඩෙි කලේ කව්ද කියල මුලු කඳවුරේම දෙන්නයි දැනගෙන හිටියෙ. එකෙක් විසිටා. අනිකි රසනි. 

හැබැයි ඔය දෙන්නම හිට්ටෝල වෙඩි තිබ්බත් මාව පාවල දෙන්නෑ කියන්න මං  ඉර හඳ වගේ දන්නව.

 පහුවදා රසිනි;

*තෞසෙ මාර වැඩනෙ හලෝ කරන්නෙ.

*ඇයි.

*ඇයි කියන්නෙ තෞසෙ පොයින්ට් එකට ආපු වෙලාවෙ මං ඇහැරිල හිටියෙ. මං ඔිෆ් වෙලා පැය කාලක්වත් නෑ. හිතුවද මට කටහඬ අඳුරගන්න බෑ කියල. 




රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.06.07

Thursday, May 27, 2021

යුධ බිමෙන් ලියුමක්



රණ බිමෙි  එක්තරා රණවිරුවකු සිටියේය. තම මවට වඩා පෙම්වතියට ඇළුම් කරන ඔහු ඇය වෙනුවෙන් සතියකට ලිපි හතරක් පහක් ලීවෙිය. මසකට එක් ලිපියක් හෝ දෙකක් පමණක් තමාගේ විස්තර ලියා මවට තැපැල් කලේය. කඳවුරට පියුම් එන වෙලාව ආසන්නයේ මෙම සෙබළා කඳවුරේ ප්‍රධාන ගේට්ටුව අසලට දුවගෙන යන්නේ දිනපතාම ඔහු වෙනුවෙන් පෙම්වතියගෙන් ලිපියක් එන බැව් දන්නා නිසාය. ලිපියක් නාවොත් ඒ එහෙමත් දවසක පමණි. දෙදෙනාගේ විස්තර හුවමාරු කරගන්නට එකල ලිපි තරම් වෙනත් සන්නිවෙිදන මාධ්‍යයක් නොවීය. එබැවින් ලිපි ලිවීම හා එන ලිපි කට පාඩම් වන තෙක් කියවීම මොහුගේ පුරුද්දයි. 


තෙරුවන් සරණයි!

මගේ ආදර පොඩිපුතා වෙත සෙනෙහසින් ලියන වගනම්,

ඔයා සුවෙන් ඇතැයි සිතමි. තාත්තාත් මෙි දවස්වල ටිකක් අසනීප ගතියෙන් ඉන්නෙ. එයාට බෙහෙත් ගන්නට ගියාම පපුවෙ සෙම කිව්වා. කොච්චර කීවත් අරක්කු බොන එක නවත්තන්නෑ. ඔයාවත් මෙි පාර නිවාඩු ආහම තාත්තට ටිකක් තේරුම් කරල දෙන්න පුතේ. අපි කිව්වට අහන්නෑ. නංගිත් මෙිපාර විබහගෙන් හොඳට ලකුණු අරන් තිබුනා. ඔයා අරන් දෙනවා කිව්ව තෑග්ග ගන්න පොඩි එකී ගොඩක් අමාරුවෙන් පාඩම් කරල ලකුණු ගත්තෙ. පව් පුතේ පොඩ්ඩි. අක්කනං හැමදාම ඔයාව මතක් කරනවා. එයාගෙ යාලුවන්ට පෙන්නන්න ඔිනේ කියල ඔයාගෙ පොටෝ එකක් එවන්න කියල මතක් කරලම කියන්න කිව්වා. ඔයාට දළදා හාමුදුරුවන්ගේ පිහිටයි. පරිස්සමට ඉන්න.


මීට ආදර අම්මා.


මාස දෙක තුනකට සැරයක් පමණක් නිවාඩු ලැබෙන ක්‍රියාන්විත සේවයේ සිටි ඔහුට මව විසින් පුතාගේ ඡායාරෑපයක්ද එවන ලෙස ආදරණීය ඉල්ලීමක්  කර තිබුනි. එ ඔහුගේ අක්කාට ආඩම්බරෙන් යාලුවන්ට පෙන්නන්නටය.ඒ සමගම ඔහු පෙම්වතියටත් පොටෝ එකක් යැවීමට අදහස් කර, ඇල්බමයේ තිබූ පොටෝවක් ඒ සඳහා තෝර ගත්තේය. ඒ පොටෝ එක යාලුවන් සමග ඇල්ලක නාන්න ගොස් ගත්තු පොටෝවකි. යාලුවන් සමග ගත් පොටෝ අතර නිරුවත් ඡායාරූපයක් විය. එක පොටෝ එකෙන් අවශ්‍යතා දෙකම ඉටුකරගන්නට ඔහු කල්පනා කලේය. ඒ පොටෝව අරගෙන ඔහු එය දෙකට කැපුවෙිය. ඉන් උඩ කොටස මවටත් යට කොටස තමා මතක් වෙන්නට පෙම්වතියටත් තැපැල් කලේ ඊට පෙම්වතිය දක්වන ප්‍රතිචාරය කුමක් වෙිදැයි යටි හිතින් කල්පනා කරමිනි. දින කීපයකට පසු ඔහුට පෙම්වතියගෙන් ලිපියක් ලැබිණි.


නිවසේදීය.

සදාදර මගේම සූටික්කා වෙත ලියමි. ඔයා එවපු ලිපිය ලැබුනා. පොටෝ එකත් ලැබුනා. ඒකට ගොඩක් ස්තූතියි. ඔයා ගොඩක් ලස්සන වෙලා. මං ආසාවෙන් ඉන්නෙ මෙි විදියටම ඔයාව හැමදාම දකින්න. ඉක්මනින් නිවාඩු එන්න. දැන්නම් මට ඔයාව නොදැක ඉන්න බෑ රත්තරං. පරිස්සමට ඉන්න. තෙරුවන් සරණයි. 

මීට ඔයාගේම ඔයාට සදාදර ලතා.


ඒ ලිපිය සියවතාවක් පමණ කියැවූ ඔහු සිටියේ ගොඩක් සතුටිනි. ඒ ඔහු යැවූ පොටෝ එකේ විදියට ඇයත් සමග ගත කිරීමට ලැබෙන කාලය ගැන සිත සිතාය. මීට පෙර ඇයත් සමග ඒ ආකාරයට තනි වෙන්නට අවසරයක් නොලැබුනත්, පොටෝ එකේ පිහිටෙන් ඒ අවසරය ලැබිම ගැන ඔහු ගොඩක් සතුටින් පසුවිය. 

ඊට තවත් දින දෙක තුනකට පසු මවගෙන්ද ලිපියක් ලැබිණි. 


නිවසේදී

තෙරුවන් සරණයි.!

මගේ ආදර පොඩි පුතා වෙත. 

පුතේ අපි හොඳින් ඉන්නවා. තාත්තටත් දැන් ටිකක් සනීපයි. පුතාගේ පොටෝ එක දැක්කට පස්සෙ මට ගොඩාක් දුක හිතුනා. පව් දෙයියනේ මගේ පොඩ්ඩට රැවුල කපාගන්නවත් වෙලාවක් නැතුව ඇති. ඔයා එවපු පොටෝ එකෙත් මූන පුරා රැවුල වැවිලා. නාහෙත් දික්වෙලා. ඒ මදිවට නිකටත් දෙපැත්තට බෙිරිලා.මූනත් ඇදවෙලා. ඔයා ඇදිල ගිහිං වගේ මගේ පුතේ. ඔයා ඔහෙට වෙලා දුක්විඳිනවාද මයෙපුතේ.  ඔයාලාට කන්නවත් වෙලාවට ලැබෙනවද. අක්කනං කිව්වා ඒ පොටෝ එක යාලුවන්ට පෙන්නන්න බෑ කියලා. රැවුල කපපු කලින් විදිහේ ලස්සන පොටෝ එකක් යුනිපෝං එක පිටින් ගහල එවන්න කියන්න කියලා අක්කා කිව්වා.

මං නවතිමි. ඔයාට දළදා සමිඳු පිහිටයි. මීට ආදර අම්මා. පරිස්සමිං ඉන්න.


 මවටත් පෙම්වතියටත් යැවූ පොටෝ දෙක මාරුවී යවා ඇති බැව් ඔහුට මීටර් වුනේ ගොඩක් වෙලාවකට පස්සේය.


රුවින් පමුදිත යද්දෙහි ආරච්චි

2021.05.27

Sunday, May 23, 2021

නෑනා



මුව පුන්සඳක් මෙනි දත් ඉදිරියට                 නෙරූ

චවි කල්යානෙ අරගෙන ගොස් වගෙය      හොරූ

නෑනන්ඩියේ මට පැවසිය නොහැක            බොරූ

කට ඔිදිරිස් හිරමනයක් කැඩුන                        යුරූ


දෙහි ගැට වගේ ගෙඩි යුගලකි පපුව               මැද

මාගල් කන්ද සිහිකරවයි නෙරපු                       බඳ

ගෝමර, සුදු කබර මෙන් සිහි කරන                 සඳ

මෙිවැනි යුවතියන් තව මෙහෙ සිටින               වද


වාසිටි කරලියෙත් හොඳ හොඳ රවුම්             ගැසූ

ජම්මෙන් ගෙනා හොර වැඩ බොරු වලින්     වැසූ

ඇන්දම සාරියක් සව්කොළ වලින්                    මැසූ

ලන්තෑරුමක් වගෙ හරකෙක් පයින්               ගැසූ


මුහුනේ ඇත්තෙ අලි නාවන                     වලවල්ය

කොල්ලෙක් දැක්කහම හැම මවිලම            වල්ය

නියරේ වගෙම කුඹුරෙත් මහ තුරු                වැල්ය

උදයක දැක්කොතින් දවසම                     කුරුවල්ය


නා දලු දෙතොල් ගොක් අතු මෙන්          මනහාරයි

දවසින් දවස අල මෙන් කඳ බඩ                      ආරයි

යල මහ වැඩ කරපු කෙත්වතු සරු                සාරයි

සිහිපත් කරපු හිත මගෙ සිතුවිලි                   පාරයි


කලිසම සාය ඇන්දට නොරැඳෙතිය              ඇඟේ

වියතක් වැහුනෙ දයිවයෙ සරදමද                 මගේ

සිතිවිලි අවදී වී කොඩි කණු ඉහල               නැගේ

දැන් කෝමාරිකා පිත්තක් කැඩිල                   වගේ


අරගෙන තිබෙි එක් දරු මව්                   සම්මානේ

එනමුත් මාව වල්මත් කර                       දැම්මානේ

ආවම ගෙදර එන සතුටද                       නිම් නෑනේ

නව පුන්සඳක් පායල මෙනි                    ගම්මානේ


ලස්සන රූපෙ ගැන අද ඇස් කොනෙන්          දැක

පැවසිය නොහැක ඒ විස්තර එකින්                 එක

අවසන කියමි දුරුකරවා මෙයින්                     සැක

සිරිකත වගෙයි අත්තනගලු බැරල්                  එක


ලංවී ඉන්න ගෙන එමි                         යෝජනාවක්

ඈතින් තියන්නට නැහැ                       උවමනාවක්

⁣නුඹ වැනි අය ලැබීමද                             වාසනාවක්

නෑනා කියන්නෙම මට                            බාවනාවක්


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.05.22

මුතියන්කට්ටු

 ඒ මුතියංකට්ටු. ඔය පාසලේ මං කලින් හිටියෙ උපදේශකයෙක් විදියට. මෙි කතාව වෙද්දි එහෙ ප්‍රධාන උපදේශක තුමා හිටියෙ මෙිජර් ටීඩී ක්‍රිශාන් කියල සර් කෙනෙක්.(ශ්‍රීලංකා ජාතික ආරක්ෂක බළමුළුව.).

මුතියංකට්ටු ස්කූල් එක ඩිස්බෑන් කරන්න කලින් ඒකෙ අපේ ඒකකයට අයත් බඩු භාරගන්න කව්රුත් හිටපු නැති නිසා මට ආයෙත් මුතියංකට්ටු යන්න වුනේ දෛවෝපගත සිද්ධියක් විදිහට. ඒවා අපේ බඩු උනත් දීල තිබුනේ 59සේමු හරහා නිසා 59සේමු හරහාම  තමා ඒව ගන්න ඔින.එතෙක් ඒවා මිසින් වෙන නිසා තමා මට යන්න වුනේ.ඒ යද්දි  පාඨමාලාවක් ඉවර වෙලා ඔක්කෝම නිවාඩු ගිහින්. ඒ නිවාඩු ගිහින් ආව ගමන් තමා 59සේනාංකයෙන් ලියුමක් ආවෙ ආයෙ කෝස් කරන්නෑ, උපදේශකයින් ඒකකවලට යවන්න කියලා.එයාලාත් පාඨමාලාවට ඇවිත් හිටිය අයත් යැව්වම ඊට සති දෙකකට විතර පස්සෙ මෙි කඳවුරේ ඉතිරි වුනේ අපි 21ක් දෙනයි. ඒ අයත් පාලන කටයුතු වලට අනුයුක්ත කරල හිටපු අය. ඒකක වලින් ඇවිත් තමන්ට අයත් බඩු අරන් යනකං තමා ඒ හිටියෙ. එතකොට මෙිජර් ක්‍රිෂාන්  සර් ගාවට හිටිය සීනියර්ම මනුස්සය වුනේ මං. තව කෝප්‍රල්ලා පහක් විතර හිටියා. සර්ගෙ නීති ටිකක් ලිහිල් වුනාට මගේ නීති ඊට තදයි. ඒ වෙද්දි මම වැවෙි නෑම  මාළු ඇල්ලීම හවස හතෙන් පස්සෙ කඳවුරේන් පිට ඇවිදීම තනියෙන් විසීම සහ තනියෙන් නිදාගැනීම සම්පූර්ණයෙන් තහනම් කරල තිබුනෙ. තනියෙන් නිදා ගැනීම කියන්නෙ මෙහෙ බිලට් රාශියක් තිබුනු නිසා ඒවයේ හිටපු අය ඒ ඒ තැන්වලම තමා කට්ටිය ගියාට පස්සෙත් හිටියෙ. මම ඒ අය ඔක්කෝම එක බිලට් එකකට ගෙන්නුවා.  ඒවටත් බරපතල හේතු තිබුනා. වැවෙි නෑම තහනං කලේ ඉස්සර යුද්ධ කාලෙ ගුවන් ප්‍රහාරයකින් බෝම්බ වැටිලා දරුණුවට වලවල් හෑරී තිබීම සහ ඒවායේ මඩ පිරී තිබුනු නිසා.කෝස් ඇඩ්මින් හිටපු ඉංජිනේරු බළකායේ සෙබලෙක් ඒ වලක වැටිල එරිල මියගිහින් තිබුනෙ. ඒ මීට කලින්. ආයෙ යුද්ධෙ කාලෙ කොටි විසින් වතුර අඩු දවස්වල ඒවගේ කපපු වලවල් නිසා. ඒව කපල තිබුනෙ ආටි මෝටාර් ගන් ස්ථානගත කරන්න. ඒ වෙද්දි වැවෙි වතුරත් පිරිල තිබුනෙ. ඔක්කොගෙම ආරක්ෂාවට ස්ටෝර්ස් එකේ තිබ්බ  රොබින් පොම්පයකින් නාන්න මුන හෝදන්න ටැංකි දෙකකට වතුර ගහන්න හදල දුන්නෙත් මමමයි. ආයෙ මෙහෙ හිටියා කොටියෙක්. මෙිකා කොටි විසින් ඇතිකරල උං යද්දි කැලේට ඇරල ගියපු එකෙක්. මහ කුස්සියේ ඉඳුල් වලට වහ වැටිල හිටපු බල්ලො එකා දෙන්නා  අතුරුදහන් වෙනකොට ඒ පිළිබඳව කල විමසිල්ලකදි තමා දිවියා ගැන දැනගත්තෙ. ඒ ලොකු පාරෙ ඉඳල කෑම්ප් එකට එන්න තියෙන පාරේ තිබ්බ අඩි වගේකින්. අඩි දැක්ක ගමන් අපි තේරුම් ගත්තා සතා මොකාද කියලා. ඒ හිංද එදා ඉඳන් හයෙන් හතෙන් පස්සෙ කෑම්ප් එකේ තනියෙන් හැසිරීම තහනම් කලා. අත්‍යවශ්‍ය කරුණකටත් ඇවිදින්න පුලුවන් දෙන්නෙක් එක්ක විතරයි. ඒවා පනවන්නෙ කව්ද කියල කාටවත් අදාල නෑ.පහල නීතිත් පිළිපැදීම හමුදාවෙි සම්ප්‍රදායක්.

ඔහොම ඉද්දි තමා දවසක් ප්‍රධාන උපදේශක තුමාට අසනීපවුනේ. ඉස්සෙල්ලම උණ කැස්ස හැදුනා. ලෙඩක් හැදුනොත් බෙිත් ගන්න යන්න ඔින ඔඩ්ඩුසුඩාන් 64 සේනාංක ඉදිරි සැරහුම් මධ්‍යස්ථානයට.ඒ කිලෝ මීටර් විස්සකට වඩා වැඩි දුරක්. මුලින් බෙිත් ගන්න යමු කියල කොච්චර කිව්වත් සර්රුත් හොඳවෙයි හොඳවෙයි කියල හිටිය මිසක් උවමනාවක් කලේම නෑ. අපිට තිබුනෙ වාහනයකට කියල ලදරම් බයික් එකක් විතරයි. ඒකත් ගමනක් ගියොත් එන්නෙ තල්ලු කරගෙන. අනික් වාහන ඒවා අයත් තැන් වලින් කලින්ම අරගෙන ගියා. 


සතියක් විතර යද්දි සර්ට හොඳටම අමාරුවුනා. මුතියංකට්ටු කියන්නෙ මහා පතාක වනාන්තරයක්. ඔිකෙ අලි රැලේ හිටියා පට්ට ඇත් ඉලංදාරියෙකුත්. මෙි කැලේ මැද හතෙන් විතර පස්සෙ ඇහැට ඇන්නත් පේන්නෑ. මාත් ටිකක් අවධානයෙන් හිටියෙ කැලයක් හිංදත් ළඟ අහල පහල කඳවුරක් නොතිබූ නිසාත් සහ ඒ වෙද්දි සර්රුත් අසනීප නිසා. 

වෙලාව ඇති රෑ එකොලහට විතර.ඒ දවස්වල මැච් එකකුත් යනව. ටීවී එකත් යන්තම් පේන්න බොහොම අමාරුවෙන් හැදුවෙ. ඒක තිබුනෙත් සර් ඉන්න තැන. සංඥා සම්බන්ධතා කිසිම දෙයක් තිබුනෙ නෑ.  අපිත් ප්‍රවෘත්ති බලන්න යන්නෙ එතැනට. එදා කරුමෙට වගේ මට නිකමට හිතුනා මැච් එකේ තත්වෙත් බලල සර්රුත් බලල එන්න ඔින කියල. සර් බලන්න හිතුනෙ එදා හවස ටිකක් සර්ට අමාරුවෙලා තිබුනු නිසා. ඒත් හිතුවක්කාරකම කියන්නෙ පෙනඩෝල් බිබී හිටියා මිසක් බෙිත් ගන්න ගියේම නෑ. 


මම යද්දි සර් ගිඩි ගිඩි වෙව්ලනව. ඇගට අත තියල බැලුවම සහලෝල උණ. කතා කරන්නත් බෑ. ඔලුවෙ ඉඳන් පොරෝගෙන. අපේ මෙඩිකල්ලත් ඒ වෙද්දි තමන් අයත් තැන්වලට ගිහින් හිටියෙ. බලාගෙන ඉන්නත් බෑ. කරන්න තිබුනු එකමදේ කොහොමහරි රෝහල්ගත කිරීම. ඒකට වාහනයකුත් ඔින. හිත හිත හිටියෙ නෑ එසැනින් කලේ  5 ගජබා ඒකකයට අයත්  අපේ ආමරිය භාරව හිටපු කෝප්‍රල් සේනානායකත් ඇදගෙන ඒ වෙද්දි මගේ ළඟ තිබුනු තොරනක් වගේ ලයිට් පත්තුවෙන ඇල්කාටෙල් පෝන් එකේ එලියෙන් කිලෝමීටර් හතහමාරක් නොනවත්වා එකම වෙිගයකින්  642 බළසේනාවට දිව්ව එක. බයිසිකලේ යන්න ඒකෙ ලයිට් නෑ. අනික ආරක්ෂාවට කොහෙත්ම හොඳමදි. ඒ කොටියා ගෝනා සහ අලි රෑන නිසා.  ඔහෙ පතරංග ගෝනෙකුත් හිටියා. හානියක් නොකලත් හතෙන් අටෙන් පස්සෙ ගස් බල්ල ඉන්නෙ පාරෙමයි.බයිකෙ ලයිට්  අපි ඊට කලින්ම කරපු සැත්කමකින් ඉවත් කරල තිබුනෙ.ඒක එල්ටීටීඊ බයික් එකක්. අපි දෙන්න  ගියෙ තව කෝප්‍රල්ලා දෙන්නෙකුට ඇහැරවලා සර් ගාව තියල වතුර ඉල්ලුවොත් චුට්ට චුට්ට දෙන්න කියලා උපදෙස් දීල. සර් ඒත් කිව්ව හෙට උදේ වෙනකම් ඉන්න පුලුවන් කියල. ඒ කියල බලා ඉන්න පුලුවන් තත්ත්වයක් නෙමෙි එතන තිබුනෙ. වෙන දෙයක් වෙද්දෙන් කියල තමා අපි දෙන්න පිටත්වුනේ. ගිහින් ඒ කඳවුරේ හිටපු මුරපති මාර්ගයෙන් මෙිජර් පාලන භකාස සර් හම්බවෙන්න උත්සාහ කලා. යවන්න බෑම කිව්ව. කොහොමත් ඒක හමුදාවෙ සදාචාරසම්පන්න නෑ. පස්සෙ එහෙ හිටපු සංඥා අංශභාර නිළධාරිට (එදා ඩියුටි ඔෆිසර්)  කතා කරල කියල තමා අවසරය ඉල්ල ගත්තෙ. මොකද මෙිජර් කෙනෙක්ට රෑ දෙගොඩහරියෙ ඇහැරවනවට වඩා 2ලුතිතන් කෙනෙක් ඇහැරවන එක සේෆ්ටි. බනින්නෑනෙ. බැන්නත් අවුලක් නෑ ලුතිතන් නෙ. අනික මං සිග්නල් කියලම කතා කරපු නිසාත් එතුමාගෙ සෙක්ෂන් එකේ නමක් නොවන නිසාත් කලබලයක් ඇති කියලම හිතලද මංද  නැගිටල ආව. විස්තරේ කිව්වම සර්ම අපිව  මෙිජර් පාලන භකාස සර්ගාවට එක්ක ගිහින් කතා කරලා දුන්නා. සර්රුත් ටක් ගාල නැගිටල ආව. ඇයි කියල ඇහුවා. විස්තරේ කියල සර්ව හොස්පිට්ල් එක්කං යන්න වාහනයක් ඉල්ලුවා. ඇත්තම කතාව ඒ වෙලාව වෙද්දි එහෙත් එක වාහනයක් තිබුනෙ  නෑ. බ්‍රිගේඩ් කමාන්ඩර්රුත් නිවාඩු ගිහින්. හදිසි අවස්ථාවලට බ්‍රිගේඩියර් කියල නෑ, වාහනේ දෙනවා. හැබැයි සර් කිව්වා ට්‍රක් එක මුලතිව් ගියේ අදම එන්න. දහය වෙනකොටත් ඇවිත් තිබුනෙ නෑ. ඇවිල්ලනං ඒක අරන් යන්න කියලා. නැත්තං ආපු ගමන් අරන් යන්න කිව්වා. මුරපති ගෙන් අහපුවම තාම ඇවිත් නෑ. දැං දොලහත් පහුවෙලා.හිතටත් මහ මෙව්ව එකයි.  පස්සෙ සංඥා අංශයට  ගිහින් ඒකෙ ගියපු කෙනෙකුට කෝල් එකක් ගත්තම ළඟ එන ගමන් ඉන්නෙ කිව්වා. සතුටක් මෝදුවුනා. විනාඩි විස්සක් විතර යද්දි වාහනේ ආවා. සාජන් පටි පැත්තක තියල ඒකෙ තිබ්බ මුට්ටවලට කර ගැහුවෙ තත්ත්වෙ ගොඩක් සංකීර්ණ නිසා.  ඒක ගිහින් තිබුනෙ ඉදිරි මාසෙට වියලි සළාක ගේන්න. ඒකෙ තිබ්බ බඩු ලෝඩ් එකත් මහ රෑ අපිම බාලා හැකි ඉක්මනින් ට්‍රක් එකත් අරන් ගියා. හැබැයි මහන්සියි කියල නෑ, රියැදුරත් බඩු බෑව. ඒ තිබුනු හදිස්සිය නිසා. අපිත් හැකි ඉක්මනින් ට්‍රක් එක අරං ආවා. ඒ එද්දි උදේ වෙනකං අල්ලං ඉන්න පුලුවන් කිව්ව සර්ගෙ සිහිය විකල්. සිහියත් ඇති නැති ගාන. හදවත දාල පිච්චිලා ගියා. පස්සෙ සර්ව උස්සලම අරං ට්‍රක් එකෙන් තියලා අපිත් හතර දෙනෙක් පිටුපස්සෙන් නැග්ගා. ට්‍රක් එක යනව නෙමෙි ඉගිල්ලෙනව. සර්ට අවුලක් නෑ. පාරෙ හැටි දන්න නිසා කොට්ට වලින් සීට් එකයි ඔලුව තියාගන්නයි හදල තිබ්බෙ. කොහොමහරි ඔඩ්ඩුසුඩාන්වලට ආවා. ඒ කිලෝමීටර් විස්සකට වැඩි දුරක්. අපි එතැනට ආපු ගමන්ම ආමි ඩොක්ටර් ආව. සර්ව බැලුව. සේලයින් දුන්නා. කරන්න තියෙන කෙම්පහන් ඔක්කොම  කලා. 


 එදා අපේ ඩොක්ටර් කිව්ව එක දෙයක් අදටත් මට සිහිපත් වෙන්නෙ හදවත පොපියන චමත් කාරයකින් යුතුව.

" හොඳ වෙලාවට ඔයාලා සර්ව එක්කගෙන ආවෙ. තව පැය භාගයක් පරක්කු උනානං සර් ගැන කොහොමත් හෝප්ස් තියන්න බෑ.දැනටත් තත්ත්වය ටිකක් ඩෙින්ජර් ,  අපිටත් දැන් කරන්න දෙයක් නෑ, වව්නියා යවන්න වෙනව" කිව්වා. ආයෙ වව්නියාවට යවනකං මුකුත් කියන්න බෑ කියලත් කිව්වා.  ඩොක්ටර්ට විස්තර කිව්වෙ මම. ඒ වෙද්දි සර්ට කතා කරන්න අමාරුයි. පස්සෙ අපිට එතන ඩියුටි (වෝඩ්) හිටපු සාජන් මෙිජර් කෙනෙක් උනුසුම් බෝතලේකින් තේත් හදල දුන්නා. අපි ඒකත් බීල ස්තුතිත් කරල සර්ටත් කතා කරල ආපහු කඳවුරට ආව. ඇත්තටම හමුදාව කියන්නෙ එකම පවුලක්. අපි හතර දෙනා එනකම් කෑම්ප් එකේ කට්ටියම මදුරුවො තල තලා මහ පාරට ඇවිත් ගල් උඩ ඉඳගෙන බලාගෙන ඉන්නවා.  


පහුවදා සර්ට කතා කරද්දි එදා පාන්දරම  ආයෙ අමාරුවෙලා වව්නියා යවල. එහෙ සති දෙකක් දෙකහමාරක් විතර නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ගත්තා. සර්ට තිබිල තියෙන්නෙ ඩෙංගුවලට සමාන උනක්ලු. ඒකටත් පේට්ලට් අඩුවෙනවලු.  ඒ වෙද්දි අන්තිම අඩියෙ ඉඳල තියෙන්නෙත්. පස්සෙ මං හැමදාම සර්ට කතා කරල විස්තර ඇහුවා. හොඳම හරිය වුනේ ඊට පස්සෙ.


සර්ගෙන් පස්සෙ මෙි කඳවුරේ කිසිම නිලධාරියෙක් හිටියෙ නෑ. සළාක ස්ටොක් එකත් ඉවරවීගෙන ආවා. ඒ සර් ගිහින් දවස් පහක් විතර යද්දි. 59 සේමු කතා කලාට කිසිම වැඩක්වුනේ නෑ. ඇහුවම කියන්නෙ වාහන නෑ කියල.  පස්සෙ 17 කාලතුවක්කු හමුදා කඳවුරට ගිහින් ඒකෙ රෙෂන් භාර සාජන් මෙිජර් හමුවෙලා ටික දවසකට කෑම ගන්න අවසරය ඉල්ලගත්තා. එහෙන් ටික දවසක්  ගද්දි ආයෙ දෙන්න බෑ කිව්වා. ඊට පස්සෙ 30 ශ්‍රිලංජාබමු කඳවුරට ගිහින් විස්තරේ කිව්වම එහෙනුත් දවස් කිපයක් දෙන්න පුලුවන් කිව්වා. මෙි කඳවුරු ළඟ ළඟ එවා නෙමෙි. ඒවත් අඩුම කිලෝමීටර් ගණන් පයින් යන්න ඔින ඒවා. ඒකෙනුත් දවස් කීපයක් යද්දි බෑ කීවා. එතනින් එහාට එහෙන් කෑම ගත්තෙ කඳවුරේ ජෙනිවලට ගෙනත් ඉතිරිවෙලා තිබුනු භූමිතෙල් බැරල් දෙකක් දීල. 


ඒ අතර දෙන්නෙක් අත්‍යාවශ්‍ය හේතුන් මත නිවාඩු යවන්න ඔිනවුනා. එක්කෙනෙක්ගෙ වයිෆ්ට කුළුඳුල් දරුවා ලැබිලා. අනෙක් කෙනාගෙ අම්මා නැතිවෙලා. ඒ වෙනුවෙන් ඔහු අයත් ඒකකයේ සීඔිට කතා කරලා සෑම දෙයක්ම මැනේජ් කරල දුන්නා. එයාගෙ අම්ම නැතිවුනා කියල මගේ ෆෝන් එකට කෝල් එක ආවෙ. මෙිවා ගැන යමක් ඔබට නොතේරෙන්න පුලුවන්. නමුත් සංවිධානාත්මකභාවය අතින් ලංකාවෙි අංක එක ස්ථානයේ ඉන්න යුධ හමුදාව වෙතින්, මෙිවගේ දෙයක් වුනාම කරන්න ගොඩක් දේවල් තියෙනවා. ඔිවා ඉතින් මං අකුරක් නෑර දන්නෙ කැරලි ගැහුවට ලිපිකරුවෙක් වශයෙන් රාජකාරි කරල තියෙන නිසා.  ඊට පස්සෙ ආයෙ චෙක් එකක් මාරු කරන්න සිදුවුනා. චෙක් එක මෙහෙ හිටපු හමුදා සිවිල් සේවකයන්ගෙ පඩි. එයාලා අයත් ස්ථානවලට ඔවුන් යැව්වා කියල ලියුම් ගහල, ආයෙ මෙි ගිණුමට ප්‍රේෂණපත් එවන්න එපා කියල තියෙද්දිත් ලියුම ලැබෙන්න පරක්කු වෙලා නිසා එවලා. සර්ට කෝල් අරං විස්තරේ කිව්වම සර් කියන්නෙ "ඒක හරි" කියල.  ආයෙ  "ඩන්"  කියනව. "ඩන්" කිව්ව ගමන්  සර්ගෙ අත්සන මං ගහනව.  මං තමා ඔය හැම එකක්ම අත්සන් කලේ. චෙක් එකත් මමම අත්සන් කරලා පරාක්‍රමපුරට ගිහින් ඒකත් මාරු කරලා ලක්ෂ දෙක හමාරකටත් ටිකක් වැඩි සල්ලිත් අරං, ඒවා 59 සේනාංකයට ගිහින් නිවැරදිව භාර දීලාත් තමා ඒ මෙහෙයුම අවසන් කලේ.  පරාක්‍රමපුර ගිහින් එන්න ඒ දවස්වල හරියටම දවසක් යනව. බයික් එක දෙපාරක් හිට්ටා. අන්තිම පාර කැඩිල කිලෝමීටර් ගානක් සහායකයාත් එක්ක දාඩිය දාගෙන තල්ලු කරං  නැදුන්කර්නිවලට ආවටත් පස්සෙ තමා එතන හිටපු සීසීඑම්පී කෝප්‍රල්  කෙනෙක් මාර්ගයෙන් ඒක හදවා ගත්තෙ.  ඒ පාරවල් වල වලවල් නෙමෙි තිබ්බෙ වගා ලිං. 


ඔඩ්ඩුසුඩාන්වලින් එහාට මෙහාට යන්න බෑ හමුදා ලයිෂන් එක නැත්තං. ඒකත් බැලන්ස් කලේ එතන ස්ටාෆ් කෙනෙකුට කියල. එම්ටී එකෙන් අවශ්‍ය පෙට්‍රලුත් ඉල්ලා දුන්නෙ ඒ ස්ටාෆ්. අදටත් සර්ගෙ අත්සන තිතක් නෑර හොඳට පුරුදුයි. හරිම හොඳ සර් කෙනෙක්. මට වඩා අවුරුදු දෙකයි වැඩිමල්. 


සති දෙකහමාරකට විතර පස්සෙ සර් සනීප වෙලා එයා අයත් ඒකකයෙන්ම ඇවිත් එක්ක ගිහින්.  හදවතට ගොඩාක් දුක දැනුනා. පස්සෙ ආයෙ අපි තනිවුනා. කන්න හිඟවුනා. මෙිව හමුදාවෙ වෙන්නෑ කියල ඔින කෙනෙකුට තර්ක කරන්න පුලුවන්. නමුත් 59 සේනාංකයෙන් මුතියංකට්ටු උසස් පාබල පුහුණු පාසලට එදා තිබුණු ප්‍රමුඛත්වය තමා ඒ. එහෙ එහෙම වුනා. එදා තිබුනු පරම සත්‍යය මෙික. ඒ තමා ඒ ස්කූල් එකට දක්වපු ඔිනෑකම. අපිත් කාටවත් සෙකන්ඩ් වෙන්න කැමතිවුනේ නෑ. ටිකිරි මොළෙන්  ඒකට උප්පරවැට්ටියක් කල්පනා කලා. සුපුරුදු පරිදිම මොලේ දකුණු පැත්ත හිරිවැටිල ඇඟ කිළිපොලා ගිහින් ගැස්සුනොත් හිරේත් යන්න වෙන මරු අදහසක් ආවා. මෙි වෙද්දි ඇමෝඩ්‍රම්ප් එකකුත් ඇබ්සන් අයගෙ අවි දෙකකුත් එක්ක අපේ අවිත් තියෙන ආමරියකුත් මෙි කඳවුරේ තිබුනා.මාත් ඇඟේ ලේ නැතුව හිටියෙ බයට. මයෙ අප්පේ රටින් පිටුවහල් කරන කේස්නෙ අප්ප ඔිව. ඒ හිංදම මායි ඇමෝඩ්‍රම්ප් එකේ කෝප්‍රලුයි සතර කම්මන්ත්‍රණයක් කරලා විශ්වාසවන්තම ලා/කෝ කෙනෙක් අල්ලගෙන කුප්ප දරුණු ගේමක් ගැහුවා. ගහල අපි ගියා ළඟ ළඟ අහල පහල කැලේ ඇවිදින්න. මෙතන එකට කඳවුරු තුනක් තිබුනෙ. අපි හිටියෙ මෙි වෙද්දි දෙවෙනි කඳවුරේ.අපි ඇවිදින්න ගියේ තුන් වෙනි එකට. ඒ ගිහින් පැය භාගයක් යන්න හම්බුනේ නෑ ගේම ගහන්නත් කලින්ම  ලා/කෝ එදිරි කෑ ගහගෙන ආව "සාජන් සාජන් ඇමෝ ඩ්‍රම්ප් එක කව්ද කඩලා" කියාගෙන. හත්තිලව්වයි. ඇඟ කිළිපොලාගියා. ඇස් දෙකේ භීතිය උතුරා ගියා. තොල කට වියැලුනා. අවසිහියෙන් මෙන් අපි සියල්ලෝම ඇමෝඩ්‍රම්ප් එකට දුවගෙන එනකොට ඒක කඩල දුම් බෝම්බ තුනකුත් අල්ලල විසි කරල. ඒවා පේන්නම දාල තිබුනෙ.  දොරත් හායි ගාල ඇරල දාල. 

කරන්න දෙයක් නෑ. ගත්ත සයිකලේ.තව එකෙක් නග්ග ගත්තා. ඒක භාරව හිටපු කෝප්‍රල්ට එතන ඉන්න කියල ගියා 64DIV සීසීඑම්පී එකට. ගිහින් රිපෝර්ට් කලා. අම්මට සිරි, විනාඩි දහයක් යද්දි මං දැක්කා සේනාංකාධිපතිගේ කාර්යාලය පැත්තෙ විශාල දුමක් නගිනවා. ඒ කියන්නෙ සීන් එකට ඒක ගිනි අරගෙන. එසැනින් ලෑන්ඩ් රෝවරයක සීසීඑම්පී කෙනයි සාජන් මෙිජර් කෙනෙකුයි ආවා.යමු කීවා.අපි ගියා. මෙි කඳවුරු තුනටම පිට ඒකක වලින් මරිසි හොයාගෙන එනවා. ඒ තහඩු,බැරල්,වතුර ටැංකි,බූමිතෙල්, ආදිය හොයාගෙන. ඊට කලින් දවසෙත් 17 කාතු එකෙන් ඇවිත්  බැරියර් එකත් ගලෝගෙන ගිහිං තිබුනෙ.හොරෙන් නෙමෙි අපෙන් අහල ඒ කරන්නෙ. අපෙන් අහපුවම අපි "හා" කියනව. මොකද අපි ඔිව ගෙදර ගෙනියන්නයැ.


එදා සිසිඑම්පී එකෙන් දුම් දාගෙන ඇවිත් විමර්ෂණය කරල අපෙන් කටඋත්තර ගත්තා. බඩු කිසිවක් අඩු නෑ. දැන් නැගල යන්නෙ කඩපු කේස් එක. මගේ පළවෙනිම කට උත්තරේ. ආටි සාජන් මෙිජර් ඉස්සරහ සීසීඑම්පී කෝප්‍රල්ට. කිව්වෙම අපි තහඩු ගලවන්න තුන්වෙනි කෑම්ප් එකට ගිය අතරෙ කව්රු හරි කඩල කියල. කේස් එක පාවි පාවි යන්න ගියේ 17කාතු එකට. ඒක තමා කිලෝමීටර් පහක් විතර ලඟින්ම තිබුනු එක. කව්රු උනත් කඩපු එකාට දඬුවම් ලැබෙන්න ඔිනමයි. අපි කියන්නෙත් ඒක. හමුදාවෙ හොරකම් කරන්න බෑනෙ. අනික පුපුරණ ද්‍රව්‍ය. ඒ වුනාට අපි කියන එකක්වත් සාජන් මෙිජර්ට සුවර් නෑ.අපි දිහා  බලන්නෙම වපර ඇහෙන්. බලන්නෙම වපර ඇහෙන්. ඒ ඒ වෙද්දි මෙි කඳවුරේ තිබුනු තත්ත්වය නිසා. පස්සෙ පැත්තක තියෙන යුනිට් එකක් අසරණ නොකර, එයාලත් ගහකටවත් කියන්නෑ කියල  පොරොන්දුවුනාට පස්සෙ ඇත්තම කිව්වා. ඊට පස්සෙ කිව්වා 

"කිසි දේකට බයවෙන්න එපා සැරයන්, ඔිගොල්ලො දවස් දෙකක් ඇතුලත යුනිට්වලට යවනවා. ඇහුම්කන් නෙදෙීපු අය එතකොට බලයි, අපි මෙිකට ඉහලටම රිපෝර්ට් එකකුත් යවනව" කියල. 

හම්මටසිරි කියන්නෙ පහුවදා උදේ අට වෙද්දි වාහන නෑ නෑ කිය කිය හිටපු 59 සේනාංකෙ වගකිවයුතු නිලතල ඔක්කෝම එතන. අපිට එයාල ආවොත් කියන්න ඔින විදියත් අරගොල්ලොම කියල ගියෙ. අපිත් ඒ එක වචනයක් වෙනස් නොකර කිව්වා. එදා හවස් වෙද්දි අපි සේරම 59 සේනාංකෙ. ඊට පහුවදා එහෙ සීසීඑම්පී එකට කට උත්තර දීල එදා හවසම මාවත් යුනිට් එකෙන් ඇවිත්ම එක්කං ගියා. සංදෝෂයි ඉදිං..


මං මගේ මුළු සේවා කාලයටම  හදවතට එකඟව අවංකවම රාජකාරි කලේ ඔන්න ඔය  මාස තුනක හතරක  කාලෙ විතරයි. අනෙක් විසි එකයි මාස නවයක කාලෙම ගෙවිල ගියේ ආතල් එකේ.  තව නිදහසේම හිටපු කාලයකුත් හිංද මං තාමත් මුතියංකට්ටු සිහි කර කර,  හිතෙන් මහා සතුටක්, තෘප්තියක් ලබනවා. කාලයක් යනකම් මෙිජර් ක්‍රිශාන් සර් කතා කලා. පස්සෙ නම්බර් වැඩනෑ. මුහුනු පොතෙත් කීප වතාවක්ම එක එක විදියට නම ගහල හෙව්ව.ඒත් නෑ. මෙි කතාව බලන කියවන හමුදාවෙ කව්රු හරි ඒ සර්ව දන්නවනං ඉන්න තැනක් හරි දන්නවනං කන්ට්‍රෑක්ට් නම්බර් එකක් තියෙනවනං හරි කොහොමහරි සම්බන්ධකරල  දුන්නොත් ඒකත් ලොකු උදව්වක්. අන්තිමට කතා කරද්දි හිටියෙ ලිඳවැව පුහුණු පාසලේ. 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.05.23

Friday, May 21, 2021

තවත් එක් මිලිටරි කතාවක් නොවෙි



ලෝකයේ මිනිස්කම මිය ඇදෙමින් තිබෙි. මිනිසා යන සත්ත්වයා මෙි පෘතුවි ගෝලයට බිහිවූ මොහොතේ පටන්  මිනිසා නැතිවී යාමෙි ආරම්භයත් ඇරඹුනි. ඒ  "යමක නැතිවීම ආරම්භ වන්නේ එය ඇතිවූ මොහොතෙනි" යන සනාතන දහම සත්‍ය කරවමිනි. මිනිසා තවත් කාලයක් මෙි ලෝකයේ ජීවත් වෙනු ඇත. නමුත් මිනිසා ගල්යුගයෙන් පසු අද සිටින තත්ත්වයට පත්ව ඇත්තේ අහම්බයකින්නම් නොවෙි. ආදි මිනිසා විසූ මධ්‍යතන යුගයෙත්  සොහොන් භාවිතාව ඉහල මට්ටමක තිබුනිනම් ඔවුන්ගේ ගුණ දහම්ද ඒ තරමටම දියුණු නැතැයි කිව හැක්කේ කා හටද?. මිනිසා පරිනාමය වෙමින් ආ ගමනේදී මෙි දක්වා ගුණ දහම්ද පරිනාමය වී අද පවතින තත්ත්වයට පත්ව  තිබෙි. එය අදින් මෙතෙකින් නවතින්නේ නැත. තව තවත් පරිනාමය වෙි. මිනිසා තුත්තිරි ගස් සෙවනේ විවෙිකය ගත කරන කාලයක් පැමිණේ. ඒ තරමටම මිනිස් ගුණයද හීන වෙි. නමුත් තාමත් මිනිස්කම මිහිතලයෙන් අතු ගෑවී නැත. එබැවිනි ඉඳ හිට හෝ තැනකින් මෙි ලෝකයේ මිනිසත් කමින් පරිපූර්ණ මිනිසුන් එකෙකු හෝ කිහිප දෙනෙකු බිහිවෙන්නේ. නූතන තාක්ෂණයට (MODERN TECHNOLOGY ) අනුව මිනිසාට සියලු දේ පහසු කරවන නවතම සොයා ගැනීම් කර ඇත්තේ ඉතාම ස්වල්පයකි. සොයාගැනීමට හෝ නිපදවීමට තවත් බොහෝ දේ ඇත. ඒවා සියල්ලෙහි බිහිවීමත් සමග මෙි මන්දාකිණියේ අවසාන මොහොතත් ලඟාවෙනු ඇත. 


නූතන ලෝකයේ රටවල් අතර බල අරගලයක් බිහිව තිබෙි. එයට ආසන්නතම සහ වත්මන් උදාහරණය ලෙස ඊශ්‍රායලය හා පලස්තීනය දැක්විය හැකිය. කිසිම රටක් ජාතියක් තවත් රටකට ජාතියකට නොදෙවෙනි වීමට ඇති අකමැත්ත මත එය මොහොතෙන් මොහොත දරුණුවනු ඇත. ඒ ඒ රටවල මිනිසුන් විනාශ භාවයටද පත්වනු ඇත. නමුත් තමන්ගේම මතයේ එල්බගෙන සිටින නායකයින් තම අරමුණු උදෙසා මිසක් තමන්ගේ හෝ තවත් මිනිස් කොට්ඨාශයක් හෝ කොට්ඨාශයන් කෙරෙහි අවධානය නොදක්වනු ඇත. එයින්ම මෙි සූර්‍යග්‍රහ මණ්ඩලයේ ජීවින් බිහිව සිටීම අතින් හුදෙකලා ලෝකයක් ලෙස පෘතුවියද දිනක විනාශ වී යනු ඇත. එහෙත් එවැනි " මිනිසාගේ මිනිස් සතුරන්" නැවැත්වීමට ⁣ඊට වඩා බලවත් යුග පුරුෂයෙකු මෙි ලෝකයේම තැනකින් බිහිවනු ඇත. ඒවාට විරුද්ධව හඬ නගනු ඇත. ඒවා වළක්වා ඔවුන්ව විනාශ කරනු ඇත. ලෝකය බෙිරා ගනු ඇත. නැවත සාම කාලයක් ඇරඹී දසරාජ ධර්මයෙන් ලෝකය පාලනය කරනු ඇත. මෙි එවැනි කතාවක් නූනත්, තමන්ට හැකි පරිදි මිනිසාට විරුද්ධව නැගී සිටින මිනිස් සතුරෙකුට එරෙහිව නැගී සිට,  මෙි ලෝකය වෙනුවෙන් යමක් කර සතුටින් මියගිය මිනිසෙක් පිළිබඳවයි. මෙි ඔහු වෙනුවෙන් රෝස මල් මිටකි. 


ඔහු උපත ලබන්නේ මොරොක්කෝවෙිදී දුගී දුප්පත් පවුලකයි. අනන්තවත් අඟහිඟතා අතුරින් නමුත්, සතුටින් ජීවත් වන පවුලක එකම දරුවා වූ ඔහු පාසැල් අධ්‍යාපනයක් ලබන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහුට උරුම වෙන්නේ බැටළුවන්, ගවයන්, ආදී සතුන් බලාගැනීමෙි පියාගේ උරුමයෙන් ලැබෙන රැකියාවයි. නමුත් යන්තම් ලිවිමෙි කියවීමෙි හැකියාවක් ඇති පියා වැලි පියසිවල තම එකම දරුවාට අකුරු හුරු කරවන්නේ බස් එකක බෝඩ් එකක්, බෙහෙත් තුංඩුවක් හෝ කියවාගත හැකි පරිද්දෙන් දැනුමක් ලබා දීමටයි. නමුත් තම පියාගේ දහඩිය සුවඳට වඩාත් ඇළුම් කරන ඔහු පියාගේ සෑම වචනයක් අකුරක්ම සිතේ දැඩිව ධාරණය කරගනු ලබන්නේ, දිනක  "කවදා හරි මෙි ලෝකය වෙනස් කරමි. මගෙන් මතු දරුවනට වැලි පියසිවල අකුරු කරවන යුගය නැති කර දමමි" යන ඒකායන බලාපොරොත්තුවෙන් යුතුවයි. සතුන් බලාගැනීමෙන් ලැබෙනා හැම සතයෙන්ම පොත් පත්තර කියවීමට මිලදී ගන්නේ ඔහුගේම සැලසුමකට අනුවයි. ඔහුට ඉගෙනීම තරම් ප්‍රිය විෂයයක් මෙි මිහිතලය මත නොතිබිනි.

කාලය වියැකින. ඔහු ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඉගෙන ගෙන විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළු විය. ඒ සඳහා ඔිනෑවටත් වඩා සුදුසුකම් ඔහු ස්වඋත්සාහයෙන් ඇති කර ගෙන තිබුනි. ⁣මුල් යුගයේ පටන්ම ඔහුගේ නවාතැන වන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් ඉදිකල ගමෙි එකම පුස්තකාලයයි. ලෝකය වෙනස් කිරීමෙි තරමටම නූනත් ඒ සඳහා නිසි පන්නරයක් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ඔහුට ලැබිණි. නායකත්ව ගුනාංග ඔහුගෙන් මොනවට පැහැදිලි විය. සරසවියෙන් පිටවීමත් සමග හමුදාවට බැඳෙන ඔහු තරු දෙකක කපිතාන් වරයෙකි. කඳවුරේ ඔහුගේ කාමරය පුරා අලවා තිබුනේ අඩ නිරුවත් කෙල්ලන්ගේ පින්තූර වෙනුවට ජෙනරාල් කොලින් පවෙල්,AK 47 අවිය නිපදවූ රුසියානු ගොවිපවුලේ 17වැනි දරුවා වූ මෙිජර් ජනරාල් මිහායල් කැලැස්නීකොෆ්,ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් සාමි මණික්ෂෝ,ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් අර්වින් රොමෙල්,මාර්ෂල් ෂුකෝෆ් සහ තවත් හමුදා ප්‍රධානීන්ගේ පිංතූර විය. ඒ තමන්ගේ ගමනට තෝරාගත් විෂය පථයට අදාල රට රටවල ශ්‍රේෂ්ඨ හමුදා නායකයින්ගේය. හොඳ වෙලාවට එකල ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් සරත් ෆොන්සේකා නොසිටියේය. සිටියානම් ඔහුගෙත් පින්තූරයක් ඒ අතර අලවා සීයට තුනකගෙන් කුණුහබ්බ අසන්නට ඉඩ තිබුනි. එහෙත් තමාත් කවදා හෝ ඔවුන් පත්වූ තත්ත්වයට පත් වෙියැයි අද කතානායකයාද නොදැන සිටින්නට ඇත. අවාසනාවට මුලින්ම ඔහුට මුහුන දීමට සිදුවන්නේ මුස්ලිම් ත්‍රස්ථවාදයට විරුද්ධවයි.


 පුහුණුවෙන් පසු ඔහුව මුස්ලිම් ත්‍රස්ථවාදීන් ගහණ නගරයකට පළමු රාජකාරිය සඳහා කැඳවීය. ඒ තම රටෙි ප්‍රධාන නගරයකට එල්ලවූ ප්‍රහාරයක් හේතුවෙනි. ඒ ඔහුගේ පළමු යුධ අත්දැකීම වන අතර ඊට සීමිත භඨ පිරිසක් පමණක් සහභාගි විය. කුඩා කණ්ඩායමක් සමග සතුරාගේ භූමියට ඇතුල්වී නගරබද,කැලෑ බද මෙන්ම කාන්තාරයේද ඔහුට සටන් කරන්නට සිදුවිය. පළමු අත්දැකීමෙන්ම ඔහුගේ නායකත්වයෙන් යුත් භඨ පිරිස් ජයග්‍රහණය ලබා ගත් අතර,  නිතර නිතර එවැනි කුඩා කණ්ඩායම් සමග සතුරු භූමියට ඇතුල්වී විශ්මය ජනක ප්‍රහාර එල්ල කොට ඔවුන් පොදි පිටින් මරා දමන්නට ඔහුට සිදුවිය. වරෙක බරපතල ලෙස සටනකදී තුවාල ලබන ඔහු ඒ තුවාල සුවවීමත් සමග නිළ උසස්වීමක්ද ලබා නැවත සටන් බිමට පැමිණියේය. එසේ පියවරෙන් පියවර ඉහලට ආ ඔහු සහභාගිවූ සටන් එසේ මෙසේ ඒවා නොවෙි.  යුධ සැලසුම් අතින් එදා මෙදා තුර ලෝකයේ බිහිවූ "ක්ලෝස්විට්ස්"ගේ  "සතුරාට රිංගීමට කිසි ඉඩක් නැති" වැනි යුධ සැලසුම් සකස් කරමින් ඔහු සතුරන් හඹා ගියේය. පහර පිට පහර දීය. ඉන් ත්‍රස්ථවාදී සමාජයේ මහත් කැළඹීමක් ඇති කරවන්නට පවා ඔහු සමත්වීය. 


වරෙක මොවුන් ඉතා රහසේ තම නගරයට රිංගා සිටින බැව් දැනගත් ත්‍රස්ථවාදීහු ඒ නගරයේම කොටසක් ප්‍රාන ඇපයට ගත්හ. මීට පෙරද මෙම නගරයේ ඇතිවූ සටනකින් සුනු විසුනුව ගිය ගොඩනැගිලි පවා අලුත්වැඩියා කිරීමට පෙර නැවත වරක් එම නගරයටම ඇතුල්වූ මොහු හා සගයන් මතුවන්නේ උමගකිනි. ඒ සටන්කාමීන් විසින්ම සැඟවීමට භාවිතාකල උමගකි. ඒ උමග තුල සටන සැලසුම් කරමින් එක්වරම මතුවූ ඔවුහු සැඟවී පහරදීමෙි කලාව අනුගමනය කලහ. ඉන් යම් හානියකට පත් සටන්කාමීන් ප්‍රාන ඇපයට ගත් මිනිසුන් තිදෙනෙකු මරා ප්‍රදර්ශණය කර හමුදා සාමාජිකයන්ට යටත් වීමට අණ කලේය. එහෙත් යටත්වීමක් ගැන සිතිවිල්ලක් පවා නොදන්නා ඔවුන් ඉතා සංකිර්ණ එහෙත් භයංකාර සටනකට මුල පිරීය. එහි අවසානයවූයේ ඒ නගරයේ සිටි බොහොමයක් සටන්කාමීන් මරාදමා ප්‍රාණ ඇපකරුවන් නිරුපද්‍රිතව බෙිරා ගැනීමයි. පැරදුණු සටන්කාමීහු පළා යන්නට පටන් ගත් විගස මොවුන්ද හඹාගොස් ප්‍රහාර එල්ල කරන්නට විය. ඉන් පළා ගිය සටන්කාමීහුද සමූලඝාතන යකින් අවසන් කිරීමට ඔහුට හැකිවිය. ගුවනින් කිසිදු සහයක් නොලබා කාන්තාරයකදී දින දෙකක් පුරා කල දරුණු සටනකදී ඔහු නැවත වරක් සුළු තුවාල ලැබුවෙිය. ස්වාභාවික දුහුවිලි කුණාටු මැද  නමුත්, එහි සිටි සටන්කාමීන් එකිනෙකා මරා දමමින් ඔවුන්ට භීතිය දනවා එතනිනුත් පලවා හරින්නට මොහු හා සගයින් සමත්විය. ඉන් තමාගේ භඨ පිරිසෙන් හරි අඩක් ඔහුට අහිමිවිය. නමුත් නියම වීරයෙකුට නිවැරදි සැළසුමක් ඇත්තේනම් භඨ පිරිස් ඌනතාවය ගැටළුවක් නොවෙි. එය මනාවට ඔප්පුකල ඔහු අඩු සම්පත් වලින් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගන්නට විය. 


වරෙක ඔහු සිටි අණුකණ්ඩයට කඩාවදින විශාල සටන් කාමීන් පිරිසක් මොවුන්ට දැඩි ප්‍රහාර එල්ල කරන්නට විය. අවාසනාවකට එයට මුහුන දීමට  ඇති තරම් භඨ පිරිසක් සිටියත් ඒ සියල්ලෝම මොහු වාගේ දක්ෂයින් නොවීය. දක්ෂයා සතුරාට කොටුවූවත් ඔහුගේ සටන ජයග්‍රාහීය. දින එක හමාරක කාලයක් තිස්සේ ඒ බැව් ඉතා හොඳින් ඔප්පු කරමින් වරින් වර විස්මය ජනක ප්‍රහාර එල්ලකරමින් මෙි හිතුවක්කාරී සටන්කාමීහු මට්ටු කරන්නට ඔහු උත්සාහ ගත්තේය. සටන දිග් ගැස්සින. ඔහු සිටි ගොඩනැගිල්ලට මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාරයක් එල්ල විය. ඉන් මොහුගේ දක්ෂයින් කිහිප දෙනෙකුම මරුමුවට පත්විය. සමහරක් බරපතල තුවාල ලැබීය. නමුත් සටන පැවැත්විණ. බළකොටුවට ඇතුලුවූ සටන්කාමීන් මොහු සොයා බළ කඳවුරම පීරන්නට විය. එයින් උද්දාමයට පත් සටන් කාමීන් තමාගේ විනාශ මුඛයම එය බැව් තේරුම් නොගන්නට තරම් මූඪ විය. දක්ෂයාට තැනක් නොතැනක් නැත. ඉතිරි භඨ පිරිස්ගෙන් ප්‍රථිසංවිධානයවූ ඔවුන් සතුරා එන තැන්වල රැකවල් ලා සිටියේය. ප්‍රහාර එල්ල කලහ. නමුත් සටන දිග්ගැස්සුනා විනා දෙපාර්ශ්වයම සටන අත්හරින්නට සූදානම් නැත. 


සටන්කාමීන්ට සහය සඳහා තවත් පිරිස් ඇදී එන්නටවිය. නොසිතූ ලෙස සටන්කාමීන්ගේ පිරිස් බලය වැඩිවී ප්‍රහාර දැඩිවන්නට විය. ඉතිරිවී ඇති සීමිත භඨ පිරිස් නිර්භය ලෙස හසුරවන්නට කුමන තත්වයේ සිටියත් ඔහුට හැකිවිය. මෙි වන විට අතිරේක භඨ පිරිස් මොහුට සහාය සඳහා පැමිණෙන්නට විය. ඔවුන්ට මඟදීම මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාර එල්ලවූවත්, ඉන් නොනැවතුනත්, පැමිණීමෙි වෙිගය අඩාලවිය. ඒ වන විට සටන්කාමීන්ට මුහුණ දීගත නොහී උහුහු ගොඩනැගිල්ලේ සඳලුතලය කරා පැමිණ එක් එක් සතුරා ඉලක්ක කර එකා දෙන්නා මරා දමන්නට විය. ඒ වනම තව මොහොතකින් ගුවන් ප්‍රහාරයක්  එල්ලවීමට නියමිත බැවි සටන්කාමීන්ට දැනෙන්නට විය. ඒ නිදහස් අහස්තලය කාර්‍යබහුල කරමින් පියාසර කල එම්අයි 24 ප්‍රහාරක යානා දෙකක් පැමිණෙන ශබ්දය නිසාවෙනි. එයින් කලබලයට පත් සතුරන්, සිටි සිටි තැන්වලින් පසුබා එලියට පැමිණ සැඟවෙන්නට උත්සාහ කලේය. වැලි කඳු ආවරණය කරමින් ස්ථානගත කර තිබූ මෝටාර් ප්‍රහාරකයන් ඒවාද දමා හිස් ලූ ලූ අත දුවන්නට විය. එහෙත් ගුවනේ සිට ඉලක්කපත් සියල්ල පැහැදිලිව දුටු නියමුවන් තමන් රැගෙන ආ බෝම්බ එකිනෙක ඔවුන් ඉලක්ක කර නිදහස් කරන්නට වූයෙන්, එ සමග ඔවුන්ට දරුණු ප්‍රහාරයක් එල්ල කලේය. සීසීකඩ සටන්කාමින් මැරී වැටෙන්නට විය. එයින් තවත් ශක්තිමත්වුනු කතානායකයා සිටි තැනින් නැගිට දුවන සටන්කාමීන්ට ප්‍රහාර එල්ල කර ඔවුන්ද මරා දමන්නට විය. 


නමුත් වෙිලාව පැමිණි විට කොයි මිනිසාත් යා යුතුය. එය නියදමකි. මුස්ලිම් සටන්කාමීන්ගේ සමාජයම භීතියට පත්කරවමින්ද වරෙක සමූල ඝාතනය කරමින්ද, ඔවුන්ගේ කඳවුරුවලට කඩා පනිමින් මුරුගසන් වරුෂාවක් මෙන් වෙඩි උණ්ඩ සී සී කඩ වස්සවා ඔවුන් ඝාතනය කරමින්ද, තමන්ගේ අයට ආදරණීය නායකයකු වූ ඔහු ඈත ගල්කුලක මුවාවී සිටි සැඟවුන වෙඩික්කරුවෙකුගේ උණ්ඩයකට බිලිවිය. සටනේ අවසානය දැක දැකත් එසේ වා තලයට තම හුස්ම පොද එක්කල ඔහු වෙනකෙකු නොව නම කී පමණින් මුළු ලොවම හඳුනන උප කර්නල් ස්ට්‍රින් ග්‍රේය. සටන්කාමින් රැසකට මරණය ගෙනා ඔහු සටන්කාමියෙකුගේම වෙඩි උණ්ඩයට බිලිවී මහ පොලොව සිපගත්තේ එය දකින කාගේත් දෙනෙතට කඳුළක් එක්කරමිනි. එතෙකින් "හිංදි ඩබොඩ් පුල් ඇක්සන් මූවි එච්ඩී -2020 නිමාවට පත්විය. 


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.05.21

Tuesday, May 18, 2021

රෑහු ගස්

 යුධ හමුදාවෙ රාජකාරි කරනකොට අටෝරාසියක් විතර  පස්න එනවා. ඒ ප්‍රශ්ණ හමුවෙි නොසැලී නොබියව ඒවාට මුහුන දෙන එකට තමා හමුදාව කියන්නෙ. ඒ ප්‍රශ්ණ ලොකු පොඩි බෙිදයක් නෑ, ප්‍රශ්ණ නම් ප්‍රශ්ණ තමා. ඒක තමා හමුදාවෙ ඇල්පබට් එකට "ප්‍රශ්ණ" කියන වචනය එකතු කරල නැත්තෙ. අපි බාවිතා කරන වචන අසූහාරදාහක් විතර අතරින් හමුදාවෙ  වචන තුනක් භාවිත වෙන්නෑ. ඒ "ප්‍රශ්ණ"  "බෑ" සහ "නින්ද" කියන වචන තුන.  ඒ වෙනුවට භාවිතා කරන්නෙ "ගැටළු" "අපහසු" සහ "විවෙිකය". ප්‍රශ්ණ කිව්වොත් ඌ ගැටළුවා. බෑ කිව්වොත් හක්ක පන්නනවා. නිදා ගත්තොත් කෙලවර වෙන්නෙ මරණයෙන්. හමුදාවෙ බංකරයක රාජකාරි ඉද්දි "කුකුළා ගැසීම" නොහොත් "නිදි කිරීම" "කුකුල් නින්ද" දෙපාර්ශ්වයෙන්ම මරුවා කැඳවනවා. ඒක සතුරා දැක්කොත් බෙල්ල කපල කඳවුරට ඇතුල්වී කඳවුරම විනාශ කල හැකියි. ඒක නොවිච්චි දෙයක් නෙමෙි වෙච්චි දෙයක්. ඒකට එක් උදාහරණයක් මගේම බැචෙක් වූ ජයපාල දුන්නා. වාසනාවකට කඳවුරට ඇතුල් වෙන්න බැරිවුනා. අනිත් පාර්ශ්වය අපේම නීති රීති. කුකුළා ගසා හසුවුවහොත් ඩිෆෙන්ස් එක උඩට නග්ගල වෙඩි තියල දාන්න පුලුවන් කියල එකල මගේත් එක්ක පොයින්ට් එකක රාජකාරි හිටපු අමරනායක ට මෙිජර් සෙනෙවිරත්න නොහොත් එවකට අපිට අණ දීපු නිඅ තුමා කියල තියෙනව. ඒ කියල අපි කුකුළා නොගසා හිටියෙත් නෑ. ක්‍රමෙිට හැමදේම කලා. ආධුනිකයා කාලෙ හොරෙන් සිගරට් බීල බීල පොයින්ට් එකට ගියාම ඒ කුකුල් නින්ද වදින්නෙ අපිත් නොදැනුවත්වම. මටත් එක දවසක් කිරාන් වලදි කුකුල වැදිල පැය දෙකක් තිස්සෙ මහ අපා දුකක් වින්දා. ඒ විසිට් එකකට අහුවෙලා.  කඳවුර පාවා දීම වගේ බරපතල වැරැද්දක් ඒක. 


මං තල් කොටෙිකට හේත්තුවෙලා අවියත් තල් කොටෙි උඩින් තියාගෙන ඉදිරි භූමිය දිහා දෑස් දල්වගෙන බලා හිටියෙ එන කොටියෙක් වරෙවි..දෙන්නං ජම්බු කියල හිතාගෙන. ඒත් එහෙම ඉද්දි දන්නෙම නැතුව නින්ද ගිහින් මට ජම්බු හම්බුනා දවසක්.  ඒ අතර විසිට් එකක් ඇවිත්,


*ඒහ් උඹට නින්ද ගියාද?

*පිස්සුද කෝප්‍රල් නෑ..

*ඔව් මට පිස්සුනේ.. තොට නින්ද ගියේත් නෑනෙ නේද කියල අහල ලඟට ආපු කෝපල් හදවතින් බුර බුරා නැගෙන අප්‍රමාණ අල්පප්‍රාණ මහප්‍රාන ආදර ස්නේහයෙන් සහෝදර ප්‍රේමයෙන් ඇඟේ උපරිම හයිය දාල හක්කෙ දෙපැත්තම අතගාල 

*තොට නින්ද ගියේ නැත්තං තෝ දැක්කද මගේ රැපියල් පහක් මෙි කානුවට වැටෙනවා...

ඒත් නින්ද ගියා කියල පිලිගන්න බැරිවුනු මං

*ඔව් කෝපල් "ජබොක්" ගාලනෙ වැටුනෙ.මං අහගෙන .

*ඔවි ජබුක් ගාල වැටුනෙ එහෙනං ඒක බැහැල හොයල දීපංකො හොඳ මල්ලි වගේ..

කියනවත් එක්කම අවිය බංකරේ ඇතුලෙන් තියන්න අවිය ගන්න හදනකොට අවියත් නෑ. මොකද එහෙම උනාම සෑහෙන වෙලාවක් යනකං සෙන්ට්‍රි ඉන්න වෙන්නෑ කියල මං දන්නව.ඒක තමා අවිය බංකරෙන් තියන්න හෙව්වෙ.

හත්තිකේ කියන්නෙ එතකොට තමා දෙලෝ රත්වුනේ. මාත් ඉතින් ස්වයං වින්දනේ යෙදෙද්දි අම්මට අහුවුනා වගෙ හැඟීමකින් කෝප්‍රල් දිහා බැලුවෙ "නින්ද ගිහින් වගේ තමා කෝපල්" කියන විදියට. 


*හ්ම් කෝ ඉතින්. බැහැපං කානුවට.

දවස් ගානක් තිස්සෙ වැහැලා වැහැලා වතුර පිරීතිරී යන බොරම  බොර පාට කරවටක් දක්වා ගැඹුරු යුද අගලට යුනිෆෝම් එක පිටින්ම මාත් ස්විම්පූල් එකකට පනින ආකාරයට "ජබ්බූංං" ගාල පැන්නෙ අහිංසකයගෙ රුපියල් පහ හොයා දෙන්න. මොනහ්..පැය භාගයක්නං ඔට්ටුවුනා. ඒත් ඒකෙ රුපියල් පහක් තියා එක පයිසයක් තිබ්බෙ නෑ. ඒ අස්සෙ අහට්ට පීනනකොට මෙහට්ට වැටුනෙයි මෙහට්ට එනකොට අහට්ට වැටුනෙයි කිය කිය පැය භාගයක් විතර අහට්ටත් මෙහට්ටත් දක්කපු කෝපල් 

*නැත්තං ගොඩ වරෙන් ඒක ඔින්නෑ...කිව්වම ඉහිං කනිං මඩත් මඩ වතුරත් වැක්කිරි වැක්කිරි ගොඩට ආවෙ සේප් එකේ එතනින් බඩු ඉවර වෙයි කියලා හිතාගෙන. ඒත් මොනහ්...

*උඹ දන්නවද පුද්ගලික වාහන ගැන.

*දන්නව කෝපල්

*එහෙනං පුද්ගලික වාහනේම ගිහින් නයිට් ගාඩ් හතේ ඉන්න සෙන්ට්‍රි කව්ද කියල බලා වරෙං...

අනේ ඉතින් මාත් පෝවර්ඩ් රෝල් එකේ මීටර් සීයක් විතර දුර පොයින්ට් එකට ගිහින් ආයෙත් පුද්ගලික වාහනෙන් හිටපු පොයින්ට් එකට ආවෙ "නින්ද ගියා කියල පිලිගන්න වෙයි වගේ" කියල හිත හිත.ඒ ආකාරයට පැනි බඹරෙ, පුෂප්,ස්කොට්, හාෆ් ස්කොට් ආදී නොයෙක් වද බන්ධන වලට ලක්වූ මං, හංගපු   තුවක්කුවත් කෝප්‍රල්ගෙන්ම ඉල්ලගෙන මඩ පිටින්ම ඉතුරු පැය දෙකත් ඇහැරල හිටියෙ ඒ වෙද්දි නිදාගෙන හිටපු ඈයන්ට පව් කියල හිතුනු හිංද. පව්. මහන්සි වෙලා වෙලා නිදාගත්ත අනික් බැචාලා දෙන්නා. මං ඉතින් ඇහැරෙව්වෙම නෑ. එලි වෙනකං සෙන්ට්‍රි හිටියා. පරණ ආමි කාරයා  මෝඩයා කියන්නෙ උන් කවදාවත් මොලේ ඇති වැඩක් නං මං දන්න කාලෙක කරල නෑ. 


ඒ තමා මගේ පළමු සහ අවසාන කුකුල් නින්ද. එතනින් පස්සෙ ආයෙ කවදාවත් කුකුල ගැහුවෙ නෑ. එහෙම ඉන්නකොට තමා 116 බැච් එකෙන් ටීම් එකක් අපේ කණ්ඩායමට ආවෙ. අළුතෙන් බැච් එකක් ආහම ඊට කලින් බැච් එකට කරන්න තියෙන වැඩ ගොඩක් අඩුවෙනව. එතකොට අපි සීනියර්. ජූනියර්ල ලව්ව ඒව කරවීම තමා සීනියර්ලගෙ වගකීම. මාත් දන්නෙම නැතුව සීනියර් වෙලා ජුනියර්ල අපිටත් කෝප්‍රල් කියල අමතන කොට දැනෙන හැඟීම ඒ දවස්වල තරිඳු එකෙන්වත් ඩෙිවිඩ් එකෙන්වත් ගන්න බෑ. කඳවුරේ විසිට් එන්න පටන් ගන්නෙ රෑ 11 ඉඳලා. එතකං විසිට් ගියේ ආරච්චිත් තව බැචැල දෙතුන් දෙනෙකුත් විතරයි. ඒ යන්නෙ රෙක්කුට්ලා චෙක් කරන්න. කෝපල්ලට අහුවුනොත් හකු සම්බල් ⁣කරනව. ඒත් අපි ගියා. අපේ කණ්ඩ භාර සැරයන්ට මුළු කඳවුරේම කෝපල්ලා ලාන්ස්ලා සීනියර් ප්‍රයිවට්ලා බයයි. උන්දැට පටි ඇතා නැතා වැඩක් නෑ, හැරිච්චි හැරිච්චි අතේ  වනනව. මමත් දවස් දෙක තුනකට සැරයක් කාලම ඇති වෙලා හිටියෙ. පස්සෙ සාජන්  "තොට ආයෙ ගහන්න තැනක් නෑ, තොට ඔින විදියකට හිටු" කියල මාව නිදැල්ලෙ ඇරල හිටියෙ. ඒ වුනාට එයා මට හරි ආදරෙයි. කොච්චර අධික රාජකාරි බරවැඩ කලත් තව එකෙක් හිනස්සල අපිත් හිනාවෙන වැඩක් කරනවානං කලේ මමත් සේනාරත්න කියල පළවෙනි බැජ් එකේ එකෙකුත් විතරයි. 


අපේ සාජන් දවසකට සිගරට් පෙට්ටියක් බොනවා. පැටල් කරල එකපිට දෙකක් ඇදල තමා නවතින්නෙ. ආයෙ පැය බාගෙන් විතර ආයෙ දෙකක් පැටල් කරනවා. ඒ හිංදම පොරට සෙමත් හැදිල තියෙන්නෙ. හැම තිස්සෙම "උහුක් හුක්"ගාල බාගෙට කහිනව වගේ උගුර පාදනවා. ඒ සද්දෙ අපේ ලේවලට කැවිල තියෙන්නෙ. පොර ගාඩ් රූම් එක ගාවින් විසිට් එක එන්න පටන් ගත්තම කඳවුරේ පිටි පස්සෙම පොයින්ට් වල ඉන්න අපිත් දන්නවා බඩු විසිට් එකට බැහැල ඉන්නෙ කියලා. ඒ අර සද්දෙන්. ඒක පොර එක්තරා රිද්මයකට කරන්නෙ. ඒක මට හොඳට පුරුදුයි. එක දවසක් රෑ දහයට විතර මාත් ඒ ක්‍රමෙිටම බංකර් දෙක තුනක "උහුක්-හුක්" ගගා විසිට් එකක් ගියා. ඒ ටයිම් එකට ඉන්නෙ බැචාලා සහ අළුත් අය නිසා අවුලකුත් නෑ.බංකරයක් කිට්ටුවෙලා අර සද්දෙ දාපුවම ඈත ක්ෂිතිජය දිහා බංකර්වල වහල උඩයි අරහෙයි මෙහෙයි හොරාට ඉඳගෙන බලා හිටපු ඈයො තහඩු ජර බර ගගා බිමට පනිනකොට දැනුනු ආතල් එක මාරයි. මාරම ආතල් එක උං බනිද්දි. ඒ ඇම්ම නිට්ටාවටම සුවකලේ දවසක් එක්තරා අඳුරු රාත්‍රියකදි බැචෙක් වෙනුවට සෙන්ට්‍රි හිටපු ලාන්ස් කෝප්‍රල් කෙනෙක්. ඒ ඔෆිසර් මෙස් එක ළඟ පොයින්ට් එකේදි. හක්කත් අතගාලා නාහෙත් අතගාලා  පස්සෙ උන්දැ මාව අහු ගහක් ගහක්  උඩ නැග්ගුවා. නග්ගල කිව්ව "රෑහු ගහේ රැවු ඉදිලා රෑහු කන්න වරෝ" කියල කෑ ගහපං කියලා. හිමිං කෑගහන්න කිව්වට ගිරියෙන්ම කෑ ගහල කිව්වෙ මුලු කඳවුරටම ඇහෙන්න. කෝප්‍රල් "හිමිං හිමිං" කියද්දි වර්ඩ්  එකේ තිබ්බ ආතල් එකේ වැඩිකමට  මං තව හයියෙන් කෑ ගැහුවා. ඒක ඇහිච්චි ලුතිතන් විජේරත්න හට් එකෙන් එලියට ඇවිත් "කව්ද ඩෝ සබ්ජෙක්ට් එකට කතා කරන්නෙ" කියල බලද්දි වැඩෙි පුල් සීරියස් නැගල ගියා. අවසානෙ කෝප්‍රල් දවස් තුනක් කන්ටින්‍යු රෝඩ් බ්ලොක්. මං දවස් තුනක් බැට්ල් ඔිඩර් ගහගෙන දවස පුරා විසි ගහල තමා ඒකෙ දඬුවම ඉවර කලේ.





රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.05.18

Monday, May 17, 2021

වට්ස්ඇප් එකේ කවි සංවාදය

 වස්සැප් එකේ අක්කි බබෙක්ට  ටෝක් උනා ෆෙන්ස්

========================================


හාරිස්පත්තුවෙි දයාසීලි කිවිඳිය:


වැඩ වැඩ කියා යයි මහිමිය                      පිටවීලා

තරුණයි මමත් තනිකම ඇත                 වැඩිවීලා

පාලුව කාන්සිය යන්නට නැති                         වීලා

එනවද යන්න මෙි පැත්තෙන්                  කැරකීලා


රුවින්;


ඇරයුම ඇහී රස නහරද                        කැලතීලා

ගුම් ගුම් කියා කෑගැස්සුනි                       නැටවීලා

සැමියා ගිය විටදි නිවසින්                          පිටවීලා

එහෙනං බලනු මැන ගලකට                    පිටදීලා


දයා කිවිඳිය.;


කාගෙත් වරදකට පැවසිය නොහැක     දොසක්

එනමුදු හිතට නැත මට කිසි විටක       තොසක්

පෙම් පැනි කුරුල්ලෝ මෙි ගැන කරමි       පසක්

අපි දන්නවද ගල් වල රස පිරිමි                  මිසක්


රුවින්;


පවසයි කෙලින් අක්කත් පැවසිය               යුත්ත

එක ගල් පොත්තකින් පිහිටකි              අරගත්ත

අම රස විහිදුවන කුසුමක් සිප                    ගත්ත

තාමත් සිහි නැගේ ඇල ළඟ  ගල්             පොත්ත


දයා කිවිඳිය;


හඳපානට වඩා අඳුරක් ගෙයට                     එබෙි

ඒකෙත් අමුතු මිහිරක් තනිකමට               තිබෙි

මගෙ හිත ගත්ත පොඩි කොල්ලට කියනු ලැබෙි

මිලදී හරි ගනිම් අද රන් සුරය                       නුඹෙි


රුවින්;

රන් සුරයකින් යයි නිසි කල දෝස                   බිඳී

ඒකෙන් හොඳට වැඩගත් අය තාම                 හිඳී

කැඩුනේ ඇප නූල අවුරුදු                         දාසයෙදී 

ගොම්මන් අඳුරෙ උණ ගහ යට               සාදයෙදී


දයා කිවිඳිය


මස් සහ මාලු ඇතුවත් සම්බෝල                 කමී

ඒකට කලින් මෙිකත් පවසාල                        ඉමී

පෑඟිරි රසින් අමොදය කලතාල                   දෙමී

නූලක් මොකට මල්ලිට ජම්බෝල               හිමී


රුවින්;

මී පැනි වගේ සවනට කවි තාල           වැකෙන් 

තව පොඩි එකෙක් හිංදා ඉමි මාර         දුකෙන්

පැනයක් නැගේ මගෙ හිත  තුල තාම සැකෙන් 

මොනවා කරන්නද ඔය ජම්බෝල       දෙකෙන්


දයා කිවිඳිය;


ජම්බෝලා වලින් අම රස දැනෙන                 විට

සැකයක් නොමැත මල් මල් හිත        නටනවට

බමරෙක් වගේ පියඹා නුබ වියන                   යට

නුඹ එන සතුට හැර සතුටක් කොහෙද        මට


රුවින්;


කිවිඳිය විසින් පැවසූ වදනක්                      ළයට

වැදි වැදි රිදුම් දේ ඉන් ඇතිවුන                   බයට

අඬගැහුවොත් ආයෙ මට සමනල්             වියට

අම්මප  පනින්නෙමි අත්තනගලු              ඔයට


දයා කිවිඳිය;


වැඩිපුර දුකකි හිමියත් නැති                  කූඩුවෙි

සතුටක් ඇති තැනට කිරිලිය               ජෝඩුවෙි

ඉන්නට බැරිය නුඹ දැක දැක                 පාඩුවෙි

ගත වයසට ගියත් හිත කිරි               කෝඩුවෙි


රුවින්;


දැන් දැන් එනව මගෙ හිත සතුටට        නලියා

සූකිරි බෝලෙ මගෙ ආදර මන            ලොලියා

දඹ රන් කඳක් මෙන් නුඹෙ රෑපය             දිලියා

අද වෙිලාසනින්  ඒවිද තනි                        අලියා


දයා කිවිඳිය;


පවතින වසංගත තත්වය දුරක                ගියා

රජයෙන් කිව්ව දැන් ලිව් කැන්සල්ය        කියා

හදිසියෙ ඒවි කියලා බයවුනිද                    ඔයා

තව මාසෙකට එන්නෑ රත්තරනෙ             එයා


රුවින්;


පෙරලුනි හිත මගේ දැන්             මදහාසෙකට

සංචරණයේ සීමා ඇත                      දෝසෙකට

පෙරලනු පිනිස දිවියම              සංතෝසෙකට

මොකටද රැයක්  ඉන්නට එමි          මාසෙකට


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.05.15

Sunday, May 9, 2021

පුදුකුඩිඉරුප්පු

 ඒ 35 පාර පරන්තන් වලින් පටන් අරගෙන අවසන් වෙන්නෙ පුදුකුඩිඉරුප්පුවලින්. පුදුකුඩිඉරුප්පු කියන්නෙ මහ අමුතු නමක්.  ඒ පළාතේ ජනතාවට පමණක් හා සිතියමකට පමණක් සීමාවුනු  ඒ නම සිංහල ජනතාව අතරේ වඩාත් ජනප්‍රිය වෙන්න පටන් ගත්තේ අවසන් යුධ කාලයේදී ඇතිවූ සංග්‍රාමික හේතූන් නිසා. එවකට එල්ටීටීඊ සංවිධාන නායකයාගේ භූගත නිවස පිහිටීමත්, සංග්‍රාමික වශයෙන් මෙන්ම ඒ ක්‍රියාදාමයන්හි  මර්මස්ථානයක් වශයෙනුත් වැදගත් වූ මෙි ප්‍රදේශය ආක්‍රමණය කරන්නට පටන්ගත් රජයේ හමුදාවන්ට දරුණු ප්‍රහාර එල්ලකර ආපසු හැරවීමට ගත් නිශ්ඵල උත්සාහයත් නිසා තුඩ තුඩ රැවි දෙන්නට පටන්ගත් පුදුකුඩිඉරුප්පු නාමය ඒ 35 පැත්තට පාරේ දෙපැත්තෙන් කඩ කිහිපයකුත් යාපනය පාරේ කඩ කිහිපයකුත් තිබුනා හැරෙන්නට ඒක මහා විශාල නගරයක් නෙවෙයි. නමුත් යම් දියුණු මට්ටමක් ඒ නගරයේ තිබුනා වන්නට පුලුවන්. යමක් කමක් ඇති මිනිසුන් එහි වාසය කල බවටද සාක්ෂි දරන්නේ පළාතේ ඉදිවී තිබුනු නිවාස ගොඩනැගිලි පද්ධති. වන්නි මානුෂීය මෙහෙයුම අවසන් අධියරේ පවතිද්දි පුදුකුඩිඉරුප්පු ප්‍රදේශය මුදාගන්න කරපු සටන මට වඩා හොඳට දන්නෙ පාබල ඒකක වල සිටි සෙබළුන්. ඒ වෙද්දි මමත් හිටියෙ පාබල ඒකකයක් යටතේ. මං විතරක් නෙමෙි අපේ ඒකකයේ බොහෝ දෙනෙක්. දින කිහිපයක් පුරාවට ඉතා දරුණු සහ බිහිසුනු සටන් රැළි කිහිපයක්ම මෙි ප්‍රදේශයේ ඇවිලී යනවා. ඒකට හේතු කිහිපයක්ම තිබුනා. ප්‍රභාකරන්ගෙ ලොකු පුතා මෙි සටන් වලට පෙරමුණ ගෙන සහභාගි වීමත් ඒ වෙනුවෙන්  උපරිම ශක්තියක් මෙන්ම ආරක්ෂාවක්  පුදුකුඩිඉරුප්පු ප්‍රදේශය බෙිරාගැනිමට ඔවුන්ට යොදවන්නට සිදුවුනා. තවද සංග්‍රාමික වශයෙන් මෙි ප්‍රදේශය ඔවුන්ට ඉතා වැදගත්වුනා. ඔවුන්ගෙ ආත්මගරුත්වය රැඳිල තිබුනෙත් පුදුකුඩිඉරුප්පු කියන නගරෙ මැද. කිළිනොච්චි තමන්ගේ බළකොටුව බිඳවැටීමෙන් පසු වියරු වැටී සිටි ලේ පිපාසිත ත්‍රස්තයන් අඩුම වශයෙන් පුදුකුඩිඉරුප්පු ප්‍රදේශයෙන් එහාටවත් රැකගැනීමට තමන්ට හැකි උපරිම ප්‍රයත්නය දරන්නට වුනා. මෙි වෙද්දි සීමිත ඉඩ ප්‍රමාණයකට කොටුවුනු ත්‍රස්තවාදීන් තමන්ගේ ඊනියා විමුක්ති ඊළම වෙනුවෙන් කාන්තා බලඇණි පවා සටන් පෙරමුනට කැඳවා තිබුනා.වැඩියම මැරුනෙත් කෙල්ලො මට හිතෙන විදියට. ඒ ශ්‍රෙණියේ මාර්ගයක්වුවත් ඒක අබලන් පාරක්. බොහොමයක් ප්‍රධාන මාර්ග පද්ධතිි තිබුනේ මැටි පාරවල් විදිහට. මුලතිව් වට්ටාප්පලෛ පිහිටි අදටත් ඉන්දියාවෙන් පවා බැතිමතුන් පැමිනෙන මහා කෝවිලක්වූ ගණපති කෝවිලට (මට මතක ඒ නම) එන්න තවත් ප්‍රධාන පාරක් වැටිල තිබුනෙ මෙි නගරය ආසන්නයෙන්. මෙි කෝවිල සම්බන්ධවත් ප්‍රසිද්ධ කතාවක් තියෙනව. ඒ මහා පූජාව දවසට කෝවිලේ පහන් පත්තු කරන්නේ ඒ අසලින් පිහිටි කලපු වතුරෙන් කියලා. ඒක වෙන්නෙ කොහොමද කියලනම් දන්නෑ.නමුත් අපේ දේවාලවල වගේ දිය කපන උත්සවය දවසට පහන් පත්තු කරනවා කියන්නෙ ඔය කලපු වතුරෙන් තමා.ඒකට දේවගැතිතැන දවස් කිහිපයක් යාග පවත්වලා අවසාන යාගය කලපුවට බැහැලා කරල ඒ අවස්ථාවෙ ගන්න කළපු වතුරෙන්ලු පහන් පත්තු කරනවා කියන්නෙ. ඇත්ත හෝ වෙිවා බොරු හෝ වෙිවා එහෙම කතාවක් තියෙනවා. ආයෙ ඒ කෝවිල් භූමියේ පිහිටි කොහොඹ ගහකින් එළකිරි ගලා යනව කියලත් කතාවක් තියෙනවා. විද්‍යාත්මකව විග්‍රහ කරනවනම් ඒව හුදෙක් ප්‍රයෝග විතරක් වෙන්න පුලුවන්. නමුත් කොහොඹ ගහේ කතාවනම් ඇත්ත කියල ඒ උත්සවයකට දන්සැලක් දෙන්න ගියපු අපේ හමුදා මිතුරන් කිහිප දෙනෙක්ම පසු කාලිනව මා අතින් කියල තියෙනව. එයාලත් දැකල තියෙන්නෙ ගහේ දෙබලකින් කිරි එනවා විතරයි. එන විදිය දැක්කට එන ක්‍රමය ඒ කව්රුත් දන්නෑ.  පරන්තන් පැත්තෙ ඉඳල නගරය දෙසට මුහුන ලා හිට ගත්තම දකුණ ඔඩ්ඩුසුඩාන් වලටත් වමට යාපනයත් ලෙසින් මෙි පාර මා දන්නා අයගෙන් අසා දැනගත් පරිදි පරණ නුවර - යාපනය පාර. මෙි ඒ 35 පාරෙ තිබිල එක් අවස්ථාවකදි ගුවන් හමුදාවට පහර දීල පැහැර ගත්තු ලෑන්ඩ් රෝවර් රථයක් හමුවුනා. ඒක ඒ වෙද්දි කැඩිල තිබුනත් ඊට ටික දවසකට කලිනුත් පාවිච්චි කරල තිබුනු බවට සාධක තිබුනා. ඒ, ඒකට බර අවියක් හයි කරල. ඒව අරන් යන්න බැරිවුනු තැන වාහනය දාල අවිය අරන් ගිහින් තිබුනෙ. 

 

 මානුෂීය මෙහෙයුමෙිදි ඊට ටිකක් පිටුපසින් හිටපු අපේ ඒකකයත් පියවරෙන් පියවර ඒ සටනට සහභාගි වෙන්න ලෑස්තිවුනා. ඒ වෙද්දි අණදීමත් ටිකක් වෙනස් වෙලා තිබුනෙ. නමුත් ගේම අතාරින්න දෙපාර්ශ්වයම දැක්වූ අකමැත්ත මත ත්‍රස්තවාදීන් තමන්ගේ භූමි ප්‍රදේශය වෙනුවෙනුත් හමුදාව රට වෙනුවෙනුත් ජීවිතාශාව කෙළ පිඩක් මෙන් ඉවතලා මෙි සටනට මුහුණ දෙන්න පටන් ගත්තා. පුදුකුඩිඉරුප්පු වලින් දකුණු පැත්තට වෙන්න, ඒ කියන්නෙ ඔඩ්ඩුසුඩාන් පැත්තට වෙන්න ඉතාම දරුණු විදිහට සටන් ඇවිලී ගියා. එහිදි ලාන්ස් කෝප්‍රල් වරයෙක් පුපුරණ ද්‍රව්‍ය පටවාගත්තු සතුරාගේ වාහනයකට ආර්පීජී ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනවා. ඒක පුපුරා යාමෙිදී ඇතිවුන කම්පනයට ඔහුත් එතනදීම මිය යනවා. තමන්ගේ ජීවිතයට විය හැකි හානිය ඉවතලා තම සහෝදර සෙබළුන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ජීවිතය පරදුවට තබමින් සිදුකල ඒ ක්‍රියවට ඔහු හමුදාව තුළත් ඔබෙිත් මගේත් හදවත් තුලත් වීරත්වයට පත් වෙනවා. මෙි සටන් වෙන රටක සිදුවුනානං ඒ ගැන නිශ්පාදනය වෙන සිනමාපටි ගණන මෙතෙකැයි කියල කියන්න බැහැ. ඒවා ලෝක පූජිත මට්ටමෙි සිනමාපටි වෙන්නත් පුලුවන් බොහෝදුරට. මොකද ගොඩක් රටවල් වල සත්‍ය පසුබිම් කරගෙන නිශ්පාදනය වුනු ඉතා ජනප්‍රිය සංග්‍රාමික සටන් ඇති චිත්‍රපටිවල පවා අපේ සිංහලයා තරම් කැපවීමෙන් වගකීමෙන් උපාය ශීලිව උපක්‍රමශීලීව මෙන්ම තමන්ගේ රට ජාතිය වෙනුවෙන් දිවිපිදූ ගාමිණී කුලරත්නලාගේ කතා වස්තු නෑ. කලින් කිව්ව විශේෂ බළකා සෙබළාගේ භූමිකාව නෑ.අවසන් කල මුහුදේ ඇතිවුනු දරුණු සටනකදි තමන්ගේ ඩෝරාවත් තම සගයන්ගේ ජිවිතත් වෙනුවෙන්,  ඩෝරාව දෙසට නාවික ආරක්ෂක වැටෙන් මිදී  පුපුරණ ද්‍රව්‍ය පුරවාගෙන වෙිගයෙන් හඹා ආ මරාගෙන මැරෙන ත්‍රස්තවාදියාගේ බෝට්ටුවෙි තමන්ගේ බෝට්ටුව හැප්පීමට සලස්වා එතෙක් තමාට අණදුන් නිලධාරියාගේ සහ සහෝදර නාවිකයන්ගේ දෑස් ඉදිරිපිට මරාගෙන මැරෙන නායක නැවි සෙබළාකුගේ භූමිකාව නෑ. මුහුදේම ඇතිවුනු තවත් සටනකදි තමා මියයන බව දැන දැනත් ඒ ගැන නොතකා කොටි බෝට්ටුවකට එල්ලකල ප්‍රහාරයකදි කොටි සෙබළාගේ ආර්පිජී උණ්ඩය පපුවෙන් පිළිගන්න ගමන් ඊට මිලි තත්පර දශම අරික්කාලකට පෙර ඒ ආර්පීජී ප්‍රහාර එල්ලකරන  කොටියාවද මරාදැමූ නාවිකයෙකුගේ භූමිකාව නෑ.  ඒ ගැන අපි දන්නෙ සටනට සහභාගි වූ නිසාත් ඔබ දන්නෙ ප්‍රවෘත්තිවලට පෙන්නපු විනාඩි දෙකේ විස්තරයනුත් විතරයි. 


අපිට මෙි සටනට සහභාගි වෙන්න සිදුවුනේ මහ රෑක. ඒ වෙද්දි දවසක් පුරාවට ඇතිවුනු සටන් හේතුවෙන්  භඨ පිරිස් නැවත ප්‍රථිසංවිධානය වන තෙක්. මෙි කතාවට අදාලව එදා මට හිමිවුනේ සටන් පෙරමුන⁣ට ආහාර සහ වතුර සැපයීමෙි භූමිකාව. ඒ දිවා කාලයට මෙන්ම රෑ කාලයටත්. ඒක රොටරියක්. අද මම, හෙට වෙන කෙනෙක්, ඊලඟ දවසට තවත් කෙනෙක් වශයෙන්. පිටුපස සිට 16×16 ලන්ච් ෂීට් එකේ එතෙන මෙලෝ රහක් නැතුව හැඳි ගෑවෙන මගේ බැචා වූ පේමරත්නයන්ගේ සහ සැරයන් සරත්චන්ද්‍රයන්ගේ ආදරණීය හැඳි මාළු පිනි එක්ක ඇට බාගෙට තැම්බිච්චි බත් පාර්සල් ඉදිරි පෙලට සපයනවා කියන්නෙ ලේසි පාසු කාර්‍යයක් නෙමෙයි. බත් ඇට බාගෙට තැම්බිච්චි දවසක සැරයන් සරත්චන්ද්‍රගෙන් බත් පාර්සල්වලට අමතරව ගිනි පෙනෙලි මිටියකුත් බැඳල ඉල්ලල ඒකටත් මං පරිප්පු   හොදි නෑඹිලියක් නාල හිටියෙ. *සැරයන් සරා.. අදනං ගිනි පෙනෙලි මිටියකුත් ඔින වෙයි ඈ.

*අර මක්කටැයි  ගිනි පේලි

*අදනං බත් ටිකක් ඉදිල මදි වගේ නේද බැචා??

*ඉතින් ඒකට මක්කටැයි හු*@&තො ගිනි පේලි

*සරලයිනෙ, කෑම පාර්සලෙත් එක්ක පොයින්ට් එකකට එක ගිනිපෙනෙල්ලක් දෙනවා *@&කේ ගහගන්න කියල. එතකොට ඉතිරි හරිය බඩෙිදි ඉදෙනවනෙ..

ඒක කියනවත් එක්කම තමා දූ @&#%ත්තිගෙ පුතා යන්ඩ කියල කෝප්‍රල් කෙනෙක් වෙච්චි ආරච්චිට අතේ තිබ්බ පරිප්පු හොදි නෑඹිලියෙන්  නෑවෙන්නම සැරයන් කෙනෙක් දමල ඇරියෙ. 


ඒ කෑම පාර්සල් උන් ඉන්න තැන් හොය හොයා ලඟටම ගිහින් දෙනවා කියන්නෙත් සටනට සහභාගිවුනාට වඩා අනතුරුදායක ක්‍රියාවක්. ඒක රෑකට කරනවා කියන්නෙ ඊටත් එහා ගියපු අනතුරුදායක ක්‍රියාන්විතයක්. එදා රෑ මුල් හරියෙ ටිකක් නිස්කලංකව ගෙවී යන්නෙ. දවසක් පුරාවටම පැවතුනු සටන් නිසා දෙපැත්තම ටිකක් පෙඩප් වෙලා හිටියෙ. අපිව අනුයුක්ත කරල හිටියෙ ගැමුණු බළ ඇණියක් එක්ක. උදේ කෑම දවල්ටත් දවල් කෑම හවසටත් ගෙනිහිං දීල රෑ කෑම ගෙනිහින් දෙන්න වෙලාවක් හොයාගන්න මටම සෑහෙන වෙලාවක් ගිහින් තිබුනෙ. ගණනින් පාර්සල් අසූ හතරක්. ගෙනියන්න ඔින කිලෝමීටර් තුනක් විතර කරේ. වාහන අරන් යන්න බෑ, උං දන්නවා කෑම එන්නෙ කියලා. එතකොට උංගෙ මෝටාර් අවදිවෙනවා. යන්න පොඩි පොඩි වාහනත් හමුදාවෙ නෑ. කෙමනටයි හබකෙටයි අරකටයි මෙිකටයි ඔක්කෝටම තිබුනෙ ළමයින්ගෙ වාහනේ (ට්‍රැක්ටරය) සහ  අපේ ඒකකය වෙනුවෙන් අනූපමෙිය මෙහෙයක් ඉටුකර විශ්‍රාම ලබා ගන්නා අටියෙන් හති ඇර ඇර හිටපු යුහ 6993 ආදරණීය සංඥා කොමළි පත ලේලන්ඩ් රාජිණිය. ඒකටත් ඒ වෙද්දි අපේ බැච් එකේ සේවා කාලයමයි. 


නච්චිකුඩා ලයින් එක කඩාගෙන ඉදිරියට යද්දි අපි ගංවතුරකට කොටු වෙනවා. එහිදී භඨ පිරිසක් කලපුවත් මුහුදත් අතරමැද කුඩා බිම් කඩකට කොටුවෙනවා.එතකොට පැවතුනු අධික වර්ෂාව නිසාත් ගමනා ගමනයට තිබුනු එකම පාරත් ගිල්මක් තරම් යට වෙද්දි ඊට ටිකක් කලින් සංඥා කොමළි යුද්ධය මැද්දෙම ඉස්සරහදි ගං වතුරට කොටුවෙනවා. එතකොට පාරවල් ඔක්කෝම මඩවෙලා ලිස්සනවා. ඒ වතුරට යට නොවුනු හරිය. ඒ පාරවල් කැපුවෙත් ඒ දවස්වලම ඉංජිනේරු බළකායෙන්. ඒක තමා අපේ ප්‍රධාන සැපයුම් මාර්ගය. මෙි පාරේ ගමනක් යද්දි එක තැනක කොමළි එරෙනවා. ගන්න මොන විදියකින්වත් බෑ. ටිකෙන් ටික ටිකෙන් ටික එරුණු කොමළි පෙරලෙන ස්වභාවයට පත් වෙනවා. ඒ පෙරලෙන එක නවත්තලා යලිත් සිව් පයෙන් නගා සිටවන්න බලාගෙන  එතනට යුධ ටැංකියක් එනවා. ඒකත් එරෙනවා. ඒ දෙකම ගන්න යුධ ටැංකි රිකවරිය එනවා. ඒකත් එරෙනවා. ඔය ආකාරයට හවස් වෙද්දි යුධ යැංකි තුනක් හෝ හතරක් එරෙනවා. තව ට්‍රැක්ටරයකුත් ලොරියකුත් එරෙනවා. එතකොට යුද්ධෙ පැත්තකින් තියලා මෙිව ගොඩ ගන්න තමා මූලිකත්වය තිබුනෙ. මෙි එකකින්වත් පළක් නොවුනු තැන කොමළි රාජිනිය පාරක් පල්ලෙ ඉඳන් අපේ හදවත් පාරමින් කාත් කව්රුත් නැති අසරණියක් විදියට කණපිට ගහනවා. ඒ වාහන එරිලා පෙරලිලා තිබුනු හැටි දැක්ක පළමු වතාවෙම මගේ සිහියට ආවෙම කලිෆායි අර තට්ටයගෙයි එක් ඉරියව්වක් ගැන. මං ඔික එතන හයියෙන් කියවද්දි මාත් එක්ක හිටපු උප අනි තුමා (දෙවන අණ දෙන නිළධාරි තුමා) කිව්වෙ "තොටත් ඔින්නැති හු*@&#%$ක් නෑ, කියලා. එතකොට තමා මට "2ICත් ඉන්නවනෙ යකෝ" කියල මතක්වුනේ. ඒ දවස්වල ඔය සයිට් බලන්න තරම් තාක්ෂණයක් මං ගාව නොතිබුනත් ඒවා අපිට හම්බවුනු පත්තර කෑලිවල යස අගේට ප්‍රින්ට් වෙලා තිබුනා. ඒව අපි යුධ බිමට අරන් යන්නෙ මැදවච්චියෙන්. නැත්තං අනුරපුර ශුද්ධවූ නගරයෙන්. එහෙ ඒව විකුනන්නම කට්ටියකුත් හිටියනෙ. එවුන්දැලා දැන් කෝටිපතියලු හමුදාවට පත්තර විකුණලම. ඔිව කියන්න ලැජ්ජ වෙන්න ඔින නෑ ෆෙන්ස්. ඒක තමා යථාර්තය. ඇත්ත ඇති සැටියෙන්ම කීවෙ ඒකයි. නම් දෙකනං වර්තමානයෙන් ගත්තෙ ඈ. අපේ උන්දැ කියනව වගේම "පිට ගියා". මං කිව්වෙ කතාව. උන්දැ කියන්නෙ වෙන එකක්නෙ. ඒ කණපිට ගහපු කොමළිය ගොඩ ගන්න දවස් දෙකක් ගත වෙනවා. අපේ රිකවරියකුත් පෙරලිලා එතන හෙන අංජබජල් තත්ත්වයක් උදාවුනාට පස්සෙ ඒ ඔක්කෝම ගොඩ දාගන්න පුලුවන් වුනේ ලමයිගෙ වාහනේකටත් තවත් යුධ ටැංකියකටත් විතරයි. අපි නොහිතන අය ළඟ හෙන ජවයක් තියෙනවා. ඒක ක්‍රියාවෙන්ම ඔප්පු කලේ ළමයින්ගෙ වාහනේ නොහොත් මහ ටැට්ටරේ. එතනින් පස්සෙත් කොමළි නිශ්ශබ්දව හිටියෙ නෑ. තමන්ගෙ සේවාව අඛණ්ඩව යුධ පෙරමුනට ලබා දුන්නා. එදා කෑම අදින්න තිබුනෙ ඔය වාහන දෙක විතරයි.


කෑම පාර්සල් 90ක් (නිළධාරින්ගෙ ඒවත් එක්ක)පෝර මලු දෙකක දාගෙන චප්ප චෝරු වෙනකං කිලෝමීටර් ගානක් පයින් යන්න බෑ. මොකද තියන අඩියක් අඩියක් පාසා යට කෑම තැලෙනව. උඩ කෑම තරුවලට, යට කෑම පටි වලට උනත් ඒවාට හානියක් නොවී ඔක්කෝම කෑම පෙරමුණට ලබා දීමෙන් මුවින් මුව පේමාට නිවන්සුව ප්‍රාර්ථනා කිරීමෙන් පිනකුත් ඇති වෙන නිසා පරවෙිසමෙන් හැමෝටම එක වගේ කෑම ලබාදීමත් වගකිමක්. ඒ නිසා කෑම ටික රෑ හයහමාරට විතර පෝරමලු දෙකක දාගෙන කරක් ගැහුවෙ අණදෙන නිලධාරි තුමාගේ යතුරු පැදියට ඉව අල්ලගෙන. ඒක මහ අමුතු බයික් රාජයෙක්.ඔිකෙ ගියපු එකෙක් කවදාවත් යහතින් ආපහු ඇවිල්ල නෑ. හොඳටම ආවෙ නැත්තෙත් අපේ කපිතන් කෙනෙක්ම තමා. ඒකෙ මූනටත් මාර අපලයක් තිබුනෙ. පොඩි වෙන්නෙම මූනමයි. මට ඒවා වැඩක් නෑ. මොකද  ඔික පැදපු හැම දවසකම මාත් ආවෙ මූන විතරක් නෙමෙි අතපයත් එක්ක ලෙලි ගහගෙනම තමා. ඒත් සීඔිගෙ බයිකෙ නිසා ඒක පරිස්සම් කිරීම ඇඟට වගේම පඩි පතටත් ගුණ දායක හිංද පරිස්සමින් ගිහින් පරිස්සමින් එන්න ස්ථිර අධිෂ්ටාන ඇති කරගෙන ගියා එම්ටී එක පැත්තට. ඒකෙ දළය ඉන්නෙත් මගෙ බැචෙක්ම තමා. නම පියදාස. මූ පියදාස කිව්වට උදේ ඉස්සරහට හම්බුනොත් ඇල්ටොත් නෑ,බුල්ටොත් නෑ සල්ලිත් නෑ, සනීපත් නෑ තමා. මට ඒ දවස්වල දෙවියෙක් හදිසියේ පහල වෙලා වරමක් දුන්නනං කෝටි ගනන් වස්තුව ඉල්ලන්නෑ. ඉල්ලන්නෙ අපේ ඒකකයේ හිටපු ඔය කීප දෙනෙක්ගෙ නම් වෙනස් කරල දෙන්න දෙවියනි කියල විතරයි. එකෙක් හිටියා කිරා කියල. ඉස්සෙල්ලම ඉල්ලන්නෙ උගේ ඒ නම වෙනස් කරල දෙන්න කියල. මුගේ නම කිරා. කිරන්නෙම නිදිමයි.නිදි කිරාගත්තු ගමන්මයි. පොයින්ට් එකක සෙන්ට්‍රි දැම්මොත් නිදි කිරන එකම තමයි වැඩෙි. කොටි දාහක් උගේ පොයින්ට් එක ඉස්සරහිං කුන්චනාාද බෙර හේවිසි තම්මැට්ටං ගහගෙන වරෙන්, ඌ බලන්නෙ ඌට ඇහැරිච්චි වෙලාවක තමා. පස්සෙ ඌව අපි තියාගත්තෙ අතවැසියෙක් විදියට.  හත්වලාමෙි කියන්නෙ ඔය උන්දැලාට නම් තියාපු ඈයො කවදාහරි මගෙ මූනට මුලිච්චි වෙයන් දෙයියනේ කිය කිය පලිසක්කර ගහපු කාලෙකුත් තිබුනා. 


මාත් එම්ටී එක පැත්තට ගිහින්;

*ඔි පියා පියා... කියල පියදාසව ඇමතුවා.

*කූ තුලාදියා කියල පියදාසත් බිත්තියට ඉටි රෙද්දක් ආවරණය කරල හදපු තාවලකාලික වල කක්කුස්සියක සබ්ජෙක්ට් එක කර කර ඉන්න ගමන්ම ඉටිරෙද්දට උඩින් හොල්මනක් වගේ ඔලුව දාල පිලිතුරු දුන්නා.

ගඳත් ඉවසගෙන පැමිණි අවශ්‍යතාවය වල කකුස්සියේ මෙපිට ඉඳන් කිව්වහම 

*සීඔි කියල තියෙන්නෙ කාටවත් දෙන්න එපා කියලා. ළමයින්ගෙ වාහනේ පලයන්

*පිස්සුද බං ඒකෙ යන්න. මැරුම්කන්ඩ වෙන්නෙ. අනේ බං සක දෙයියන්ට ටෝකක් දීල ඉල්ලා දියංකො. දෑස වගේ පරිස්සං කරලා ගේන්නං කියල කීප වතාවක්ම පොරොන්දු උනාම ඌ සක දෙයියන්ගෙන් අහල පිලිතුරක් දෙන්නං කිව්වා. මාත් බලාපොරොත්තුවෙි දෑස් දල්ලගෙන පියා පස්සෙන්ම වැටිලා දේව විමානෙට ගියේ සතුටුදායක පිළිතුරක් බලාගෙන. පිළිතුර හම්බුනා. ඒ පොරොන්දු අවවාද අනුශාසනා රැසකට පස්සෙ. දැන් ඉතින් කාට බයවෙන්නද? යතුරත් ඉල්ලගෙන බයිකෙත් අරං පූවා නොහොත් ජයසිංහයත් පටෝගෙන මාත් කට්ට කලුවරේ ඒත් හැත්තැවට ටිකක් අඩුවෙන් පැදගෙන පැදගෙන ගියේ ආයෙ සටනක් යන්න කලින් ලයින් එකට කෑම ටික දීලා උන්ගෙ බඩවල් ටික පුරවන්න බලාගෙන. මාත් ගියා. ලයිට් දාගෙන යන්න බෑ ලයින් එක කිට්ටුවෙ. ලයිටුත් ඔිප් කරගෙන ඇන්ජිමෙි සද්දෙත් අඩුකරගෙන හතලිහට විතර පාරෙ දක්කගෙන ගිහින් ලයින් එකට මීටර් 100ක් විතර මෙහායින් නවත්තල දෙන්නම උර දෙක කරේ තියාගෙන ලයින් එකට වැදුනා. ඒ ගිය ගමනනං මට ජීවිතේට අමතක වෙන්නෑ. එදා ලයින් එක කඩාගෙන ටෙරා පනින සයිස් එකක් තිබුනෙ. ඒ වෙද්දිත් කොනකින් ටෙරා පැනල ආටි ලයින් එකට රිංගලා කියල කතාවක් ගිහින් තිබුනෙ. එහෙම යන්නනං සොලා ලොසා වෙන්න ඔින. මංනං ඔය කට කතා විස්සාස කරන්නෑ. ඒත් ඒව විස්වාස කරන ගොන් කණු අනන්තවත් ලයින් එකේ හිටියා. ගැමුණු පොයින්ට් එකක් ගාවින් යන්න උනේ යුධාදිකරණයකින් අහන වගේ පස්න වැලකට උත්තර දීල. නැත්තං දෙකක් නෑ, උන් වෙඩි තියනවා. මා එක්ක කතා කලෙත් "ටික්ස්" සද්දෙන් අවියෙ සේප්ටිය පොකුරු උන්ඩ පිටවෙන තැනටම දාල. ඒ සද්දෙ මොකද්ද කියල අමුතුවෙන් සොලාට ඉගෙන ගන්ඩ ඔින නැති හිංදා , හිටියෙ මොකා උනත් මට එක පාරටම කියවුනෙ " සිග්නල් රෑ කෑම ටික හු%@$#තො" කියල. ඒත් මූ යවන පාටක් නෑ, හේමන්තයාට පාස්වර්ඩ් එක අමතක වෙලා විසිට් එකේ ආපු කෝපල්ලව කල් බැලෙව්වා වාගෙ මූත් මට කල් බලවන්ඩද කොහෙද හදන්නෙ කියල හිතුනා.  ඒකත් හොද වෙලාවට කෝපල් රාජනායක කියල පොරක් හිටපු හිංද පොර මගේ කටහඬ අදුරගෙන  "එවහං මල්ලි" කියල පොයින්ට් එකේ සෙන්ට්‍රිට කිව්වට පස්සෙ තමා අපි දෙන්නව ඇරියෙ. පස්සෙ පොරත් එක්කත් විනාඩියක් විතර ටෝක් කරලා ආයෙ ගස් පාමුලයි,මුල් පාමුලයි,ගල් පල්ලෙයි,කානු පල්ලෙයි වැටි වැටි කට්ට කරුවලේ ගිහින් කෑම ටික බෙදුවා. ඒත් එක් නිලධාරියෙක් හොයාගන්න සෑහෙන වෙලාවක් ගියා. යද්දි බඩිය සෙන්ට්‍රි තියල ලුතිතන් ජයන්ත බුදි. ඒකත් වැලි කන්දක් පාමුල. ඇගේ හැප්පුනාට පේන්නෑ. කට්ට කරුවල. මට ඇත්තටම එදානං පව් කියල හිතුනා. "හමුදාවකට කල යාද මෙහෙම ගස් යට" කියල හිතුනා. හැබැයි ඉතින් තව ටික දවසයිනෙ කියලත් හිතුනා. අනික  සොලාට රෝස පෙති ඉහිරිච්චි මල් යහනා උරුම නෑනෙ. ගස් ගල් යට තමා වාසෙ.

සර්ටයි බඩියටයි ගෙනාපු කෑමත් දීල ආයෙ අමුතුවෙන් පාරට එන්න ආවෙ ගිය පාර හොයාගන්න බැරුව නන්නත්තාරවෙලා. ඒ යද්දි එද්දිත් එහෙං මෙහෙං දෙපැත්තම සැරින් සැරේ ටොක් බා ගන්නවා. දෙගොල්ල අතර පරතරය ඒ හැටි දුරක් නෑ. මූනට මූන වගේ හිටියෙ. උං ටවුමෙ. අපේ අය ඊට මීටර පනහක් හැත්තැපහක් විතර මෙහා. ආයෙත් අර පාරෙම ඇවිත් ගෙවල් මංඩියකින් පාර වැරදිච්චි පාර මතුවුනේ බයිකෙටත් මීටර් දෙසීයක් විතර දුරකින්. ආයෙ එතන ඉදන් බයිකෙ දුන්නු පියාටත් බැන බැන බයිකෙ නවත්තල තිබ්බ තැනට ඇවිත් වැඩි සද්ද බද්ද නොකර ස්ටාර්ට් කරගෙන අපි දෙන්න එන්න පිටත්වුනා. ඒ ආපු ගමනෙ සිහි වටන ඇඟ පුරාමයි. ඒව තාමත් තියෙනවා. එහෙම අපි දෙන්න ඔන්නං කිලෝ මීටරයක් එකහමාරක් විතර එන්න ඇති. කට්ට කරුවලේ මතකෙන් ආපු ගමනෙදි කොහේදෝ දඩාවතේ යන ධාතු අවලං පජාත නස්කූනි පඩත්තල එලුපට්ටියක් පාරෙ බුදියං ඉඳල උන් දෙතුන් දෙනෙක්ගෙම ඇඟවල් උඩින් "දඩ දඩ දඩ දඩස් හුටස් පටස් බෑහ් බෑහ් "ගාන  සද්දෙන් ගියා කිහාල්ලකො බයිකෙ. මට "අම්මොහ්" කියල කියාවුනා විතරයි මතක. හොම්බ නැවතුනෙ තවත් එලිච්චියකගෙ පස්සගාත් අස්සෙ ගිහිං. ඊයා අනේ...හුජ්ජ ගඳ උං ළඟ. 

නිකමුත් නෙමෙි ගියෙ දාර ගොම්බෙටි රාජයන් කිහිප දෙනෙකුත් ඉඹගෙනමයි. මං දැක්කා කරුවලේ උනත් ක්ෂිතිජයත් කඩාගෙන, පූවා ගගනගාමී හැඟීමකින් උඩින් උඩින් පාවී පාවී ගිහින් "දොක්" ගාල බිම වැටෙනවා. මට නැගිට ගන්න අමාරුයි. පූවටත් අමාරුයි. කෙඳිරිගාල කෙඳිරිගාල මං හිටපු තැන ඉඳගත්තා. ඒ අස්සෙ ස්ත්‍රී වර්ගයාම දූෂනය කරපු දරුණු පොරක් අවුරුදු දොලහක පුංචි කෙල්ලෙක් දූෂනය කරන්න ඒකිව අල්ලන්න පස්සෙන් පන්නනව  වගේ එළු එළිච්චියො ටිකත් නොහිතපු වෙලාවක පාත් වෙච්චි කුන්ඩවාලියෙන් කුලප්පු වෙලා "බැහෑ බැහෑ බැහෑ" ගාගෙන හිස් ලූ ලූ අත දුවනවා. පූවගෙ කෙඳිරියක්වත් නෑ. විනාඩි කීපයකට පස්සෙ  බෝහොම  අමාරුවෙන් නැගිටලා ගමන් සගයාට මොකදවුනේ කියල බලන්න යද්දි අවියෙ කොකින් හැඬල් එකත් ඔලුවට කිඳා බැහැලා ඔලුවත් තැරි ගහගෙන උඩුබැලි අතට හැරිල ලේ විලක් වගේ එකක් මැද පූවා කෙඳිරි ගග ගගා තනිවෙලා. මං ගිහින් ඌව නැගිට්ටුවා. කකුලක් ආබාධයි. ඇඟ හැමතැනම තුවාල. ඒක නම් ඉතින් අවුලක් නෑ මටත් තුවාලයිනෙ. ඊට පස්සෙ කෙඳිරිගගා බයිකෙ කෙලින් කලා. නෝ ස්ටාට්. නෝ ලයිට්. නෝ කවුලින්. කවුලින් එකයි ලයිටුයි කුඩෙි කුඩු. ගියර් පැඩල් එකයි ෆුට් රැක් එකයි පලස්තීනෙයි ගාසා තීරෙයි වගේ විරසක වෙලා. එකතු කරන්න හැදුවා හැදුවා බැරිම උනා. සිග්නල් ලයිට්නං ඔිකෙ තිබුනෙත් නෑ. ඒවා අපෞන්දැලා කලින්ම කුඩු කරලා තිබුනෙ. පැට්ටෝල් ගඳේ බෑ. හැඬල් එක ඔහොක් වෙලා. හරවන්න බෑ ටැංකියෙ වදිනවා. ටැංකිය තෙමිච්ච වෙසක්කූඩුවක් වගේ. අට පට්ටං දහ අට පට්ටං වෙලා. බොහොම අමාරුවෙන් දෙන්න කෙඳිරි ගග ගගා සයිකලේ තල්ලුකරගෙන මූලස්ථානෙටත් ආවට පස්සෙ තමා මතක්වුනේ "යකෝ මෙික සීඔිගෙ සයිකලේ" නෙ කියලා. අන්න එතකොටයි ලේ පරයා දාඩිය නැගෙන්න ගත්තෙ. දැන් කොහොමෙයි මූනක් බලාගෙන මෙික බාර දෙන්නෙ??. අපි දෙන්නා ඇතුලට යද්දිම ඉස්සරහ ගාඩ් කමාන්ඩර් වගේ හිටපු කෝපල් සමරෙ ගාව මම "අම්මෝහ්" කියාගෙන ඇද වැටුනට පස්සෙ උන්දැ බයිකෙ තියාගෙන අපිව එම් අයි ගාවට අරං ගියා. එතනින් සීඔිගෙ වාහනේම එම්ඩීඑස් එකට ගිහින් බෙහෙත් දාගත්තා. මටනං රූටල ගියපුවට ලෙලි ගිහින් විතරයි.  ඒ දාර ලෙලි ගියාපුවට බෙිත් දාල එදා එහෙ ඇඩ්මිට් කලා. මට වඩා පූවාට තුවාලයි. ඔලුවටම මැහුම් හතරක් දැම්මා. කකුලට පත්තු බැඳලා. දකුනු කකුලට මැහුම් පහක්ද හයක්ද කොහෙද දාල. කොන්දත් අවුල් වෙලාලු කියල පූවාමයි මටත් කිව්වෙ. කෝප්‍රල් සමරෙ එහෙං හනුම වගේ මුලු කඳවුරම ගිනි තියල. සමහරුන්ගෙ කන්වලට පණිවිඩෙි ගිහින් තිබුනෙත් කෑම බෙදන්න යද්දි කොටි වෙඩි තියල කියල. කොහෙම හරි සීඔි පහුවදා ලයින් එකට යන ගමන් අපි දෙන්නවත් බලන්න ආව. ඇවිත් කිව්ව එකටනං හදවත දාල පිච්චිලා ගියා ෆෙන්ස්.


"බයික් එකනං හදා ගන්ඩ බැරියැ අයිසෙ. බොරුවට අමාරු පෙන්නලා ඇඩ්මිට් වෙලා  ඉන්නැතුව ඉක්මනට එනවා" කිව්වා. හැබැයි මට ඒ වෙලාවෙත් හිතුනා මං ඒ ඇක්සිඩන්ට් එක ගැන දැක්ක හීනයක්වද්දත් කියල. ඇයි යකෝ අච්චරත් තැරි ගහගෙන ඉන්නැද්දි බොරුවට අමාරුව පෙන්නලා කිවේවෙ ඒකට. හැබැයි ඉතින් ඒකෙ ගත යුත්තක් නැත්තෙමත් නෑ තමා.මාත් ඉතින් ඔලුවට කූඤ්ඤ ගහනව වගේ ඩොට්ටර්, පපුව රේක්කෙකින් අදිනවා අදිනවා වගේ සර්, යටි කයේ නැංගුරමක් දාල වගේ සර් කිය කිය සහ තවත් අරහෙ මෙහෙ කැක්කුමයි කිය කිය ඩොක්ටලත් වටෙි යව යව හිටියෙ සීඔිට මුහුන දෙන්න බැරි හිංදම තමා. එහෙං අර වල් පියදාසයා පනිවිඩ පිට පනිවිඩ එවනවා මාව වෙිලකට උයලා හරක් මස් කියල ලයින් එකට යවනවලු ඔක්කොමල්ලට කන්ඩ කියල. පස්සෙ ඉතින් සීඔිගෙ නොනිමි සෙනෙහස හා ආදරය පිට එදා හවසම ටිකට් කපාගෙන ආපහු ඇතුලට ආව. ටිකට් කපාගන්න ඔින වෙලා එතන හිටපු සාජන් මෙිජර් බැලන්ස් කරන්න ගියාම ⁣එයා;

*ටිකට් කපන්න බෑනේ, අන්ඩපුර යවනව දෙන්නම එස්රේ ගන්න

*පිස්සුද සර් මට දැන් නිට්ටාවට සුවයිනෙ

*එහෙනං තමුසෙ ඩොක්ටර්ට කිව්වෙ අරෙහෙ මෙහෙ රිදෙනව කියලා..

*ඒ උදේනෙ. දැන් නෑ සර්. දවල් අපේ ලොකු තැන ඇවිත් අමාරු ඔක්කොම හොඳ කරල ගියෙ  සර්. අනේ ටිකට් කප්පල දෙන්න සර් අද හවස ඈ..

ඔිං ඔහොමයි හවස ආවෙ. ඊටත් පස්සෙන්දා තමා බයිකෙ හරියටම ඇස් දෙකට වැටුනෙ. ඒ වෙලාවෙනං මට "අනේ අප්පේ ගියපු දුරක්" කියල හිතිලා සීඕ ගැන අනූපමෙිය දුකක් පපුවෙ වම් පැත්තෙ තැම්පත්වුනා..හැබැයි ඉතින් අපි කට්ටියක් එකතුවෙලා යුද්දෙ ඉවරවුනාම කොටින්ගෙ බයික් හතර පහකින්ම කෑලි ගලවල සල්ලි වලටත් ගෙනල්ල බයිකෙ අති සුපිරියටම හැදුව. හැබැයි මාසයයි. ඒකටත් කෙහෙතගෙ අපලෙනෙ.


රුවින් පමුදිත යද්දෙහිආරච්චි

2021.05.10